สองเฒ่า ระยอง -เชียงราย - ปาย - เชียงใหม่

[The Stranger]

ลูกมะหวดหนึ่งกำมือ
อึดใจค่อมา ชายเฒ่าเลิกเก็บ เดินกลับมา แทนที่จะเดินไปที่ห่อผ้า กลับหยุดอยู่หน้าเสือแหวก และโดยที่คาดไม่ถึง แกส่งมือที่แบให้เห็นลูกไม้เม็ดรีๆ เล็กๆ ขนาดปลายนิ้วก้อย สีม่วงจัดจนดำมาให้เสือแหวก
“ลุงให้ผมเหรอ”
“ฮื่อ”
เสือแหวกฉลองศรัทธา รับมาใส่ปากเคี้ยว รสหวานชุ่มอมฝาดนิดๆ
“อร่อยดีนี่ลุง”
“ฮื่อ” คำตอบ
ความเคลื่อนไหวหนึ่งเดียวบนใบหน้า คือประกายตาพอใจวาบหนึ่ง แล้วแกก็เดินไปทรุดนั่งชันเข่าข้างห่อผ้า
เสือแหวกหยิบกล้วยที่เหลือ 2 ลูกกับน้ำ 1 ขวดให้แก
จากนั้นเสือแหวกกินลูกไม้หนึ่งกำมืออย่างเอร็ดอร่อย (ตอนแรกคิดว่าเป็นลูกตะขบ แต่ตอนหลังบรรยายลักษณะให้นางยักษ์ขมูขี ลูกบ้านนอกขนานแท้วิเคราะห์ เจ้าหล่อนบอกว่าเป็นลูกมะหวด)
ส่วนชายเฒ่าก็กินกล้วยจนหมดแล้วกรอกน้ำตามอีกครึ่งขวด
“ลุงชื่ออะไร”
“หล้า”
“ไปไหนมาล่ะ”
“หาเก็บเห็ดขาว”
“ได้ไหม”
“ไม่ได้ มันแล้ง”
แน่นอน เสือแหวกคิด ร้อนทะลวงไปทุกซอกหลืบของป่าขนาดนี้ จะมีความชื้นที่ไหนหลงเหลืออยู่พอให้เห็ดขึ้น
เสือแหวกควักเงินยื่นให้แก
“ผมซื้อเห็ดลุง”
แกรับไปโดยมีสีหน้าไม่ยินดียินร้าย
ขณะย้อนความหลัง เสือแหวกเหมือนถูกความละอายใจกระหน่ำตี จนต้องตะปบหน้าผาก นิ้วมือบีบบดหน้าตาจนย่นยู่ ราวกับการกระทำนี้จะช่วยขับไล่ความหลังความห่วยแตกของต้วเองให้หายไป
ทุด! ไอ้...(เสือแหวกด่าตัวเองด้วยคำหยาบที่สุด) สมน้ำหน้าที่จะต้องแบกบาปแห่งความขี้เหนียวไปตลอดชีวิต
ลูกมะหวดหนึ่งกำมือของลุงหล้าความจริงหาค่ามิได้ เพราะแกเก็บด้วยความตั้งใจที่จะแสดงไมตรีจิตอันบริสุทธิ์ แต่วันนั้นเสือแหวกคิดไม่ละเอียด ตีราคามันต่ำไป
แต่มันจะต่ำอย่างไรก็ตาม มันต้องไม่ใช่ราคายี่สิบบาทที่เสือแหวกให้
“ลุงหล้า ขอผมเจอลุงอีกครั้ง ให้ผมได้แก้ตัว...”
มืดมนเหลือเกินที่จะมีวันนั้น

[The Stranger]

ลุงก้องครับ
คงได้เห็นรายละเอียดของเรื่องแล้ว ซึ่งเสือแหวกคิดกี่ครั้งก็ไม่สบายใจ อยากย้อนเวลากลับ จะทำให้ดีกว่านี้
รักลุงที่กล้าหาญจับงู แต่อย่ามาจับตัวที่อยู่บนหัวพวกเรา
เสือChee & เสือแหวก

[The Stranger]

เสือแหวกทั้งปั่นทั้งเข็นฝ่าเปลวแดดมาถึงชุมนุมที่เสือChee รออยู่จนได้

[The Stranger]

เสือแหวกผู้มาใหม่ ทึ่งต่อสภาพที่เห็น

[The Stranger]

ภูเขาตอบแทนศรัทธาของมนุษย์ด้วยน้ำที่กรองมาให้ฟรีๆ
"ลองกินดูซี" คนหนึ่งเชิญชวนเสือแหวกด้วยเสียงดังอย่างกระตือรือร้น
สาวใหญ่ที่ปักหลักข้างห้วท่อ หลีกทางให้เสือแหวกลัดคิวหนึ่งขวด ขณะที่เสือแหวกยกขวดน้ำขึ้นกรอกปาก ทุกตนมองตามจังหวะอัพแอนด์ดาวน์ของลูกกระเดือกเสือแหวกตาไม่กระพริบ
พอเสือแหวกหยุดกิน ทุกคนกลั้นหายใจ เพื่อรอความเห็น ทำให้เสือแหวกยืดอก คล้ายๆตัวเองเป็นกรรมการระดับชาติในการประกว่ดอะไรสักอย่าง แล้วเสือแหวกก็ตะโกนอยางตื่นเต้น
"อร่อยชืนใจจริงๆ"
ทุกคนถอนหายใจโล่งอกดังเฮือก จนเสือแหวกสงสัยว่าถ้าเขาตอบไปอย่างอื่นอาจจะถูกบาทาทัณฑ์ก็ได้

[The Stranger]

ภาชนะต่างชนิด ต่างขนาดและรูปทรง มาแล้วต้องตวงเอาไปให้มากที่สุด บ้างเอาไปกินเอง บ้างเอาไปขาย ขายดีเสียด้วย เพราะทั้งอร่อยทั้งเป็นมงคล รักษาโรคร้อยแปด ทำเอาบริษัทขายน้ำดื่มในอำเภอวังเหนือเจ๊งเป็นแถวๆ

[The Stranger]

เสือCheeสำแดงความเป็นผู้กว้างขวางของชุมนุม พาเสือแหวกไปรู้จักกับคุณลุงคนหนึ่ง
“เสือแหวก นี่พ่อตาครูใหญ่ มาเอาน้ำแร่ไปกินรักษาโรค”
ว้าว..เสือแหวกอุทานตื่นเต้นในใจ ถ้าลูกสาวไม่สวยจริง ระดับครูใหญ่ไม่เอาทำเมีย
“เอ้อ..แล้วลูกสาวลุงที่ยังไม่แต่งงาน ยังเหลืออยู่บ้างมั้ยครับ” เสือแหวกออกลูกหน้าด้านอีกแล้ว
คุณลุงหัวเราะก้าก
“คนที่เป็นเมียครูใหญ่น่ะคนสุดท้อง” คุณลุงบอก
โอ้...เสือแหวกชายผู้มีพืชคือ แห้ว เป็นอาหารหลัก

[แม่บักข้าวเหนียว]

ซาบซึ้งในน้ำใจของพี่เสือ ทั้งสอง จนทำให้ต่อมไขมันไต้ผิวหนังทำงาน รูขุมขนขยายตัว และดันขนให้ลุกซู่ ( หุ หุบรรยาย อย่างไร้สาระได้ใจจริงจริง )

ผลไม้ที่อุดมไปด้วยวิตามินซี ที่พี่เห็น จะมีมาก แถบภาคเหนือ และอิสานแต่จะเรียก เพี้ยนกันเล็กน้อย ภาคอิสาน เรียก หมากฮวดข่า รสฝาด ปนหวาน ผลสุกแก่จัด สีม่วง ถ้าดิบจะมีรสฝาดมาก ไม่ควรนำมาบริโภค อาจจะเป็นพิษต่อต่อมรับรสได้

ชอบตอนน้ำใจจากชายหน้าแปลก เอ้ย แปลกหน้า น้ำใจที่ซ่อนอยู่ภายในรูปร่างที่อัปลักษณ์ หายากยิ่งนักจากคนที่มีเปลือกฉาบอันสวยงาม ในเมืองกรุง
รายการตามไปดูเรื่องจริงผ่านจอยังต้องยังต้องหลบ เมื่อมาเจอการท้าพิสูจน์จากพี่เสือ น้ำดื่มวิเศษ รักษาโรคร้อยแปด รวมถึงโรครักกำเริบเสิบสาย จากใจแม่ข้าวเหนียวรึเปล่าน๊า ( เหอ เหอ น่ากลัว กลัวว่าจะไม่รอด )

รูปถ่ายที่พี่ขอมานั้น แม่ข้าวเหนียว ไม่สามารถเผยแพร่ได้ เพราะกลัวว่า ถ้าความจริงปรากฏ อนาคตจะมืดมน พร้อมกันนี้ จึงขอฝากรูปผลไม้นามหมากฮวดข่ามาแทน (ใช่ผลนี้รึเปล่าก็ม่ายรู้ )

[คนพเนจร]

ขอร่วมเป็นกำลังใจให้พี่เสือทั้งสองด้วยครับ ดังภาษิตที่ว่า"ชนะอยู่ที่ใจ ชัย(ชนะ)อยู่ที่พวก"นะครับ คารมคำบรรยายมีทั้งขำ ทั้งฮาสุดพรรณนาครับ สุดยอดจริงๆ ทั้งพี่สองเสือและทีมบรรยาย จะรอติดตามต่อไปนะครับ

[ประธาน]

ยี่สิบบาท กับ หนึ่งพัน ไม่แตกต่าง ................
...................
..น้ำใจลูกผู้ชายครับ
ผมคิดว่าลุงเค้าก็เข้าใจครับ

[ลุงแซม]

สวัสดีครับ เสือChee & เสือแหวก และทุกท่าน
...ขออนุญาตแสดงความเห็นสักนิด เรื่องผลไม้เล็ก ๆ ผลสีดำ ๆ เปรี้ย ๆ หวาน ๆ อมฝาด ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นมะหวดนะ เพราะเท่าที่ทราบมะหวดมักจะชอบขึ้นอยู่ริมน้ำ แต่นี่อยู่บนเขา จึงน่าจะเป็นลูกหว้า หรือทางเหนือเรียกว่า มะเกี๋ยง เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงที่ลูกหว้าสุกงอมพอดี ทั้งนี้ทั้งนั้นผมเดาเอานะ

[ลุงแซม]

เปรีบเทียบกับมะหวดชัด ๆ หน่อย ภาพของคุณแม่บักข้าวเหนียวเล็กนิดเดียว คนแก่มองไม่ค่อยชัด

[The Stranger]

แม่บักข้าวเหนียว ครับ
ทีมบรรยาย “The Stranger” บอกทริปครั้งหน้าขอให้สองเสือเชิญแม่มาร่วมเขียนด้วย เพราะมีฝีมือการเขียนมิบันเบา แค่บรรยายขั้นตอนทางชีววิทยา เกี่ยวกับการลุกของขนก็น่าอ่านขนาดนี้ แล้วบรรยายเรื่องอื่นจะน่าอ่านขนาดไหน?!
เสือแหวกบอกที่แกกินมาผิวเรียบเต่ง แต่ของแม่บักข้าวเหนียวที่ส่งมามีร่องแฉกด้วย รึจะคนละพันธุ์?!
พอจบทริป ไม่มีอะไรเขียนให้อ่านไม่นานแม่บักข้าวเหนียวก็ลืมสองเสือ?!
แม่ไม่กล้าส่งรูปถ่ายมา เพราะกลัวว่าสองเสือไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้?!
คติ ศุกร์เมา ฯลฯ ทำงานวันพฤหัสวันเดียว น่ากลัววันจันทร์ถึงวันพุธคนไข้ของแม่บักข้าวเหนียวนอนตายเกลื่อนสถานีอนามัยแน่ๆ?!
เป็นครั้งแรกที่สองเสือสงสัยและตกใจถี่ยิบยิ่งกว่าปืนกล เพราะเหตุใดฮึ?!

คนพเนจร ครับ
ชอบนามฉายาของท่าน “คนพเนจร” ชวนให้นึกถึงพระเอกหนังเคาบอยสมัยก่อน ที่ตะลอนไปบนหลังม้า ต่อสู้เพื่อปกป้องคนดี คนพเนจรคงมีความเป็นพระเอกในหัวใจอยู่ไม่น้อย

เสือประธานครับ
เสือแหวกบอก คำปลอบใจของท่านพอช่วยให้นอนตายตาหลับ การพิจารณาไม่รอบคอบ ไม่น่าขี้เหนียวในวันนั้น ทั้งที่ยังมีงบเหลือให้ถลุงอีกบานตะไท เข้าตำรา “เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย” ทุกวันนี้จึงต้องมาเสียความภาคภูมิใจในตัวเองไปอักโข
รักและขอบคุณเพื่อนเสือทุกท่าน
เสือchee & เสือแหวก

[The Stranger]

วัดกู่แก้วธรรมาราม บ้านสันกู่ ต.แม่เจดีย์ อ.เวียงป่าเป้า จ.เชียงราย
1,055 กม.
ในที่สุด
จากชุมนุมน้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์ สองเสือสู้กับเนินใหญ่อีกเนิน ช่วงที่ถามว่าจะเจอทางเรียบของคุณครูสนุกอีกไหมหนอ ก็เจอที่ราบกว้างใหญ่ แห่งตำบลแม่เจดีย์ การต่อสู้อย่างทรหดกับเนินเขาถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
15.08 น.หน้าป้ายวัดกู่แก้วธรรมาราม สองเสือยิ้มให้กัน เบื้องลึกบอกตัวเอง ไม่น่าเชื่อว่าเราจะทำได้

[The Stranger]

เข้าสู่บริเวณวัดกู่แก้วธรรมาราม
เสือแหวก" นีล อาร์มสตรอง ตอนเหยียบดวงจันทร์จะรู้สึกอย่างเราตอนถึงวัดกู่แก้วมั้ย "
เสือChee "ถ้าวัดด้วยปริมาตร คุณภาพและความยากเราสู้เขาไม่ได้หรอก แต่วัดด้วยพลังขาเราชนะขาด ถึงตอนนี้ไม่มีอะไรมาชั่ง ตวง วัด ความรู้สึกและความภูมิใจได้หรอก ว่าใครเหนือกว่าใคร"
เสือแหวกรู้สึกรักสุนทรพจน์ท่อนนี้และคนพูดจับใจ จนอยากจับมาตีเข่า