แกล่งคอย เขื่อน ลพบุรี 160 กม.

[บ้านต้นสน]

ขอบคุณเสือคิว ที่ถ่ายรูปด้วยมือถือ มาให้ได้ดูกันครับผม

วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้จะไปไหนกันดีหนอ

[บ้านต้นสน]

เช้าวันอาทิตย์ที่ฟ้าสางตั้งแต่ตีห้า ผมตื่นมาทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง เช่น เรียงหนังสือให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ผมสูบยางรถคันโปรด แล้วปั่นตรงไปยังจุดนัดหมาย เสือคิว เสือปุ้ย ทะยอยตามมาติดๆ นั่งกินโจ๊กใส่ไข่แบบง่ายๆกัน 3 คน เสือคิวกวนโจ๊กปนกับไข่จนเป็นสีเหลืองไปทั้งชาม ผู้พันเอี้ยงพร้อมใบหน้าอิดโรยตามมาเป็นคันสุดท้าย ลุงเพ็ญศรีขี่มอร์ไซค์มาให้กำลังใจ

ใกล้ โมงเช้ามากแล้วที่เราจะเริ่มออกเดินทางไปแก่งคอย ผมลืมถุงมือ เลยต้องปั่นกลับบ้าน ปั่นเร็วจนจุก

เราไหว้อนุสาวรีย์สมเด็จพระนารายณ์มหาราช แล้วก็เริ่มต่อสู้กับแรงลมตามเส้นทางคุ้นเคยมาจนถึงหน้าพระลาน ผู้พันเจอเม็ดกรวดและน้ำนองถนน จึงร่นไปอยู่ท้าย พวกล้อโตสามคันทะยานไปรอที่แยกตรงข้าม โรงเรียนเทพศิรินทร์ หนองแค

ไม่ใช่งานง่าย สำหรับผู้ที่ร้างบันไดจักรยานไปนานๆและต้องมาโต้ลมยามสายที่พัดทะแยงๆเช่นนี้ แม้เส้นทางมุ่งสู่แก่งคอยจะไม่ยาวนัก แต่เพราะรถพ่วงเข้ามาบรรทุกดินจากบ่อลูกรังมากมาย เราจึงต้องแตะเบรคกันอยู่บ่อยๆ จนกระทั่งพ้นเขตบ่อลูกรัง จึงพากันเรียงแถวตามผู้พันมาเรื่อยๆ

พอเริ่มลงทางเทๆ วิญญาณ จอมกระชาก(แล้วปล่อย) เริ่มกลับมาเข้าสิง กระชากไปที่ 42 โดย เสือปุ้ยและเสือคิวตามมาติดๆ ส่วนผู้พันคงรักษาฟอร์มดาวมงกุฎครอบนิ่งด้วยความเร็ว 35 เท่าเดิม ผมต้องยอมผ่อนลงมาเคียงกับผู้พันปล่อยให้เสือปุ้ย ทิ้งห่างไป 500เมตร เสือคิว 300เมตร ถึงทางแยก ผู้พันจะไปอีกทาง ผมยืนยันจะตามทั้งสองไปตามที่นัดกันว่าจะไปกินข้าวมันไก่เจ้าอร่อย ที่แก่งคอย ตะโกนเรียกสองคันที่ลิ่วออกไปเรื่อยๆก็ไม่ได้ยิน ผมตัดสินใจปั่นตามปุ้ยและคิวไป ทิ้งให้ผู้พันคร่อมเสือหมอบ "เบตากลิน" ตัดสินใจที่สามแยกอยู่เดียวดาย

เสือคิวจอดคอยผม ส่วนเสือปุ้ยก้มหน้าปั่นตูดโด่งทิ้งไปไกลลิบเห็นแต่เสื้อขาวปลิวไหวๆในสายลมและแสงแดด หนทางเริ่มขรุขระ เมื่อเข้าใกล้ตัวอำเภอ เสือปุ้ยจอดรอ แล้วปั่นนำไปสถานีรถไฟแก่งคอย เพื่อให้ผมจับทิศทาง ร้านข้าวมันไก่และก๋วยเตี๋ยวหมูละมุนลิ้น ผมเริ่มงงและสับสนระหว่าง ตลาดมวกเหล็กกับตลาดแก่งคอย จึงตัดสินใจถามชายวัยกลางคนที่สถานีรถไฟ เห็นหน้าคุ้นๆนึกได้ว่า คือ ขจร ปุณณเวส อดีต นักเตะทีมชาติไทย เลยถือโอกาส ถามถึงหนทางไปร้านข้าวมันไก่ลือชื่อของแก่งคอย เท่านั้นยังไม่พอเมื่อถึงสี่แยกขณะรอไฟแดง เราถามย้ำลุงบนมอร์ไซค์ที่จอดข้างๆเพื่อให้แน่ใจ ซึ่งคือร้านเดียวกันนั่นเอง

ร้านอยู่ไม่ไกลจากสี่แยกนักแต่เรากลับปั่นเลยไป ต้องย้อนกลับมา เห็นไก่ผิวขาวนวลอ้วนกลมแขวนอยู่ในตู้กระจกมัวๆ 5-6 ตัว หม้อใบใหญ่ 3 หม้อ กลาง 1 หม้อ วางเรียงรอบเป็นกำแพง ผู้คนหลายวัย หลายแบบรายล้อมอยู่ด้านนอก คนสวยผอมๆยืนเอามือไพล่หลังแสดงว่ารอหิ้วห่อกลับไปกินที่บ้านและคงรออยู่ค่อนข้างนานแล้ว หนุ่มนักกีฬาผิวสวยส่งเสียงทักทายกัน ลุงคนแก่ผิวเข้มคะเนอายุคงรุ่นราวคราวเดียวกับตาแป๊ะผิวขาวยานย่นที่อยู่ตรงข้ามกัน ผมขาวแซมทั้งคู่แต่ขาวคนละแบบ คนหนึ่งขาวแบบไทย อีกคนขาวแบบจีน คนหนึ่งก้มหน้าก้มตากิน คนหนึ่งกินไปคุยไป สองผัวเมียสายเดี่ยว นั่งอยู่ที่โต๊ะหน้า ที่เดาว่าเป็นผัวเมียเพราะผู้ชายไม่เอาใจผู้หญิงเลย หากเป็นแฟนผู้ชายจะมีทีท่าเอาใจใส่มากกว่านี้

ปุ้ยเข้าไปจับจองโต๊ะในสุด มืดที่สุด โต๊ะไม้หนาเป็นมันเลื่อม ไม่มีโยกเยกทั้งโต๊ะและเก้าอี้ นี่คือสัญญาณแห่งความอร่อยของร้านอาหาร

ปุ้ยหยิบ น้ำดำมา 3 ขวดใหญ่ คิวหยิบน้ำแข็งมาสามแก้วใหญ่ เรากินน้ำรอจนหมดขวด ข้าวมันไก่คงจะไม่อร่อยเท่าที่ควรซะละมั้ง

ตาแป๊ะคนขาย หันมามองกราดไปทั่วร้าน พลางทบทวน ว่าใครสั่งอะไรบ้าง กับเมียรักคู่ใจ(แน่ละต้องอ้วน)... คนนี้ 7 ห่อ แล้วคนนี้พิเศษ 1 คนนี้2ห่อ ลุงนี่ 5 ห่อ ..โต๊ะนี้สามจาน พะโล้ชามนึง (คิดตังค์โต๊ะนี้ด้วย) อ้อ..โต๊ะจักรยาน สามจาน ใจเย็นๆนะ เด๋วให้เยอะๆ...สองผัวเมียจ่ายตังค์แล้วลุกออกไป เราย้ายมานั่งแทน คุณแม่พาลูกสาวตัวเล็กเข้ามาในร้านอีก 2 คู่

ข้าวมันไก่ 3 จานเปลใหญ่ๆ วางตรงหน้านักปั่น 3 คน น้ำซุบควันฉุยชามใหญ่ชามเดียววางลงตรงกลางค่อนข้างแรงคล้ายกับจะบอกว่า..แบ่งกันนะ...เสือคิวทำแปลกอีกแล้ว ตักน้ำซุบลงในจานข้าวมันไก่ ปุ้ยล้อว่า ข้าวมันไก่นะ ไม่ใช่ข้าวต้มไก่
กินกันเสร็จสรรพ แค่คนละ 1 จาน เพราะกินน้ำกันเข้าไปมาก

แล้วเราก็จากแก่งคอยมุ่งสู่บ้านแสลงพัน โดยไม่มีวี่แววของผู้พัน

แก่งคอย ไม่คอยกันบ้างหรือไร

[perapong]

อ่านเสร็จเหมือนได้ไปอีกครั้ง

[perapong]

แต่ว่าอาทิตย์นี้จะไปไหนกันดี

[บ้านต้นสน]

http://www.velomad.com/

web site ของ Stani & Richard

[บ้านต้นสน]

อาทิตย์หน้า เราจะไป มองโกเลีย 5555555555555

[perapong]

ปิดเทอมผมจะไปปั่นรอบโลก 555+

[บ้านต้นสน]

เสือปุ้ยออกนำไปสู่บ้านแสลงพัน ระยะทางตามป้ายบอกว่า 34 กม. ทางเรียบไหลลงเรื่อยๆ เสือปุ้ยนำแบบแรงๆ จนเกือบถึงทางแยกเข้าศุภาลัย จึงปล่อยให้เสือคิวขึ้นนำข้ามเขาสูงชัน 3 ระลอก

เสือคิวควักมือถือออกมาถ่ายรูปในตอนนี้ เมื่อถึงยอดเขา ก็ไหลลงด้วยความสบายเกือบ 6 ก.ม. พักกันที่ป้อมตำรวจ รอเสือปุ้ย เพราะขึ้นเขาไม่เก่งน้ำหนักเยอะ พักกันแป๊บเดียวก็ไปกันต่อข้ามเนินเขาย่อมๆ 2 -3เนิน และหยุดแวะกินน้ำที่แยกแสลงพันเพราะความร้อน กินน้ำแล้ว(ในรูป) อัดกันอย่างแรงผ่านทางลงและไร่ปภัสสรา(ฟาร์มม้า) ไปจนเกือบถึงทางแยกไปบ้านตะพานหิน เห็นเสือหมอบเสื้อสีดำวนรถรออยู่ที่สามแยก คือผู้พันปั่นโผล่ออกมาเห็นพอดิบพอดี เลยวนรถรอ (จากกันที่สามแยกและกลับมาพบกันที่สามแยก555+) กลับมาครบทีม ไทม์ ไทรอัล 4 คน แล้ว

เสือปุ้ยปั่นนำลิ่ว ไปจอดที่ร้านป๋าสุด ก๋วยเตี๋ยวเนื้อก่อนถึงหัวเขื่อนด้านองค์พระสีขาว-ชมพู เรากินข้าวและก๋วยเตี๋ยวกันนานพอสมควร ป๋าสุดบอกว่าเมื่อเช้า เห็น ฝรั่งปั่นผ่านไป 2 คน เราถามว่า ไม่เห็น สับปะรส บ้างหรือไร

จากสี่แยกก่อนเข้า อ.วังม่วง เป็นเส้นทางที่เราคุ้นเคยมากเส้นทางหนึ่ง เราสี่คนปั่นผ่านถนนด้านล่างของเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์แล้วกลับเข้าสู่เส้นทาง 3017 ผมแวะซื้อสบู่นมแพะแบบฟองเยอะ ฝากลูกชายนักบาส และสบู่น้ำผึ้งก้อนกลมๆฝากลูกสาว

สบู่นมแพะดีๆต้องที่ไร่ยานา แต่วันนี้เราไม่ผ่าน

ผู้พันเอี้ยงที่ผมทิ้งแกไปตอนจะเข้าแก่งคอย ปั่นช้าๆรอผมและปั่นไปด้วยกัน ปล่อยให้ปุ้ยกับคิวลิ่วไปข้างหน้า

ผมเหนื่อยและร้อนจนทนแทบไม่ไหว แต่ไม่เป็นตะคริว ทั้งๆที่ผ่านเขามาเยอะเหมือนกัน

ผู้พันเลยไปแล้วเมื่อผมแวะ 7-11 ซอย12 กินน้ำกับโยเกิร์ต ตอแหล(สตอร์เบอรี่) ผู้พันหวนกลับมา สักพักคิวหวนกลับมา สามคนนั่งกับพื้นพิงกระจก7-11 กินน้ำกันสักพัก เพื่อนนักปั่นของผู้พันแถวนั้นเข้ามาซื้อน้ำขวดใหญ่ 2 ขวด สักพักฝรั่งทัวริงค์ 2 ผัวเมียปั่นตามมา นักปั่นที่รู้จักผู้พันเอี้ยงส่งน้ำสองขวดให้ฝรั่งสองคน แล้วหายไปไหนไม่รู้ ปล่อยให้เราคุยกับฝรั่ง และปั่นด้วยความเร็ว 15-18 ผ่านสี่แยกซอย 12 กลับบ้าน ปุ้ย ซื้อเกลือแร่ 3 ขวดนั่งรออยู่ตรงข้ามวัดกำแพงสีน้ำตาล

ปั่นเคลียคลอ ดูแลเพื่อนใหม่ มาตลอดทาง 3B bike -bag-body คันผัว120kk. คันเมีย100kk. ปั่นถึงกรมบั๊ค ได้ระยะทางประมาณ 160 กม. นั่งคุยกันที่บ้านเพื่อนผู้พันในกรมที่ปลอดภัยและสนามหญ้าเรียบเตียน เราส่งฝรั่งให้กางเต้นท์นอนที่บ้านเพื่อนผู้พัน แล้วลาจากกันโดยไม่ได้นัดว่า จะไปไหนกันอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้พันพาฝรั่งสองผัวเมียมาส่งที่บ้านผม ผมพาไปกินข้าวหมกไข่ต้ม ฝรั่งเป็นมังสวิรัติ ไม่ทานเนื้อสัตว์ แล้วจอดจักรยานคันหนักไว้ที่บ้าน เอาจักรยานของผมปั่นเที่ยวชมเมือง ไปดูหอดูดาวที่เซนต์เปาโลออกแบบที่พวกเราเรียกกันว่า สันเปาโล พาไปเย็บรองเท้า พาไปศูนย์ท่องเที่ยวที่สวนราชา ฝรั่งถามหาสำนักงานนิวเพเพอร์ เขาอยากให้เรื่องของเขาลงหนังสือพิมพ์เหมือนที่พนมเปญ ผมบอกว่าลพบุรีมีหนังสือพิมพ์ออกเดือนละ 2 ฉบับตามวาระการออกลอตเตอรี่ ฝรั่งทำท่าเป็นเข้าใจทั้งๆที่ยังงงงง ผมปล่อยเลยตามเลย เพราะอธิบายอะไรที่ลึกซึ้งเป็นภาษาอังกฤษไม่ได้ สุดท้ายกลับมา รีแลกซ์ โดยซักผ้า เช็ดรองเท้า ตากเต๊นท์ อีเม๊ะหรือไอ้ข้าวเหนียว หมาบางแก้วขาวดำ ของผมเห่าไม่หยุดปาก ผมเทนำมันมะกอกสุดหวงให้ฝรั่งไปทำกับข้าวกลางทางครึ่งขวดพร้อม สปาเกตตี้แบบเกลียว 1ห่อ สี่โมงเย็นจึงแพ็คข้าวของเดินทางไป ซื้อสลิงเกียร์และตัวถอดกระโหลกกลวงที่ร้าน เฮียไก่ ช.พาณิชย์ ลพบุรี เฮียไก่ใจดีให้เสื้อแขนยาวสีเหลือง Stani หนึ่งตัว

ท้องฟ้าครึ้มฝน เลยเปลี่ยนใจไม่ไปกิน ซาบายอง (เครื่องดื่มของฝรั่งเศส ไวน์ขาวผสมไข่ขาว) ที่ร้านริมถนนใกล้บัวหลวงนอก ผมกะจะปั่นพาไปส่งให้นอนที่วัดทางแยกเข้าหนองโดน ฝรั่งบอกไม่ชอบปั่นตอนมืดเลยไปขอนอนศ่าลาวัดป่าหวาย ฝรั่งชวนผมไปอยุธยาวันรุ่งขึ้น ผมถามว่าจะออกกี่โมง ฝรั่งว่า เจ็ดโมงครึ่ง ผมไปไม่ได้ ต้องรอลูกจ้างมาเฝ้าบ้าน แปดโมง ฝรั่งว่าไปช้าๆอยู่แล้ว ต้านลมเด๋วก็ทัน ฝรั่งว่า ยังไงๆ โทหา หรือ ส่งเมสเสจละกัน

รุ่งขึ้นผมตื่นเช้า รอลูกจ้างไม่มาสักที รู้สึกคันขาเหมือนกัน กว่าจะเอาอียางเล็กออกจากบ้านได้ก็เกือบเก้าโมง ลมแรงมากๆ ปั่นไปถึงทางแยกก่อนเข้าบ้านหมอ เสียงเรียกจากโทรศัพทืที่กระเป๋าหลังดังขึ้นตรงสะพานพอดี จึงแวะกินน้ำส้ม อ่านแมสเสจได้ใจความว่า Good morning we are waiting at Wat before 7-11 Ta-rua ผมกดตอบ OK แล้วกดกะไดอีก15 นาทีก็พบกัน พาไปกิน บะหมี่จับอิก เจ๊และเฮียใจดี ทำแบบ เวเจทาเรี่ยน ใส่ถั่วและกระเทียมเจียวให้ฝรั่ง ทั้งหมด 9 ชาม คนละ 3 ตามระเบียบ ฝรั่งอายกลัวว่าใครจะหาว่าตะกละ ผมบอกว่า " นอท กรีดี้ คอส ยู วอนท์ เอเนอจี่ แอนด์ ดอนท์ โน เวน เดอะ เนกซ์ มีล คัม " ไม่ตะกละหรอกเพราะนักปั่นทัวริงค์ต้องการพลังงานมากและไม่รู้ว่ามื้อหน้าจะมาถึงเมื่อไหร่ ฝรั่งหญิงยิ้มเพราะเป็นคนตัวเล็กกินจุ เธอเป็นสาวเชค ที่เกิดในอังกฤษ มีแม่เป็นนักยิมนาสติกทีมชาติเชค

ผมปั่นไปส่งฝรั่งมุ่งสู่อำเภอนครหลวงเส้นทางผ่านอ.อรัญญิก เราลาจากกันบนสะพานท้ายตลาดอำเภอท่าเรือ

รถจอดเอียงอิงพิงฟุตบาธ รถพ่วงส่งเสียงคำรามขึ้นสะพานผ่านไป ขณะที่เราผลัดกันโอบกอดอำลา เธอและเขากล่าวขอบคุณผมมากมาย ผมจำคำพูดของเธอกลับมาบอกเธอว่า " นักปั่นทุกคนล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน" เธอพยักหน้ารับคำ ยิ้มและย้ำว่า " Yes ....Good Family "

10 เดซิเบล บอกไว้ในหนังสือ ปริศนากับความรักว่า " เมื่อคุณโดดเดี่ยวจนเคยชิน การมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ คุณจะสัมผัสถึงความโดดเดี่ยวของใครคนนั้นได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าเป็นความโดดเดี่ยวของคุณเอง "

ผมอยากบอกเหลือเกินว่า ผมสัมผัสความโดดเดี่ยวของคุณๆทั้งสองได้

ค่ำนั้น มีแมสเสจบอกผมว่า ถึงอยุธยาอย่างปลอดภัย และได้ไปที่โรงเรียน จริยศาสตร์ ของอ.ปรีชา นักปั่นสามทวีปคนแรกของไทยตามที่ผมแนะนำ ผมไม่ได้ตอบ เมสเสจนั้น แต่กำลังรอ อีเมล์ ว่าเธอจะล่องลงใต้วันไหน และจะพาRichardมาทำฟันที่ลพบุรีหรือไม่

[บ้านต้นสน]

นัดหน้า..วันอาทิตย์ที่ 14

0600 น.
หกโมงตรงนะครับ

วงเวียนสระแก้ว-เขื่อนป่าสัก -ตะพานหิน- อีเหลอ - ซับสนุ่น่ -วังม่วง-โคกตูม-ลพบุรี

[ลิงสวมเขา]

เจอผู้พันหรือยังครับ ให้ผู้พันเอา HARO ออกบ้างจะได้ไม่ทิ้งกัน 55555 (แซวเล่นอย่าโกรธน้องน่ะ)

[perapong]

ต้องนอนแต่หัวคมีใครไปมั่งครับผมไปแน่ๆไม่มีพาด

[perapong]

ปั่นยางใหญ่เป็นเพื่อนผมด้วย

[ปอปุ้ย ลพบุรี]

กี่คนก็ไปเดี๋ยวเอายางใหญ่ไปเป็นเพื่อน ใครจะใส่ยางเล็กก็ไม่ว่ากัน เดี๋ยวยางใหญ่ช่วยลาก...ฮ่าฮ่าฮ่า...

[บ้านต้นสน]

หกโมงตรง นะครับ
ไปกันช้าๆ จะได้กลับกันแบบไม่มีคุณตาตามมาส่ง

กระจายข่าว สู่นักปั่นหมอบ ด้วยนะครับ
พี่ต้อย คุณหนวด คุณดอน คุณขิง Oxigen อ.เสือ ลุงเพ็ญ

หากับข้าวกินอยาก ว่าจะทำพะโล้ใส่ถุงไปกิน

[บ้านต้นสน]

เสือปุ้ย ปั่นเซฟแรง ดีมากๆ
เสือคิว ควรดูเป็นตัวอย่าง