>>>เชียงของ-หลวงน้ำทา-ซาปา-ปักกิ่ง/Thank you Chinese<<<

[สีนคร]

ขอบคุณมากครับพี่มุก ที่ช่วยกรุณาฝากข่าวอีกแรงหนึ่งถึงพี่ attaporn ขอขอบคุณล่วงหน้าเช่นกันครับ


...............................................................................

ครับผม คุณสีนคร ..ผมเองรอชมภาพ คุณattapornอยู่ครับ........................มุก

[kinanon]

สุดยอดความฝันครับ อยากหาโอกาสปั่นทางไกลแบบนี้บ้าง ไว้มีโอกาสรบกวนขอข้อมูลด้วยนะครับ

...............................................................................................

ไม่รบกวนครับ...สอบถามข้อมูลได้เสมอ ด้วยความยินดีครับ.............มุก

[Tumkakai]

"ท่องไป ตามใจฝัน ด้วยสองเท้าปั่น และใจที่มุ่งมั่น"

อ่านเพลินเลยครับ รูปสวยด้วย เหมือนที่ได้รับฟังจากอ.ปรีชา ที่เป็น นักศึกษาไทยคนแรกที่ปั่นไปเรียนตปท.(เพิ่งไปพบกับท่าน ที่กลุ่ม TCC ปั่นไปเยี่ยมคารวะท่านเมื่อวันเสาร์ที่ 7-8 มิย.ครับ) อย่างไรจะขอติดตามงานปั่นในทริปต่อๆไปครับ

.............................................................................................

สวัสดีครับ อ.ปรีชา พิมพ์พันธ์ ท่านก็เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจของผมเช่นกันครับ แต่คงไม่คิดไปเทียบกับท่านแน่นอนครับ เอาแค่เทคโนฯจักรยานสมัยท่าน อ.ปรีชา กับผมก็ต่างกันมาก Gps ท่านก็ไม่มี กระเป๋ากันน้ำก็ไม่ต้อง ถ้ายุคนั้น ท่านได้ปั่นเจ้าม้าดำและอุปกรณ์ดีเท่าๆผม สงสัยจะไปรอบโลกซักสอง-สามรอบละครับ ขอบคุณครับ.......................มุก

[เป็ดน้อย]

รอบแรกที่อ่าน ผมก็อ่านพร้อมๆ กับที่พี่มุกสรุปทริปครับ เข้ามาอ่านทุกวัน ติดงอมแงม.....

รอบสอง อ่านตอนที่พี่มุกสรุปทริปจบ อ่านใหม่อีกรอบ ตั้งแต่ต้น-จนจบ

รอบที่สาม อ่านตอนขี้เกียจทำงาน แล้วบอกตัวเองว่า ถ้าอยากไปก็ขยันๆทำงานเก็บตังค์ซะ จะได้ไป....

รอบที่สี่ เมื่อคืน อ่านพร้อมกับเปิดเพลงนี้ฟัง มีมันฝรั่งเลย์(ตอนนั้นหา Pop cornไม่ได้ครับ) มีน้ำมีฟองเย็นๆ จิบไปด้วย
อ่านอย่างช้าๆ ที่ละบรรทัด ทีละหน้า ตี1ยันสว่าง มันเหมือนผมได้ดูหนังดีๆ เรื่องนึงเลยครับ ไม่รู้ทำไม.....


ประมาณว่า ถ้าเราชอบหนังเรื่องไหนหรือหนังสือเล่มไหนแล้ว เราก็จะอ่านหรือดูมันซ้ำๆ ไม่มีเบื่อครับ
ทุกรอบที่อ่านจบ ก็มีคำถามกับตัวเองตลอดครับว่า........เมื่อไหร่

..................................................................................................

สวัสดีครับ คุณเป็ดน้อย เห็นกระทู้นี้ทำให้เพื่อนๆมีความสุขผมก็สุขใจแล้วครับ ก่อนหน้านี้ ผมก็มีความฝันแบบคุณเป็ดน้อยนี่แหละครับ ก็นึกๆอยู่ว่าชาตินี้คงได้แต่ฝัน ...แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ทุกคนควรมีฝัน ส่วนจะทำสำเร็จหรือได้ทำลงไปหรือไม่ มันเป็นอีกเรื่องหนึ่งครับ..ไม่ได้ตามฝันเราก็ไม่เสียอะไร.....ฝันไว้ก่อน ฝันไว้ ฝันไว้ ผมเอาใจช่วยขอให้ฝันของ"คุณเป็ดน้อย"เป็นความจริง....ขอบคุณครับ...........มุก

...อ้อ!!! คลิปที่ส่งมา ฟังไป ชมไป แล้วได้รับความรู้สึกเดียวกับตอนปั่นไปแดนไกลเลยครับ ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่กว่าธรรมชาติครับ ทุกสิ่งมีชีวิตในโลกถูกสร้างมาแบบยิ่งใหญ่มหัศจรรย์จริงๆ ชอบตอนนกแก้วซบกัน น่ารักดีครับ

[โอ๊ตนนท์]

สวัสดีครับพี่มุก
ผมเพิ่งจะได้ชมภาพและเรื่องราว แค่สิบหน้า เองตอนนี้เริ่มง่วงแล้ว เดี๋ยว ของีบก่อน เดี๋ยวจะมาชม เรื่องราวต่อ อีกสิบสองหน้าแล้วกันนะครับ
พี่มุกสบายดีหรือเปล่าครับเนี่ยะ ผมว่าเส้นทางของพี่นี่ สนุกกว่าเส้นทางผมอีกนะ ดูเส้นทางแล้ว แหม มันน่าไปคลุกโคลนตลอดทางเลย ฮ่าๆๆๆ
เส้นทางของผม ถ้าจะโหดๆ หน่อย ก็เข้าทิเบตไปแล้ว แต่ในจีน ก็เจอแค่วันแรก นะแหล่ะ โหดสุดของผม(เจ้าก้องมันพาไปมั่ว) อิอิ


อย่างเส้นเนี่ยะ ผมไม่รู้ว่าจะดีใจดีมั๊ย แบบว่านานจะได้ลุยโคลนสักที(เหมือนตัวไรหว่า) ทางเส้นนี้ถูกปิด เพิ่งเปิดใช้ได้ไม่กี่วันเพราะว่า แผ่นดินถล่มครับ เขาเพิ่งเปิดทางเสร็จ เราก็ปั่นประเดิมซะเลย แต่ต้องรีบไปเร็วๆหน่อย เดี๋ยวดินแถวนั้นมันเมื่อย ถล่มลงมาอีก อิอิ อ้อ เส้นทางนี้กำลังมุ่งหน้าไปปูเอ๋อครับผม


ตอนนี้กำลังเขียนหนังสือส่งสำนักพิมพ์ เดี๋ยว ลงพิมพ์แล้ว จะเอารูปมาลงสรุปในเวปอีกทีนะครับ เพราะว่ามันมีเรื่องลิขสิทธิ์ ผมต้องเจรจากับเขาก่อน อย่างรูปนี่ หวังว่าเขาคงไม่มาเจอเนอะ หุหุ

...................................................................................................

...สวัสดีครับ ตั้งแต่ "น้องโอ๊ตน์" กลับจากทิเบต ก็ได้แต่คุยกันทางเอ็ม ไม่ได้เจอตัวเป็นๆซักที ก็ยังไม่นึกว่า น้องจะกลับทิเบตเร็วปานนี้ เลยยังไม่ได้ปั่นร่วมกันเลย
...แต่ก็ข่าวดีครับ ที่ทิเบตเปิดรับนักท่องเที่ยวอีกครั้ง แบบนี้พี่เองค่อยมีหวังหน่อย แต่ก็นะ ต้องเก็บเงินสักระยะหนึ่งล่ะครับ ขอให้กิจการ "สปริ้นคาเฟ่" รุ่งเรือง เหมือน Ayutthaya Cafe' นะครับ ...มีรูปภาพใหนที่ไม่เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ ก็ลงมาให้พี่ๆชมเป็นบุญตากันบ้างนะครับ....ขอบคุณครับ..........มุก

[โอ๊ตนนท์]

ผมว่า ทริป ของพี่มุก นี่ รสชาติได้ครบ เต็มๆดีนะครับ ท้าทายกว่าผมเยอะเลย ตรงที่พี่ไปแบบดิบๆ ต้องเจอภาษาต่างถิ่นแบบดิบๆ ของผมยังมีก้องเป็นล่ามพูดเจรจาต่อรองกันได้ แต่ที่ผมประทับใจในทริป ของพี่ ก็เรื่องน้ำใจของชาวจีน ที่พี่เจอระหว่างทางนะแหล่ะครับ
จะว่าไป ทางเส้นทางผมก็มีให้เจอครับ แต่มี ทั้งหลอก ทั้งให้ ครับ อาจจะเพราะเรามากันสองคน แล้ว ดูเหมือนคนมีกระตังค์มั๊งครับ ก็เลยไม่ได้เจอ แบบพี่มุก อยากลองลุยเดี่ยวๆบ้างจัง ภาษาจีนผมก็เริ่มได้ปูๆปลาแล้ว อย่างนี้มาปั่นจีนคงจะสนุกขึ้นเยอะครับ
มาผิดหวัง ทริปพี่ตรงไปเจอโรงแรม นั่น ที่อยู่ดีๆ จะมาหาเรื่องพี่นะ อย่างนี้แหล่ะ พอเห็นเงินก็จะเอาให้ได้ ถ้าผมเจอสถานการณ์แบบนั้น ผมคงคุมสติไม่ได้แน่ๆ เครียดครับ แต่ยอมรับว่าพี่ มีสติดีมากครับ ใจดีสู้เสือ เป็นผมคงโวยวายสุดๆ ไม่ยอมจริงๆ เหอๆๆ รูปๆๆ แป๊ปๆๆเดี๋ยวไปเลือกก่อน อิอิ

เอารูปตอนวันที่ผมข้าม ความสูง 5000 เมตร ครั้งแรกในชีวิตแล้วกัน อิอิ


กำลังขึ้น อึ๊บๆๆๆๆ


กำลังโพสต์เก๊ก แต่ยังไม่รู้ชะตากรรมข้างหน้า แทบเดี้ยง


เหมือนเมฆฝน แต่ไม่ใช่ มันหิมะ จะตก


ยังไม่หนาวมาก เห็นว่าถอดแขนเสื้อข้างนึง หิมะตก ยังไม่หนาว แต่ตกสักพักสิ เหอๆๆ


ม้าป่า สีขาว แหม อย่างกับอยู่ในโลกเทพนิยายแหนะ นี่ความสูง สี่พันกว่าแล้วนะ ยังมีม้ามาเดินอยู่แถวนี่ อิอิ



ก่อนถึงยอด อีก สิบกว่าโล เจอลุงคนจีนคนนี้เพิ่งขี่ลงมาจาก ห้าพันเมตร แวะมาทักทาย น่าทึ่งที่รถลุงเขามีเกียร์แค่ สามเกียร์ เป็นจักรยานธรรมดา ว่าง่ายๆ จักรยานจ่ายตลาดทำนองนั้น เราเลยทึ่ง กับ ลุงคนนี้ อายุเป็นเพียงแค่ตัวเลขจริงๆ ผมกับก้องเลยแบ่ง ขาหมู คากิ ไปให้แพ็คนึง แต่ในใจก็ห่วงว่าลุงเขาจะไปหาที่พักทันมั๊ยจะมืดแล้ว


เริ่มแย่ ระหว่างปั่น เจอพายุหิมะเขาไป ครึ่งชั่วโมง ผลเลยออกมาเป็นแบบนี้ ขาวจั๊วๆๆ ร่างกายผมแย่ ยิ่งผอมๆ ตับผลิตความร้อนไม่ทัน ทำงานหนัก ผมเพลีย ขนาดต้องเดินจูง เลยในบางช่วง และเริ่มหนาวหนักขึ้นเรื่อยๆ มือและเท้าชา จนปวดไปหมด ปั่นไปสักพัก รู้สึกมีอะไรมาเกาะหู ก็เลยเอามือไปจับ มันก็หูผมเองนะแหล่ะ แต่มันแข็งโป๊ก เลยต้องเอาหมวกไหมพรม คลุมลงมาปิดใบหูด้วย เดี๋ยวแหว่ง



ปั่นกันอย่าง ล่อแล่ จะรอดมั๊ยเนี่ยะวันนี้ วางแผนผิดหมด กินข้าวมือเดียวตั้งแต่เช้า บะหมี่สำเร็จรูปคนล่ะซองตอนสิบโมงเช้า จนมาถึงนี่ ทุ่มกว่า แต่ฟ้ามันยังไม่มืด กะจะถ่ายรูป จุดสูงสุดเป็นที่ระลึก แต่เวลา แทบไม่มี เพราะมันไม่แสงอาทิตย์แล้ว



ถึงแล้ว จุดสุดยอด แต่พวกผม เกือบสุดยอดเหมือนกัน เกือบเป็นซากบน สุดยอดเขาห้าพันเมตรนี่ หายใจไม่ค่อยจะทัน หิวก็หิว แรงก็หมด แถมต้อง ลงเขายาว 35 กม โดยที่ถนนเป็นดิน เหมือนตอนขึ้น ปราศจากแสงไฟ เพราะมันไม่มีเสาไฟฟ้า หรือแสงจันทร์ มีเพียงไฟติดหมวก คนล่ะดวงเท่านั้น หิมะก็ตกไม่หยุด เวลาปั่นลงในความมืดแบบต้องคลำทาง จะเห็นหิมะพุ่งใส่หน้าตลอดทาง
มีเรื่องเสียวช่วงนึง ก้องพยายามปั่นตามทาง แต่เจอป้ายจราจร บอกให้เลี้ยวขวา ก้องเลยเชื่อตามป้ายนั่น แล้วกะเบนจักรยานไปทางขวา แต่ไม่ใช่ มันเป็นหน้าผา ป้ายมันหลุด แล้วพลิกลงมากลับหัวกลับหาง นับตั้งแต่ จุดนั้น ก้องไม่เชื่อป้ายจราจรอีกต่อไป แล้วเราก็คลำทางลงเขาตลอดทาง ท่ามกลางความมืด(มืดจริงๆ) มือก็กำเบรค จนมือล้าไปหมด เพราะต้องระวังทาง เดี๋ยวตกเขา จะไปไม่ถึงลาซา ฮิๆๆ

[โอ๊ตนนท์]

อันนี้แถม ภาพที่ก้องบอกว่าเป็นแคมป์ไซด์ ที่เรากางเต้นท์ สวยที่สุด ในทริปที่มาทิเบต ผมก็เห็นด้วย ทั้งด้านบรรยากาศ และวิว ยกเว้นความหนาว เกลียดชมัด



ได้ที่พักไม่มีไรทำ ก็มาปั่นลุยเล่นๆ เพราะรถเปล่าๆ เบาๆแล้วนี่ ออกอาการแรดได้เต็มที่ฮ่าๆๆ


รถพ่วง ก็พลิก เอามาทำเป็นโต๊ะอาหาร ซะนี่ ของทานเล่นของพวกผมก็เมล็ดทานตะวันนี่แหล่ะ กินไป มองวิว หรืออ่านหนังสือไป และขวดน้ำเสตนเลสนี่ขาดไม่ได้ ซื้อจากไทย ยี่ห้อ หัวม้าลาย มันทนจริงๆ เก็บน้ำร้อนไว้จิบๆ ได้ตลอดทาง(ขอค่าสปอนเซอร์โฆษณาด้วยนะอุตสาห์เชียร์ แบนด์ไทย หุหุ)


มันมาแล้วครับ ไม่รู้ใครเรียกมันมา ผมหล่ะ ดูไหนหนังหล่ะช๊อบชอบ อยากจับ อยากไปตากจัง หิมะเนี่ยะ แต่พอเจอของจริงแล้วขยาดๆ ไงไม่รู้ แบบว่าตัวก็ผอม มันเลยหนาวง่าย ไม่เหมือนก้อง ไขมันเป็นชั้นๆ ฮ่าๆๆๆ


แต่หลังมันจากไป ก็กลับมาสวยเหมือนเดิม


ผลงาน ที่มันตกบนยอดเขาข้างหน้าเราเมื่อกี้ มันทิ้งความสวยงามไว้มาให้เราชม


อันนี้รู้สึกเป็นตอนเช้าอีกวัน พระอาทิตย์อยู่หลังภูเขา มันสะท้อนออกมาปะทะเมฆหมอกเป็นสีทองเชียว


ยามเช้าอันแสนเหน็บหนาว(ของผม) แต่ก็สวย


หนาวไม่หนาว ก็ดูท่าทางผมแล้วกัน ต้องมาเผาป่ากัน เทคนิคได้มาจากพี่หมู ตอนนั้นพี่วรรณพี่หมู อยู่ที่จีน พี่หมูแนะนำว่าให้เอากิ่งสนสด หักมา ใบของมันมียาง จะทำให้ติดไฟง่าย และแรงด้วย ก็เป็นจริง เราค้างที่นี่คืนนึง ก็เผาไปหลายกิ่ง นี่ถ้าอยู่สักเดือนสงสัยหมดป่า เอิ้กๆๆ เพราะผมหนาวเหลือเกิน จริงๆนะ


สริยา ฉายแสง เป็นแสงที่ผมรอมานานแล้ว ผมพยายามยืน ตรงที่มีแสงส่องมันขยับไปทางไหน ผมก็ขยับตามไปนั่น จำได้ ตลกตัวเองเหมือนกัน


อีกมุมนึง คู่กับภูเขา และทะเลทราบ ส่องมาอีกส่องมาเยอะๆ ผมเพิ่งรู้ตัวเองว่า ชาติที่แล้วผมคงเป็นอุลตร้าแมน ต้องได้ พลังงานแสงอาทิตย์ถึงจะมีแรง ทำอะไร อิอิ


แสงอาทิตย์ส่องมาก็จริงครับ แต่หิมะมันดันตกมาทำไมมิทราบ เหอๆๆ


หนาวจัง มีสาวๆให้กอดคงจะอุ่นกว่า นี้ ฮ่าๆๆ



อยากถามจักรยานจัง ว่ามันหนาวหรือเปล่า ดูสิแข็งโป๊กเลย สนใจจักรยานแช่แข็งเย็นๆสักคันมั๊ยครับ


เมื่อแสงแดดปะทะความเย็นจากทะเลทราบ ก็เกิดปรากฎการ.......


และแล้วแสงก็ส่องได้เต็มที่ ผมก็ได้รับพลังงานจากแสงอาทิตย์เต็มที่พร้อมเดินทางต่อได้ อิอิ

[โอ๊ตนนท์]

แถมอีก โปรโมชั่นสุดคุ้ม เนื่องจากที่ไทยคงหนาว เลยหาอะไรเย็นๆมาให้ชมกัน อิอิ

ก็เป็นเรื่องต่อจากที่ลงเขาห้าพันเมตร ผมลงมาตีนเขาพักคืนนึง แล้วก็เห็นว่าร่างกายเราเพลียเกิน เลยตัดสินใจพักไปอีกวัน
และเริ่มเดินทางต่อ


หันไปมองข้างหลัง อะไรหว่าเมื่อกี้ยังอยู่ในเมือง ปั่นมาแป๊ปนึง เมืองหายไปแล้ว ... เส้นทางนี้ปั่นคู่กับแม่น้ำอะไรไม่รู้ ตลอดทางเลย


มีบ้านคนอยู่ริมแม่น้ำด้วย


เด็กน้อยชาวทิเบต หน้าทะเล้นพอกับ เด็กน้อยชาวจีนของพี่มุกเปล่า หุหุ


ปั่นไปเท่าไหร่ ก็ยังคู่แม่น้ำนี้ตลอด



ปั่นเท่าไหร่ก็ไม่พ้นแม่น้ำนี่สักที แต่ก็โอกาสดี อยู่ใกล้แม่น้ำนี่แหล่ะดีแล้ว จะได้ไปเอาน้ำมากรองฟิลเตอร์ มาดื่มมาใช้ กันง่ายๆ
เริ่มสงสัยสิ มันหนาวตรงไหนกัน อิอิ


ระหว่างรออาหารมื้อเย็นสุก ก็มาเก๊กถ่ายรูปกัน เห็นอย่างนี้มันก็เริ่มหนาวๆแล้วนะ แดดจะไม่มีแล้วนิ


ตอนกลางคืน ไม่มีแดดแล้ว นอนทรมานมากๆ ใส่ถุงเท้า สามชั้น มันยังหนาวปลายเท้าเลย ชาไปหมด แม้แต่ใบหน้าก็เย็นเชียบ ขนาดเอาไอ้โม่งคลุมแล้ว มันหนาวขนาดไหนกันนะ รู้แต่ว่า ข้างเต็นท์มีน้ำแข็งเกาะด้วย
ตื่นเช้ามา รอบเต็นโดยเฉพาะตรงที่ผมนอนหายใจ น้ำแข็งเกาะเต็มเลย เลยออกไปดูผลงาน ปฎิมากรรมแช่แข็งด้านนอกเต้นท์


เย็นได้ใจเลยจริงๆๆ หนาวไหมจ๊ะ เจ้าน้องชาย สงสารจักรยานจังเล๊ยย..


มาดูความเย็นแช่แข็งกันชัดๆ แตรไฟฟ้า ของผม ยังโดนแช่แข็งเลย นี่มันทิเบต หรือ ช่องฟรีส ตู้เย็นกันแน่เนี่ยะ เหอๆๆ จบรายงาน ราตรีสวัสดิ์ครับ เอ๊ยเช้าแล้วนี่ อรุณสวัสดิ์ครับ ผมขอนอนก่อนง๊วง ง่วงมากๆแล้วววววว..


ปล.ทิเบตเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าแล้วจริงๆครับ แต่ว่ายังไม่ให้ปั่นจักรยานเขามาทิเบตได้ โดยเฉพาะชาวต่างชาติ เข้มงวดอยู่ครับ ถ้าพี่มาแนะนำมาทางรถไฟครับ ประหยัดที่สุดแล้ว หล่ะครับ แต่ถ้าไม่อยากให้พลาด จองทัวร์ที่ทิเบตไว้กันเหนียวก็ดีครับ อิอิ

[โอ๊ตนนท์]

เรียน คุณมุก
เมื่อเดือนมีนาคม 52 ผมเดินทางจากเชียงของ ผ่านประเทศลาวเข้าสู่ประเทศจีน ผ่านเมืองสิบสองปันนา ตัดผ่านเข้าต้าลี ลีเจียง และสิ้นสุดการเดินทางด้วยจักรยาน ที่อาการ แพ้ที่สูง (mountain sickness) ที่เมืองแชงกรีลา (ผมคิดว่าอาการที่ผมเป็น ณ ตอนนั้น มันน่าจะใช่ เนื่องจาก ใบหน้าบวม ปวดหัวตลอดเวลา คลื่นไส้ หายใจลำบาก) ผมต้องประเมินตนเองตลอดเวลาว่าอาการที่เป็นมันใช่อาการแพ้ที่สูงหรือเปล่าเนื่องจากไปคนเดียว อยู่แชงกรีลาได้ 4 วันหวังว่าอาการจะดีขึ้นก็ไม่เป็นดังที่คาด เลยตัดสินใจจับรถนอนกลับคุนหมิง เมื่อถึงคุนหมิง อาการต่าง ๆ ดีขึ้นเป็นปรกติครับ สรุปการเดินทางครั้งนี้ผมใช้เวลาไป 1 เดือนพอดีครับ
และผมฝากรูประหว่างทางไห้คุณมุกชมด้วยครับ

พี่ attaporn ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสได้เดินทางมาอีก แนะนำว่า ให้กินยา ทิเบต เป็นยาที่ช่วยปรับสภาพร่างกาย ช่วยให้เลือดเรารับออกซิเจนได้มากขึ้นนะครับ เป็นแค็ปซูล ซื้อได้ตั้งแต่ ร้านยาที่อยู่เมือง ลี่เจียงครับ โรคนี้เขาเรียกว่า โรคแอติจูต ซิกเนส ซึ่งความสูง ที่เมืองแชงกีล่า(จงเตี้ยน) มีความสูง ประมาณ 3000 เมตรครับ ตอนที่ผมไปถึงที่นั่นยังไม่มีอาการอะไรเกิดขึ้น อาจเพราะผมกินยานี่ด้วย เพราะเพื่อนฮ่องกงผม(ก้อง) เขาแนะนำให้ผมกินครับ เรากินกัน พร้อมกันเสมอ เพื่อให้ร่างกายปรับตัว แต่สำหรับผมพยายามกินยาน้อยๆ อยากให้ร่างกายปรับสภาพเองไม่พึ่งยา ตอนอยู่แชงกีล่า มีนักปั่นญี่ปุ่น คู่สามี ภรรยา ขี่เทนเดมมา ซึ่งผมเจอเขาแล้วครั้งนึง ที่ลี่เจียง และ มาเจออีกที่แชงกีล่านี่ เราเลยมาอยู่เกสเฮาท์ เดียวกัน
แต่แฟนของเขาที่เป็นผู้หญิง มีอาการ ออกมาอย่างเห็นได้ชัดหลัง มาอยู่ได้แค่วันเดียว คือ หมดแรง เวียนหัว เราเลยเอายาให้เขากิน และให้สำรองไปกล่องนึง จนเขาปรับตัวได้ดีขึ้น
แต่เขาไม่ปั่นต่อ เขานั่งรถบัสเข้าทิเบตแทน เพราะว่าขี่เทนเดม มาเส้นทางนี้ มันยากจริงๆครับ ทั้งทางชันสูง และ ถนนไม่ดีเยอะมากๆ เขาเลย รื้อจักรยาน ทั้งคันแล้วใส่รถบัส นั่งมาลงที่เมือง ปาอี้ ที่ทิเบต แล้วค่อยปั่นเข้าลาซา ซึ่งทางช่วงนั้นดีขึ้นมากแล้วครับ ลาดยางตลอด
พี่attaporn ตัดสินใจกลับออกมา ก็คิดว่าดีและถูกต้องแล้วครับ เพราะว่าถ้าอากาศแย่กว่านั้น แบบออกซิเจนเลี้ยงสมองไม่พอ บางคนอาการหนัก อาจถึงชีวิตได้ก็มีครับ เพราะก้อง เพื่อนฮ่องกง ผมเคยเล่าว่าตอนอยู่ ลาซา มีเพื่อนญีปุ่นเขาที่เพิ่งรู้จักกันที่ลาซา มีอาการหนัก ปวดหัวรุนแรง จนต้องให้หมอจากญี่ปุ่นบิน มารับตัวและดูแล ส่งตัวกลับอย่างเร่งด่วนเลยครับ ที่ขนาดหมอบินมารับถึงที่นี่ได้เพราะเขาทำประกันไว้ครับ สุดยอดจริงๆ
มีโอกาส ทิเบตเปิดเมื่อไหร่ เงินพร้อมเวลาพร้อม มาตั้งกลุ่มปั่นกันไปพิชิต ทิเบตกันสักตั้งดีมั๊ยครับ อิอิ ผมหล่ะ อยากจะปั่นอีกรอบ แต่ขอให้อ้วนกว่านี้หน่อย ทนหนาวไม่ค่อยไหว เหอๆๆ

[มุก]

....สวัสดีน้องโอ๊ตนนท์ พี่ขอขอบคุณมากๆ สำหรับภาพชุด ทิเบตสุดสวย ที่มีค่าแลกมาด้วยความยากลำบากชุดนี้ สุดยอดจริงๆ ทำเอาหัวใจเต้นระทึก สักวันพี่ฝันไว้ว่าคงได้ไปสัมผัสบรรยากาศแบบนี้บ้าง(..ว่าแล้วก็...ฝันๆๆ ต่อไป)
...ตอนนี้ยังปั่นเข้าทิเบตไม่ได้อีกเหรอ เศร้าจัง อุตส่าห์ เพิ่มใขมันให้กับตัวเอง เพื่อรองรับความหนาวเย็น สะสมได้มาตั้ง15กก.แล้วนะเนี่ย(ออกปั่นทียางแทบระเบิด) แบบนี้ก็เพิ่มใขมันฟรีอะดิ!!!!

...อ้อ ฝากความคิดถึงไปยัง"น้องก้อง"ด้วยนะครับ อีกไม่นานคงได้เป็นเถ้าแก่น้อย แห่งเมืองลาซา


พี่ทำโปสการ์ด บรรยากาศอุ่นๆให้คลายหนาว "มุมหนึ่งที่กรุงเก่า" มาฝากครับ

[>>BANGNANบางมด<<]

สวัสดีครับพี่มุก ,พี่ธานินทร์ , พี่บุญเลิศ ,พี่ปกรณ์ ,พี่แป๊ะเม้ง ,พี่โอ๊ตนนผมเพิ่งมีโอกาศได้เข้ามาอ่าน และชมภาพที่ถ่ายได้สวยงามระดับมืออาชีพ ได้เรียนรู้วิธีชิวิต ของชาวบ้านในต่างแดน
ได้เห็นรอยยิ้มของผู้คนที่พี่มุกได้พบมา..นับว่าเป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับนักปั่นรุ่นน้องอย่างพวกผม ผมดีใจมากเลยที่ได้ร่วมปั่นกับพวกพี่ๆในทริปเขาใหญ่ แต่เพิ่งจะเรียนรู้ประสบการณ์วันนี้เอง ได้รู้เห็นการวางแผนและเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นในการเดินทาง >>>ระยะเวลาเดินทางรวม ทั้งทริป วัน 51 วัน ระยะทางรวมทั้งทริป 4203km<<< ขอให้พวกพี่ๆเป็นฮีโร่ สำหรับนักปั่นรุ่นน้องตลอดไปนะครับ....


............................................................................................................................................
...สวัสดีครับ ดีใจที่ได้เจอเช่นกันครับ เร็วๆนี้คงได้เจอกันอีกละมั๊ง ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีที่มีให้พวกเราพี่ๆน้องๆหลายคนครับ..พวกเราเดินทางท่องเที่ยวไป มีโอกาสก็สร้างมิตรภาพไปด้วยทุกๆครั้ง ส่วนใหญ่ สิ่งที่ได้รับก็เป็นมิตรภาพเช่นกัน อาจมากกว่าที่เราให้เขาเสียด้วยซ้ำครับ.....................มุก

[โอ๊ตนนท์]

ถ้าทำหนังสือออกมา ได้แล้วจริงๆ แต่คงไม่มีรูป ทุกรูปแน่ๆ เขาคงต้องเลือกรูป เอาไปลง แต่ยังไง ถ้าตีพิมพ์ขายแล้ว ผมจะเอามาสรุปในเวปอีกที นึง ทีนี้ จะเอารูปมาลง อธิบายให้หมดเลย เสียดายรูป ดีกว่าถ่ายเก็บไว้เฉยๆ รอยยิ้ม ชาวบ้าน ในถิ่นต่าง ดูกี่ครั้งก็สุขใจ จริงๆ ครับ



ป้า สองคนนี้รองเพลงอวยพรให้เราเดินทางปลอดภัยครับ



...ต้องขอขอบคุณ"น้องโอ๊ตนนท์" อีกครั้งครับ ที่เอาเรื่องราวและรูปภาพมาร่วมแจม พูดคุยกัน กับคนคอเดียวกัน พี่ก็รอวันอ่านหนังสือของน้องเช่นกัน เป็นกำลังใจให้ครับ ตัวพี่เองก็อยากจะเขียน พยายามอยู่ แต่ก็ไม่ไปถึงใหนสักที สงสัยต้องปั่นอีกสักทริปสองทริป ... แวะมาคุยกันบ่อยๆครับ
...นึกๆไป เวลามันผ่านไปเร็วจัง ทริปปักกิ่ง นี้พี่กลับเมืองไทย วันที่12/7/2008...วันนี้ วันที่ 17/7/2009 ..ระยะเวลาผ่านมา 1ปีกับอีก5วัน...เร็วจริงๆ เวลาไม่เคยคอยใครทั้งนั้น...........มุก

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

สวัสดีครับพี่มุข วันนี้เข้ามาอ่านอีกครั้งตั้งแต่ต้นจนจบ ย้ำว่าอีกครั้งเพราะเคยเข้ามาอ่านตั้งแต่ตอนพี่สรุปทริปใหม่ๆ ขอแวะเข้ามาทักทาย นับวันการได้ออกไปท่องเที่ยวด้วยเจ้าสองล้อแบบนี้ชักเข้าเส้นครับ อยากไปแบบพี่บ้างจัง

ขอใช้กระทู้ของพี่ทักทายคุณโอ๊ตนนท์ หนังสืออกเมื่อไหร่ช่วยบอกข่าวด้วยนะครับ อยากจะอ่านมากๆครับ

เรื่องของคุณ attaporn ก็น่าสนใจมากๆครับ เห็นว่าไปอีกเส้นทางหนึง เห็นรูปที่เอามาให้ชมแล้วคิดว่าต้องมีสวยๆอีกมากแน่ๆ ดูจากรูปแล้วน่าจะชอบถ่ายภาพแน่ๆเลย อย่างไงผมก็ขอสนับสนุนให้สรุปทริปอีกหนึ่่งเสียงด้วยนะครับ รอชมอยู่นะครับ

......................................................................................................................................

สวัสดีเช่นกันครับ คุณอรรถพร เนี่ย แกเป็นช่างภาพประเภท ถ่ายภาพแล้วเอาไปล่ารางวัลได้เลย ไปใหนมาแต่ละครั้ง แกใช้รางวัลที่ได้เป็นค่าเดินทางทริปต่อไปได้เลยครับ ก็เป็นอีกแนวทางหนึ่ง ในการบริหารแผนการเดินทางครั้งต่อไปครับ เมื่อมีผลงาน ผบ.ทบ.ก็คงลด-ละ-เลิก สลายฝันวันเดินทางของเรา ลงไปบ้างละครับ.............มุก

[มุก]

โอ๊ตนนท์
ผมว่า ทริป ของพี่มุก นี่ รสชาติได้ครบ เต็มๆดีนะครับ ท้าทายกว่าผมเยอะเลย ตรงที่พี่ไปแบบดิบๆ ต้องเจอภาษาต่างถิ่นแบบดิบๆ ของผมยังมีก้องเป็นล่ามพูดเจรจาต่อรองกันได้ แต่ที่ผมประทับใจในทริป ของพี่ ก็เรื่องน้ำใจของชาวจีน ที่พี่เจอระหว่างทางนะแหล่ะครับ

มาชมกันครับ ว่าเวลาผมสั่งอาหาร ผมพูดภาษาอะไร(ฮา -ฮา -ฮา ) การสื่อสารในโลกมนุษย์ไม่ยากเลยครับ คลิ๊กเลย!!!!

[youtube]nV9DCZJdGQY&feature=channel_page[/youtube]

21/6/08 เมืองกุ้ยหยัง มณฑลกุ้ยโจว

...ส่วน อาหารจาน ที่แม่ค้าชาวจีนใน youtube กำลังทำให้ผมกินนี้(ใส่ใข่ด้วย) ราคา4หยวน ..น้องๆวัยรุ่นสองคนในภาพใต้คห.นี้ เป็นคนจ่ายเงินให้ครับ หลังจากทักทายกันนิดหน่อย พอน้องๆรู้ว่าผมมาจากเมืองไทย ผมก็บอกปฎิเสธไปแล้ว แต่น้องสองคนอยากเลี้ยงผม ผมเลยให้แบ๊งค์20บาทไทย ซึ่งราคาเดียวกันกับ ค่าอาหารให้เธอไป ทีแรกน้องสองคนจะไม่รับแต่ผมบอกว่ามันเป็น ของที่ระลึก น้องๆจึงรับพร้อบขอบคุณผมเป็นการใหญ่

[มุก]

เมืองเดียวกันและวันเดียวกันนี้ ตั้งอี้ตุงพนักงานโรงแรมเล็กๆที่อยู่ใต้ถุนโรงพยาบาล บริการพาผมมาแลกเงิน พามาเดินจัตุรัสเหรินเหมิน พาไปเดินหาอะไหล่จักรยาน พาผมขึ้นรถเมล์ แถมจ่ายเงินค่ารถเมล์ให้อีก ผมเลยเลี้ยงขนมแก....ผมพูดกันไม่กี่คำหรอกครับ...ฟังเอาฮาครับ

จตุรัส เหรินเหมิน เมืองกุ้ยหยัง
[youtube]Gh0z6EM0uFw&feature=channel_page[/youtube]

ภาพถ่าย"ตั้งอี้ตุง"ขณะพาผมไปหายางใน ไว้สำรอง



(ปล.กระทู้ผมรูปหายไปเองอย่างเยอะมาก สังเกตุจากบางความเห็นมีแต่...หากผมจำได้ว่ารูปใดหายผมก็ใส่เข้าไปใหม่ ที่มีแต่จุดๆๆ แต่ไม่มีภาพก็เยอะ ไม่รู้เป็นเพราะอะไรครับ )