เสือคันเก่า เข้ากัมพูชา ลาว เวียต...

[หลงทาง]

ข้ามเขาเทือกนี้ผมคิดไม่ถูกว่ามันสูงชันกี่เปอร์เซ็นต์ เนินแรกป้ายปักไว้ที่ 9% พอถึงสันเนินเจอป้ายอีกต้นปักไว้ที่ความสูง 10% จำนวน 5 ครั้ง จากนั้นไปเป็น 9% อีก 4 ครั้ง และสุดท้ายยอดสูงสุดก่อนจะลง 8% (เป็นเนินลาดชันขึ้นอย่างเดียวและต่อเนื่องไม่มีจุดใดไหลลงพอให้พักขาเลย) เราต้องใช้เวลาปั่นยาวนานมากในการข้ามบางช่วงเลขไมล์อยู่ที่ 0 แต่พอพ้นผ่านไหลยาว 18 โลจนถึงตัวเมือง......

[หลงทาง]

สุดท้ายเราคือผู้ชนะ.......

[หลงทาง]

ใช้เกียร์ต่ำ ลากยาวๆ ความร้อนขึ้นสูงฝนก็ตกปรอยๆ พอให้คลายร้อน ก็สนุกดีครับได้ประสบการณ์ดี.....

[หลงทาง]

สุภาษิตอีสาน บอกว่า "อยากน้ำให้ขึ้นเขา อยากข้าวให้ลงทุ่ง" คือความจริงเพราะบนเขาสูงมีน้ำไหลรินตลอดบนเส้นทางผ่าน.....

[หลงทาง]

ขอไปทำธุระก่อนครับแล้วจะกลับมาเล่าต่อ..........

[มรดก]

เรานิยมชมชอบพวกตัดป่าแปลงเมือง ว่าเจริญแล้ว พัฒนาแล้ว เราก็กำลังตามไปกลัวถูกว่าประเทศด้อยพัฒนา เดี๋ยวนี้พวกพัฒนาแล้วพัฒนาต่อไปไม่ไหว หนี้สินบานเบอะไม่มีทรัพยากรจะพัฒนา ไม่มีผืนดินจะแปลงเป็นอาหารคน ไม่รู้จักพอเพียง ...ผมคิดสนุกๆระหว่างพักโฆษณา,,,,ผิดถูกไม่ว่ากันะครับ.

[หลงทาง]

เรานิยมชมชอบพวกตัดป่าแปลงเมือง ว่าเจริญแล้ว พัฒนาแล้ว เราก็กำลังตามไปกลัวถูกว่าประเทศด้อยพัฒนา เดี๋ยวนี้พวกพัฒนาแล้วพัฒนาต่อไปไม่ไหว หนี้สินบานเบอะไม่มีทรัพยากรจะพัฒนา ไม่มีผืนดินจะแปลงเป็นอาหารคน ไม่รู้จักพอเพียง ...ผมคิดสนุกๆระหว่างพักโฆษณา,,,,ผิดถูกไม่ว่ากันะครับ.

ถูกต้องแล้วครับ......

[หลงทาง]

ปั่นต่อไปเลยครับ......

[หลงทาง]

เราอยู่สันเขา มองลงเบื้องล่างเห็นแปลงนาขั้นบันไดไกลลิบๆ สวยงามดีครับ.......

[หลงทาง]

มองย้อนกลับทิศทางเดิมที่ผ่านมา ทำให้ตื่นตาตื่นใจ...เออ..เรานี่เก่งใช่เล่นนะแค่นึกชมตัวเอง..ฮิ ฮิ ฮิ.

[หลงทาง]

ป้ายใหญ่ข้างหน้าพอจะรู้แล้วว่าเข้าเขตเดียนเบียน.......แต่ยอดเขายังไล่หลังกันมาดั่งระลอกคลื่น.....ได้แต่คิดในใจ..ขาของฉันอย่าพึ่งเป็นอะไรในตอนนี้...

[หลงทาง]

แหงนหน้ามองทางมานานแล้ว ขอก้มมองทางบ้างสักที......ก็ยังสวยเหมือนเส้นทางที่ผ่านมา......

[หลงทาง]

ปล่อยไหลลงกับทางสวยได้สักครู่เดียว อ.สันติ ร้องบอกรอด้วยสายเบรคหลังผมขาด...พอเปลี่ยนเสร็จสรรพยัดเข้าสปริงเก่าลั่นเปร๊าะ เอาแล้วสิคราวนี้งานเข้าแน่ ช่วยกันคิดพวกเราคิดกันไม่ออกถึงวิธีแก้ปัญหา ด้วยประสบการณ์ระดับเซียน อ.สันติ ใช้ยางในตัดเหลือไว้สักสองศอก กว้างซักหนึ่ง ซม.ใช้ปลายด้านหนึ่งผูกมัดกับช่องขาเบรคและปลายอีกด้านหนึ่งดึงให้ตึงพอดีมัดไว้กับสายกระเป๋า ลองบีบเบรค บีบปล่อยๆ ปรากฎว่ายางทำงานได้ดีเทียบเท่าสปริง...คือให้ยางดึงผ้าเบรคออกจากล้อ ทุกอย่างลงตัวแน่ใจว่าชัวร์ปล่อยลงเต็มสูบ......พริบตาเดียวถึงพื้นราบ(ราบบนเขา) ปั่นเบาๆ ก็ยังพริ้วเหมือนเดิมได้เวลาอาหารบ่ายพอดี แวะปั๊บสั่งปุ๊บคอยไม่นานทุกอย่างพร้อมบนโต๊ะ กินไปดูบอลไปอิ่มแล้วขอซักงีบกับเก้าอี้ผ้าใบ.......

[หลงทาง]

ได้เวลาโยกเยกเข้าหาที่พักในเมือง........

[หลงทาง]

เจอ...เนหงิบูเดียน..(เนหงิ-คือที่พัก(ผมแผงเป็น หน้าหงิก)), บูเดียน-คือที่ทำการไปรษณีย์) อ.สันติ บอกว่าผ่านมาหลายประเทศแล้วเพิ่งเคยเห็น สรุปเองเลยว่าคืนนี้ต้องนอนให้ได้...เลี้ยวรถเข้าจอดเดินจ้ำอ้าวเข้าติดต่อกับ จนท.ตกลงสองแสนห้า พอเจอะหน้าสี่คนเปลี่ยนเป็นสามแสน เราตกลง ที่พักพิเศษเมืองนี้คือที่ทำการไปรษณีย์แบ่งห้องให้ไว้เป็นที่พักค้างแรม อยู่ชั้นสาม แอร์ ทีวี.พัดลม เตียงคู่ ถ้าขยับเตียงให้ดีนอนกับพื้นได้เป็นสิบ....รถจอดชั้นหนึ่งด้านล่างช่องทางเดียวเหล็กดัดแข็งแรง...นอนที่นี่เก๋ดีอีกแบบ..........จาก ม.ทวนเจิว ถึง ม.ทรวนเจียว 52 โล เส้นทางไม่แตกต่างจากวันวานมีขึ้น 9% 5ครั้ง 10% 5ครั้ง เมืองใหญ่โตพอสมควรได้ห้องนอนแล้วออกเดินเล่นหาอะไรกิน ซื้อซิมญวนโทร.กลับหาที่รัก.......เสร็จสรรพกลับเข้าที่พักนอน.......