ขอเชิญพบกับอาจารย์ปรีชาผู้ปั่นจักรยานรอบโลกคนแรกของไทย

[จารุกัญญา TCC]

ข่าวดีค่ะ ‼!

ในวันประชุมใหญ่สามัญประจำปี ของชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย
วันอาทิตย์ที่ 21 มิถุนายน 2552 ณ ห้องประชุมอาคาร 7 ชั้น 2 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก วิทยาเขตอุเทนถวาย ถนนพญาไท ใกล้โรงเรียนเตรียมอุดม เยื้องมาบุญครอง

ท่านอาจารย์ปรีชา พิมพ์พันธุ์ สมาชิกกิตติมศักดิ์ หนึ่งเดียวของชมรมผู้เดินทางด้วยจักรยานไปเรียนที่ประเทศสหรัฐอเมริกาคนไทยคนแรกของประเทศไทยที่ปั่นจักรยานรอบโลก ข้าม 3 ทวีป เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2504 ให้เกียรติมาร่วมงานประชุม พร้อมกับมาเล่าเรื่องราวประสบการณ์การเดินทางให้พวกเรา
กำหนดการค่ะ

ขอเชิญทุกท่านร่วมต้อนรับท่านอาจารย์ หากท่านใดอยากเรียนสอบถามเรื่องใดเกี่ยวกับประสบการณ์การเดินทางไกลด้วยจักรยาน ขอเรียนเชิญทุกท่านค่ะ

อาจารย์จะมาพบกับพวกเราเวลา 12.00 น.

ชมรมฯ รู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างสูงที่ได้รับความอนุเคราะห์จากท่านอาจารย์ปรีชา พิมพ์พันธุ์ในครั้งนี้
ขอขอบพระคุณอย่างสูง

ชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย

[จารุกัญญา TCC]

การขี่จักรยานในเมืองไทยนั้น อาจเริ่มต้นขึ้นเมื่อสมัย ร. ๕
การขี่จักรยานรอบประเทศไทย อาจจะมีในสมัยต่อมา

แต่ในปี พ.ศ. ๒๕๐๔ ประเทศไทยก็ได้รับรู้ว่า มีนักศึกษาหนุ่มชาวไทยคนหนึ่ง หาญกล้า สร้างปรากฏการณ์ให้กับวงการนักขี่จักรยาน และสร้างประสบการณ์ให้กับตนเอง

นั่นคือ การขี่จักรยานข้ามสามทวีป


อาจกล่าวได้ว่า นี่เป็นหนังสือบันทึกเหตุการณ์การเดินทางด้วยจักรยาน ของนักขี่จักรยานชาวไทยคนแรก

เรื่องการเดินทางแบบนี้ แม้กระทั่งในสมัยนี้เอง ก็ยังมีคนกล้าคิดกล้าทำในสิ่งนี้ได้น้อยเต็มที ไม่ว่า อ. ปรีชา พิมพ์พันธ์ จะมีความคิดอย่างไรก็ตามทีในขณะนั้น แต่หนังสือและการท้าทายนี้ ก็สร้างแรงบันดาลใจให้กับนักขี่จักรยานอีกหลายคนในเวลาต่อมา
ในหนังสือบอกเล่าถึงสาเหตุสำคัญของการเดินทาง หลังจากจบการศึกษาทางด้านพละในประเทศไทย หนุ่มปรีชาในขณะนั้นออกเดินทางเพื่อไปเรียนต่อยังสหรัฐอเมริกา และใช้เวลายาวนานผ่านประเทศที่ทุกคนคิดว่าอาจเป็นอันตราย ไม่ว่าจะเป็นอินเดีย อาหรับ ตะวันออกกลางไปสู่ยุโรป และข้ามน้ำข้ามทะเลไปจนถึงสหรัฐอเมริกา

แต่เหตุใดคนหนุ่มคนหนึ่ง ถึงต้องลงทุนแรงกาย แรงใจแสนสาหัส เพื่อที่จะค่อยๆ ปั่น ทีละเมตร ทีละเมตร จากประเทศแรก ทวีปแรก ไปสู่ประเทศที่สอง สาม สี่ ทวีปที่สอง และสาม ปั่นจักรยานผ่านไปเกือบครึ่งโลก

อาศัยเพียงพละกำลังกายเพียงพอหรือ
กำลังใจเล่ามาจากไหน หนังสือไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้ไว้
อาจเป็นความภาคภูมิใจส่วนตัว หรือเบื้องลึกเบื้องหลัง เป็นเพราะไม่มีค่าตั๋วเครื่องบิน ถึงได้ทำอะไรบ้าระห่ำขนาดนี้
การขี่จักรยานพร้อมสัมภาระหนักหลายสิบกิโลกรัมในช่วงเวลานั้น อาจารย์ปรีชา คงไม่ได้หมายคิดว่าตนเองจะเป็นวีรบุรุษสำหรับใคร

แต่เป็นการก้าวไล่ตามความฝัน และสร้างความฝันของตนให้เป็นจริง
ในห้วงเวลาที่ผมได้อ่านหนังสือเล่มนี้ สนุกสนาน เศร้าซึม รื่นเริง และตื่นเต้นไปกับการเดินทางนั้น ทำให้ต้องกลับมาคิดถึงตนเองว่า

ที่สุดแล้ว การไล่ตามความฝัน จะทำให้เราได้รับอะไรตอบคืนกลับมาบ้าง
อย่างน้อยการได้รับการบันทึกในหน้าประวัติศาสตร์ ก็อาจเป็นรางวัลของตนเอง
ปัจจุบันในหมู่นักขี่จักรยาน และนักอ่านหนังสือรุ่นเก่าๆ อาจตามหาหนังสือของ อ. ปรีชา ซึ่งมีจำนวน 2 เล่ม (เล่มแรก บอกเล่าเรื่องราวผ่านสามทวีป เล่มสอง เป็นการเล่าเรื่องราวการขี่จักรยานในอเมริกา) หามาครอบครองเพื่ออ่านประสบการณ์ และบางคนก็เริ่มสร้างหนทางของตนเอง

หนังสือเล่มนี้จึงเป็นเสมือนจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์การขี่จักรยานท่องโลก เป็นแรงขับดัน เป็นแรงบันดาลใจ ให้กับนักขี่จักรยานรุ่นต่อๆ มา

ในมุมกลับกัน นักขี่จักรยานหลายคนในยุคสมัยนี้ อาจจะไม่เคยได้ยินชื่อของท่านมาก่อน แต่ก็สร้างฝันที่จะเดินทางด้วยจักรยานรอบโลกเช่นกัน

เพราะความฝันเรื่องการเดินทางรอบโลกด้วยหัวใจอันแข็งแกร่ง ด้วยหัวใจเสรีของคนหนุ่มสาวนั้น เกิดขึ้นเสมอทุกชั่วโมง วัน เพียงแต่ว่าใครจะสร้างฝันให้เป็นจริงได้หรือไม่เท่านั้น


ที่มา http://www.sarakadee.com/blog/tigerjun/wp-content/bike

[จารุกัญญา TCC]

ก่อนที่จะได้พบกับท่านอาจารย์ปรีชา พิมพ์พันธุ์ ลองอ่านประวัติของการเดินทางด้วยจักรยานไปเรียนที่อเมริกาของท่านก่อนนะคะ เผื่อจะได้เก็บข้อสงสัยไปถามไถ่ท่านอาจารย์

บทความจาก MBT .... ปรีชา พิมพ์พันธ์ "ปั่นหมื่นไมล์ไปเรียนหนังสือ
บก.เศกสรรค์ MBT ... ส่งมาให้อ่านแฟนๆ ThaiMTB ได้อ่านก่อน เป็นบทสัมภารณ์ที่จะลงในฉบับหน้า รายละเอียดเพิ่มเติม พร้อมรูป คอยดูในเล่มที่วางแผงครับ...

ปรีชา พิมพ์พันธ์
ปั่นหมื่นไมล์ไปเรียนหนังสือ

15 กุมภาพันธ์ 2504 คน ชายหนุ่มวัย 25 ปี เริ่มต้นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของตัวเองโดยใช้จักรยานนเป็นพาหนะ จากกรุงเทพมหานคร มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกโดยมีจุดมุ่งหมายอยู่ที่ รัฐอลาบามา ประเทศสหรัฐอเมริกา

ปรีชา พิมพ์พันธ์ คือชื่อของชายหนุ่มผู้หลงใหลเสน่ห์ของการเดินทางด้วยสองล้อคนดังกล่าว ก่อนหน้าที่จะตัดสินใจเดินทางไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยอลาบามา ในสหรัฐอเมริกาด้วยการปั่นจักรยานออกจากประเทสไทยนั้น เขาและเพื่อนๆ มักจะชวนกันปั่นจักรยานไปเที่ยวเป็นระยะทางไกลๆ ไม่ว่าจะแถบกรุงเทพมหานคร ชลบุรี หรือเชียงใหม่ สุไหงโกลง ฯลฯ หรือแม้กระทั่งการซ้อมใหญ่ก่อนการเดินทางนับหมื่นไมล์โดยใช้เส้นทาง อรัญประเทศ เขมร เวียดนาม ลาว และกลับสู่กรุงเทพฯ
และถึงแม้ว่าการเดินทางทางหลังวันวาเลนไทน์เพียงหนึ่งวันจะต้องจบสิ้นลงที่แม่สอด เพราะเนื่องจากเป็นช่วงเวลาเดียวกับมีพม่าเข้ามาเผาตลาดแม่สอด ชายแดนระหว่างไทยกับพม่าจึงปิดลง ปรีชา พิมพ์พันธ์ ตัดสินใจปั่นกลับกรุงเทพฯ อีกครั้งเพื่อจับเครื่องบินมุ่งสู่กัลกัลตา เมืองใหญ่ทางตะวันตกของอินเดีย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทาง “แผนสอง” เมื่อไม่สามารถผ่านพรมแดนเข้าพม่าได้
อีก 6 เดือนต่อมา หนุ่มน้อยจากเมืองสยามก็ปั่นจักรยานคู่ใจถึงมหาวิทยาลัยอลาบามา ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นจุดหมายของการเดินทางโดยใช้กำลังขาของตัวเอง
เราติดต่อขอสัมภาษณ์ อาจารย์ปรีชา พิมพ์พันธ์ ผู้จัดการโรงเรียนจิรศาสตร์วิทยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในขณะที่ท่านมีอายุได้ 67 ปี เพื่อย้อนเล่าถึงเรื่องราวการเดินทางรอบโลกด้วยจักรยานซึ่งเป็นเรื่องราวที่ขึ้นก่อนที่ผู้สัมภาษณ์จะคลอดเป็นทารกกว่า 8 ปี
ถึงแม้ว่าการเดินทางดังกล่าวจะเกิดขึ้นเมื่อ 41 ปีแล้ว แต่อาจารย์ปรีชา พิมพ์พันธ์ สามารถเล่าเรื่องราวและเรียบเรียงการเดินทางได้อย่างครบถ้วนราวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
“เอ็มบีที” หวังเป็นอย่างยิ่งว่าบทสัมภาษณ์นี้ คงเป็นประโยชน์และเป็นกำลังใจกับ “นักปั่น” ชาวไทยที่กำลังวางแผน หรืออยู่ระหว่างเดินทางรอบโลก อยู่ในขณะนี้ และเป็นการกระตุ้นเตือนให้นักปั่นเยาวชนรุ่นใหม่ ได้ร่วมภาคภูมิใจ ได้ระลึกว่าครั้งหนึ่งเคยมีคนไทยตัวเล็กๆ ปั่นจักรยานรอบโลกด้วยสองขาสำเร็จมาแล้ว

ปรีชา พิมพ์พันธ์
ปั่นจักรยานไปเรียนไกลที่สุดในโลก
ปฐมบทการเดินทาง

กระเหรี่ยงเผาตลาดแม่สอด ข้ามไปพม่าไม่ได้
พอเรื่องเกี่ยวกับหนังสือเดินทางและ วีซ่าเรียบร้อยผมก็เริ่มเดินทางตามแผนที่วางไว้ คือเริ่มออกจากบ้านพักที่มศว. ประสานมิตร ซึ่งตอนนั้นเป็นอาจารย์อยู่ที่ประถมสาธิตประสานมิตร ตี 4 ก็ออกจากกรุงเทพฯ ไปลพบุรี นครสวรรค์ ไปออกแม่สอดเพื่อเข้าประเทศพม่า คืนแรกนอนลพบุรี ถึงลพบุรี
รุ่งขึ้นก็เดินทางต่อไปเรื่อยๆ ใช้เวลาประมาณ 7 วันจึงถึงแม่สอด พอถึงแม่สอดก็ต้องพักหนึ่งคืน เพื่อรุ่งขึ้นจะได้เตรียมข้ามแม่น้ำเมย แต่โชคไม่ดีเพราะพรมแดนปิดเนื่องจากกระเหรี่ยงเข้ามาเผาตลาดแม่สอด ก็เลยออกไม่ได้ทั้งๆที่มีวีซ่าแล้ว ผมตัดสินใจกลับกรุงเทพ เพื่อจะเดินทางไปทางอินเดียโดยทางเครื่องบิน เพราะหากไปทางเรือก็ต้องปั่นไปสิงคโปร์ซึ่งรวมทั้งเวลาปั่นและเวลาลงเรือแล้วต้องใช้เวลาเป็นเดือนซึ่งจะไม่ทันเวลาเปิดเทอมในเดือนกันยายน
ขี่เรือบินไปตั้งต้นที่กัลกัลตา
เมื่อเขาพม่าไม่ได้ก็เลยอาศัยการบินไทยโดยขึ้นที่ดอนเมือง ไปลงกัลกัลตา ซึ่งเป็นอินเดียฝั่งตะวันออก สรุปก็คือบินข้ามพม่าไปประเทศเดียว ใช้เวลาบินประมาณ 4 ชม. หากเป็นเรือก็ต้อง 2-3 เดือน การพักแรมที่กัลกัลตาก็อาศัยสถานทูตหรือพักกับเจ้าหน้าที่กงศุล นอนที่ห้องรับแขกบ้าง

วันที่ 1 มีนาคม ออกจากกัลกัลตา ซึ่งเป็นเมืองตะวันออกสุดโดยใช้ถนนใหญ่ปั่นตัดผ่านประเทศอินเดียมุ่งหน้าไปยังนิวเดลลี เมืองแรกที่ผ่านก็คือ พุทธคยา ซึ่งเป็นเมืองของพุทธศาสนา ก็ใช้เวลาประมาณ 3 วัน โชคดีที่มีวัดไทยอยู่ที่นั่น หลวงพ่อเจ้าอาวาสก็ดีใจให้พักอยู่ที่วัด พักอยู่ 2 วัน
จากพุทธคยาอีก 3 ถึงเมืองพาราณสี ซึ่งมีแม่น้ำคงคาซึ่งเป็นแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ มีขอทานเยอะ ก็ได้ดูได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่าง ขี่รถผ่านไปเรื่อยๆ แวะนอนริมทางไปเรื่อยๆ อยู่ 8 วันก็ถึงนิวเดลลี จุดหมายแรกที่เมืองหลวงของอินเดียคือสถานทูตไทย พักกับนักเรียนไทยที่สถานทูต อยู่ที่นี่ 2-3 วันก็ออกเดินทางไปยังปากีสถาน
ผ่านเขตแดนระหว่างปากีสถานทางเมืองอมริสสา ก่อนที่จะเข้าไปยังเมืองลาฮอซึ่งเมืองสำคัญของปากีสถาน ช่วงนี้ไม่มีคนไทยแล้ว ก็เลยต้องพึ่งพาตัวเองตลอด ผ่านเมืองบูลตัน ลงมาทางใต้
ลุยทะเลทรายชายแดนปากีฯ –อัฟกานิสถานสู่อิหร่าน
จากปากีสถานก็ปั่นเลาะทะเลทรายแถวๆ เมืองเควตตาซึ่งเป็นชายแดนติดต่อระหว่าง อัฟกานิสถาน ปากีสถาน และอิหร่าน เข้าเขตตะวันออกสุดของอิหร่าน ช่วงนี้ปั่นผ่านทะเลทรายตลอด จากเขตชายแดนอิหร่านจนถึงเมืองเตหะรานก็ใช้เวลาประมาณสิบกว่าวัน วันไหนที่เข้าเมืองหลวงหรือเมืองใหญ่ๆ จราจรจะคับคั่ง กางเต้นท์นอนก็ไม่ได้ เลยต้องนอนโรงแรมเล็ก ๆ ไม่แพง คิดเป็นเงินไทยก็ 4-50 บาท
เข้าสู่ประตูยุโรป
จากเตหะรานก็ปั่นมุ่งหน้าไปยังภาคตะวันออกสุดของตุรกี ภูมิประเทศก็เต็มไปด้วยภูเขาและหิมะน้ำแข็ง ไม่มีต้นไม้ คล้ายๆ กับกึ่งทะเลทรายกึ่งภูเขา จากนั้นก็เข้าสู่เมืองหลวงของตุรกีก็พักอยู่สองวัน ออกเดินทางต่อถึง0เมืองอิสตันบูล ซึ่งเป็นเมืองชายแดนระหว่างเขตเอเชียและอยุโรป พ้นอิสตันบูลก็เข้าสู่ประเทศกรีก แต่ไม่ไปเมืองหลวง ขี่เลาะริมทะเลไปทางอิตาลี ช่วงนั้นเข้าอัลแบเนียไม่ได้เพราะเป็นประเทศคอมมิวนิสต์ ก็เลยต้องข้ามเรือผ่านช่องแคบเล็กๆ ตอนใต้ของอิตาลี รู้สึกว่าจะใช้เวลา 8 ชม. ก็จะเข้าเมืองบรินดิสิ ขึ้นฝั่งได้ก็ปั่นต่ออีก 4-5 วันก็ถึงกรุงโรม
กรุงเทพฯ – โรม ใช้เวลา 66 วัน
ความสำเร็จขึ้นแรกก็มาถึงแล้ว คือเดินทางจากกรุงเทพฯ โรมสำเร็จ เพราะเป็นช่วงที่ทุรกันดารมากที่สุด เส้นทางที่เหลือก็สบายหมด ใช้เวลาจากรุงเทพจนถึงโรม 66 วัน ซึ่งเร็วกว่าที่คิดไว้เดิม (3-4เดือน)
ถึงสถานทูตไทยประมาณ 10 โมงเช้า ผมจำได้ว่าท่านทูตไม่อยู่ แต่ท่านอุปทูตก็ช่วยดูแลเรื่องที่พักอาศัย พร้อมกับมีผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ไม่ว่าจะเป็นภาษาเยอรมัน ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอิตาลี
ตะลุยยุโรป
ท่านทูตก็ให้นอนอยู่ชั้น 3 ก็พักเที่ยวในกรุงโรม 2 สัปดาห์ จากนั้นก็ขี่ต่อจากอิตาลีขึ้นทางเหนือผ่านเมืองปิซ่า เข้าสวิสเซอร์แลน ผ่านโลซาน เจนีวา พักเจนิวา 1 คืน ถึงเบิร์นซึ่งเป็นเมืองหลวงของสวิสเซอร์แลนด์ก็พักที่สถานทูตอีก จากนั้นก็ขี่ย้อนกลับเข้าไปเยอรมัน ไปกรุงบอนน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงขณะนั้น ก็พักที่สถานทูตอีกเช่นกัน
จากกรุงบอนมุ่งหน้าสู่ปารีสใช้เวลาประมาณ 5 วัน พักกับท่านเอกอัคราชทูตอยู่ 7 วัน ปรากฏว่าเวลาที่ประมาณไว้ยังเหลือเฟือ ก็เลยตัดสินใจปั่นเที่ยวยุโรปต่อ เริ่มจากลักแซมเบิร์ก กลับเข้ามาเยอรมัน ขึ้นไปเดนมาร์ค (โคเปนเฮเกน 1 สัปดาห์) จากนั้นข้ามเรือไปสวีเดนเข้าเมืองโกเตนเบิร์ก ปั่นขึ้นเหนือไปเมืองออสโลว์ประเทศสวีเดน ช่วงนั้นเป็นหน้าร้อนไม่มีกลางคืนเพราะพระอาทิตย์ขึ้นตลอด 24 ชม. อยู่ที่ ออสโลว์ 1 สัปดาห์ ไม่มีถนนขึ้นเหนือ จึงล่องเรือกลับมาเดนมาร์ก ปั่นเข้าเนเธอแลนด์ เบลเยี่ยม จากเบลเยี่ยมก็ขี่ไปช่องแคบคาเลย์ เพื่อจะข้ามไปอังกฤษ
บีบีซีถ่ายสารคดี – ลงเรือข้ามแอทแลนติก
พอถึงอังกฤษก็พักสถานทูตที่กรุงลอนดอน กับท่าน มล. ปีกทิพย์ มาลากุล ซึ่งท่านให้การต้อนรับเป็นอย่างดี วิทยุบีบีซี ก็ถ่ายทำสารคดี ให้เราปั่นจักรยานไปตามท้องถนนกรุงลอนดอน พักอยู่ 1 เดือนเพราะเวลาเหลือมากมาย ทำวีซ่าเข้าอเมริกาเสร็จก็ปั่นไปเมืองเซาท์แธมตันเพื่อลงเรือข้ามมหาสมุทรแอทแลนติกไปขึ้นฝั่งที่แคนาดา ค่าโดยสารประมาณ 4800 บาท ใช้เวลา 7 วันก็ถึงเมืองมอนทรีออล
ขี้นฝั่งที่แคนาดาปั่นต่อไปอเมริกา
ถึงเมืองมอนทรีออลก็ขี่เข้ารัฐนิวยอร์ค เกาะแมนฮัทตัน ก็แวะไปพักที่บ้านท่านทูตไทยประจำสหประชาชาติที่แมนฮัทตัน อยู่ที่นิวยอร์ค 7 วัน ขี่รถข้ามมาวอชิงตันดีซี ที่นี่มีสำนักผู้ดูแลนักเรียนไทย ก็เลยพักที่นี่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถานทูตนัก
ถึงจุดหมายก่อนเปิดเทอมไม่กี่วัน
อยู่ได้ 7 วัน ก็ขี่ลงไต้ผ่านนิวเจอร์ซี่ นอร์ธแคโรไลนา แอทแลนตา (จอร์เจียร์) จากนั้นก็เข้ารัฐอลาบามา เมืองทัสคาลูซา ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทาง ก็ถึงในเดือนกันยายนพอดี ถึงก่อนโรงเรียนเปิดสัก 3-4 วัน ผมเรียนที่ยูนิเวอร์ซิตีออฟอลาบามา มีนักนักเรียนไทยคนที่ 2 ที่ไปเรียน เรียนวิชาแนะแนว เรียนสองเทอมก็จบ ความจริงลาไปเรียนปริญญาโท 2 ปี แต่เรียนเพียง 8 เดือนก็จบแล้ว ก็เลยหางานทำในชิคาโกบ้างในช่วงฤดูร้อน พอเปิดเทอมมาก็เรียนต่ออีกปริญญานึ่ง สูงกว่าปริญญาโทแต่ไม่ใช่ปริญญาเอก เรียนอีก 9 เดือน ก็จบเอกปฐมศึกษา ปีหลังทุนเอเชียฟาวเดชั่นให้ทุนเรียนฟรี ซึ่งเขารู้ว่าเราปั่นจักรยานมาเรียน
เรียนจบปั่นต่อไปทำงานที่แคลิฟอร์เนีย
พอปิดเทอมก็ขี่รถจากอลาบามาไปทางตะวันตก ผ่านหลุยเซียนา อาคันซอร์ เทกซัส นิวแมกซิโก จากนิวแมกซิโกก็าขี่ตามถนนสาย 66 ผ่านอริโซนา เนวาดา แคลิฟอร์เนีย และถึงจุดหมายที่ลอสแอนเจลิสซึ่งถือเป็นฝั่งตะวันตกสุดของอเมริกา จะกลับบ้านเราก็ต้องข้ามทะเล ผมส่งจักรยานกลับเมืองไทย ส่วนตัวเองบินไปอลาบามาอีก แต่บังเอิญได้งานที่แคลิฟอร์เนีย ก็ทำงานที่แคลิฟอร์เนียอีก 3 ปีเป็นครูสอนภาษาไทยให้มหาวิทยาลัยของทหาร เขาเรียกว่าโรงเรียนภาษาต่างประเทศที่เมืองมอนทาเร่ย์ เป็นเมืองสวยงามติดชายทะเล จากนั้นก็บินกลับประเทศไทย

12 คำถามกับ อาจารย์ปรีชา พิมพ์พันธ์
MBT: ระยะทางจากบ้านเราไปถึงยุโรปเมื่อเกือบ 40 ปีก่อน พอพ้นจากประเทศไทย สภาพเส้นทางและภูมิประเทศก็ยากลำบางจนถึงเขตยุโรป อาจารย์กลัวตรงนี้หรือเปล่า
อาจารย์ปรีชา: คืออย่างนี้ ไอ้ที่เราได้ท่องเที่ยวด้วยจักรยานมาทั่วประเทศ รวมทั้งเขมรและเวียดนามก็ไปมาแล้ว เราเห็นว่าไม่มีอะไรน่ากลัว เวลาที่มองดูในแผนที่หลายคนคิดว่าน่ากลัว แต่ไปเข้าจริงๆ แล้วตลอดเส้นทางก็เป็นหมู่บ้าน เป็นบ้านคนตลอดไม่ได้อยู่ในป่า มีน่ากลัวบ้างก็ช่วงทะเลทราย แต่ก็เป็นระยะทางแค่ 3-4 วันก็ทะลุออกหมู่บ้านหรือเมืองแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร เพราะรถเราก็ปะยางหรือซ่อมแซมของเราได้ เตรียมน้ำ-อาหารเป็นเสบียงให้เรียบร้อย ก็ต้องมีการวางแผนมาตลอด
MBT: ก่อนหน้านั้นอาจารย์เป็นนักกีฬาหรือไม่
อาจารย์ปรีชา: ก็เล่นรักบี้ ฟุตบอล แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมาก ช่วงนั้นเรียนอยู่ที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร
MBT: ช่วงที่คิดว่าแย่ที่สุดของการเดินทางคือช่วงใด
อาจารย์ปรีชา: ก็คงเป็นช่วงทะเลทรายที่ออกจากปากีสถาน เข้าอิหร่าน ไปตุรกี เพราะเป็นทะเลทรายและภูเขาเสียส่วนใหญ่
MBT: ความแตกต่างของชนชาติต่างๆ ที่อาจารย์ปั่นจักรยานผ่านเป็นอย่างไรบ้าง
ตอบ: ในแถบเอเชียปกติแล้วชาวบ้านส่วนใหญ่ก็จะยากจน เลี้ยงแกะเลี้ยงอะไรไป แต่ในอินเดียก็ยังมีพื้นที่สำหรับเกษตรกรรม ก็ทำไร่ทำนาไป พอเข้าทะเลทรายแล้วก็ไม่มีอะไร มีแต่เลี้ยงสัตว์ พวกนี้เค้าเป็นชาวบ้านนิสัยใจคอดี เราไปก็ช่วยเหลือ ต้องการน้ำก็หามาให้ ไม่มีอะไรที่จะทำร้ายเรา อาจเป็นเพราะว่าเราไม่มีอะไรที่ราคาแพง ไม่มีกล้องแพง ๆ มีแต่จักรยานก็ไม่ได้ดีนัก สัมภาระก็ไม่มีอะไร ก็ดี แต่เราอย่างไปหวังพึ่งชาวบ้านหรือน้ำบ่อหน้า การนอนนี่ไม่ต้องไปพูดถึงเลย เวลานอนก็กางเต้นท์นอนของเราเอง เพราะคิดว่านอนในบ้านเค้าที่อาจมีอันตราย ก็ใช้วิธีหลบนอนตามพุ่มไม้ ป่าไม้ต่างๆ เช้าก็ปั่นเข้าหมู่บ้านซื้อเตรียมเสบียงสำหรับการเดินทางต่อไป
MBT: ปัญหาเรื่องความเจ็บป่วยมีบ้างไหม
อาจารย์ปรีชา: ไม่มี เพราะการขี่จักรยานก็เหมือนการออกกำลังทุกวัน เรื่องความเจ็บป่วยเป็นไข้อะไรนี่ไม่มี
MBT: วันที่เหนื่อยๆ คิดอย่างล้มเลิกการเดินทางบ้างไหม
อาจารย์ปรีชา: ไม่มี.. ไม่มีแน่นอน เพราะก่อนเดินทางก็คิดไว้แล้ว จะไปก็ต้องไปเลย จะลังเลไม่ได้ ต้องปฏิญาญว่าจะไม่ขึ้นรถ หากขึ้นรถแล้วจะเคยตัวพอท้อก็จะขึ้นรถท่าเดียว จริงๆ แล้วเราก็ไม่ต้องรีบ ไปเรื่อยๆ ตั้งสมาธิไว้
MBT: ไม่มีเหตุการณ์ที่น่ากลัว
อาจารย์ปรีชา: ความจริงก็มีอยู่ตลอดทางนั่นแหละ เจอทุกสัปดาห์ เช่นหลงทางบ้าง อันตราย หมาไล่แกะไล่เอาบ้าง เจอกลุ่มคนเกเรที่ไม่น่าไว้วางใจบ้าง แต่ก็เราหลีกเลี่ยงหรือปั่นต่อไปเสีย
MBT: ทางมหาวิทยาลัยอลาบามาทราบเรื่องที่อาจารย์ปั่นไปเรียนหรือไม่
อาจารย์ปรีชา: เขาทราบตอนที่เราถึงนิวยอร์คแล้ว เพราะหนังสือพิมพ์ต่างๆ ลงข่าว วิทยุเสียงอเมริกาก็ประกาศข่าว พอไปถึงทางมหาวิทยาลัยและชาวเมืองก็ให้การต้อนรับดี พอตอนเรียนก็สบายๆ เพราะพวกอาจารย์ก็ให้ความช่วยเหลือ เสื้อผ้าสัมภาระต่างๆเค้าก็ช่วยกันหามาให้ พอจะทำงานก็ช่วยหาให้
MBT: หากคนทั่วๆ ไปจะเดินทางอย่างอาจารย์บ้าง มีข้อแนะนำอย่างไร
อาจารย์ปรีชา: ก็มีคนปรึกษาเรื่องนี้หลายคนเหมือนกัน แต่เท่าที่ทราบก็คือมีอยู่ 3-4 คนที่ออกเดินทางจริงๆ ไปถึงอินเดียกลับมาก็มี ถึงปากีสถานกลับมาก็มี ปั่นไปนั่งรถไปบ้างจนถึงยุโรปก็มี ตอนนี้ก็มีคนหนึ่งยังอยู่สวีเดนอายุก็คง 60 กว่าแล้ว ก็เขียนจดหมายมาทุกปี บอกว่าหากผมไปสวีเดนจะพาเที่ยว ส่วนรุ่นหลังๆ
สำหรับข้อแนะนำสำหรับผู้ที่จะปั่นจักรยานรอบโลกหรือปั่นจักรยานทางไกลก็คือต้องมีเวลา ต้องมีการวางแผนเส้นทางให้ดี เงินก็ติดตัวไปแค่พอซื้ออาหารประจำวัน ต้องแข็งแรง และสำคัญที่สุดก็คือต้องรู้ว่าตัวเองไปเพื่ออะไร หากจะปั่นรอบโลกแล้วกลับเลยก็โอเค แต่ถ้าจะไปเรียนก็ควรติดต่อเรื่องสถานที่เรียนให้เรียบร้อยก่อน
MBT: ปัญหาที่เกิดขึ้นกับจักรยานมีอย่างไรบ้าง
อาจารย์ปรีชา: ส่วนใหญ่ก็มีแค่ยางแบนกับยางรั่ว บางทีผ่านทะเลทรายยางรั่วหรือยางละลายก็ต้องเปลี่ยนใหม่ ผมเตรียมไป 4 เส้น ยางในก็เปลี่ยนตลอด แต่ยางนอกเปลี่ยนเส้นแรกออกที่เยอรมันเพราะมันโล้นจนกระทั่งรั่ว จากนั้นก็ใช้เส้นที่สองไปถึงอเมริกาเลย ก็ประมาณหมื่นห้าพันไมล์ใช้ยางไปสองเส้น ส่วนโซ่ไม่เคยขาด อย่างอื่นก็ไม่เป็นอะไร
MBT: การเดินทางครั้งแรกใช้เงินไปเท่าไร
อาจารย์ปรีชา: ประมาณ 20,000 บาท เป็นค่าเรือก็ 4,800 บาทแล้ว ส่วนตามทางก็มีคนเพิ่มเงินให้บ้าง ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ก็เป็นค่าอาหาร รวมมีคนบริจาคประมาณ 20,000 บาท ก็เหมือนกับไปฟรี
MBT: การเดินทางครั้งที่สองเมื่อไม่กี่ปีมานี้ แตกต่างจากช่วงแรกซึ่งยังอยู่ในวัยหนุ่มอย่างไรบ้าง
อาจารย์ปรีชา: ก็ไม่ได้คิดอะไร คือว่าการขี่จักรยานมันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นหากเราค่อยๆ ไป คิดว่าตัวเองยังไม่เคยขี่จากเหนือไปใต้ ก็เลยขึ้นเครื่องบินไปอลาสก้า แต่คราวนี้ให้เวลาตัวเองแค่ 1 เดือน ครบหนึ่งเดือนถึงตรงไหนก็หยุดตรงนั้น ก็ปั่นลงไปแคนาดาเรื่อยๆ เที่ยวหลังนี่จะดีตรงการเตรียมตัวเรื่องสัมภาระและจักรยานนี่พร้อมมากขึ้น แต่ความเหนื่อยของร่างกายนั้นมากขึ้นคือครั้งแรกขี่วันละสองร้อยกิโลเมตรไม่เป็นอะไร แต่ครั้งนี้แค่ร้อยห้าสิบกิโลก็รู้สึกเหนื่อย แรงนี่หมดแล้วหมดเลย
บรรยายภาพ (หน้า 20)

1. ปรีชา พิมพ์พันธ์ คนไทยคนแรกที่ปั่นจักรยานรอบโลก
2. กลางเดือนกุมภาพันธ์ 2504 ปรีชา พิมพ์พันธ์ เริ่มต้นการเดินทางจากมศว.ประสามิตร ไปยัง มหาวิทยาลัย อลาบามา ด้วยจักรยานที่ต่อจากท่อประปา เมดอินวรจักรคันนี้
3. โซ่ไม่เคยขาด ใช้ยางนอกไปแค่สองเส้นตลอดระยะกว่า 15,000 ไมล์
4. จักรยานคู่ใจทั้งสองคันยังจอดนิ่งสงบอยู่ในห้องนิทรรศการปั่นจักรยานรอบโลก โรงเรียนจิรศาสตร์วิทยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
5. ด้วยวัย 67 ปี อาจารย์ปรีชา พิมพ์พันธ์ ยังคงปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้จัดการโรงเรียนจิรศาสตร์วิทยา โรงเรียนเอกชนที่ใหญ่ที่สุดอีกแห่งหนึ่งของประเทศที่ไม่ใช่โรงเรียนคริสต์ และเป็นผู้พิพากษาสมทบ ศาลคดีเด็กและเยาวชนอยุธยา

หน้า 18-23
1. เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางที่กรุงเทพ
2. โบสถ์วัตไทยที่พุทธคยากำลังก่อสร้าง
3. ถ่ายกับประทิเบต
4. ทัชมาฮาลก็แวะไปเที่ยว
5. เป็นเพื่อนเจ้าบาวที่อินเดีย
6. ระหว่างทางที่อิหร่านพบกับเพื่อนชาวฝรั่งเศสคนนี้
7. สองเดือนกว่าๆ ก็โผล่ที่อิตาลี
8. ในกรุงโรม
9. กับเด็กชายชาวเยอรมัน
10. กำลังใจและเสบียงมีให้ตลอดทาง
11. กับนักจักรยานที่พบระหว่างทางในเยอรมัน
12. ที่ชายแดนเยอรมันตะวันตก
13. หน้าบ้านพักเจ้าหน้าที่สถานทูตไทย กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอแลนด์
14. บนทางหลวงสาย A-20 มุ่งสู่กรุงลอนดอน
15. สุดเขตแคนาดา เข้าสู่อเมริกา
16. เสียงอเมริกา (Voice of America) สัมภาษณ์ทำเป็นสารคดีพิเศษเมื่อถึงอเมริกา
17. ยินดีต้อนรับสู่อลาบามา – เดือนกันยายน 2504

โรงเรียนจิระศาสตร์วิทยา http://school.obec.go.th/jirasartwittaya/
ขอขอบคุณข้อมูลจาก ThaiMTB http://www.thaimtb.com/cgi-bin/viewkatoo.pl?id=10391

[จารุกัญญา TCC]

อ. ปรีชาวันก่อนเริ่มต้นการเดินทาง


มีผู้สนับสนุนค่าใช้จ่าย-อาหารตลอดเส้นทาง


มาดเท่ๆ ของท่านอาจารย์ระหว่างเดินทาง


ภาพถ่ายกับทีมงาน Voice of America ที่สัมภาษณ์ทำสารคดี


ที่อิตาลี


จักรยานคันประวัติศาสตร์ สั่งต่อที่วรจักร เดินทางถึงอเมริกาโดยไม่มีอะไรเสียหาย


กับการเดินทางครั้งที่สอง จากอลาสก้า ปั่นลงใต้เป็นเวลา 1 เดือน


จักรยานพร้อมเครื่องเดินทางทั้งหมดถูกรวบรวมจัดไว้ในห้องนิทรรศการของท่านอาจารย์ ปรีชา พิมพ์พันธ์ ได้ที่ โรงเรียนจิระศาสตร์วิทยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ซึ่งพวกเราจะได้ไปชมกันใน ทริปซำเหมาอยุธยา เยี่ยมคาราวะอาจารย์ปรีชา 5 -6 มิถุยายน 2552

[pattayamtb]

สุดยอดครับผมยังไม่เกิดเลยตอนที่ท่านไป

[santad]

..ครับ..บุคคลตัวอย่างควรบันทึกในประวัติศาตร์ให้คนรุ้นหลังได้ชม..สุดยอดขอนับถือครับ

[sookchat]

ยอมรับหัวใจครับ ช่วงที่ท่านไปผมอายุ 11 ปีได้ยินข่าวช่วงนั้นท่านดังมาก มาตอนนี้ได้มาปั่นจักยานและได้มารู้จักท่านจากโพสนี้ คงจะต้องชวนเพื่อนๆไปเยี่ยมท่านบ้าง

[meepoo]

ดูจากจักรยาน...ยุคสมัยนั้น..
ประสบการณ์เช่นนี้..จากใจล้วนๆ..ครับ..

นับถือ .. นับถือ ..นับถือ...

[ตี๋เล็ก-เด็กรังสีฯ]

สุดยอดครับ ปี 04 ผมยังอยู่ไหนไม่รู้ ท่านอาจารย์ ปั่นไปรอบโลกซะแล้ว...

[กบducati]

ตอนเด็กๆเคยไปชมจักรยานของท่านที่ รร.จิรศาสตร์วิทยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยาเป็นจุดเริ่มหนึ่งของความฝันในการปั่นระยะทางไกลเลยครับ

[suraphol-khaidon]

สุดยอด

[Iondrive]

เป็นข้อคิดที่ดีครับว่า จักรยานราคาไม่แพงก็ไปรอบโลกได้ ทุกอย่างอยู่ที่ใจ

[>>BANGNANบางมด<<]

>>ไปปี 04 ตอนที่พ่อผมกำลังจีบแม่ผมอยู่พอดีเลย สุดยอดแห่งนักปั่นของเมืองไทยและของโลก เลยครับ<<

[จุ๋ย]

เยี่ยมจริงๆเลยครับ

[piper99]

บอกได้คำเดียวครับว่า.....สุดยอดขอปรบมือให้ครับ ท่านมีความมานะจริงๆ .........แต่ปี 04 เนี้ยผมยังไม่เกิดเลย