เสือคันเก่า เข้ากัมพูชา ลาว เวียต...

หลงทาง

ได้เฝอรองท้องต้องจ่าย 80.-แม่ค้าคุยเก่ง บอกทางไปเขาสูงแต่สวยและระวังตัวทาก...

หลงทาง

เข้าเขต ม.บัวละพา แต่ไม่รู้ว่าห่างชายแดนแค่ไหน....กดบันไดเริ่มหนักขา เรามาไกลหรือเริ่มขึ้นเขากันแน่...อ้าว...ยู๊ดดดดด

หลงทาง

แหงนมองท้องฟ้ามืดมาอีกครั้ง...เปียกก่อนนอนซะละมั้ง.....ทางแยกขวาที่ผ่านมาสามารถไปถ้ำน้ำลอดแล้ววนกลับเข้า ม.มหาไซ ได้เส้นทางนี้คุณหางแห้มพาเราไปเที่ยวแล้ว...(อ่าน..)
จากจุดนี้ถึง ตม.เป็นทางขึ้นตลอดแต่มีน้ำตกริมทางเป็นสายธารเล็กๆ กับป่าธรรมชาติรกครึ้มบนยอดเขาสูงเรียงราย ถ้าดึงตะวันกลับคืนมาได้คงจะยืนอยู่ตรงนี้ไปอีกนานนนน

หลงทาง

ตะวันบ่ายคล้อยลอยต่ำลับยอดเขาแล้วเราจะอยู่ได้ไง.....

หลงทาง

เห็นเป้าหมายอยู่ลิบๆ แต่ก็ปั่นได้แค่สิบกว่าๆ..........

หลงทาง

ฝากไว้ก่อน สักวันเราต้องย้อนเยือนเจ้าอีกครั้งหนึ่ง...

หลงทาง

ตม.ลาวชื่อด่านน้ำเพา..กำลังก่อสร้างปรับปรุงและขยายเส้นทางเข้า-ออก ไม่ยุ่งยากกรอกรายละเอียดในเอกสารพร้อมเงินคนละ 40 บาท ไม่มีจังหวะถ่ายภาพกลัวจะผิดระเบียบ จากนั้นปั่นเข้าพื้นที่ No man land เป็นทางขึ้นลงประมาณ 3 โลพบกับแท่งหินศักดิ์สิทธิ์ ด้านหนึ่งเขียนลาว อีกด้านเขียนเวียตนาม เพียงเท่านี้ก็แบ่งแยกประเทศได้แล้ว จากนั้นไหลลงไป 3 กม.ถึง ตม.เวียตนาม ชื่อด่าน Cha lo วัดดวง 5 โมงเย็นเลิกงานหรือยัง ยังครับยัง..คิดว่าจะยุ่งยากด้วยภาษาที่ไม่รู้เรื่อง ไม่ต้องกรอกอะไร ยื่นพาสปอร์ตให้เขารูดปรื๊ด ประทับตราจึ๊ก ขานชื่อรับพาสปอร์ตคืน ไม่ถึง 5 นาที ไม่ต้องจ่ายเงินแม้แต่สตางค์แดงเดียว จนท.หนุ่มใจดีเหลือหลายออกมาคุยด้วยคิดว่าเป็นลาว แฮ่..เราคนไทย เราพูดไทยแต่พูดไม่ซัด..ประทับตราสีแดงให้อยู่ในเวียตนามได้ 30 วันแถมแนะนำเส้นทางให้เราด้วย น่าเสียดายเราคุยกันรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างก็หัวเราะกันไป...ช่องแลกเงินก็ปิดไปแล้วพวกเราไม่มีเงินเวียตติดตัวซักด่องเดียว เวลาก็มืดค่ำแล้ว ถาม จนท.หนุ่มว่ามีที่พักไม๊..เขาตอบมีแต่ห่างไปประมาณ 30 โล....เราหันกลับมองตามทางมือที่เขาชี้เห็นมีแต่ยอดเขาสูงชูสลอน..คิดในใจผิดหรือเปล่าเข้าเวียตวันเดียวตายกลางทาง...สู้ สู้ สู้ แล้วเราดิ่งล้อเล่นกับเส้นทางบนเขา ป่าไม้ สะพาน ลำห้วย หมู่บ้านน้อยใหญ่เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง ไม่มี ไม่มี ไปข้างหน้า...

หลงทาง

ต่อครับ

หลงทาง

ต่อครับ

หลงทาง

เร็วๆ ค่ำแล้วนะ...หมู่บ้านนี้ใหญ่ปรี่เข้าไปถามร้านค้า ร้านแรกคุยกันไม่รู้เรื่องส่งประกิตสำเนียงไทยเขาตอบเวียต..เราจึงบอกลาถามด้านหน้าอีกร้านหนึ่งคุณแม่ไม่รู้เรื่องพอดีลูกสาวเดินเข้ามาส่งภาษาพอรู้บ้าง เธอบอกว่าไปข้างหน้าอีก 3 โลเป็นร้านคาราโอเกะ...แต่นอนได้ ใจชื้นขึ้นมาเยอะ ขอบใจหลายเด้อนางเรารีบรุดเดินทางตามทิศทางที่นางชี้บอก เจอะบ้านหนึ่งอยู่ริมทางมีป้ายภาษาเวียต ทั้งแผ่นอ่านออกอยู่คำดียวคือ คาราโอเกะ คันหน้าเบรคจ๊ากกก เลี้ยวเข้าไปถามไถ่ กว่าจะตอบว่าใช่เล่นเอาใจเสีย..ตกลงคืนละ 5 เหรียญ ยูเอส./1 ห้องแอร์ เอา 2 ห้อง จากนั้นลามถึงความหิวเธอก็ตกลงฝีมือดีถูกปากคนอย่างเราๆ ด้วยราคาไม่แพง.....

หลงทาง

สักครู่ก็มืดมิด ไฟฟ้าติดๆ ดับๆ แต่เธอต้อนรับด้วยอัธยาศรัยจริงใจมีไมตรีกับลูกค้า น้ำร้อนน้ำชาลิ้นจี่ลูกโตๆ บริการฟรี...นั่งเล่นพูดคุยกันถึง 3 ทุ่มลูกค้าขี้เมาเข้ามากลุ่มใหญ่แถมร้องเพลงเสียงดังลั่น จังหวะดนตรีเร้าใจแต่เนื้อในของเพลงฟังไม่รู้เรื่อง.... เราต่างจับเสือเข้าห้องลั่นกลอนอาบน้ำนอน ไม่นานกลุ่มขี้เมาอาจจะรำคาญคนจรนอนกรนเสียงรบกวนเพลงเงียบแล้วจากไป ส่วนเราก็หลบไหลถึงยามเช้าประกอบกับกลางดึกฝนพรมพรำยิ่งทำให้หลับสบาย......

หลงทาง

ต้นทางลินสมพูรีสอร์ท ม.ยมลาด ฯ ถึง บ.Caranh ที่พักค่ำคืนนี้ ระยะทาง 118 กม.กับเส้นทางสวยๆ วิวรายทางดูเพลิดเพลิน ฝนบ้างแดดบ้างเนินนิดๆ ขึ้น-ลงเขาไม่ยาวมากจึงทำให้ไม่เหน็จเหนื่อย หอบเล็กๆ ตอนใกล้ค่ำเพราะทำเวลาหาที่พักครับ....จบวันแรกในเวียตนาม...