พอดีนั่งดูรายการเกี่ยวกับการเปลี่ยนเมือง ให้เป็นเมืองจักรยาน ทำให้คิดไปคิดมา ว่าถ้าจะเริ่ม จะเริ่มจากจุดไหนถึงเป็นจุดแรกที่สุด ของการสร้างความเป็นไปได้ที่จะให้จักรยานสามารถเดินทางในเมืองได้อย่างปลอดภัย
ปัญหาหลายๆ อย่างที่เป็นอุปสรรคทำให้การเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องยาก แต่ปัญหาทางกายภาพจะแก้ได้ง่ายขึ้น ถ้าได้รับแรงผลักดันจากคนหมู่มาก
แต่คนหมู่มากจะเกิดขึ้นได้ ก็ต้องเกิดจากการที่คนส่วนใหญ่ มันทัศนคติที่ดีต่อการเดินทางโดยจักรยาน
และทัศนคติที่ดีต่อการเดินทางโดยจักรยาน ก็จะเกิดขึ้นได้จากการรับรู้อย่างสุภาพ อ่อนโยน และค่อยเป็นค่อยไป
และการรับรู้อย่างสุภาพ อ่อนโยน และค่อยเป็นค่อยไป ก็คงทำได้ด้วยการ "ขอร้อง หรือ ขอความเห็นใจ"
จากที่ผ่านมามีกิจกรรมเกี่ยวกับจักรยานมากมาย ที่พยายามทำให้สังคมรับรู้ และพยายามสร้างการขยายตัว ที่เห็นได้ชัด และส่งผลกระทบมากที่สุด ก็น่าจะเป็นการจัด car free day
แต่ก็มีบางคน และหลายๆ คน ที่ยังยึดติดกับพาหนะของตัวเองอย่างรถยนต์ ที่มองว่ากิจกรรมพวกนี้เกะกะขวาทางเขา และเขาก็น่าจะเป็นคนหลักๆ ที่บีบแตรไล่ชาวจักรยาน เบียดชาวจักรยาน จอดรถทับเลนจักรยาน ฯลฯ (มั้งนะ
)ผมก็เลยคิดว่า ถ้าเราหาทางทำให้เขารับรู้ก่อน ว่ามีเราอยู่บนถนน และเราก็ควรจะได้แบ่งปันถนนใช้กับเขาได้อย่างถูกต้อง มันน่าจะทำให้เราสามารถใช้จักรยานได้อย่างปลอดภัยมากขึ้น และสามารถพัฒนาขยายงานอื่นๆ ได้มากขึ้น เพราะคนเริ่มยอมรับแล้ว
ซึ่งนั่นก็คือการ "ขอร้อง"
- ขอร้องล่ะครับ ให้ผมได้ใช้ทางร่วมกับคุณอย่างปลอดภัย
- ขอร้องล่ะครับ จะเข้าซ้ายระวังพวกเรานิดนึง
- ขอร้องล่ะครับ อย่าจอดรถทับเลนจักรยานเลย เหลือที่ไว้ให้เราขี่บ้างเถอะ
- ขอร้องล่ะครับ อย่าวางของขวางทางเลยนะครับ
- ขอร้องล่ะครับ อย่าเบียดพวกเราเลย
- ข้อร้องล่ะครับ ฯลฯ
เป็นไปได้ไหมครับ ที่จะหาวิธีสื่อข้อความเหล่านี้ไปให้ชาวเมืองได้รับรู้ด้วยวิธีการต่างๆ
- ทำภาพการ์ตูนน่ารักๆ พร้อมข้อความ share ต่อๆ กันไป
- ทำเป็นโปสเตอร์ แปะไว้ตามจุดที่เสี่ยงต่อการเกิดในแต่ละกรณี
- ขบวนจักรยานเล็กๆ แจกเอกสารให้ผู้ใช้รถใช้ถนน เหน็บตามกระจกรถ แจกให้แม่ค้าหาบแร่
- ฯลฯ
การทำแบบนี้ จุดประสงค์หลักไม่ใช่ต้องการบังคับให้ใครทำ แต่เป็น"จุดเริ่มต้น" ที่จะให้คนหมู่มากรับรู้ว่า มีคนใช้จักรยาน มีทางจักรยานอยู่ เพื่อให้เขาเกิดความตระหนักว่า ควรมีน้ำใจ ต่อจักรยานในฐานะผู้ร่วมใช้ถนน
ถ้าทำแบบนี้ คิดว่ามันจะได้ผลไหมครับ
