เสือคันเก่า เข้ากัมพูชา ลาว เวียต...

หลงทาง

ภาพข้างบนคือไข่เครื่องบิน ไม่ทราบว่าสิ้นลายหรือยังครับ....

หลงทาง

ทางสายนี้กำกับการแสดงโดย บ.รับเหมาก่อสร้างของเวียตนาม ....

หลงทาง

วันนี้ปั่นเรื่อยๆ มาเรียงๆ ถึงสะพานข้ามแม่น้ำอู กำลังจะแล้วเสร็จ ต่อไปคงไม่ได้ใช้เรือแพขนานยนต์นำส่งคน/รถยนต์ข้ามแล้วล่ะครับ....(ใครที่ไปหลังจากนี้คงไม่ได้เห็นภาพอย่างวันนี้อีกต่อไปแล้ว) น่าจะเป็นอีกจุดหนึ่งเหลือเพียงตำนานเล่าขานสู่กันฟัง....

หลงทาง

สักครู่เราได้ข้ามฝั่งด้วยระยะทางประมาณ 20 เมตร ด้วยราคามาตรฐานต่างชาติ 5 พัน ลาวด้วยกัน พันห้าร้อยกีบ....ปั่นขึ้นจากฝั่งไปประมาณ 50 เมตรพบร้านอาหารที่น่ารับประทานจอดรถหน้าร้านเข้าไปกินเที่ยงกัน สอบถามที่พักอยู่เพียงใกล้ๆ โรงแรมเจริญสุข เตียงเดี่ยว พัดลม ทีวี.คืนละหกหมื่นกีบ...ตกลงพักที่นี่เพราะฝนตกตลอดทางขึ้นพงสาลีคงไม่ทัน ได้ที่พักเข้าซักผ้าพอฝนซาเดินเล่นบนเนินหาของกิน.....

หลงทาง

เมืองขวา..กำลังจะบูม กับเส้นทางการท่องเที่ยว เมืองเล็กๆ แต่มีโรงแรม 5-6 แห่งแข่งขันกันเกิดรองรับชาวต่างชาติ..วันที่เราไปเห็นฝรั่งมากมายมีทั้งแบกเป้, จักรยานและมอร์เตอร์ไซด์คันใหญ่ๆ สอบถามได้ความว่าบินไปลงฮานอยขึ้นลาวไก-เดียนเบียน-ม.ขวา-อุดมไซ-หลวงพระบาง-สุวรรณภูมิ ไทยแลนด์....ส่วนฝรั่งที่ขี่มอร์ไซด์คันใหญ่ เปิด สนง.อยู่เชียงรายและหลวงพระบาง รองรับนักท่องเที่ยวแบบผจญภัยทั้งทางบก น้ำ วันที่พบกันเขาเดินทางไปสำรวจเส้นทางใหม่ๆ ไว้คอยลูกค้าจาก ยูเอสเอ.ว่าซั่น....วันนี้ 15 มิ.ย.55 เย็นวันวานกินข้าวจี่กับนมแทนข้าว มีกาแฟตบท้าย..หาเส้นทางไปพงสาลีถ้าจะปั่นถึง บ.สินไซ ขึ้นไป-กลับเส้นทางเดิมมันอาจเกิดความเซ็งได้ เราคิดใหม่ไปกับเรือถึง บ.หาดสา ปั่นต่อ 20 หลัก กลับทางบก ทุกคนบอกคัก ๆ เห็นชอบด้วย รุ่งเช้าเราไปที่คิวเรือแต่ยังไม่เปิดกลับเข้าตลาดเช้าหาข้าวรองท้องและห่อหิ้วไปกินบนเรือด้วย..กลับออกมาเข้าแลกเงินกับธนาคารของรัฐ 100 เหรียญ หาร 4 ได้คนละ 199,900 กีบคิดว่าที่นี่จะได้น้อยกว่าพงสาลี และลืมคิดไปว่าพรุ่งนี้คือวันเสาร์...พอใจกับเงินที่มีแล้วเดินทางไปท่าเรือกัน ซื้อปี้จากเมืองขวา-หาดสา ทั้งคน/เสือ คนละ 155,000 กีบ บ๊ะเร็วจังพึ่งได้มาแสนเก้าซื้อปี้หมดไปแล้วแสนห้า.. เที่ยวแรกออกเวลา 09.45 นั่งทับขาตัวเองอยู่บนเรือ 6 ชั่วโมงครึ่ง ถึงบ.หาดสา เวลา 16.15 น.อันเนื่องมาจากเมื่อคืนนั้นฝนดีเหลือหลายตกหนักๆ ได้ทั้งคืนมาหยุดเอาตอนก่อนจะขึ้นเรือ และเรือที่จะพาเราไปพงสาลี นั้นต้องแล่นสวนกระแสน้ำขึ้นเหนือ น้ำที่ขุ้นข้นสีโอวัลตินได้หอบหิ้วเอาเศษหญ้า กิ่งไม้ ท่อนซุงใหญ่ๆ ไหลลงมาเรือลำน้อยๆ กับผู้โดยสารเต็มเรือต้องคอยหลบสิ่งเศษต่างๆ ที่มากับน้ำและหินโสโครกใต้น้ำอีกมากมาย คิดว่าจะมีความสุขสักวันที่ไม่เมื่อยขาแต่กลับมานั่งเสียวตลอด 6 ชม.โอย...ใจจะขาดแล้วเอ้ยยยย...

หลงทาง

ผมกลัวทางน้ำจึงได้แต่นั่งลุ้นตลอดเส้นทาง ริมฝั่งก็พอยังมีวิวสวยงามปลอบใจอยู่บ้าง เลาะเลียบลำน้ำฝั่งขวาเห็นรถแบ็คโฮกรุยทางยาวตลอดแนว สอบถามได้ความว่ากำลังสร้างถนนไปที่ ม.สัมพันธ์ จากนั้นต่อถึงพงสาลี...อีกนานไหม? ก็ทำไปเรื่อยๆ ดีครับถ้าเส้นทางนี้เสร็จอาจจะมีเสือจากเมืองไทยเข้าไปสัมผัสแน่..

หลงทาง

เส้นทางใหม่ที่ยังไม่แล้วเสร็จ กับสะพานข้ามลำน้ำอูช่วง ม.สัมพันธ์.....

หลงทาง

วิวกลางน้ำและสองฝั่งลำน้ำอู.....

หลงทาง

ถึงหาดสา เหมือนยกภูเขาทั้งเทือกออกจากอก..คนขับเรือที่นำพามาถึงปลายทาง ต้องขอบคุณมากๆ ที่ทำให้หวาดเสียวตอนหญ้าพันกับใบพัดแล้วดับเครื่องดึงหญ้าออกเรือน้อยลอยกลางกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก....จากนั้นเราดันขึ้นเนินสูงกับร่องน้ำกลางถนนที่รื่นไหลไป-มา กว่า 2 กม.ถึงทางอัดแน่นแต่ยังไม่มียางมะตอย ตะวันเริ่มลับเหลี่ยมเขามองไปข้างหน้าฟ้าต่ำคล้ายเมฆฝน...สีทนไ้ด้ ขออย่างเดียวอย่าให้ยางรั่วตอนค่ำมืดพร้อมกับฝนพรำเลย....

หลงทาง

จริงดั่งที่คิด..จากหาดสา-พงสาลี ระยะทาง 20 กม.เป็นทางลาดขึ้นเขาซะ 16 ที่เหลือ 4 ไหลลงเข้าเมือง ปั่นได้ครึ่งทางฝนเริ่มโปรยปรายจากน้อยถึงหนักมาก ไม่มีที่ให้หลบฝนแล้ว เราปั่นฝ่าสายฝนและความมืดเข้าถึงตัวเมืองเมื่อเวลาทุ่มเศษพร้อมกับสายฝนที่หนักหน่วงกว่าเดิม เข้าหาที่พักโรงแรมหลายแห่ง เจ้าของโรงแรมพอเห็นลูกค้าเหมือนกับนัดกันไว้ว่า "ห้องเต็ม" ปั่นวนตลาดอยู่หลายรอบ พอดีเด็กน้อยกำลังจะปิดร้านเข้าไปถามได้ความว่าบนเนินมีอยู่แห่งหนึ่ง "ภูฟ้า" เราตามหาท่ามกลางสายฝน คนดวงดีมีพระช่วย รถปิกอัพสองคันแล่นตามกันมากำลังไปภูฟ้าอยู่พอดีพบเห็นกลุ่มผู้เฒ่าเขาจอดถามจะไปไหน เราแจ้งไปหาที่พักเขาให้ตามเขาเข้าไปเพราะเขาก็จะไปพักที่นั่นด้วยเหมือนกัน รถยนต์พุ่งพรวดผ่านเนินหายลับเราตะเกียกตะกายกว่าจะข้ามมาได้ เอ้า..ไปไหนแล้วหว่า..เห็นแสงไฟหลอดเดียวอยู่ข้างหน้าลองเสี่ยงดู เห็นป้ายโชว์หรูโรงแรมภูฟ้า รีบเข้าไปข้างในแต่หาคนเฝ้าไม่เจอเดินเคาะประตูอยู่หลายห้อง ลุงแก่ผู้เฝ้ามีบ้านพักอยู่ด้านนอกคงได้ยินเสียงจึงเดินฝ่าสายฝนเข้ามาเจรจารู้เรื่องเปิดห้องนอน หกหมื่นกีบ/คืน/ห้อง แอร์ พัดลม ทีวี....ข้าวไม่มีกินขอโอวัลตินกับน้ำร้อน วันนี้ขอนอนพักผ่อนเต็มที่ นอน 2 คืน...