...
ผมยังคงปั่น Yeah 2008 ไอ้เสือดำอำมหิตของผมคันเดิม ชีวิตพ่อบ้านที่เป็นอยู่อย่างเรียบง่ายต้องเกิดมา
สะดุดล้มคว่ำคะมำหงาย เอาตอนที่เกิดมหาอุทกภัยเมื่อปลายปีที่แล้ว ดอนเมืองบ้านผมอ่วมอรทัย กว่าจะ
หลบเลียแผลใจให้เข้าที่เข้าทางได้ก็กินเวลาไปเป็นปี
ผมเริ่มจริงจังกับการถ่ายภาพมากขึ้นไปอีก กล้องคอมแพคตัวเก่าตอบสนองจินตนาการได้ไม่เท่าที่ผมคิด
จนต้องขยับมาเป็น DSLR แต่ถึงแม้ว่ากล้องถ่ายภาพของผมจะเปลี่ยนไป แต่พฤติกรมมบางอย่างในชีวิต
ของผมยังคงเป็นเหมือนเดิม
ผมยังคงปั่นจักรยาน สะพายกล้อง ... บันทึกภาพความประทับใจที่พบเห็นระหว่างทาง
การต้องทำสองสิ่งที่ผมรักในเวลาเดียวกัน เป็นเรื่องยาก ส่วนหนึ่งที่ผมหายหน้าไปก็เนื่องมาจากการถ่ายภาพ
ที่ต้องทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก แต่ผมก็ยังหวังใจอยู่ตลอดเวลาว่า เมื่อทุกอย่างเข้าที่ ผมจะมีภาพที่เกี่ยวกับ
จักรยาน ที่สามารถสร้างอารมณ์ ความรู้สึก และแรงบันดาลใจมาสู่ผู้ที่ได้เยี่ยมชมงานภาพถ่ายของผม
...
ความสุขที่ได้ปั่นจักรยาน จะถูกแบ่งปัน ... ผ่านภาพถ่ายของผมอีกครั้ง
คิดถึงเพื่อน ๆ ทุกท่าน ... เสมอ
