ไม่รู้ทำไมปั่นไปลาวจะ 4 ครั้งในรอบปี มีอะไรดีหนักหนา หรือว่าที่เค้าว่าเราจริง คือปั่นตามหาหัวใจ 555 แต่ไปในครั้งนี้ มีภาระกิจที่จะต้องทำ คือนำหมวกของพี่ชัยเทียนทะเลกลับสู่บ้านเราให้จงได้ครับ...
การเดินทางไม่ได้เน้นอะไรมากมาย แต่ก็กลายเป็นปัญหาในการเดินทางอยู่มากทีเดียว กับปัญหาที่มีมาอย่างช้านานของรถไฟไทย ของเราทุกวันนี้ ก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข ในการเดินทางที่แสนจะยาวนานมากๆ...
แต่ทุกอย่างก็สามารถนำพาเราไปยังวังเวียงได้อย่างมีความสุขของผู้ร่วมทริปด้วยกัน แม้เพียง 4 คนก็ตาม เส้นทางกำหนดไว้อย่างไม่ได้หนักหนา ที่สมาชิกสามารถปั่นได้อย่างเพลิดเพลิน แม้จะเจออุปสรรคฝนของวันที่ไปชมบลูลากูนก็ตาม แต่กลายเป็นว่าชอบปั่นตากฝนกันมากกว่า 555
เอาเป็นว่าจะทะยอยสรุปทริปแบบสั้นๆ ไปเรื่อยๆ ในค่ำคืนนี้ ติดตามชมกันนะครับ
มีสมาชิกร่วมทริปด้วยกัน แนะนำชื่อ พี่เสือเที่ยง และน้องจ๊ะเอ๋ เป็นครั้งแรกที่ได้มาปั่นด้วยกัน ได้คุยกับพี่เสือเที่ยงว่ามีแฟนมาปั่นด้วย อาจจะไม่เก่งนัก ผมก็บอกว่าครั้งนี้ปั่นชิลๆ มากๆ ครับ ระยะทางที่ปั่นไม่เกิน ๒๕ กม.ต่อวันเลย ส่วนเรื่องรถพับจะยี่ห้อไหนก็มาได้ทั้งนั้น ไม่แบ่งค่ายอยู่แล้ว ขอให้ได้มีเพื่อนปั่นด้วยกันก็พอใจแล้วครับ พี่เสือเที่ยงก็มารอทานขนมจีนหน้าสถานีก่อนจะเข้ามาที่ตู้รถไฟ พร้อมๆ กัน