เปิดเส้นทางด่านน้ำเหือง อ.ท่าลี่ จ.เลย สู่เมืองหลวงพระบาง เซียงเงิน ภูคูน วังเวียง เวียงจันทร์

[เอส-เมอร์ริด้า]

สวัสดีครับ ยินดีกับเส้นทางที่ได้ปั่นผ่านมาถึงหลวงพระบาง เป็นเส้นทางที่น่าปั่นเส้นทางหนึ่ง แม้มีความยากลำบาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงฤดูฝนด้วยแล้ว ยิ่งยากหลายเท่าตัว ช่วงภูนาไฟ ผมลองศึกษาดูแล้ว สอบถามพี่หางแฮ้ม ยังบอกว่าไม่มีฝนยังยากยิ่งนัก เลยต้องเปลี่ยนไปเลาะริมโขงแทน พอได้ฟัง ได้เห็นจากที่กลุ่ม 4 เสือเฒ่าแล้วเห็นภาพชัดเจนเลย และได้พิชิตเส้นทางภูคูนได้ด้วยแล้ว ขอนับถือพลังจิตใจด้วยเลยครับ อยากไปแก้มือภูคูนเหลือเกิน ได้ติดตามสรุปทริปแล้วสนุกมากๆ เลยครับ

[sorpinya]

สวัสดีครับ ยินดีกับเส้นทางที่ได้ปั่นผ่านมาถึงหลวงพระบาง เป็นเส้นทางที่น่าปั่นเส้นทางหนึ่ง แม้มีความยากลำบาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงฤดูฝนด้วยแล้ว ยิ่งยากหลายเท่าตัว ช่วงภูนาไฟ ผมลองศึกษาดูแล้ว สอบถามพี่หางแฮ้ม ยังบอกว่าไม่มีฝนยังยากยิ่งนัก เลยต้องเปลี่ยนไปเลาะริมโขงแทน พอได้ฟัง ได้เห็นจากที่กลุ่ม 4 เสือเฒ่าแล้วเห็นภาพชัดเจนเลย และได้พิชิตเส้นทางภูคูนได้ด้วยแล้ว ขอนับถือพลังจิตใจด้วยเลยครับ อยากไปแก้มือภูคูนเหลือเกิน ได้ติดตามสรุปทริปแล้วสนุกมากๆ เลยครับ

สวัสดี น้องเอส ขออนุญาติเรียกน้อง เพราะดูหน้าแล้วผมหนุ่มกว่าเยอะหมายถึงเหลือน้อยครับ เอิ๊กๆๆๆๆๆขอบคุณที่ตามมาเชียร์ จริงแล้วพวกเรา 4 ผู้เฒ่านั้นต้องการสนองตัณหา ราคะของตัวเองก็อย่างที่บอกไปแล้ว เฒ่าจะตายวันตายพรุ่ง ยังต้องการสนองความอยากของตัวเอง สะใจดีครับ

ต่อแต่นี้ไปจะขอถ่ายทอดประสพการณ์และสิ่งที่พบเห็นในขณะที่เดินทางกลับเข้า เวียงจันทร์ ครับ

วันที่ 10/07/2555 ตี 5 ทุกคนนำม้าคู่ใจมาเข้าแถวเรียงกันเพื่อถ่ายรูปเอาไว้เป็นที่ระลึก น้ำเสบียงสำรองพร้อมทุกคน เดินหน้าเลี้ยวซ้ายออกไปตามเส้นทางกลับหมายเลข 13 ระยะทาง จากเมืองหลวงพระบาง ถึงภูคูณ 131 กม จากโรงแรม โชคพันคำ เส้นทางที่รู้ชัดเจนคือ ขึ้นภู ลงภู รู้แค่นั้น ส่วนถนนต้อง จำใจปั่น ดีสุดน่าจะเป็น หลวงพระบางเซียงเงิน
เราจะพักกินข้าวที่เซียงเงิน กำหนดการเอาไว้หลวมๆ เผื่อฉุกเฉิน

...

[sorpinya]

ออกจากเมืองหลวงพระบางได้ ต่างค่อยๆซอยรอบขาปั่นเบาๆเพื่อให้กล้ามเนื้อทุกส่วนทำงานไม่หนัก พยายามบอกตัวเองว่า อย่าเร่งระยะทางยังอีกไกล 10 กม แรกสบายหน่อยหลังจากนั้นก็ปีนเขาแต่ไม่เป้นปัญหา เช้าๆอากาศเย็นสบาย ปั่นมาจอดรถรอเพื่อนที่ตามหลังถือโอกาศกดซัดเตอร์ หลักกิโล แวะปั้มน้ำมันเข้าห้องน้ำ

....

[sorpinya]

...
ผม เฮียอ๋า และ ป๋าสมคิด สั่ง ลาบชิ้นงัว ต้มแซบชิ้นงัว พร้อมข้าวเหนียว ที่ร้าน เจ้าตัวเล็ก ที่พอพวกเรามาถึงแกนั่งซดน้ำเฝออยู่ ออกอาการอร่อย มีเสียงซคน้ำยังกะผู้ใหญ่ พวกเราใช้เวลาไม่นานก็รีบเดินทางต่อ พร้อมซื้อน้ำใส่กระเป๋าเก็บตุนเอาไว้ เพราะคาดการณ์ ไว้แล้วว่า วันนี้จะต้องเจอศึกหนัก

[sorpinya]

...
เราขึ้นภูตลอดไม่มีทีท่าว่าจะลงภูบ้างเลย หมอต๋องมารอพวกเราอยู่ที่กิ่วม่วง พวกเราเลยหยุดถ่ายรูปเก็บเอาไว้ นั่งพักหายเหนื่อยเดินทางต่อมุ่งสู่กิ่วกระเจา

[sorpinya]

...

ถนนจากหลวงพระบางถึงกิ่วม่วงลาดยางตลอด หากแต่ต้องปีนเขา ขึ้นและขึัน ผมบ่นไปคนเดียวเมื่อไหร่จะลงสักที

[sorpinya]

...
ความเร็วตอนขึ้นภูแต่ละภูที่ปั่นได้ไม่เกิน 3-5กม/ชม เอ็ะปั่นมาตั้งนานเกือบ 10 โมงเช้าเหลือระยะทางกว่าร้อยโล สงสัยว่าทางการ สปป.ลาว ใส่ตัวเลฃขผิดแน่ ฮ่าๆๆๆๆ

[sorpinya]

...
พวกเราทั้งสี่ยังคงเกาะกลุ่มตามกันมาไม่ทิ้งระยะห่างต่างกันมากนัก เจอแผงขายของข้างทาง แวะหาแตงกวา สัปปะรด กินแล้วชุ่มคอดี

...

[sorpinya]

...
หมอต๋องและผมปั่นมาได้ 84 กม เจอนักปั่นชาวเยอรมัน ปั่นมาจาก ภูคุณ ปั่นคนเดียวจะไป หลวงพระบาง แล้วจะต่อไปที่ ไชยะบุรี ปากลาย เข้าไทยที่ด่านน้ำเหือง อ.ท่าลี่ สอบถามเส้นทางสายนี้ว่าเป็นเช่นไร หมอต๋องบอก หากยูไปเข้าไทยที่ อ.ท่าลี่ได้ นายแน่มาก แต่หากฝนตก นายจะได้ปั่นบนนรก

[sorpinya]

...
หมอต๋องและผมปั่นมาได้ 84 กม เจอนักปั่นชาวเยอรมัน ปั่นมาจาก ภูคุณ ปั่นคนเดียวจะไป หลวงพระบาง แล้วจะต่อไปที่ ไชยะบุรี ปากลาย เข้าไทยที่ด่านน้ำเหือง อ.ท่าลี่ สอบถามเส้นทางสายนี้ว่าเป็นเช่นไร หมอต๋องบอก หากยูไปเข้าไทยที่ อ.ท่าลี่ได้ นายแน่มาก แต่หากฝนตก นายจะได้ปั่นบนนรก

[sorpinya]

..
เราปั่นผ่าน บ้านห้วยสะแถบ พูเลีย ช่วงเลยบ้านพูเลียมา มีการปรับปรุงถนนใหม่ยาวประมาณเกือบ 1 กม เกิดดินสไลค์ลงมา มีรถเกรด แม็คโคหลายคันเร่งปรับแต่งถนน หากฝนไม่ตกก็ผ่านได้ไม่ยากนัก ปีนเนินขึ้นมามาเจอชาวบ้านกำลังขนกระสอบถั่วลิสงลงมาจากภู มีการค้าขายเกิดขึ้นมีรถรอรับซื้อถึงที่ เรามาถึงที่นี้ 5 โมงกว่าแล้ว เฮียอ๋ามานั่งรออยู่ก่อน ผมตามหลังมา ระหว่างนั่งคุยกับชาวบ้าน หมอต๋องผ่านไปโดยผมไม่รู้ ผม เฮียอ๋า นั่งรอ ป๋าที่กำลังตามมา ทริปนี้เป็นที่น่าสังเกตุว่า ป๋าเราปีนเนินช้ากว่าเพื่อน มีอาการเจ็บหัวเข่าข้างขวา ตั้งแต่ออกจาก ปากลาย ยังฝืนปั่นไต่ภูมาถึงที่นี้ ยอมรับจิตใจป๋า โตยมี เฮียอ๋าตามประกบ

...
เฮียอ๋าชะเง้อคอ ดูว่าป๋าตามมาถึงหรือยัง ผมสอบถาม ผู้หญิงคนเสื้อสีเขียว ได้ความว่าเพิ่ง เอาผัวได้ 2 เดือน สามีแกมีรถปิกอัพ ฮุนได เอาไว้คอยรับจ้างและซื้อพืชไร๋ จากชาวบ้านนำไปขายที่ เวียงจันทร์

[sorpinya]

สอบถามผัวของน้องคนเสื้อสีเขียว คนนั่งอยู่ซ้ายมือของป๋าสมคิด ระยะทางอีก 23 กม จะถึงสามแยกภูคูน ปีนเนินตลอดไม่มีลงภูเลย ผมหยอกล้อกับแก บอกเจ้าเพิ่งแต่งงาน หากไม่ขยันทำการบ้านเมื่อไรจะมีลูกแกก็ยิ้มๆเขิน ฝ่ายเมียเล่าให้พวกเราฟังว่า เคยไปอยู่ที่ อุดร ไปเรียนเสริมสวยที่ โรงเรียนในเมืองอุดร จบแล้วก็กลับมาเอาผัว บ่นให้พวกเราฟังว่าผัวแกขี้คร้าน คร้านยังไง ผมซักถามแกต่อ แกบอกตอนลับหลังผัวแกว่า คร้านนอนนำกัน เฮียอ๋าบอกว่าของข้อยสบาย ยกมือชูสิบนิ้ว แกตาเหลือก ถ้าหยั่งงี้ไม่ไหวแน่ ทำไมเหรอ ผมถามต่อ มากไป แกบอก เฮียบอกไม่ใช่ 10 แต่เฮียให้เลือกว่า จะเอานิ้วไหน เอิ๊กๆๆๆๆ
...
สักพักป๋าตามมาสมทบกับพวกเรา นั่งปรึกษากันว่า อีก 23 หลัก ถึงภูคูน เราใช้เวลาที่ผ่านมามากเกินไป 4-5 กม. หยุดพักนานเกิน หากเป็นเช่นนี้น่าจะถึงที่หมาย 2ทุ่มขึ้นไป ตอนนี้พวกเราเหนื่อยกันมาก ระยะทางไม่ใช่ปัญหาแต่มืดซิเป็นปัญหา ที่ผ่านมารถผมยางรั่ว 1 ครั้ง หาจุดรั่วไม่เจอต้องสูบมาตลอด ออกจากตรงนี้ไปขึ้นภูไม่มีลง หากมืดบนภู รถพวกเรามีไฟหน้า แค่ 2 คัน สปีดก็ไม่เท่ากัน เฮียอ๋าสปีดเร็ว ไม่มีไฟ หมอต๋องล่วงหน้าไปก่อนหมดสภาพไฟหน้าไม่มี ทีเหลือไฟหน้ามี แต่รถยางซึมหารอยรั่วไม่เจอ ป๋าสมคิดเข่ามีปัญหา ตกลงใช้ตัวช่วย เหมารถให้ผัวน้องเสื้อเขียว 1000 บาท ส่งสามแยกภูคูน ปลอดภัยกว่า

...

[sorpinya]

2 รูปก่อนหหน้านี้ รูปแรก อยู่ใน หลวงพระบาง ใกล้กับ คิวรถไปเมืองนาน ในคิวรถเมืองนานมีผู้หญิงหาเงินเยอะ มีสำนักปลูกติดๆกันไปเป็นแถวๆ ระวังน่ะครับ นักเที่ยวจะถูกย้อมแมว ส่วนรูปที่ สอง นั้น วิวที่ กิ่วม่วงหากสังเกตุดีๆ จะเห็นถนนที่พวกเราไต่ขึ้นมา ลัดเลาะไปตามไหล่เขา จนมาถึงจุดที่ถ่ายรูป เหตุที่ลงต่อเนื่องนั้น มือผมเร็วเกิน คลิกผิด ขออภัยครับ

...
รถเหมามาส่งเราที่สามแยก ภูคูน มืดพอดี แวะส่งที่ เฮือนพัก อำไพวัน เปิด 2ห้อง เตียงคู่ แอร์ไม่มี น้ำอุ่นต้องวิ่งไปบอกถึงมาจัดการให้ ค่าห้อง 320 บาท ภายในเพิ่งทาสี เหม็นสีมาก อากาศที่ภูคูน หนาว พวกเราต้องเปิดกระเป๋าหยิบเสื้อแขนยาวขึ้นมาสวมทับก่อนเดินขึ้นบันไดเฮือนพัก บันไดแคบ สูงชัน ไม่รู้เขาออกแบบยังกะขึ้นภูคูน ผมก้าวพลาดดีแต่คว้าราวบันไดไว้ทันไม่งั้นเจ็บตัว อาบน้ำออกไปกินข้าว กลับเข้ามาเฮือนพัก นอนไม่หลับ กลิ่นสีเพิ่งทาใหม่ๆ เปิดหน้าต่างออก ปัญหาคือเสียงรถบรรทุก เฮือนพักอยู่ติดถนน สามแยกภูคูน ผมหลับไม่สนิทเลย ตอนดึกต้องลุกขึ้นมาปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้บานหนึ่งเพื่อระบายอากาศ

...
บนระเบียงหน้าห้องพัก อำไพวัน เราตื่นตั้งแต่ตี 4 กัน ต้มกาแฟกิน อาบน้ำ น้ำที่เฮือนพักนี้ ไหลน้อยมาก อากาศก็เย็น ผมได้แต่เช็ดตัว เตรียมกระเป๋าเพื่อจะรีบเดินทาง ผมเดินลงมา ตอนตี5 ปรากฏว่า ประตูถูกล็อคออกไม่ได้ ต้องนั่งรอกันจน 6.30น ผัวแกมาเปิดประตูให้ ด้านล่างเป็นร้านค้า รถถูกเก็บไว้ด้านในร้าน ผัวแกดันเอาสินค้าที่วางขายปิดทางออกไว้ กว่าผมจะได้ปะยางเล่นเอา เซ็งเป็ด

...

...
เส้นทางไป โพนสะหวัน แขวงเชียงขวาง บริเวณ สามแยกภูคูน

...
เส้นทางไป หลวงพระบาง

...

[เอส-เมอร์ริด้า]

ตอนผมไปขึ้นภูคูน ต้นปีทำไม่สำเร็จ แต่สมาชิกที่ไปด้วยทำได้แค่ 3 คนในสภาพไม่ต่างจากทีม 4 เสือเฒ่าเลย โหดกว่าที่คิดไว้มาก และก็ต้องใช้ตัวช่วยกัน ผมเองก็เช่นกัน แต่ก็เป็นเหมือนความท้าทายที่ผมอยากจะกลับไปทำให้สำเร็จในปีหน้า การเดินทางเส้นทาลี่ ไปหลวงพระบาง ยังคิดว่าผ่านมาได้ยังงัย กลับไปปั่นเส้นทางนั้นอีกยังคิดหนักเลยครับ

[sorpinya]

...
หมอต๋องล่วงหน้าไปก่อนเพื่อน เฮียอ๋าประกบ ป๋าสมคิด ออกจากเฮือนพัก อำไพวัน สามแยกภูคูน ผมปะยางเสร็จรีบเก็บสิ่งของลงกระเป๋าตามออกไป ปั่นไปได้ถึงจุดที่ถ่ายรูปนี้ นึกขึ้นมาได้ต้องปั่นกลับมาเอาแว่นตาที่ลืมวางเอาไว้ขณะปะยาง เล่นเอาใจคอไม่ดีเลย เพราะเส้นทางยังอีกไกลอีกทั้งเพื่อนๆก็ล่วงหน้าไปนานพอสมควร ก้มหน้ามองดินปีนเนินไปเรื่อยๆ เปิดกระเป๋าหยิบ ซ็อคโกแล็ด ที่เตรียมไว้มากินเพื่อสร้างพลังงานเอากำลังไว้คอยปีนเขา เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผ่านเส้นทางนี้ ข้อมูลไม่แน่นพอว่าหนทางข้างหน้าเป็นอย่างไร

...
ด้านซ้ายมือของผมคือเส้นทางที่ผ่านมา สูงไม่สูงท่านพิจารณาดูเอง เครื่องวัดความสูงไม่มีติดรถ ขณะปั่นขึ้นเขาหลายๆครั้งแถบถอดใจ ผมมีกำลังใจขึ้นเมื่อนึกถึง พี่โต คนบ้านเดียวกัน แกพาผมระเห็จ เร่ร่อน มาปักหลักทำกินที่ โรงเลื่อย เลข 1 บ้านน้ำเลียบ แขวง ไชยะบุรี เสร็จแล้วเกิดอุบัติเหตุขณะ เลื่อยท่อนซุง เสียชีวิต ที่โรงเลื่อย ผมได้แต่คิดว่าให้แกซ้อนท้ายจักรยานกลับบ้านพร้อมกับผม แต่ปีนภูเมื่อไหร่ ขอให้พี่เขาช่วยดัน ก็มีกำลังใจเพิ่มขึ้น ทำไงได้ครับก็ภูแต่ละลูกทั้งสูงทั้งชัน ผมเลยเล่นไสยศาตร์