เปิดเส้นทางด่านน้ำเหือง อ.ท่าลี่ จ.เลย สู่เมืองหลวงพระบาง เซียงเงิน ภูคูน วังเวียง เวียงจันทร์

[sorpinya]

เช่นเคย เราเก็บจักรยานเอาไว้ เดินเล่นเข้าไปในตัวตลาด มองเห็น คนเฒ่าคนแก่ จัดดอกไม้มาวางขายริมทาง วันนี้คงจะเป็นวันพระ ผู้คนถึงเตรียมดอกไม้มาวางขายกัน เดินไปสักพักช่วงใกล้ถึง แหล่งฝรั่ง มานอนกิน และดื่ม เบียร์กัน ผู้คน หรือนักท่องเที่ยวค่อนข้างเงียบ หยั่งว่าล่ะครับท่าน ช่วง โลว์ ซีซั่น อะไรๆก็ฝืดเคืองไปหมด

...
เดินมองหาร้านขายข้าว ส่วนใหญ่จะเป็นร้านค้าที่ทำอาหารฝรั่งเสียเป็นส่วนมาก เฮียอ๋า ป๋าสมคิด อยากกินอาหารจีน เอ้าตายล่ะหมอต๋องจะล่อ อาหารลาว ตกลงเลยแยกกัน ผมกับหมอต๋อง ซื้ออาหารลาว เป็นนึ่งปลา นึ่งไก่ ที่เขาทำขายเป็นหม้อๆสังเกตุตั้งแต่เดินผ่านไปตั้งแต่ครั้งแรก ผู้คนมาซื้อกันเยอะ ผมค่อนข้างมั่นใจเลยซื้อที่นี้ ไปโซ็ยตรงหน้าวัด ตบตูดด้วย โรตีกล้วยหอม สบายไป

...

[sorpinya]

...
หลังมื้อเย็นเดินกลับโรงแรม เจอพระและเณร เดินเป็นระเบียบเรียงแถวตอนเรียงหนึ่ง ท่าทางการเดินดูมีสมถะมาก หากแต่ไม่มีบาตรในมือ เอ็ะ พระท่านเดินจงกรมเหรอ ชาวบ้านแถวนั้น บอกว่า พระผู้ใหญ่กำลังอบรมพระบวชใหม่ เพื่อให้เป็นพระที่ดี กลับมาโรงแรม ผมรู้สึกเหมื่อยไปทั้งตัว เลยไปคุยกับ ยามที่หน้าโรงแรม ออเดอร์ หมอแผนบูราณมาครบกันทุกคน ยกเว้น หมอต๋อง ขาแรงเขยลาว บอกไม่เอาแผน บูราณ ตัวแกเองเรียน ด้านวิทยาศาสตร์มาจะบูราณได้งัย ยาต้มไม่กิน กินยาฝรั่งอย่างเดียว สั่งหมอแผนปัจจุบันมา หนีเพื่อนฝูง เปิดห้องใหม่ซ่ะเลย แถมเปิดทั้งคืนแยกห้องกับผมอีก หมอคนแรกสั่งยาไม่ถูกใจ ออเดอร์มาใหม่ หมอคนที่สองรู้สึกว่าจะให้ยา หมอต๋องดี ปรนนิบัติ ดูแลหมอต๋องทั้งคืน เอิ๊กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หมอต๋องจำไว้น่ะ ครั้งต่อไปอย่าบอกว่าค่าห้องแพงกว่าค่าน้องหมอน่ะจ๊ะ

[sorpinya]

...

พวกเราตื่นตี 5 เตรียมสัมภาระ จัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จ ผมลงมาเช็ครถ ล็อคกระเป๋ากับตะแกรง รอแม่ครัวที่โรงแรมมาทำอาหารเช้าให้กิน สอบถามข้อมูลการเดินทางมีลงภูมากกว่าขึ้นภูถนนแย่กว่าเดิม เอาว่ะ ผมคิดในใจ ผีถึงป่าช้า หากไม่ฝังมันก็ต้องเผา ผมออกตามหลังเพื่อน เฮียอ๋า ป๋าสมคิด หมอต๋องออกไปก่อนหน้านี้ แวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ แหงนมองดูท้องฟ้า เมฆอยู่สูง กระจาย แสดงว่ามีลมบนแรง เจอแดดร้อนแน่ แต่จะไม่มีฝน ชัวร์ ชาวบ้านที่เลื่อมใสในพุทธศาสนา มารอใส่บาตร

....

ผมเลี้ยวซ้ายออกจากวังเวียงปั่นไปเรื่อยๆ ผ่านสถานี บขส. ขวามือเป็นลาน กว้าง และยาว เหมือนรันเวย์ของสนามบิน ใช่แล้วสนามบินวังเวียง ที่ ตาทุ้ย เขียนลงในเว็ป สงครามลับในลาว ผมหยุดรถมองยืนดู ผมนึกถึงงานเขียนของท่าน ท่านบรรยาย รันเวย์ ชัยภูมิสนามบิน ภูเขา พอมาเห็นของจริงก็นึกก็รู้ว่าท่านสาธยายนำคนอ่านข้อเขียนท่านเหมือนที่ผมเห็นเลย ไม่ว่าจะเป็น ภูผาเจ้า สามแยกภูคูน หรือการรบที่ล่องแจ้ง ลองไปหาอ่านดูน่ะครับในเว็ปนี้แหละ

http://tatui.prohosts.org/a/a2.php ตามไปดู สงครามลับในลาว กันครับ

ลาว 2009 วันวานที่ผ่านพ้น http://tatui.prohosts.org/h/h1.php อยากให้เพื่อน พ้อง น้อง พี่ ได้อ่านกัน ก่อนไปเที่ยว สปป.ลาว เอ้ามาอ่านกันต่อครับ ภูผาทีใครหนีทัพครับ http://aryaforum.freeforums.org/topic-t401.html

[sorpinya]

...
ถนนออกจากวังเวียงแม้ไม่ลาดยางแต่เป็นคลื่นจากล้อรถยนต์ที่วิ่งผ่าน มีหินลอยตลอด เดินทางมาได้ ประมาณ 20 กม.ก่อนเข้าสู่บ้านท่าเฮือ มองดูพื้นถนนมีน้ำเจิ่งนองเต็มพื้นถนน เมื่อคืนที่วังเวียงฝนไม่ตก แต่ที่นี้คงจะลงมาห่าใหญ่ แต่ไม่เป็นขี้โคลนมากนัก เรื่องยากไม่ต้องคิดแล้วมาถึงขนาดนี้ เดินหน้าอย่างเดียว อย่าคิดมากผมบอกกับตัวเอง

[sorpinya]

...
ผมผ่านตลาดขายปลาที่มีปลาหลากหลายชนิดทั้ง ตากแห้งแล้ว ทั้งสด หรือถูกแปรรูปเป็น แหนม และอืนๆ เด็กๆมามุงดู สามสี่คน แบมือขอเงินจากผม ทัก ผมว่า เฮลโล ฝรั่ง ขอเงิน แหน่ ผมไม่ตอบแต่ มีใครบางคนในกลุ่มพูดขึ้นว่า มีปลาเฮากะซิแบ่งกันกิน มีชิ้นเฮากะซิแบ่งกันแดก ฮ่วยมึงแดกดันดันกูรึเปล่าเนี่ย ที่ไม่ให้เงิน ผมคิดอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ตอบโต้

[sorpinya]

ผมปั่นตามหลังเฮียอ๋า ป๋าสมคิด ส่วนหมอต๋องล่วงหน้าไปก่อน ผมไปเรื่อยๆตามไปห่างๆ ผ่านบ้านท่าเฮือมาก่อนขึ้นเขาผมรู้สึกหิวเลยแวะซื้อสัปปะรด ให้เขาใส่ถุงให้ เสร็จผมเร่งความเร็วไปทันหมอต๋องซึ่งนั่งกินข้าวโพดต้มอยู่ ถามหาเฮียอ๋า กับป๋า หมอต๋องแจ้งผมว่า ยังไม่เห็นผ่าน พวกเราคิดว่า ทั้งคู่ขึ้นรถเข้าเวียงจันทร์ ผมคุยกับหมอเราจะไปพร้อมกัน หากแต่ผมหิวข้าว นัดกับหมอกินข้าวหมู่บ้านข้างหน้า หมอลิ่วไปก่อนผม ผมมองหาร้านขายข้าวไม่มี หมอต๋องก็ไม่เห็นหิวมาก เลยแวะร้านขายเครื่องย่อยซื้อน้ำเพิ่ม นั่งกินสัปปะรด พอกินเสร็จกำลังจะเดินทางต่อเฮียอ๋ากับป๋าตามมาถึง ผมสอบถามถึงได้รู้ว่า ทั้งคู่แวะกินน้ำ หากแต่จอดรถเอาไว้ดีเกิน ทำให้ผมมองไม่เห็น

...

ผม ป๋าสมคิด เฮียอ๋า ปั่นมาเรื่อยดันเนินมาแวะพักกินข้าวก่อนถึงบ้านห้วยอีเลิศ ก็ยังไม่เจอหมอต๋อง ทั้งๆที่ผมเร่งความเร็วตามมาตลอดก็ยังไม่เจอ หมอต๋องพลัดหลงกับพวกเรา
เส้นทางขึ้นอย่างเดียวทำให้ปั่นช้ามากพอขึ้นสูงสุดตอนลงภูก็ลงไปสุดๆแต่ทำความเร็วตอนลงไม่ได้ ถนนเต็มไปด้วยหินลอย ทั้งมีร่องรอยน้ำไหล กำเบรคมือ หน้า หลังจนมือชาไปหมด พอลงนานๆข้อนิ้วก็เจ็บ ปวดมาก หากให้ผมเลือก ผมเลือกปีนภูดีกว่า ไม่ถนัดเลยลงภู กลัวตาย เห็นป้าย ยินดีต้อนรับสู่ โพนโฮง โอ ใกล้เข้ามาแล้ว นั่นก็บ้าน หินเหิบ ที่นักเดินทางพูดถึงบ่อยๆ ผมนำหน้าเฮียอ๋า กับป๋ามา เฮียอ๋ากลัวมืดเร่งความเร็วมาทันผมที่โพนโฮงปั่นออกจากโพนโฮงมาด้วยกันทิ้งป๋าสมคิดให้ตามหลังมาห่างๆ ห่างจนมองหาก็ไม่เห็น
...

[sorpinya]

...
ผมและเฮียอ๋าจอดรอป๋าสมคิดก่อนเข้าบ้านนาข่า รอเกือบชั่วโมงป๋ายังไม่มา เป็นหน้าที่ของขาแรงอย่างเฮีย เฮียอ๋ากลับไปตามเพราะก่อนเข้าโพนโฮงผมยังมองเห็นป๋าอยู่ไกลๆ น่าจะเกิดอะไรเกี่ยวกับรถของป๋า ที่โพนโฮงเป็นแน่ สักพักใหญ่ ป๋านำลิ่วล่วงหน้ามาก่อนเฮียอ๋า พวกเราเตรียมไฟหน้าคงมีแต่เฮียอ๋าไม่มีไฟหน้า ป๋าเป็นหัวลาก เฮียอ๋าอยู่กลาง ผมมีไฟหน้าอยู่รั้งท้ายเปิดไฟท้ายกระพริบ มุ่งสู่เวียงจันทร์ ป๋าสมคิดนำลิ่วไป เฮียอ๋าตามประกบ ป๋าไม่รู้ไปกินยาอะไรมา ขาแข็งอย่างเฮียอ๋า ไล่ไม่ทัน แกซอยเร่งความเร็วทิ้งพรรคพวกอยู่ด้านหลังห่างๆ ยิ่งผมยิ่งห่างกันมากมองไม่เห็นเลย ทั้งๆที่ผ่านมาตั้งแต่ ปากลาย เรื่อยมา ป๋าเราช้าตลอด พอใกล้ปิดทริป ก็อกสุดท้ายป๋าเล่นงานพวกเราซ่ะไม่เห็นฝุ่น จนพวกเราถึงร้านอาหารแถว แคมของ เวียงจันทร์ เวลา 3ทุ่มครึ่ง

...

[sorpinya]

...

[sorpinya]

..
ระยะทางจาก วังเวียง ถึง ที่เฮือนพัก มาณี เกสต์เฮาส์ พวกเราไม่มีตัวเลือกมากนัก เนื่องจากพวกเราเข้ามาค่อนข้างดึก ถามหลายแห่งใกล้ๆกันเต็มหมด การตกแต่งเป็นแอนทริค
ทั้งใน และนอก เงียบดี มีแอร์แต่ไม่เย็น ความสะอาดไม่ดีพอ กำลังปรับปรุง ค่าห้อง 800 เตียงเดี่ยว 1200 เตียงคู่ บอกมีอาหารเช้า เช้าตื่นขึ้นมา มีกาแฟให้อย่างเดียว สบายไป

...

[sorpinya]

ออกจากเฮือนพักเราปั่นไปประตูชัย พระธาตุหลวง เสร็จหลังถ่ายรูปเอาไว้เป็นที่ระลึก เราก็ปั่นออกจากตัวเมืองเวียงจันทร์ ปั่นข้ามสะพานมิตรภาพกลับเข้าหนองคาย ปั่นจากหนองคายเข้าอูดร นั่งรถกลับเมืองเลย ลาก่อน ดวงจำปา หากมีเวลา เราจะกลับไปเด็ดดมเจ้าใหม่ เฮลโลว์ ฝรั่ง ขอเงินแหน่

...
บ่อน้ำโบราณ 450 ปี ว่ากัน พญานาคมาโผล่ที่ตรงนี้

...
พระบรมรูป พระเจ้าไชยเชษฐา ใกล้พระธาตุหลวง
...

เจอนักปั่นวัยกเษียรณของลาว อดีตนักวิทยาศาสตร์ ประจำกระทรวง สปป.ลาว ถามไถ่กันไปมา มีญาติผู้ใหญ่อยู่จ.เลย ชื่อ อ.แพง ซึ่งท่านเสียชีวิตแล้ว บ้านอยู่แถวๆ กม.ศูนย์ จ.เลย

[sorpinya]

...
พระธาตุหลวง เวียงจันทร์

...

[sorpinya]

...
ศิลปะปูนปั้นด้านในของประตูชัย

...

[ททท.เลย]

โอ้...พระเจ้า...ทั้ง 4 เฒ่าเดินทางเข้ามาถึง นครเวียงจันทน์ด้วยความปลอดภัย...แวะเที่ยวชมเมืองหลวง สปป.ลาวหน่อยนึง..ก่อนที่เดินทางกลับเข้ามายังฝั่งประเทศไทย....โชคดีครับ...

[sorpinya]

โอ้...พระเจ้า...ทั้ง 4 เฒ่าเดินทางเข้ามาถึง นครเวียงจันทน์ด้วยความปลอดภัย...แวะเที่ยวชมเมืองหลวง สปป.ลาวหน่อยนึง..ก่อนที่เดินทางกลับเข้ามายังฝั่งประเทศไทย....โชคดีครับ...

ขอบคุณท่าน ประธานชมรมจักรยาน จ.เลย ที่ส่งแรงใจ ผ่านหน้าเว็ป thai mtb ทำให้พวกเราฝ่าฟันอุปสรรค ต่างๆผ่านไปได้ด้วยดี โดยไม่มีใครสักคนหัวใจวายตาย ทริปต่อไปรบกวนอยากขอให้ ประธานที่ปรึกษาชมรม คนเสื้อสีเหลืองเขียวแขนยาว ทางด้านขวามือของท่าน ไปร่วมทีม ผีบ้าบ่พอปัว หากไม่เป็นรบกวนท่าน ฝากเรียนพี่ตึ๋งด้วยครับพ้ม

...

[sorpinya]

ตอนผมไปขึ้นภูคูน ต้นปีทำไม่สำเร็จ แต่สมาชิกที่ไปด้วยทำได้แค่ 3 คนในสภาพไม่ต่างจากทีม 4 เสือเฒ่าเลย โหดกว่าที่คิดไว้มาก และก็ต้องใช้ตัวช่วยกัน ผมเองก็เช่นกัน แต่ก็เป็นเหมือนความท้าทายที่ผมอยากจะกลับไปทำให้สำเร็จในปีหน้า การเดินทางเส้นทาลี่ ไปหลวงพระบาง ยังคิดว่าผ่านมาได้ยังงัย กลับไปปั่นเส้นทางนั้นอีกยังคิดหนักเลยครับ

ต้องยอมรับว่าที่ ภูคูน หนักจริงครับ เป็นเทือกเขาทั้งสูงแลยาวต่อเนื่องหลายกิโล อีกประการหนึ่งที่เป็นปัญหาของผมที่ผ่านมา เรื่องวิวบนภูสูง มันสวยงามอดไม่ได้ที่จะหยุดรถมองหามุมสวยๅเพื่อจะถ่ายทอดความสวยงามนำมาเก็บไว้เป็นที่ระลึก ยิ่งคุณ เอส. พกกล้อง SLR ไป ยิ่งช้ากว่ากล้องปัญญาอ่อน วิวยิ่งสวยยิ่งช้า เพราะเหตุนี้เอง ผมเลิกพกกล้อง SLR รูปถ่าย มุมกล้องของคุณสวยงามมากที่ถ่ายออกมาบอกเล่าเรื่องราวได้ชัดเจน ผมมองว่านี่แหละคือ ปัญหาของคน พกกล้องจริงไม่จริง พิจารณาเองครับ
ประการต่อมา มากคนมากเรื่อง ยิ่งมารวมตัวกันโดยไม่เคยร่วมปั่น ร่วมซ้อม ยากมากที่จะเข้าถึงใจของแต่ล่ะคน ปั่นท่องเที่ยว หาใช่แข็งขัน อ่อนกว่าต้องดูแล ย้ำอีกที นี่คือปัญหาเฉพาะของผมน่ะครับ.