ปั่นทางไกลตามใจฝัน Vol.#๓ @ ปั่นให้หรอยปักษ์ใต้บ้านเรา.....กดที่หน้า ๑๔ ครับ.....

[ปาน@๑๙]

ขอคาระวะครับท่าน-หัวจิตร-หัวใจ-แกร่งจริงๆนับถือครับ

สวัสดีครับลุง.....ผมเคยติดตามทริบปั่นวงกลมฉายเดี่ยวของลุงนะครับ สุดยอดเลยคร้บ
ถือเป็นทริบจุดประกายให้ลองลุยเดี่ยวดูบ้าง รู้สึกชอบการท่องเที่ยวแบบนี้ อิสระมาก
ขอบคุณครับที่ติดตามชม

[ปาน@๑๙]

นานๆ จะเจอรถซักคัน



ผ่านบ้านเลเคาะ และนาขั้นบันได

[ปาน@๑๙]

เจอแล้วครับคณะศรัทธาที่ร่วมแรงร่วมใจ มาช่วยกันสร้างถนน
ตรงนี้คือช่วงที่ขึ้นมาจากบ้านเลเคาะ




พระภิกษุ และชาวบ้าน กำลังช่วยกันสร้างถนนบารมีครูบาเจ้าศรีวิชัย







บนต้นไม้ใหญ่บางต้นพบเฟิร์นชายผ้าสีดามากมาย

[ปาน@๑๙]

ลงมาถึงบ้านพะน๊อคีเกือบห้าโมงเย็น.....หิวน้ำสุดๆ แวะหาน้ำกินที่ร้านชำกลางหมู่บ้านซะก่อน
พะน๊อคีเป็นหมู่บ้านชาวกะเหรี่ยงที่อยู่ห่างจากทางหลวงสาย ๑๐๕ เพียงสองกิโลเมตร เท่าที่ได้
ผ่านทางจากท้ายหมู่บ้านออกมาด้านหน้าทางเข้าหมู่บ้าน มีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่าหมู่บ้าน
อื่นๆ ที่อยู่สูงขึ้นไปบนดอยมาก


กระเตงลูกน้อยตามแบบสาวชาวกะเหรี่ยง




นาข้าว.....ด้านหน้าหมู่บ้าน






บรรดาเสือน้อยตามมาส่งหน้าหมู่บ้าน.....คนหลังสุด กูไม่รู้กูมาววว

[ปาน@๑๙]

ผ่านพ้นหมู่บ้านออกมาแล้วก็เจอเนินส่งแขก




แยกเข้าหมู่บ้าน..... ก.ม. ๗๑

[ปาน@๑๙]

ผ่านพ้นหมู่บ้านออกมาแล้วก็เจอเนินส่งแขก




แยกเข้าหมู่บ้าน..... ก.ม. ๗๑


ปั่นออกมาถึงปากทาง เจอก๊วนน้ำหมากกระจายเข้าแล้ว เข้าไปถามว่าตัวอำเภอท่าสองยางไปอีกกี่โลฯ
ป้าที่มีผ้าโพกหัวบอก ๑๐ โลฯ สังเกตเห็นทุกคนเคี้ยวหมากกันปากแดง

[ปาน@๑๙]

ผมปั่นมุ่งหน้าไปหาที่นอนในอำเภอแม่ระมาด ไปต่ออีก ๓๐ กว่าโลฯ ยังพอมีเวลาก่อนฟ้าจะมืด

้


นมัสการพระคุณเจ้าครับ

[ปาน@๑๙]

ในเส้นทางเมืองตาก-เชียงใหม่มีป่าเขา เถื่อนถ้ำ ที่สงบวิเวก เหมาะแก่การฝึกฝนอบรมตนของพระเณร
เราจะพบเห็นท่านในเส้นทางขณะเดินธุดงค์

[ปาน@๑๙]

ทิวทัศน์ยามเย็นช่วงผ่านพื้นที่พักพิงชั่วคราวผู้หนีภัยการสู้รบบ้านแม่หล่ะ
.....ฉากชีวิตชนชาวกะเหรี่ยงที่พบเห็นในสองข้างทางบ้านแม่หล่ะ
ประวัติค่ายอพยพบ้านแม่หละ อ.ท่าสองยาง จ.ตาก
ค่ายอพยพแห่งนี้สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสถานที่ลี้ภัยการสู้รบระหว่างกองกำลังทหารของพม่าที่โจมตีที่ตั้งกองกำลังกะเหรี่ยงอย่างหนัก
นับจากปลายปี พ.ศ.2537 จน พ.ศ.2538 ที่กองกำลังทหารพม่าสามารถยึดฐานที่มั่นของกองกำลังกะเหรี่ยงได้สำเร็จ
ประชาชนกะเหรี่ยงจึงหนีอันตรายเข้ามาในพื้นที่ อ.ท่าสองยาง จ.ตาก เมื่อทางการไทยจัดที่พักชั่วคราวให้กับกะเหรี่ยง
อยู่หลายแห่งด้วยกัน ภายหลังกองกำลังของพม่าได้เข้ามาก่อความไม่สงบ และเผาค่ายอพยพของผู้ลี้ภัยหลายครั้ง
ดังนั้นทางการไทยจึงทำการโยกย้ายกะเหรี่ยงที่หนีภัยการสู้รบ ออกจากพื้นที่ที่มีการต่อสู้ไปอยู่พื้นที่ซึ่งมีความปลอดภัย
ในพื้นที่คือที่ค่ายอพยพกะเหรี่ยง หมู่ 9 บ้านแม่หละ อ.ท่าสองยาง จ.ตาก
กะเหรี่ยงที่ลี้ภัยการสู้รบจากประเทศพม่ามาอยู่ตามค่ายอพยพต่างๆ ดังต่อไปนี้
1)ค่ายอพยพบ้านโซโกร หมู่ 1 ต.แม่สอง อ.ท่าสองยาง จ.ตาก
2) ค่ายอพยพบ้านแม่หละ หมู่ 9 ต.แม่หละ อ.ท่าสองยาง จ.ตาก
3) ค่ายอพยพบ้านห้วยกะโหลก ต.แม่ปะ อ.แม่สอด จ.ตาก
4) ค่ายอพยพบ้านมอร์เกอร์ หมู่ 6 ต.พบพระ อ.พบพระ จ.ตาก
5) ค่ายอพยพบ้านนุโพ หมู่ 4 ต.แม่จัน ต.แม่จัน อ.อุ้มผาง จ.ตาก
ขอบคุณ>>> ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร http://www.eighteggs.com/sac_complete/e ... php?id=837



















ที่พักค่ายอพยพ ใช้วัสดุจากธรรมชาติ ทำด้วยไม้มุงหลังคาด้วยใบตองตึง

[ปาน@๑๙]

เรื่องราวของชนชาวกะเหรี่ยงน่าสนใจมากครับ
.....ญ่าโพ โดะ เอาะ ออก อะ ฉ่า เล่อ ที ดือ
.....ปลาใหญ่กินเหยื่อเมื่อน้ำขุ่น

เวลาที่คนกะเหรี่ยงไปตกเบ็ด เขาจะสังเกตเห็นว่าปลาที่มากินเหยื่อตอนน้ำใสๆ มักจะเป็นปลาเล็กๆ
ส่วนปลาตัวใหญ่ๆ จะกินเหยื่อเมื่อน้ำขุ่น แต่เราไม่เห็นตัวมันได้

เปรียบเทียบเป็นสุภาษิตว่า ผู้มีอำนาจหากจะคิดทำอะไรที่ผิด พวกเขาจะวางแผนได้อย่างแนบเนียนและสลับซับซ้อน
จนไม่มีใครสามารถรู้ได้ เช่นเดียวกับปลาตัวใหญ่ที่เลือกกินเหยื่อเฉพาะน้ำขุ่นเท่านั้นฯ
ขอบคุณ>>> http://www.baanjomyut.com/library/karen/index.html

[ปาน@๑๙]

จุดตรวจบนเส้นทางไม่ไกลจากชายแดนไทย-พม่า




หกโมงเย็นแล้ว


แสงสุดท้ายของวัน

[ปาน@๑๙]

แสงเหลือน้อยลงพอๆ กับแรงเหยียบบันไดที่ลดลง






สอดส่ายสายตาหาที่กินที่พักคืนนี้




เจอแว้ววว.....ปั่นมาก่อนถึงแยกไปบ้านตาก มีที่พักอยู่ขวามือ มีร้านอาหารอยู่ใกล้ๆ ด้วย
ลองเข้าไปสอบถามดู สนนราคา ๔๕๐ บาท เอาวะ นอนแช่น้ำอุ่นให้สบายซักคืน
พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปชมเมืองแม่ระมาด

[ปาน@๑๙]

ที่พักเมื่อคืนสบายๆ แบบบ้านๆ มีแอร์ น้ำอาบร้อน-เย็นเลือกได้ แถมมี wi-fi เคเบิ้ลทีวีก็มี
แต่ขอโทษทีผมจำชื่อไม่ได้




เปลี่ยนเฟือง ๑๑-๑๒-๑๔ แทนตัวเก่าที่รูด ก่อนวันเริ่มเดินทางไม่กี่ชั่วโมง




.....๒๐ กุมภาฯ ๕๕ @ ๙.๒๙ น. ไม่รีบครับ ไม่รีบ ยังมีเวลาทั้งวัน
สายๆนี้ปั่นไปชมเมืองแม่ระมาดกัน




จากหัวถนนที่จะไปบ้านตาก ถ่ายย้อนกลับไปที่พักเมื่อคืน

[ปาน@๑๙]

.....ตั้งใจว่าจะเข้าไปชมเมืองแม่ระมาด ไหว้พระ หาของฝาก หาอาหารพื้นเมืองใส่ท้องซักอิ่ม
บ่ายๆ ค่อยปั่นไปแม่สอด


เจอเจ้าถิ่น ขับรถมาจอดรออยู่.....พี่ชายเข้ามาถามผม ใช่คนไทยรึเปล่า!!!! ผมยิ้มให้และสวัสดี
แกบอกขับรถผ่านเห็นผมนึกว่าเป็นคนญี่ปุ่น เห็นถุงแขนที่ผมใส่อยู่มันเหมือนลายสักจริงๆ
พี่แกบอกชวนไว้ถ้าผ่านมาทางนี้ให้ไปพักที่ไร่ได้ แกว่าอยู่ถนนสาย ๑๑๗๕ ที่จะไปบ้านตาก
ก็ขอขอบคุณในน้ำใจที่เอื้อเฟื้อแก่คนเดินทางมากๆ ครับ






จักรยานเป็นยานพาหนะยอดนิยมของเมืองชายแดนที่นี่ครับ.....ยังไงก็ดีกว่าเดิน


ชมบ้านไม้ในเมืองแม่ระมาด

[ปาน@๑๙]

น่าจะรวบรวมผลงานการออกแบบเสาไฟประดับเมือง
และการตกแต่งแบบนี้จากทั่วประเทศมาดูกันบ้าง
เป็นเหมือนการบอกเล่าเอกลักษณ์ที่โดดเด่นในแต่ละเมือง
เมืองไหนตกแต่งไดัสวยงามอย่างไรส่งมาแบ่งกันชมบ้างสิครับ




หอนาฬิกาตามทางแยกใช้เป็นวงเวียนแทนสัญญาณไฟจราจร




ทางเข้าวัดดอนแก้ว






พระพุทธรูปหินอ่อนแบบพม่าที่งดงาม






ครูบาขาวปี.....ตนบุญแห่งเมืองล้านนา