สรุปทริป เข็นพิชิต เขาใหญ่ 555

[aatmatnavoy]

ยินดีต้อนรับ ทุกท่านเลยนะครับ ตามผมมาต้องช่วยผมเข็นด้วยนะครับ 555

[aatmatnavoy]

ถึงเเล้ว ประตูสู่เขาใหญ่

[aatmatnavoy]

บัดดี้คู่ใจ กับ เจ้าตัวเล็ก p18 ของเขาดีจริงๆ

[aatmatnavoy]

จากที่พักถึงทางขึ้นอุทยาน ราวๆ 10 กม ทำให้ร่างกายได้รับการวอร์มอย่างเต็มที่ กล้ามเนื้อมันเรียกร้องเเล้วที่จะพิชิตเขาใหญ่ให้ได้ ไปเว้ย ไปงัดเนินกันผมบอกกับไอ้คริส บัดดี้คู่ใจ......ฮิ้วๆๆๆ มันส่งเสียงรับทันที 555
ผ่านการชำระค่าผ่านทาง ทั้งรถทั้งคน ตก60บาท 2 คนรถ 2คัน ก็120 ไม่ขาดไม่เกิน ...ท่ามกลางสายตาของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ที่มองเราสองคนด้วยความชื่นชม (ซึ่งผมคิดไปเอง จริงๆอาจจะเป็นสายตาที่มองดูผมเเล้วในใจอาจจะบอกว่า หุ่นอย่างงี้ มึงจะไหวหรอ)

ผมคิดในใจเด็กๆ สะพานสาธร สะพานพระปก หรือสะพานพระปิ่นที่ชาวจักยานว่าสูงชันขนาด ผมเก็บมาเรียบนับประสาอะไรกะความสูงเเค่นี้ที่เห็นอยู่ตรงหน้า

หลังจากนั้นเราก็ลุยขึ้นเขา ด้วยใจที่มุ่งมั่น ไอ้คริสออกตัวเเรงนำไปก่อน ตัดผ่านเนินเเรกของที่ทำการไปอย่างสวยงามหายลับผ่านโค้งซ้ายทะยานสู่บรรยากาศอันร่มรื่น ของทิวเขาใหญ่ ผมตามไปด้วยรอบขาอันสม่ำเสมอ จานหน้าเบอร์2 หลังเท่าไหร่กุไม่สน ไปเรื่อยๆตั้งใจว่าจะไม่ใช่จานหน้าเบอร์1 เเน่นอน สบายๆ

เนินเเล้วเนินเล่า เฮ้ย !!ผมคิดในใจ นี่มึงจะขึ้นอย่างเดียวเลยหรอวะ ไม่มีทางลงให้พักขามั้งหรอ มีขึ้นมันต้องมีลงดิวะ เเต่ไหงมันไม่มาซะที กูไม่ไหวเเล้วนะโว้ย !!
เหลือบมองไปที่ ชิพเตอร์ ปลายเเฮนด์ข้างซ้าย โอ้...กูยังเหลือตัวช่วย ยังมีอีกจานให้เราลดความตึงของขาลง สบาย..เเบบนี้สบายมาก ว่าเเล้วก็สับจานหน้าใบเล็กสุด ในจำนวน 3 ใบ เบาเเรงขึ้นเยอะ งัดไปเรื่อยๆ สู้ๆ

ผมบอกไอ้คริสไว้ว่าแผนการของเราวันนี้ คือ มึงไปก่อนเลยไม่ต้องรอกู เพราะเจ้า p18 มีจานหน้าเเค่ 2 ใบ เท่านั้น ต้องใช้พละกำลังมากในการไต่เขา เเต่ถ้าเห็นว่าทิ้งกันมากไป ให้รอบนยอดเนิน เพื่อพักขา พอหายเหนื่อยจะได้ลงเนิน เเบบสบายๆ

ซึ่งเพื่อนผมมันก็ทำตามเเผนอย่างเคร่งครัด หายลับนำไปเเบบไม่เห็นฝุ่น ด้วยความฟิตของมัน หุ่นมันยังกะนายเเบบ เทียบกับผม 108 กิโล ลากสังขารขึ้นไปตามมันทันก็เเปลกละครับ... 555

[seenualnat]

มารอตั้งแต่เมื่อคืนแล้วฮะ

[aatmatnavoy]

หลังจากที่ผมพยายาม อย่างเต็มที่ในการไต่เขาด้วยใจที่มุ่งมั่น ช่วงนี้เเทบจะไม่ได้ถ่ายรูปเลยครับ เพราะมัวเเต่ตั้งหน้าตั้งตางัดเนินอย่างเดียว
บรรยากาศรอบข้าง สงบ ร่มรื่น สวยงาม เเต่ผมในใจบอกว่าไม่ไหวเเล้ว ตัวช่วยก็ไม่เหลือเเล้วมีอีกสัก10 เกียร์ก็คงเอาไม่อยู่เเล้ว สมองสั่ง ให้ปลดคลีตซะ ก่อนที่จะล้มไปกะรถ
ผมยอมเเล้วครับ เจ้าพ่อเขาใหญ่ ...ผมตัดสินใจกระโดดลงจากรถ พอขาสัมผัสพื้น รู้สึกดีขึ้นมาก ... พักเหนื่อย หยุดทุกอย่าง เข็นๆก็เข็นวะ... เข็นไม่นับโบกรถคือเเพ้ สโลเเกนผมในตอนนั้น

เเละหลังจากนั้น ก็เข็นสลับปั่นไปเรื่อยครับ โชคดีที่ว่าพอเข็นสักพักพอหายเหนื่อย ก็สามารถกลับขึ้นไปปั่นได้อีก สลับกันอยู่อย่างนี้ไปเรื่อย จนถึงจุดพัก เจอไอ้คริสรออยู่ มันทำหน้า ยิ้ม ทักทายหลังจากเห็นผมค่อยๆปั่นไต่เนินขึ้นมา อยู่ตรงไหนก็ไม่รุ้เเล้ว รู้เเต่ว่าตอนนี้ กูขอน้ำหน่อยเถอะ ทั้งหิว ทั้งเหนื่อย เเต่มีความสุขชะมัด....

[aatmatnavoy]

ยอมเเล้วคราบ...กลัวเเล้ว

[woodyvuth]

กำลังมันส์เลย...ว๊า หมดแรงซะแล้ว...วัยรุ่นเซ็งเรย>>

[aatmatnavoy]

ปั่นสลับเข็น ครับช่วงนี้จนถึง น้ำตกเหวนรก หิวพอดี สเบียงก็หมด น้ำก็เกลี้ยง อย่างนี้ต้องเรียก "น้ำตกเหวสวรรค์" มากกว่าครับ

[aatmatnavoy]

ไอ้คริส ก็มีเข็นบ้างเหมือนกัน เเต่น้อยกว่าผมเยอะ

[aatmatnavoy]

ไม่รอช้า เติมสเบียงด่วน

[aatmatnavoy]

สเบียง

[aatmatnavoy]

พักพอมาม่าย่อย ก็ลุยต่อครับ ถามพี่เจ้าหน้าที่อุทยานว่าเขาใหญ่อีกไกลไหม พี่เจ้าหน้าที่บอก 20กว่าโล โอ้ ได้ยินเเล้วขาอ่อนเลย เเต่พี่บอกทางไม่โหดเท่าไหร่เเล้วสบายๆ

จากนี้ไป ไอ้คริสงัดเนินไม่มีลงอีกเลย ส่วนผมชิลเลยครับบ่ายจัดเเล้ว เราออกจากเหวนรกราวๆบ่าย2 โมงกว่าเกือบบ่าย 3 ผมยังคงสเตปเดิมเข็นมากกว่าปั่น ชมวิวกินลม ดมขี้ช้างไปเรื่อยๆ สดชื่นจริงๆ

วันนี้เพื่อนร่วมทางของเรา คือกลุ่ม big bike คันโตราคาเเพงที่วิ่งขึ้นเขาลงเขากันเสียงดังสนั่นป่า กันไปเลย หลายคันผ่านเราเเล้วก็ยกมือให้ ประมาณว่า ไอ้น้องมึงเเจ๋ว 555

หายเหงาดีครับอย่างน้อยก็ไล่ช้างไปในตัว

[aatmatnavoy]

ทางสวยดีครับ ถ่ายรูปซะหน่อย

[aatmatnavoy]

อีกสักรูป