เสือคันเก่า เข้ากัมพูชา ลาว เวียต...

[เสือดอนดี]

ไม่ได้มาดูสรุปทริป.......เพิ่งเห็น จะติดตามต่อเพราะเป็นหนึ่งเส้นทางที่หมายตาไว้ครับ

...ไปเมื่อไหร่กระซิบกันบ้างนะอาจารย์...


...ยังตามไปอยู่ติดๆ ขอบจอเลยนะพี่...

[หลงทาง]

วันที่ 10 มิ.ย.55 ออกเดินทางไปกับสายลมสายหมอกยามเช้า อากาศดีมีไอเย็นพริ้วผ่านตื่นตาตื่นใจกับเส้นทางใหม่ที่เพิ่งเคยพบเห็น...วุ่นวายอยู่กับอาหารเช้านิดนึง...

[หลงทาง]

ออกนอกเมืองไม่นานเราก็ต้องคืบคลานขึ้นไปตามไหล่เขาอีกแล้ว มองสู่เบื้องล่างความสวยงามอยู่ที่ดวงตาแต่ความสุขนั้นอยู่ที่ใจ....เผลอไปแป๊บเดียวเข้า จ.เซินลา...

[หลงทาง]

วันนี้ธนาคารก็หยุดอีกแล้ว คลำดูกระเป๋าชักจะร่อยหรอ...ครั้นจะแลกมากไปกลัวใช้ไม่หมดงั้นคำนวณให้พอเหมาะก็แล้วกัน....ปั่นจอด ปั่นจอด..มองหาแต่ร้านขายทอง เจอะปุ๊บเราเข้าแลกเงินทันที่นับว่าเป็นความโชคดีวันนี้ที่ทางร้านเขายอมรับแลกแบงค์ย่อย......

[หลงทาง]

สองตายายนั่งขายน้ำริมทางแวะหลบร้อนพูดคุยกันพอรู้เรื่องเพราะแกพูดลาวได้พอเข้าใจ สอบถามทางไปเดียนเบียน..แกกำชับไล่หลังถ้าปั่นไม่ไหวก็ให้จูงเอา....

[หลงทาง]

มองผ่านยอดเขาไปแสนไกลเมฆก้อนใหญ่ดำทมึน....เปียกอีกหรือเปล่าหนอวันนี้ ผ้าของวันวานก็ยังแห้งไม่สนิทเลย....

[หลงทาง]

ต้องขออภัยนะครับ วันนี้หยิบภาพมาผิดๆ พยายามเชื่อมให้ต่อเนื่องเอาละกัน.....

[หลงทาง]

ข้ามเขาจากเซินลา ...พ้นผ่านมาพบกับโลกแห่งความศิวิไลย์..(สำหรับตัวผม)...ท้องทุ่งแห่งความเขียวขจีซึ่งอีกไม่นานก็จะเปลี่ยนเป็นสีทอง เห็นแล้วไม่อยากจากมาเลย มันมีความสุขลึกๆ ที่ผมไม่สามารถอธิบายเป็นตัวหนังสือได้...มันสะท้อนถึงความรู้สึก ย้อนถึงอดีตที่ครั้งหนึ่งเราก็เคยทำนาเพราะเราเป็นลูกชาวนา..........

[หลงทาง]

การเดินทางวันนี้ไม่รีบร้อน แวะนั่งเล่น หลบฝน เหม่อมองท้องทุ่ง ออกจาก ม.ไมเซิน ผ่าน จ.เซินลา ถึง ม.ทวนเจิว ได้ระยะทาง 62 กม.เส้นทางกว้าง ถนนเรียบ รถยนต์น้อย ขึ้นเขาช่วงแรกจากนั้นไหลยาวเข้าตัวเมือง ได้โรงแรมเป็นที่พักในราคาสองแสนสี่หมื่น/คืน วันนี้เข้าห้องเดียวสี่คน เพราะห้องเขาใหญ่มาก แอร์ พัดลม แต่เป็นวันที่นอนทรมานที่สุดวันหนึ่ง เหตุเพราะได้เวลาทุ่มเศษไฟฟ้าเกิดดับทั้งเมือง ภายในห้องร้อนดั่งเตาอบ ลมไม่มีผ่าน จะเปิดประตู หน้าต่างก็กลัวโดนยกเค้าและยุงเข้าห้อง ผมคลานออกไปนอนนอกห้องทนยุงไม่ไหวกลับเข้าไปตอนห้าทุ่ม ร้อนรุ่มอยู่ประมาณ 20 นาที ไฟฟ้าทั้งโรงแรมสว่างจ้าเสียงแอร์ทำงานดังกระหึ่มค่อยโล่งอกหน่อย แล้วผล็อยหลับถึงเช้าไม่รู้ตัวเลย.....

[หลงทาง]

ออกไปหาอะไรกินก่อนนอน พบกับสาวสวยชาวเขาจับเจ้าน่ารักทั้งสองใช้เชือกผูกคอเดินล่อเงินในกระเป๋าของผู้ผ่านไป-มา จริงแล้วน่ารักมากกว่าจะเอามันไปฆ่าทำอาหาร เพราะเจ้าตัวตุ่นนี้ไม่เคยมีประวัติว่าทำร้ายใครเลย....คนนี่ใจร้าย ทำลายทุกสิ่งอย่างเพื่อให้ตนเองอยู่รอด......

[หลงทาง]

ตามไปติดๆ ยอดเยี่ยมมาก กลุ่มวังเสือเฒ่า

ขอบคุณมาครับ..ที่เข้ามาเยี่ยมเยียน ตามอย่าให้ห่างนะครับเจอสาวสวยแล้วจะหลงทาง..

.

ไม่ได้มาดูสรุปทริป.......เพิ่งเห็น จะติดตามต่อเพราะเป็นหนึ่งเส้นทางที่หมายตาไว้ครับ

ขอบคุณครับ..ที่สนใจ..เรียนรู้ภาษาพอสนทนาได้ผมว่าน่าจะสนุกมากกว่านี้มากมายนัก....ขอให้สมหวังนะครับ....

[หลงทาง]

วันที่ 11 มิ.ย.55 ออกจากที่พักไม่เช้านักเพราะเรามาเสียเวลารองยางในให้กับรถ อ.นุ อันเนื่องจากไม่ทราบสาเหตุปั่นล้อเล่นกับทางบนเขาขึ้นลงอย่างสนุกสนานครั้นพอถึงที่พักเมื่อคืนยางล้อหน้าปูดบวม ถอดออกมาดูเห็นยางนอกด้านในเป็นแผลยาวประมาณ 2 นิ้วเป็นรอยลึกถึงผ้าใบ จึงได้แก้ไขโดยการใช้ยางในจักรยานเรานี่เแหละรองทับรอยแผลนั้นยาวสักสองคืบแก้ไขไปก่อน ก็ใช้ได้เกือบตลอดเส้นทาง........จากนั้นเดินทางหาอาหารเช้ารองท้องก็ไม่พ้นเฝอ..ข้างทางหรอกครับ.....

[หลงทาง]

เมื่อทุกคนอิ่มเราจึงเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองเดียบเบียน..............โดยหารู้ไม่ว่าความโหดยังรอคอยผู้มาเยือน......

[หลงทาง]

สองฟากฝั่งเส้นทางพบเห็นชนเผ่าประกอบภารกิจใครเขาตามรายทางเป็นระยะๆ .............

[หลงทาง]

ก่อนขึ้นเขาเราผ่านชุมชนใหญ่โตพอสมควรคล้ายกับตลาดนัด ผู้คนมากมายนำสัตว์เลี้ยงตามที่ตนมีไปจำหน่ายโดยมัดพ่วงด้านท้ายจักรยานยนต์ คนกำลังรุมดูแต่พอเราผ่านไปกลับเป็นจุดสนใจได้ดีกว่าต่างหันมามองแล้วร้องถามว่า ขายอะไร.....แล้วขำกลิ้ง จึงได้สำรวจตัวเองว่าเขาขำอะไร...สุดท้ายก็คือ อ.สันติ ซื้อเสื้อแขนยาวลายดอกไปฝากภรรยา(ทรงผู้หญิง) แต่วันนั้นร้อนมากแกก็เลยสวมเสื้อตัวนั้นทับชุดปั่นจักรยานอีกที มองไกลเหมือนสตรีดูชัดๆ อีกทีนี่เป็นชาย สงสัยเขาเห็ยผู้ชายใส่เสื้อผู้หญิงกระมังจึงได้ขำกันใหญ่....