สรุปทริป เข็นพิชิต เขาใหญ่ 555

[aatmatnavoy]

เเอ็กชั่น !!!!

[zitem]

+1 กด Like ให้ เลย ครับ
ผม อยู่ โคราช แท้ ๆ ยัง ไม่ มี โอกาส ว่าง ได้ ไป อย่าง งี้ บ้าง เลย
อิจฉา จิง ชิ ชะ !!!
เอิก เอิก เอิก เอิก

[woodyvuth]

อ่านแล้วมันส์กว่าหนังสือกำลังภายในอีกครับ...รอติดตามต่อ...

[aodji]

สนุกจังมาต่อให้จบเร็วววววว

[swinger]

บิวเพื่อนตั้งแต่ปีที่แล้วไม่มีใครพร้อมซักที
มาอ่านกระทู้นี้ของขึ้นเลย
ไปมันคนเดียวดีไหมเนี้ย.....

[a lone wolf]

สนุกมากครับ
วันกลับคงเหนื่อยแย่ มียางแตกอีกตะหาก
รออ่านตอนตรงแก่งคอยนะครับ

[VSS]

บรรยายได้สนุกดีครับ....ชอบ....
.....รูปภาพทำไมลงเล็กจัง....ถ้าได้ใหญ่กว่านี้จะสนุกสายตาขึ้นอีก

[aatmatnavoy]

บรรยายได้สนุกดีครับ....ชอบ....
.....รูปภาพทำไมลงเล็กจัง....ถ้าได้ใหญ่กว่านี้จะสนุกสายตาขึ้นอีก

ต้องขออภัยจริงๆครับ ลงรูปไม่เป็นจริงๆ เเต่ตอนนี้กำลังศึกษาการโพสอยู่ครับ...รูปต่อไปจะต้องดีกว่านี้ครับ

ต้องขอขอบคุณพี่ๆทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาติดตามการเดินทางของพวกเรานะครับ ผมสัญญาวันนี้สรุปทริปเข็นพิชิตเขาใหญ่ จบเเน่นอนครับ

เห็นไอดอลเข้ามาตามกระทู้ผมน้ำตาจะไหล พี่หมาป่าเดียวดาย...ขอบคุณที่ให้เกียรติในการติดตามครับ ปลื้มสุดๆ

[aatmatnavoy]

ฝนเริ่มซาเม็ดลงพอที่จะลุยต่อได้ ผมบอกไอ้คริสคู่หู ขืนรอฝนหยุดกูกลับไปทำงานไม่ทันเเน่ๆวะ ไอ้คริสบอกว่านายเอาไงเราก็ว่าตาม (เเหมมึงนี่มัน ดำ เอสโซ่ชัดๆ) เราสองคนเอาเสื้อคลุมลุยฝนขึ้นมาใส่เตรียมลุยกลับกรุงเทพอีกครั้ง
ออกจากจุดเครื่องบินมาได้ไม่ทันไร คราวนี้ฝนกลับตกหนักมากกว่าเดิม ชนิดที่เรียกว่าฟ้ารั่ว กันเลยทีเดียว เสื้อกันฝนที่ผมใส่อยู่ ผมเคยใส่ครั้งนึงตอนปั่นไปเที่ยวเกาะเกร็ด ฝนตกลงมาหนักเหมือนกัน ยังรู้สึกว่าร้อนไปหมด...เเต่กับทริปนี้ขนาดใส่มันเเล้ว ยังรู้สึกเย็นไปทั้งตัว ฝนตกหนักมากมองแทบจะไม่เห็นทาง..รถก็เยอะโดยเฉพาะ รถพ่วง รถบรรทุก วิ่งผ่านขนาบข้างเราเเต่ละที เเทบจะปลิวตกถนนผมเริ่มมองหาจุดพักอีกครั้งคงต้องยอมรับกับสถานะการณ์ ที่เกิดขึ้นตอนนี้ ไม่มีประโยชน์ที่จะฝืนลุยต่อไป เพราะดูเเล้วไม่คุ้มที่จะเสี่ยง...โชคเป็นของเราครับ... ด้านซ้ายมือเห็นหลวงพ่อองค์ใหญ่เด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายฝน ไอ้คริสซึ่งนำอยู่ข้างหน้าก็คงจะหมายตาไว้เเล้วเหมือนกัน มันเลี้ยวซ้ายปาดเข้าไปในวัดของหลวงพ่อ ผมก็ตามติดเข้าไปในทันที ไม่ต้องบอกกันให้เสียเวลาสภาพการณ์เเบบนี้ต้องหยุดอย่างเดียวครับ....ไอ้คริสมันก็คงคิดอย่างเดียวกะผม !!!

[aatmatnavoy]

ในวัดหลวงพ่อมีศาลาเล็กๆพอที่จะใช้หลบฝนได้เเต่ปรากฏว่า มีชาวบ้านที่เจอฝนตกหนักเช่นเดียวกับเราหยุดพักจับจองพื้นที่กันเต็มไปหมด เราต้องเลยอ้อมไปด้านหลังองค์หลวงพ่อ ตรงนั้นมีศาลาที่มีกระจกกั้น เเละมีโลงศพตั้งอยู่พร้อมดอกไม้ประดับไว้อย่างสวยงาม
ผมนำเข้าไปก่อนนึกในใจมิน่าชาวบ้านเขาถึงเบียดกันอยู่หน้าวัด ด้านหลังโล่งๆไม่ยักกะเข้ามา เหตุผลเป็นแบบนี้นี่เอง 555 หันไปมองไอ้คริสมันก็คงคิดคล้ายๆผม โชคดีผมไม่ค่อยกลัวเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เราจอดจักรยานหน้าศาลา เเล้วก็เริ่มสำรวจบรรยากาศโดยรอบผมเดินเข้าไปพิจารณาว่าเป็นศพใครหนา ทำไมเขาใส่โลงเเก้วด้วย พอดูดีๆ ก็ถึงบางอ้อ ....ในโลงเเก้วคือสังขารของพระรูปนึงที่ไม่เน่าไม่เปื่อยนั่นเอง หลวงพ่อน่าจะเป็นพระที่พัฒนาวัดนี้เเล้วละสังขารไปทางวัดจึงนำสังขารของท่านมาให้ชาวบ้านได้กราบไหว้บูชากันนั่นเอง...ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดยกมือขึ้นไหว้จากด้านนอกขอพรจากหลวงพ่อให้เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยด้วยเถอะ...สาธุ.... ไอ้คริสเปิดประตูกระจกเข้าไปกราบหลวงพ่อเเล้วก็ทำบุญ... หลังจากนั้นเรา 2 คนก็คอยครับ รอจนกว่าฝนจะหยุดพอที่จะเดินทางต่อไปได้...

ด้านหลังศาลาหลวงพ่อ ผมไม่รู้ว่าเป็นคลองหรือเปล่า เเต่น้ำไหลเเรงน่ากลัวมากครับ

[aatmatnavoy]

เวลาผ่านไปราว 1 ชม เรานั่งพักกันตรงนั้นโทรศัพท์ไปบอกคนที่บ้านว่าอยู่ตรงไหนเจอเหตุการณ์อะไรที่ผ่านมา ...หลังจากนั้นฝนเริ่มเบาลง พวกเราเก็บของกันอีกครั้งเเต่งเนื้อเเต่งตัวกราบลาหลวงพ่อออกเดินทางมุ่งหน้าสู่กทม ด้วยความอบอุ่นใจอย่างประหลาด ผมอธิฐานบอกหลวงพ่อว่าถ้าผ่านมาอีกวันหน้าจะมาเเวะกราบหลวงพ่ออีกครั้งขอหลวงพ่อช่วยให้ลูกเดินทางปลอดภัยอย่าอย่างเเตก รถเสีย หรือหมดเรี่ยวเเรงเลยนะหลวงพ่อนะสาธุ ....
หลังจากนั้นเราก็ปั่นกันยาวละครับ เกาะสายมิตรภาพยาวมาตลอด เราไช้เเผนเดิมพัก ทุก 15 กิโล ฝนก็ยังคงตกลงมาเเต่เบาลงเรื่อยๆ มาหยุดจริงๆก็ถึงจุดพักที่เรากินข้าวกันที่นี่ครับ ชื่ออะไรผมก็จำไม่ได้เเล้ว ...

ครัวริมเขามั้งครับ รูปนี้ไอ้คริสถ่ายหน้าร้านกาแฟที่เรานั่งพักกัน
กินอิ่มก็ลุยกันต่อครับ ตัดผ่านสระบุรี มุ่งหน้าเข้าวังน้อย อยุธยา ถนนช่วงนี้เเย่มากครับ ใครจะปั่นผ่านทางนี้ระมัดระวังกันด้วยนะครับ ตอนเเรกเราวางเเผนว่าจะปั่นกลับบ้านทางเส้นบางปะอิน ทะลุบางใหญ่เข้าบางแค เเต่เอาเข้าจริงๆเรามาถึงค่อนข้างมืดเเล้วอีกอย่างก็กลัวสิบล้อเอาไปกินเเละเส้นทางค่อนข้างเปลี่ยว เลยเปลี่ยนเเผนตัดเข้าเส้นวิภาวดี ผ่านนวนคร รังสิต ยิงยาวเข้ากทม ทางนี่น่าจะดีกว่า

เเต่ปรากฎว่าเส้นทางผ่านนวนคร อุดมไปด้วยรถบัสเจ้าถิ่นรับส่งพนักงานโรงงานใหญ่ๆย่านนั้น รถตู้นักเลงมันบีบเเตรเกือบจะทุกคันที่ขับผ่านพวกเราไป รถสองเเถวเเละ รถtaxi ที่ขับรับส่งผู้โดยสาร ปาดซ้ายปาดขวาชุลมุนวุ่นวายไปหมด ไอ้ห่าเอ้ยกูน่าไปทางบางปะอินดีกว่าทางนี้น่ากลัวกว่าเส้นนู้นอีก ไม่น่ามาเลยกู...

[aatmatnavoy]

ผ่านนวนครมาได้ดีใจชะมัด ความเร็วเฉลี่ยประมาณ 15 เท่านั้นสมองสั่งการให้ขาหมุนตามบันไดไปเรื่อยๆ ในหัวคิดเเต่ว่าเมื่อไหร่จะถึงซะที่วะกูง่วงเเล้ว อยากนอน อยากอาบน้ำมากเลยคิดถึงบ้านมากๆ อีกนิดเดียวใกล้เเล้วๆ

เเวะพักหน้าป้ายรถเมลล์ สนามบินดอนเมือง เวลาตอนนั้น ราวๆ 5 ทุ่มกว่าเเล้วมั้งครับ ดูหน้าผมสิครับ ไม่ไหวจะเคลียร์เเล้วหมดทุกก๊อก......555

เจ้าตัวเล็กของไอ้คริส เก่งจริงนะตัวเเค่นี้

[aatmatnavoy]

ผมลืมเล่าไปตอนที่เราเเวะพักกัน หน้าโรงงานเบียร์ช้างที่วังน้อย ไอ้คริสคุยโทรศัพท์กับเพื่อนที่โทรมาหาด้วยความเป็นห่วงเพราะมีข่าวบอกว่าน้ำป่าไหลเข้าท่วมถนนมิตรภาพ หลังจากที่เราผ่านกันลงมาไม่นาน...!!!รถติดยาวเป็นเเพ...ถึงกับต้องปิดถนนกันเลย
นี่เท่ากับว่าถ้าเราออกช้ากว่านั้นนิดเดียวก็ไม่รู้ว่าจะเจอน้ำป่าพัดตกเขาตายไปหรือเปล่า... โชคดีจริงๆที่ออกมาได้ก่อน สาธุหลวงพ่อช่วยลูกจริงๆ

หลังจากนั้นน้ำก่อนนี้ก็เข้าท่วมถนนมิตรภาพ ครับ เเต่เรารอดมาได้

[เสือ กร]

ถึงบ้านตบ 037สัก สองกระป๋อง เปิดแอร์เย็นๆที่นอนนุ่มๆ หลับเป็นตายครับ

[aatmatnavoy]

สุดท้ายผมก็กัดฟันปั่นจนถึงบ้านที่บางเเคครับ .. ถึงบ้านเวลา ตี 2 ครึ่ง ออกจากปากช่องราวๆ 8.30 เท่ากับว่าปั่นกันมา ราวๆ18 ชม โอ้กูทำได้ไงวะเนี่ย !!! วันสุดท้ายระยะทางปั่นเกิน 200 กิโลซึ่งถือว่าเยอะที่สุดในชีวิตที่เคยปั่นจักรยานมา อยากที่ผมบอกตั้งเเต่ตอนต้นเรื่องว่า ถ้าเราวางแผนให้ดี ก็มีโอกาสที่จะไปได้ไกลครับทุกอย่างอยู่ที่การวางแผน เเต่ต้องบอกก่อนนะครับ ว่าจริงๆเเล้วผมไม่ได้อยากปั่นนานขนาดนี้ๆเเต่เพราะเรื่องงานที่เป็นเหตุให้ต้องรีบกลับเข้ามาจึงต้องสู้ ซึ่งผมบอกเลยครับว่าจะไม่ปั่นนานๆแบบนี้อีกเเล้วผมคิดว่าการปั่นจักรยานเดินทาง วันละไม่เกิน 100 กิโลน่าจะทำให้เราได้รับความสุขจากการเดินทางมากที่สุด ไม่เหนื่อย ไม่ทรมานร่างกายจนเกินไป ...
สุดท้ายนี้... ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่ติดตามการเดินทาง "ทริป เข็นพิชิตเขาใหญ่" ของผมตั้งเเต่ต้นจนจบนะครับผมหวังว่าบันทึกการเดินทางของผมคราวนี้ น่าจะสร้างเเรงบันดาลใจให้กับอีกหลายคนที่อยากจะเดินทางตามฝันของตัวเอง เเต่ยังไม่พร้อม ไม่กล้า หรือด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม อย่าละทิ้งความฝันนั้นนะครับ ผมเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาเราทุกคนทำได้ครับ.....ผมอ้วนๆอย่างนี้ยังทำได้เลย เเม้จะเข็นก็ตาม 555 เเต่ผมก็ภูมิใจที่ได้ทำครับ....โชคดีครับทุกคน



ระยะทางทั้งหมด 3 วัน 415 กิโล !! บางเเค - นนทบุรี - ปทุมธานี - นครนายก - ปราจีนบุรี - นครราชสีมา - สระบุรี - อยุธยา - กทม ........