"คนเกษียณชวนปั่น"กำลังเล่าเรื่องปั่นจากอุบลเข้าลาวใต้ จากลาวใต้เข้าเขมรที่เวินคาม แล้วกลับไทยที่อรัญครับ

[พิงธรรม์]

ครับ...ชุมชนหมู่บ้านชะลอง


ดูรูปเพิ่มเติมของชุมชนหมู่บ้านชะลอง ของคุณตู่ 87 ที่ตรงนี้ครับ
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... start=7575

ชุมชนหมู่บ้านชะลอง ตามเส้นทางปั่นจากาเจ๊ะถึงชะลอง ระยะทาง ๓๔ กิโลเมตร เป็นพื้นที่เลียบริมโขง ที่เห็นเมื่อปั่นผ่าน เป็นที่อยู่ที่ตั้งหลักแหล่งของคนพื้นที่ชาวเขมร คงจะนานหลายชั่วอายุคน พอๆกับบ้านเราก็นิยมตั้งบ้านเรือนเป็นชุมชนใหญ่ริมโขงประมาณนั้น

จากกาเจ๊ะ ก็ดูเหมือนจะมีที่พักสำหรับนักท่องเที่ยวในชุมชนชะลอง ด้วยเห็นฝรั่งมันเดินมันนั่งเล่นกันหลายคน เป็นพวกแบ็คแพ็คเกอร์

นอกจากจะมีถนนราดยางแล้ว ชะลองยังมีระบบไฟฟ้ามาถึง น่าจะเอาไฟฟ้ามาจากาเจ๊ะ...ทวนความจำจากรูป

ปั่นต่อออกจากจากชะลองดูเหมือนจะไม่มีสายไฟฟ้าให้เห็นแล้วละครับ นอกจากจะเป็นเมืองหรือระดับชุมชน ถึงจะมีโรงไฟฟ้าแบบปั่นใช้เอง เป็นแบบตั้งโรงปั่นไฟฟ้าเหมือนสมัย ๕๐ กว่าปีก่อนที่บ้านผม ที่ประดาขาเถ้าแก่ในตำบลลงขันทำสหกรณ์ตั้งโรงไฟฟ้า โดยซื้อเครื่องยนต์เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจากกรุงเทพ น่าจะซักขนาด ๕๐ กิโลวัตต์ สามเครื่อง เดินทีละสองเครื่อง พักเครื่องหนึ่งเป็นสำรอง ผลัดเปลี่ยนสลับเครื่องสำรองแต่ละวัน แล้วเดินสายส่งขายไฟทั้งหมู่บ้าน ประมาณนั้น

วันเปิดใช้วันแรก ผมตัวยังกระเปี๊ยก ยังตื่นเต้นกะหลอดแสงจันทร์ ที่เขาแขวนห้อยตรงสี่แยก ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่เอามือไปแบให้แสงไฟมันต้อง ตื่นเต้น แปลกใจมันสว่างยังกะกลางวัน ทั้งสนุกที่มือเราออกเป็นสีม่วงๆ

สหกรณ์ทำโรงไฟฟ้าบ้านผม เลิกกิจการก็ตอนที่บ้านเรามีการไฟฟ้าภูมิภาค ทำหน้าที่ทำระบบสายส่งไฟฟ้าขายให้พวกเราทุกหมู่บ้าน ทุกวันนี้บ้านเราพอจะคุยได้เต็มปากว่าสามารถทำสายส่งไฟฟ้าเข้าถึงทุกครัวเรือน มีไฟให้ใช้ตลอด ๒๔ ชั่วโมงแล้ว

[พิงธรรม์]

ผมแกะเอารูปของตู่87 มาเขียนเพิ่ม เติมความรู้สึก
.
.
.


รูปถนนที่คณะเราเลือกปั่น เลือกเส้นทางเลียบริมโขงจากกาเจ๊ะถึงชะลอง รูปนี้ตู่ 87ถ่ายที่ชะลอง ปั่นตลอดเส้นทางได้ถนนประมาณนี้

ส่วนความแน่นหนาของหมู่บ้าน ตลอดเส้นทางมีบ้านเรือนตั้งประปราย แต่ความอุดมสมบูรณ์เขียวชะอุ่ม ความร่มเย็นแผ่ถึงเรา...ปั่นกลางแดด มาถึงชะลองถึงจะเป็นหมู่บ้านอยู่รวมกลุ่มหมู่บ้านใหญ่

พอปั่นต่อมุ่งหน้าเลียบลำโขงต่อ ชาวบ้านให้ข้อมูล เป็นทางดินที่บดราบปั่นได้แน่
.
.
.
ครับก็ได้เส้นทางประมาณนี้

[พิงธรรม์]

ที่ผมรู้สึกสุดพิเศษ ปั่นเลียบริมโขงในแดนเขมร เป็นเขมรที่ตั้งรกรากกันมานานตั้งบ้านเรือนตามริมโขง แหล่งอุดมและสมบูรณ์

ถึงแม้น...ดูตามสายตาผม ชาวเขมรถิ่นนี้ ดูเหมือนจะยังขัดสนในเรื่องความสะดวกสบาย ส่วนใหญ่ไฟฟ้ายังไม่มีถึงครัวเรือน ตามเมืองใหญ่ยังต้องตั้งโรงไฟฟ้าใช้เฉพาะในเขตที่ตั้งชุมชน ภาษาทางการเรียกว่าปัจจัยพื้นฐานพวกน้ำประปา ไฟฟ้ายังขาดแคลน

แต่...วัดหรือสถานที่ทางศาสนาของชาวเขมร เขาสร้างใหญ่โตและมีมานาน

ชุมชนช่วงที่ปั่นจากกาเจ๊ะ เริ่มจะมีเห็นเป็นชุมชนชาวเขมรที่นับถืออิสลาม พอมาถึงชะลองและปั่นต่อไปอีกสองสามวัน เป็นชุมชนชาวเขมรมุสลิมเป็นส่วนใหญ่

แต่กะการก่อสร้าง...ทั้งวัดพุทธหรือสุเหร่า ก็ล้วนแต่สร้างอย่างใหญ่โต มีบริเวณกว้างขวาง

เสียดายไม่ได้เข้าไปเยี่ยมชมในสุเหร่า



แต่กะวัด ได้ปั่นเข้าไปเที่ยวพักและผ่อนและนอนหลับงีบกลางวันเสียหลายวัด แต่ละวัด...แปลกใจจริง อุโบสถแต่ละหลังนิยมสร้างให้สูงและใหญ่ ความสูงหลังคา...สูงกว่าต้นตาล คงจะสูงเกินยี่สิบเมตร ด้านกว้างก็กว้างซะเหลือเกิน ยาวก็ยาวมาก พื้นที่ในอุโบสถมากเหลือ นั่งในโบสถ์มองดูหลังคาสูงเหลือเกิน

เสาธงประดับหน้าโบสถ์ สูงเสียจริง

เป็นแบบนี้ทั่วไป วัดเขมรที่ปั่นผ่านแล้วมองเห็น

[พิงธรรม์]

ตอนที่ผมปั่นและแวะเข้าพักและนอนงีบในวัดพุทธ เห็นธงประดับ เช่นที่ชักขึ้นไปสู่ยอดหน้าโบสถ์รูปโพสบน

รวมทั้งตอนปั่น ปั่นผ่านรถยนต์ ชาวเขมรประดับธงติดรถยนต์ด้วยธงชาติเขมรนั้น...ผมรู้จัก ส่วนธงเช่นที่ประดับชักสู่ยอดเสา ชาวเขมรประดับคู่กะธงชาติ ธงอะไร



นึกไม่ออก เป็นธงอะไร

เพิ่งจะรู้...คิดว่าใช่ เป็นธงสัญญลักษณ์ ปีพุทธ ๒๖๐๐๐ "พุทธชยันตี" ปีฉลองครบ ๒๖๐๐ ปีแห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า กลับเมืองไทย...ก็เริ่มเห็นธงนี้บ้าง แปลว่าประเทศพุทธประดับธงเฉลิมฉลองกันทั้งโลก น่าจะใช่

ปล.เขียนถึงธง...ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะถูกที่นึกไปว่า ธงสัญญลักษณ์ปี "พุทธชยันตี" เพราะไปเปิดวิกิพีเดีย ก็ไม่เห็นบอกเรื่องธงประดับนี้

[พิงธรรม์]

ถึงแม้นช่วงปั่นเลียบโขง เห็นผืนดินดูอุดมสมบูรณ์ ผู้คนชาวเขมรแถบนี้ที่ปั่นผ่านดูจะไม่ลำบากในเรื่องทำกินหาเลี้ยงชีพแบบพอเพียง แต่ความขาดแคลนในทุกด้าน โดยจำเพาะเรื่องการให้บริการทางสาธารณสุข

ตลอดหลายวันที่ปั่นผ่านตามชนบทในเขมร นับเป็นระยะทางก็เป็นสามสี่ร้อยกิโลเมตร ไม่ใคร่จะเห็นสถานที่อนามัยหรือสุขศาลา ที่ทำการใดๆของรัฐที่จะเป็นที่ให้บริการ หรือที่ทำการดูแลความเจ็บป่วยของผู้คน

บ้านผม ตอนผมตัวกะเปี๊ยก อยู่บ้านนอกไกลปืนเที่ยง เกิดมาพอจำความได้ เกือบห้าสิบปีแล้ว ไอ้สิบปีก่อนเข้าโรงเรียนไม่คิด...คิดเอาเฉพาะช่วงจำความได้ จำได้แม่นบ้านผมมีโรงสุขศาลา มีอนามัยตำบล พวกเราเรียกหมอทั้งหมู่บ้าน คอยดูแลเรื่องอนามัยคนทั้งตำบล หน้าที่หลักดูเหมือนจะดูแลให้คำแนะนำบำรุงครรภ์และทำคลอด เริ่มมีการทำคลอดแบบสมัยใหม่ในสถานีอนามัย เด็กเกิดหลังผมซักสิบปีที่บ้านผมส่วนใหญ่จะทำคลอดโดยคุณหมอประจำสถานีอนามัย ส่วนผมนั้นเป็นรุ่นเก่าทำคลอดโดยหมอตำแยประจำบ้าน พวกเราเรียกท่าน"ยายเอิบ" กันทั้งตำบล เรียกตามปากจากแม่ถึงรุ่นลูกจนหลานเหลน ที่ท่านทำคลอดหลายชั่วอายุคนเกิด

ตลอดทั้งหลักสูตรชั้นประถมยุคผมเรียน จำได้มีหลังสือสุขอนามัย สอนเกี่ยวกะการอนามัยทั้งตัวเรา สอนให้อาบน้ำถูสบู่ ฟอกหัวหูกันหิดเหา และการดูแลบ้านเรือน สอนเด็กให้กวาดถูบ้านเรือน เปิดหน้าต่างให้แดดส่อง สอนให้รู้แสงแดดฆ่าเชื้อโรค ฝึกงานกันจริงก็ผลัดเวรกันกวาดและถูห้องเรียนหลังเลิกเรียนแต่ละวัน แต่ละห้องแข่งกันพื้นห้องใครจะลงขี้ผึ้งขัดถูพื้นลื่นกว่ากัน แข่งกันเอาแพ้ชนะ...ก็ใช้วิธีนั่งเอาก้นไถ แข่งกันใครไถได้ไกลกว่ากัน แต่ละวันกลับบ้านกางเกงงี้...สุดจะพูด

เรื่องส้วมซึม อนามัยตำบลก็เป็นธุระ มีหน้าที่เอามาเผยแพร่ บ้านผมคนมีฐานะเริ่มทำส้วมซึมแทนส้วมกลบ ทำตามคำแนะนำของอนามัยตำบล มีกำนันผู้ใหญ่บ้านเป็นหัวแรงคอยชักจูงคนให้คล้อยตาม แหม...คิดถึงเพลงผู้ใหญ่ลี

ช่วงปั่นจากชะลอง มุ่งสู่ชนบทที่ถนนลาดยางหมด...หมดระยะของถนนราดยาง แล้วเริ่มปั่นสู่ถนนดิน อาจารย์ชอบบอก "เอ...ตอนปั่น เห็นกันนะ" ครับ...เราปั่นผ่าน เห็นด้วยกัน ท่าจะเป็นพ่อ...พ่อขี่มอเตอร์ไซต์ มีเพศหญิงคงเป็นแม่...แม่ของเด็กน้อยนั่งตรงกลางหว่างพ่อแม่ ที่แขนของเด็กน้อย มีสายน้ำเกลือจิ้มอยู่ติดกะแขน ไอ้สายน้ำเกลือก็ต่อออกมาจากขวดน้ำเกลือ ส่วนไอ้ขวดน้ำเกลือแขวนอยู่กะกิ่งไม้ที่ปลายมีง่าม...แขวนขวดให้น้ำเกลือ แม่ถือชู...อยู่ละนั่น

โอ...พระเจ้าช่วย มันยอดมาก แอมบูลานซ์รับส่งคนเจ็บป่วยในชนบทเมืองเขมร ผมนึกในใจตอนที่เห็น

ครับ...แล้วคำตอบก็มีเฉลย เป็นตัวอย่างการรับการรักษาในถิ่นชนบทที่เราปั่นผ่าน เราปั่นผ่านชุมชนเล็กอีกแห่งนึงระหว่างทาง ก็เข้าแวะหาของกิน เผอิญร้านที่ติดกันเปิดเป็นคลีนิครักษาโรค บ้านเราคงเรียกเป็นโพลี่คลีนิค รับรักษาผู้ป่วยทุกอาการ

ผมมีโอกาสแวะเข้าไปดูกิจการคลีนิคที่ว่า ด้วยแรกเห็นไม่นึกจะเป็นโรงพยาบลขนาดเล็ก ขอไปฉี่...เจ้าหน้าที่เขาก็พยักหน้าอนุญาต

เดินเข้าไป ถึงได้เห็น เขาวางเตียงให้คนป่วยนอนในห้องโล่งสองสามห้อง แต่ละห้องมีเตียงคนไข้สี่หรือหกเตียง

อย่าได้นึกเป็นโรงพยาบาลใหญ่ แค่เป็นบ้านมีสามห้อง แต่ละห้องเอาเตียงมาเรียงสี่หรือหกตัว ยัดใส่ห้อง คนไข้เดินเข้าออกตามช่องระหว่างเตียง ต้องเอียงตัว และอย่าไปนึกภาพเป็นเตียงนอนปูผ้าขาวสะอาด ให้นึกภาพที่นอนเก่าๆผ้าปูเก่าๆนอนหมุนเวียนกันหลายคน เพราะสภาพผ้าปูมันยับย่นเสียเหลือเกิน อย่าไปมองตามพื้นหรือสิ่งประกอบเป็นตัวห้อง เพราะมันฝุ่นเกาะทั่วไปหมด แหมคนป่วยเยอะ...คนไข้แน่น มันทำความสะอาดไม่ทันคร้าบบบบ

มุมห้องมีกองไม้ กองไม้ทีปลายเป็นง่าม หนึ่งกองใหญ่ พูดเป็นกอง...พูดผิดไป เขาพิงอยู่หนึ่งมัด พิงข้างมุมห้อง เป็นสต็อคของอุปกรณืแขวน...แขวนขวด ขวดน้ำเกลือ

มองปั๊บแล้วร้องอ๋อ...

เห็นคนไข้แทยทุกเตียงนอนอยู่...นอนหยอดน้ำเกลือ แต่ละคนมีเข็มจิ้มที่ท่อนแขน สายน้ำเกลือต่อจากขวด ไอ้ขวดก็แขวน แขวนติดกะกิ่งไม้

ถึงร้องอ๋อ...

คนไข้ใดไม่สะดวกในการนอนหยอดน้ำเกลือ ก็เอากลับไปหยอดต่อ...กลับบ้านไป เดินหิ้วไอ้กิ่งไม้ห้อยขวดน้ำเกลือ แต่ละคน ออกจากโรงพยาบาล ขึ้นแอมบูลานซ์...มอเตอร์ไซต์ของญาติตน

ไม่รู้แต่ละคนเป็นโรคอะไรกัน แต่ทุกคน...ผมเห็นโดนจิ้มน้ำเกลือทุกคนเลย

ซ้ำร้าย...ช่วงที่เดินจะไปฉี่ มีเด็กน้อยน่าสงสาร

สงสารเด็กตัวน้อยนิด ป่วยไข้โรคอะไรก็ไม่รู้ เห็นอยู่ในวงรัดของ...ของ...คงจะแม่ รัดแกแน่น เพราะแกร้อง ร้องแบบกรีดเสียง ดิ้นจะหนี ตีนหน่ะ...ตีนแกจะถีบหมอ หมอจะจิ้มแก...ก็จิ้มไอ้เข็มหยอดน้ำเกลือนั่นละครับ ท่าทางหมอแอพโพชจะจิ้มแก เป็นผม...ผมก็กลัว ก็หมอหน้าตาออกจะเหี้ยม แต่ไม่เกรียม...ออกจะขาว ไม่คิดจะปลอบเด็กมันเลย...จะจิ้มมันให้จบเสียอย่างเดียว เฮ้อ...

ดูท่าจะเป็นสูตรสำเร็จ คนป่วยทุกคน เข้าคลีนิครักษาโรค ดูเหมือนต้องโดนจิ้ม...หยอดน้ำเกลือ

ผมนึกสมเพชสังเวชและสงสารเจ้าเด็กน้อย ทั้งดินทั้งกรีดร้อง มันคงจำ...จำความกลัว กลัวเข็ม เข็มฉีดยาติดสมองจนวันตาย

[พิงธรรม์]

ความหดหู่หมองหัวใจ เห็นเด็กน้อยดิ้นกรีดเสียงร้องในวงรัดของแม่ ตาตื่นกลัว...กลัวเข็มหมอจิ้ม คงโดนจิ้มจนเข็ด โดนหมอจิ้ม...แทงเข็มสายน้ำเกลือ มลายไปด้วยเพลินเส้นทางปั่นทางริมโขงดูบ้านผู้คน...คนเขมร




ปั่นเที่ยวไป ขยับต่อในตอนบ่ายจากชะลองกว่าสามสิบกิโลเมตร ปั่นเรื่อยเปื่อยไม่รีบร้อน...ยังบ้านเขาเมืองคนอื่น


ตกตอนเย็น...ถึงถิ่นตำบลเล็ก เป็นเวลาโรงเรียนเลิก ความเพลินใจ...เห็นอนาคตชาติเขมร เดินกลับบ้านสวนทางที่เราปั่น



ครับ...เราปั่นถึงหมู่บ้านโรมา คะนอ แล้วละครับ

[พิงธรรม์]

หมู่บ้านโรมา คะนอ เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ชุมชนหมู่บ้านที่เป็นบ้านรุ่นเก่าจะตั้งอยู่เลียบริมสายโขง คงจะอยู่แต่ดั้งเดิม เมื่อมีการตัดถนนขยับแนวห่างออกจากลำโขง บ้านเรือนก็สร้างเพิ่มเติมตามแนวถนนใหม่ รวมทั้งอยู่ตามแนวถนนที่ตัดเชื่อมถึงกัน ช่วงบ้านเรือนอยู่หนาแน่น ปั่นวนด้านยาวซักแค่ไม่ถึงสามร้อยเมตร ทางกว้างร้อยกว่าเมตรแค่นั้นเอง

ที่บรรยายได้ เพราะปั่นหาบ้านพักอยู่หลายรอบ หาไม่เจอ ดูท่าจะไม่มีที่พักซะแล้วครับ ค่ำคืนนี้ มึนละซิ จะนอนที่ไหนครับ ผมถามอาจารย์ชอบ

อาจารย์ชอบ บอกไม่มี ก็ไปต่อ ผมละอึ้งงงงง ดูเหมือนคืนนี้จะงานเข้า หลังจากปั่นโอ้เอ้เสียเกินไป

ครับก่อนจะไปต่อ ก็ลองแวะสอบถามจากชาวบ้าน



บ้านนี้ลูกสาวพูดภาษาอังกฤษได้ดี ถึงขั้นดีมาก พูดสำเนียงนักเรียนเรียนผ่านชั้นสูง เกือบจะเดาว่าผ่านมหาวิทยาลัยต่างประเทศเสียด้วยซ้ำ

ผมฟังอยู่ห่างๆ พี่สิงขร เป็นคนสอบถาม ส่วนผมนั้นอาย เจอเด็กสาว...เข้าใจว่าลูกสาวเจ้าของร้านขายยา พูดภาษาอังกฤษเสียงเพราะจัง ผมอาย...พูดไม่ดีเท่า เลยทำเฉย ให้พี่สิงขรพูดจาสอบถามเธออยู่คนเดียว

ผมแค่มอง แล้วนึก หมู่บ้านชนบท ไม่ว่าบ้านผมสมัยตัวกระเปี๊ยกหรือบ้านเขมรที่เห็นในตำบลเล็กๆ ที่โรมา คะนอนี้ เหมือนกันเลย ร้านขายยารวยทุกที่

[พิงธรรม์]

เริ่มแต่โพสแรก ผมเล่าให้ฟัง...เดินทางครั้งนี้ช่วงนั่งว่างอยู่ที่บ้านไม่ได้เตรียมตัวที่จะหาข้อมูล จะปั่นยังไง ปั่นเส้นทางไหน พักที่ใด ไม่ได้หา...มาแบบมั่วๆ

แต่ก็ไม่ถึงกะมั่ว ระหว่างปั่นและพักในลาว ในลาวหาอินเตอร์เน็ตได้ง่าย ซ้ำโชคดี...สองวันที่พักในลาวที่ดอนคอนหรือคอนโขง ชื่อสองนี้ผมปน...พูดแบบมั่ว ที่พักเขามีอินเติร์เน็ต ที่ความเร็วของเน็ต...เร็วกว่าเน็ตบ้านผมที่กรุงเทพ ด้วยเครื่องผมสุดโบราณไวรัสมันคงกินสมองจนกลวงแล้ว พอๆกะสมองผม...ความแก่มันกินสมอง รอยหยักของสมองมันหายไปซะเยอะ

ครับระหว่างพักในลาวก็ได้ค้นเน็ต ได้อ่านเรื่องที่ฝรั่งมันเขียนปั่นเที่ยวแถวนี้พอควร

ที่สำคัญ มีแผนที่...ที่อาจารย์ชอบพกติดตัว ช่วยได้มาก จำเพาะจุดพัก ในแผนที่แสดงด้วยจุดสีเหลือง เมืองใดมีจุดเหลือง แปลว่าไอ้ฝรั่งที่สำรวจทำแผนที่ มันยืนยันว่าที่ตรงนั้น มันมีที่ให้พัก




เขียนเล่าทวนความ ก็ไอ้ที่โรมา คะนอ ฝรั่งคนทำแผนที่มันแสดงจุดเมืองโรมา คะนอ มีจุดสีเหลืองแต้มแสดงว่ามีที่พัก อาจารย์ชอบบ่นอุบอิบ เพราะท่านเป็นคนอยาก...อยากปั่นต่อจากชะลอง แบบมันเพลิน

เราเจอจริงมันเป็นชุมชนเล็กๆกว่าเมืองชะลองเยอะ แถมเด็กสาวร้านขายยา ที่ผมว่าพูดฝรั่งเก่งเหลือ จนผมอาย...ไม่กล้าเข้าไปคุย ยืนยันบ้านเธอ เธอไม่เคยเห็นว่าตรงไหนทำที่พัก ตอนที่พวกเราเข้าไปสอบถามเธอ

อาจารย์ชอบ ด้วยใจฮึด ท่านก็ฮึด...ใจท่านสู้ ตรงนี้ไม่มีที่พัก...ก็ชวนปั่น ไปกันต่อ

ครับ...ก็ตั้งหัวหันจักรยาน จะปั่นไปละครับ ปั่นกันต่อ...

[พิงธรรม์]

แต่...แต่...พวกเรายังโชคดี ซ้ำกลายเป็นวันสุดสนุกประทับใจในการเที่ยว เที่ยวปั่นในเขมร เป็นวันปั่นและวันที่ได้ที่พักสุดประทับใจ ประทับใจคนเขมรในถิ่นชนบทเมืองเล็กๆ ก็ที่โรมา คะนอ นี่ละครับ
.
.
.
โพสก่อนบอกท่านแล้ว กลุ่มเราตั้งหัวหันจักรยานปั่นต่อไปข้างหน้า แบบว่าไม่ยอมจะกลับหลัง เด็กสาวที่พูดฝรั่งเก่งหลายนั้น บอกพวกเรา...ที่พักที่ใกล้สุด คือปั่นกลับไปนอนที่ชะลอง

เราถือคติของพี่โอม ปั่นไปหน้าไม่กลับหลัง หลายทริป...ที่ผมได้มีโอกาสปั่นกะเสือโอม เสือโอมมีม็อตโต้ ปั่นไปข้างหน้า...ไม่กลับหลังถอยซักนิดเดียว

แต่ก็แค่ปั่นไปไม่ถึงสองร้อยเมตรจากบ้านเด็กสาว...ร้านขายยา เกือบจะสุดเขตของหมู่บ้าน เจอร้านภายในร้านวางโต๊ะ...ดูคล้ายเป็นร้านอาหาร หรืออะไรซักอย่าง เกี่ยวกะการดื่มกินนี่ล่ะครับ ผมก็นึกเฉลียว...ร้านแบบนี้น่าจะเป็นแหล่งข้อมูล ไม่น่าจะเสียเวลาเปล่า...หากจะแวะเข้าไปถาม

ด้วยเขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ครับ ผมจึงถนัด...เพราะผมก็พูดมิใคร่เป็น เป็นแต่ภาษามือ...ภาษากาย ส่งภาษากายถามเฮียเจ้าของร้าน ที่พักมีหรือเปล่า

บทจะง่ายก็ง่าย ถามถูกคนครับ เฮียแกบอกมี แล้วแกก็พาพวกเรา รู้สึกเฮียแกจะขี่มอเตอร์ไซต์นำหน้าเรา ปั่นย้อนกลับไปแถวหน้าบ้านร้านขายยา แถวๆร้านเด็กสาวคนนั้นแหล่ะ

แล้วเฮียก็ชี้ บ้านหลังนึง ผมดู...ดูเหมือนเป็นโรงเก็บพวกกองไม้ ด้วยเห็นกองไม้ที่เลื่อยเป็นแผ่นเป็นท่อน มีกองไม้กองสุมเกะกะไปหมดที่ลานหน้าบ้านใต้ชายคาหลังคาสูงโล่ง มีช่องแหวกเป็นช่องเดินกว้างพอควร ดูประมาณเป็นร้านขายไม้...ประมาณนั้น

เฮียแก ไม่ใช่แค่พามาส่ง หรือแค่ชี้ให้เราเห็น แกมีใจลงจากมอเตอร์ไซต์ที่กำลังขี่ จอดรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ไปคุยกะคนในบ้าน ซึ่งมีคนเฝ้าอยู่แค่คนเดียว เป็นคนแก่ เฮียแกบอกพวกเราจะมาพัก แล้วเฮียแกก็บอกเรา ที่บ้านนี้แหละทำห้องพักให้คนต่างถิ่นที่ผ่านมาได้พักค้างคืน คุณยายแกก็แค่คนเฝ้า คนที่เป็นเจ้าของ...อาจจะมืดค่ำถึงจะกลับมาจากการไปทำงานนอกบ้านอยู่

พวกเราเป็นพวกไม่มีอนาคต...ว่าคืนนี้จะนอนที่ตรงไหน เห็นสภาพบ้านที่เฮียแกพามา บอกตรงๆ...ไม่ได้มีสภาพเป็นเรือนพัก เพราะเห็นข้างหน้ามีกองไม้เกะกะเต็มไปหมด เดินเข้าไปเห็นลังหรือกรง...พร้อมกลิ่นบ่งชี้ชัด เป็นบ้านเลี้ยงเป็ดไก่ พร้อมฟักตัวลูกเจี๊ยบและลูกเป็ดในลังหรือกรงที่เราเดินผ่านเข้าไปดูห้องพัก เราเดินผ่านมีกองขี้เป็ดหรือขี้ไก่...ต้องมองพื้นกลัวจะเหยียบ ส่วนกลิ่นขี้หรือกลิ่นสาบของสัตว์เลี้ยงในพื้นที่ ในตัวบ้านก็พอจะทนได้ เพราะส่วนที่เราพักและส่วนเลี้ยงเป็ดไก่เป็นบ้านโล่ง อากาศมันระบายดี ส่วนที่เจ้าของพักเป็นส่วนชั้นสองที่ยกพื้นสูงทำเป็นห้องมิดชิดใต้หลังคาสูงเดียวกัน

เดินเข้าไป ถึงได้เห็นเขากั้นห้องเป็นสองแถวๆละสามห้อง เป็นห้องเล็กๆ เปิดประตูเข้าไปหยักไหย่แมงมุมมันถักทอขวางประตู ต้องปัดรวบเคลียร์เปิดช่องผ่าน

มองใต้เตียง เห็นถาดเก็บไข่ สต็อคไข่เขาเก็บไว้ใต้เตียง

ที่ดีหน่อย ปลอบใจเรา ห้องน้ำ...อย่างที่บอกคนเขมรเขามีสุขนิสัย ห้องน้ำทุกแห่งที่เราเข้าไปใช้ สะอาดครับ ไม่มีคราบหมักหมม พื้นถูสะอาด น้ำในตุ่มหรือบ่อปูนที่เขาก่อเก็บน้ำสะอาด เห็นน้ำใส

บ้านที่เราที่โรมา คะนอร์ น้ำท่าใช้อาบสะอาด พวกเราอาบน้ำได้สบายตัว ห้องสุขาก็ดีพอใช้ ไม่ลำบากใจกันเกินไป

เจ้าเด็กสาวคนที่พูดภาษาอังกฤษได้ดี บ้านเธออยู่เยื้องตรงข้ามบ้านที่เราพัก คงนึกไม่ถึงว่าในหมู่บ้านเธอมีที่พักอยู่หน้าบ้าน อาจจะด้วยไม่ใคร่เห็นนักเดินทางแวะพักที่หมู่บ้านเธอ หรือเธอเห็นที่พักแบบนี้มันไม่เหมาะ...ไม่ใช่ที่เราคนต่างชาติจะพักได้ โธ่...

[พิงธรรม์]

ช่องทางเดินห้องพักครับ น้าตู่87 คงจะถ่ายตอนเวลาดึก ซักสามทุ่ม...หลังจากน้าตู่87 เสร็จจากกินและกรึ่มกึ๊บบบ...ผมนั้นหลับสนิทแล้ว

ไม่แน่ใจน้าตู่ 87 มีรูปด้านหน้าของเรือนพักที่เราได้นอนที่โรมา คะนอหรือเปล่า

รูปเที่ยวช่วงนี้ น้าตู่ 87 โพสอยู่ที่ตรงนี้ครับ
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... start=7680

รูปนี้ก็คงจะถ่ายในเวลาประมาณใกล้เคียงกัน พี่วรเทพกลับจากกินและกรึ๊บบบ...เป็นเพื่อนน้าตู่ 87


ห้องพัก เจ้าของบ้านช่วยดูแลปัดกวาด เปลี่ยนผ้าปูและหาหมอนใหม่ แถมเอาพัดลมมาแขวนให้เราใช้

เจ้าเด็กน้อยในวงแขน...อาจารย์ชอบอุ้ม เป็นสื่อสัมพันธ์ของพวกเรากะครอบครัวเจ้าของบ้านที่เราพัก ที่โรมา คะนอน ครับ

[พิงธรรม์]

วันนี้...เน็ตผมช้าอืดดดด สุดอืดดดดด...

ตั้งใจจะเปิดภาพน้าตู่ 87 โพส เอามาปะตรงนี้พร้อมพากษ์

ทำวิธีนี้ จริงๆผมเคยถูกแซว ลูกชาย...ลูกชายผมมันมายืนข้างหลังอ่านผมพิมพ์โพส มันว่า..."พ่อ...พ่อ...ก็พ่อลงรูปให้ดูแล้ว ทำไมยังต้องเขียน เขียนบรรยายรูป เขียนอีกทำไม"

บ๊ะ...

ครับ...อยากจะดึงรูปน้าตู่ 87 นั่งดื่มกินหน้าบ้านร้านค้าคนเขมร ผมอาบน้ำเสร็จ ที่จริงตอนนั้นที่เข้าที่พัก เจ้าของที่พักยังไม่กลับมาจากการงานข้างนอก มีแต่คนแก่เฝ้าบ้านคนเดียว ราคงราคาค่าที่พักก็ยังไม่รู้จะต้องจ่ายเท่าไหร่ แต่...ไม่มีที่ไป ทั้งด้วยใจเราตกลงพักตรงนี้แน่ๆ...ถึงถูกไล่ก็คงต้องพูดจา ขอเขานอน ก็จัดการตัวเอง...จัดการอาบน้ำอาบท่า ผมนั้นลงทุนปัดกวาดห้องที่เลือกนอนด้วยตัวเอง

ส่วนน้าตู่...คอคงจะกระหายน้ำ น้ำพรรค์อย่างว่า กะพี่วรเทพ...ซึ่งเป็นบัดดี้กัน แค่เอาจักรยานเก็บในที่พักแล้ว ก็เดินเที่ยว เดินหาที่ดื่มกินไปกันสองคน

ผมอาบน้ำเสร็จ ก็เดินเที่ยวหาสองคน เจอสองคนนั่งดื่มกินอยู่หน้าบ้านคนเขมรห่างจากที่พักซักร้อยเมตร ตอนนั้นเราไม่รู้เขาค้าขายอะไร ฟังน้าตู่บอก...น้าตู่เห็นเขาขายเครื่องดื่มประเภทมีแอลกอฮอล์ที่น้าตู่อยากดื่ม ก็แวะนั่งดื่ม

สั่งเบียร์มาดื่ม น้าตู่ว่าเจ้าของร้านใจดี เห็นเราจรมาจากต่างถิ่นแถมเป็นคนต่างชาติ เอาสาระพัดกับแกล้มมาบริการให้กิน โดยไม่ได้สั่งเลย

น้าตู่มีความสุข ดื่มด่ำดื่มเบียร์พร้อมกินกับแกล้ม ปากเพ้อละเมอถึงแก่นความสุข สุขใจจริงๆ คนเขมรใจดี รับแขกบ้านแขกเมือง พี่วรเทพยังดื่มไม่ถึงจุดที่จะละเมอความสุขเช่นดังน้าตู่ ออกปากเบาๆ...แบบรำพึงกะตัว "เดี๋ยวก็รู้ ออกหมู่ออกจ่า" ประมาณนั้นละครับ

ผมไปสมทบ จากกับแกล้มที่กิน ก็กลายเป็นกินๆข้าวรองท้อง ซักพักพี่สิงขรมานั่งสมทบ บอกเจ้าของบ้านมาแล้ว เขายินดีให้พัก แต่พูดไม่รู้เรื่องจะต้องจ่ายค่าที่พักเท่าไหร่ แต่ที่พูดกันรู้ความเขาจะหุงข้าวเผื่อเราทั้งทำกับข้าวให้กิน

ในการเจรจาดังกล่าว เจรจารู้ความเพราะพี่สิงขรเดินไปจ่ายตลาดพร้อมกันกะเขา ไปซื้อวัถุดิบจำพวกเนื้อหมูเนื้อปลาทั้งผักต่างๆ พี่สิงขรควักเงินคงจะซักสามร้อยบาทเรา จ่ายค่ากับข้าวด้วยมือตน

พี่สิงขรมาบอก เพลาๆการกินที่ร้านตรงนี้ เดี๋ยวที่บ้านพักทำเสร็จ ค่อยไปกินจริงจัง

ซักพักอาจารย์ชอบก็มาสมทบ อุ้มเจ้าเด็กน้อยมาด้วย เด็กน้อยไม่งอแงอาจารย์ชอบสั่งของเด็กกินเล่นประเภทขบเคี้ยว เด็กนั่งอยู่กะเรากินของขบเคี้ยวร่วมโต๊ะกะเรา มีอาจารย์ชอบคอยดูแลพูดคุยกะแก อาจารย์ชอบเพลินหายคิดถึงหลาน ส่วนเด็กนั้นเพลิน...เพลินนั่งกะเรา

ทั้งโต๊ะที่เรานั่ง ก็เริ่มสั่งของดื่มมาเพิ่มอีกหลายกระป๋อง ทั้งกับแกล้มเติมอีก...เติมโดยเจ้าของบ้านที่เห็นเรามาสมทบ ครบกลุ่มพวกเราห้าคน จัดกับแกล้มเต็มโต๊ะ...กินกันเหลือเฟือ

น้าตู่ยืนยัน เขายกมาให้ด้วยน้ำใจ ผมเองก็เห็นจริง เพราะดูเหมือนไม่ใช่ร้านขายข้าว ก็นึกทึ่งในใจ...ว่าเขาช่างมีของกับแกล้มเยอะแยะ เอ...หรือเราเบียดบังกับข้าวของกินของเขา

นั่งกันนานจนเริ่มมืด ก็เริ่มจะเห็น เจ้าของร้านเริ่มกางโต๊ะเพิ่มเติม จากเดิมมีโต๊ะนั่งโต๊ะเดียว พูดผิดพูดใหม่ จัดเก้าอี้ครับ...จัดเก้าอี้ เอาเก้าอี้มาวาง วางเหมือนจะจัดห้องสัมมนา ด้วยจัดเก้าอี้วางเรียงเป็นแถวๆละสี่ห้าตัว มีซักห้าหกแถว ก็ประมาณเรียงเก้าอี้ทั้งในร้านและนอกร้าน มีเก้าอี้จัดวางอยู่กว่า ๒๐ ตัว

แล้วก็เริ่มเห็น ในยามโพล้เพล้ คนท้องถิ่น...คนในหมู่บ้าน จำเพาะผู้ชายทะยอยเดินมายังร้านที่เรานั่ง มาถึงยังร้านก็ยึดจับจองนั่งลงเก้าอี้ ที่เขาจัดวาง

เอ๊ะ...มาทำไม ผมยังสงสัย

ซักพักก็ได้คำถาม เจ้าของร้านยกเก้าอี้วางไว้หน้าทีวี เอาตัวตนเองปีนขึ้นไป เปิดทีวี ทีวีเขาวางไว้สูง จะเปิดแต่ละทีต้องปีนเก้าอี้ต่อตัวขึ้นไป เปิดทีวีให้คนเขาดู

การค้าของเขา เขาเป็นร้านกาแฟ เปิดบริการยามมืดค่ำ มีทีวีบริการลูกค้า ที่มานั่งกินกาแฟ เป็นแหล่งพบปะพูดจาแก่กันในหมู่คนชนบทหมู่บ้านเดียวกัน เป็นสังคมของเขา ดูทีวีที่ร้านกาแฟ พบปะเพื่อนบ้าน พักผ่อนคลายตัวหลังการทำงาน

วันหลังๆ ปั่นเที่ยวไปในเมืองใหญ่ขึ้น ถึงได้เจอบางร้านมีทีวีกว่าห้าหกเครื่อง เปิดบริการลูกค้าครับ ช่วงเช้าก็มี ใช่ว่าจะช่วงค่ำคืนเวลาเดียว

ผมนั่งที่ร้าน จนถึงเวลาสมควรกะประมาณว่าที่บ้านพักคงจะหุงหาอาหารเสร็จแล้ว ก็ชักชวนกลับที่พัก ก็เรียกเจ้าของร้านมาเก็บตังค์ รวมทั้งหมดผมไม่แน่ใจว่าเท่าไหร่ เห็นอาจารย์ชอบควักใส่กองกลาง ๒๐๐ บาท ส่วนผมเฉลี่ยช่วยน้าตู่ไป ๑๐๐ บาท ก็น่าจะมีค่าใช้จ่ายรวมทั้งหมดซัก ๖-๗๐๐ บาทครับในค่ำคืนมื้อพิเศษวันนั้น

ก็คุ้มครับ กับบรรยากาศการดื่มกินที่ได้รับ เพิ่งสังเกตทีหลัง ดูท่าเจ้าของร้านน่าจะเป็นคนเวียดนาม ถึงค้าขายเก่งเอาใจลูกค้าดี

[พิงธรรม์]

ครับ...ระบบเน็ตดีเป็นปรกติแล้วครับ เลยเอารูปมาแปะ




เขียนบรรยายก่อนเปิดดูรูปนะครับ ถึงได้เห็นว่าทีวีของร้านนี้ไม่ถึงกะต้องปีนเก้าอี้ขึ้นไปเปิด แต่ที่ปั่นเที่ยวผ่านเห็นอีกหลายวันหลัง สูงครับสูง...เขาตั้งทีวีไว้ที่สูง ต้องปีนไปเปิดแน่นอนครับ

รูปนี้ ดูเหมือนยังไม่ได้จัดเก้าอี้เป็นแถว แต่เพิ่มเติมโต๊ะนั่ง จากเดิมที่พวกเรานั่งกันมีแค่โต๊ะเดียว...โต๊ะพวกเรา เก้าอี้ที่จัดเป็นแถว ดูเหมือนจะวางเรียงหน้าบ้าน

[พิงธรรม์]

ครับ...ด้วยความสุขเกิดจากดึงความทรงจำ จำความสุขคืนที่พักๆคืนนั้นที่โรมา คะนอ สุขฝังใจ...อยากจะเล่าต่ออีกซักโพส

จากร้านค้าขาย...ขายกาแฟตอนเย็นเปิดทีวีให้ลูกค้านั่งดู ดูทีวี

เราสามคน...อาจารย์ชอบพี่สิงขรและผมเดินกลับที่พัก น้าตู่บอกขอนั่งดื่ม...ดื่มด่ำกับบรรยากาศต่อมีน้ำแอลแกฮอลกลั้วคอจรุงใจ พี่วรเทพนั่งเป็นเพื่อน

ถึงบ้านพัก เจ้าของบ้านทำอาการบอกเรานั่งรออีกซักหน่อย ผัดหมูใส่ผักยังไม่เสร็จ ปลานึ่งก็ยังไม่สุก ส่วนข้าวสุกแล้ว...เรารู้เพราะเห็นยกวางอยู่บนโต๊ะ

โต๊ะที่ว่า เป็นโต๊ะสูงแค่ซักหัวเข่า เรียกว่าเป็นแคร่นั่งเล่นวางอยู่ลานบ้านใต้หลังคาโล่งซะมากกว่า แต่สร้างแข็งแรงด้วยไม้จริง ตัวกว้างใหญ่ ขนาดเทียบก็ที่นอนสามคนนอนเรียงกันสบาย ตอนเราไปถึงขี้เป็ดขี้ไก่ยังกองมีหลายจุด เรากวาดกันซะเรียบ ก็กะว่าหากร้อนนักก็คงจะนอนบนโต๊ะนี้

ช่วงกินข้าว วางทุกอย่างบนโต๊ะ เก้าอี้เขามีเยอะ ก็จัดหานั่ง...เตรียมกินข้าว ใช้หลอดฟลูออเรสเซ้นต์สว่างจ้าทั้งบ้านและทุกห้องนอนทั้งห้องน้ำ สะดวกครับสะดวกเรื่องแสงไฟยามมืดค่ำ

นั่งคุยกันซักพัก เด็กน้อยก็นั่งคลอเคลียกะพวกเรา เจ้าของบ้านก็ทะยอยขนกับข้าวที่ร้อนๆจากเตาและกะทะ ตักจากหม้อและกะทะแบ่งใส่จานมาวางให้พวกเรา

กลายเป็นที่เขาแบ่ง แบ่งส่วนน้อยเขาไปกิน ส่วนใหญ่ที่เขาทำแบ่งตักเอามาวางให้เราเป็นจานพูน แถมคอยเติมเมื่อมันพร่อง กินไม่หมด จะพูดจายังไง ดูเขาเข้าใจแต่ไม่ยอมฟัง พวกเราบอกพอแล้ว บอกพอแล้ว เก็บไว้กินบ้างเถอะ พวกเรานั้นพอแล้ว ก็ยังตักเติมแบบไม่ให้พร่อง

ครับ ตักกันมาจนเหลือ ปลานึ่งตัวใหญ่ หมูผัดกะผัก เพราะชิ้นหมูมากเหลือเกิน ดูหมือนจะมีไข่เจียวอีกรายการ เป็นมื้อค่ำที่สุดจะร่ำรวย ร่ำรวยวิตามินและคุณค่าของอาหาร

ช่วงกินเราปรึกษา เรื่องค่าใช้จ่าย ดูเหมือนเจ้าบองบ้านไม่ยอมบอกจะเรียกเก็บค่าห้องกันยังไง

ผมเลยเสนอต่อคณะเรา เอาอัตราค่านอนห้องแอร์ราคา ๑๐ เหรียญในเมืองใหญ่ให้เขาก็แล้วกัน ตกคนก็ ๕ เหรียญ แต่ปัดลงต่ำเหลือ ๑๐๐ บาทถ้วนต่อคน ส่วนค่าอาหารเราจ่ายค่าวัตถุดิบไปแล้ว ที่เหลือค่าทำและน้ำใจตอบแทนเขาเอาซักหัวละ ๕๐ บาทเป็นไง

ที่ประชุมมีมติปรองดอง เห็นด้วยครับ กะจะจ่ายเงินตอบแทนเจ้าบ้านหัวละ ๑๕๐ บาท จะจ่ายให้ตอนเช้า ด้วยไม่แน่ใจเขาจะมีมื้อเช้าให้เราอีกซักมื้อด้วยหรือเปล่า หากมีก็จะได้เพิ่มตังค์ตอบแทนอีกซักหน่อย

ครับคุยเสร็จกินเสร็จ ธรรมเนียมผม กินเสร็จก็เข้านอนครับ อาบน้ำอีกครั้ง ปิดไฟในห้องนอน แล้วก็นอน

อ้าววววว...ตายละวา ผมนึกในใจตอนตื่นๆตอนดึกมืดตึ๊ดตื๋อ

ก่อนเข้านอนผมดื่มน้ำมากตามปรกติ มันก็ปวดฉี่ตอนกลางคืนตามปรกติที่ต้องตื่นลุกขึ้นไปหาที่ฉี่

คืนนั้นก็ตื่นๆตามปรกติ แต่ไม่เหมือนทุกคืน คืนนี้ในห้องมันมืดตึ๊ดตื๋อเหมือนอยู่ถ้ำ ถึงนึกรู้ นึกออก...ไฟฟ้าเขาดับทั้งเมือง มันถึงมืดสนิท จะหาแสงตรงไหนลอดส่องมาให้พอคลำทางไม่มีเลย มืดจริงๆ

ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า... ผมก็ต้องใช้วิธีเดินนับก้าวซิครับ หัดไว้ครับ เผื่ออนาคตตาเกิดบอด

ก็สนุกดีได้ฝึกหัดตัวเอง โทษตัวเองที่คืนนั้นเผลอลืมไป ไม่ได้ล้วงเอาไฟฉายออกมาเตรียมใช้งาน

ผมเดินนับก้าว มือลูบไต่ผนัง จนออกจากประตูแล้วก็ลูบผนังห้องด้านนอก จำได้ว่าเขาทำพื้นยุบลงเป็นสองระดับตอนถึงห้องส่วนห้องน้ำ ก็ไล่ไปเรื่อยนับก้าวไปด้วย มืดจริงๆเหมือนอยู่ในถ้ำ ก้าวจนถึงหน้าห้องน้ำ ก็ฉี่ราดลงบนพื้นละครับ ไม่มีปัญญาจะเล็งไอ้จู๋เข้าหาส้วม ใช้วิธีรราดน้ำเยอะๆ ราดพื้นห้องน้ำ

เล่าซะยาว เพราะตอนเดินกลับมานอน อารมณ์มันสนุกครับ ได้นอนที่แบบนี้ สนุกดี

[พิงธรรม์]

เพิ่งจะค้นเจอรูปน้าตู่ 87 แปะ

รูปที่อยากได้ สมาชิกบ้านพักที่เราอาศันนอน เจ้าของบ้านช่วยทำอาหารให้เรากิน


แม่เฒ่า แม่ของเจ้าบ้าน ผู้หญิงเจ้าบ้าน หลานสองคน ลูกสาวของเจ้าบ้านมีอีกคนทำงานในเมืองยังไม่กลับ

ผมตื่นมา อาจารย์ชอบเล่าต่อ ตอนปั่นออกจากบ้าน ตอนพี่สิงขรหยิบยื่นเงินให้เขา เรานึกว่าน้อย...เขานึกว่ามาก มากเกิน หยิบบางส่วนทอนให้เรา พี่สิงขรต้องยัดเยียดใส่ในมือ คะยั้นคะยอให้เขารับไปให้หมด ตามงบที่เราจัดให้

อาจารย์ชอบบอกเล่า หลังกินข้าวเสร็จ...ผมเข้านอนแล้ว หลานชายคนโตไปหามะม่วงนอกบ้าน คงจะไปสออยมาให้ ลูกสาวที่เพิ่งจะกลับจากทำงาน กินข้าวเสร็จ จัดการปอกมะม่วงใส่กาละมัง เทเกลือใส่ถ้วยจัดมาให้พวกเราจิ้ม

ฟังว่ามะม่วงจิ้มกะเกลือ เป็นของกินยามดึกของน้าตู่กะพี่วรเทพ หลังกลับจากรานที่นั่งกรึ่มกรึ๊บบบต่อ ทั้งคุยต่อกะอาจารย์ชอบจนถึงดึก...ก่อนเข้านอน

ครับ ความทรงจำเต็มไปด้วยความสุข โชคดีได้เที่ยวในถิ่นคนเขมรใจดี

ทั้งขออภัยที่เล่านั้นคนเล่ามีความสุข คนอ่านหากจะเบื่อ...โปรดอภัย

[พิงธรรม์]

เริ่มปั่นต่อ ตอนออกปั่นยังนึกไม่ออก...วันนี้จะไปถึงไหน จะเลือกเส้นทางใด

ปั่นกันก่อน เจอที่เหมาะ...ที่กินข้าว อาจจะถามคนท้องถิ่น...เรื่องเส้นทาง
.
.
.
ปั่นออกจากที่พัก ชักเคยชิน...ไปหาที่กินข้างหน้า กะจะปั่นซักชั่วโมง...ชินซะแล้ว ปั่นซะหน่อยซักชั่วโมง แล้วค่อยหาข้าวกิน หวังข้างหน้า

บรรยากาศยามเช้า ยามเราปั่นซักเวลาเจ็ดโมงเช้า หนึ่งร้อยเมตรก็ผ่านร้านที่นั่งดื่มกิน...ร้านเมื่อคืน เช้านี้เห็นร้านต่างจากเมื่อคืน เขาจัดร้านตั้งโต๊ะกลมเก้าอี้ครบสี่ห้าตัวต่อหนึ่งโต๊ะ สี่ห้าโต๊ะ ลูกค้านั่งกันเต็มร้าน ไม่มีเก้าอี้แบบที่จัดเรียงแถว

มองผาดผ่าน เพราะปั่นอยู่ มองไม่ละเอียด เห็นปั๊บ...นึกปุ๊บบบบ สรุปไปเอง...ร้านกาแฟ ก็ไม่แวะเพราะเรากินกันแล้ว ตื่นขึ้นมาชงกินเอง

อีกสองร้อยเมตร ก็ผ่านร้านเฮียที่ใจดี ก็จัดร้านเช่นร้านที่ผ่านมา มองผาดๆก็นึกไปว่าเป็นร้านกาแฟ แต่ผมหันหลังมอง...เพ่งอีกที หลังปั่นผ่าน ชักสงสัย...ใยร้านกาแฟเขาถึงวางขวดน้ำส้มและน้ำปลาที่กลางโต๊ะ

เส้นทางที่เริ่มปั่น...ช่วงเช้าวันนี้ที่ออกจากโรมา คะนอ ถนนลาดยางตามรูปครับ