จากน้ำหนัก 89 เหลือ 70 กก.คือความท้าทาย บนถนนสายนักปั่น(เพื่อสุขภาพ)

[พีระพล เฟื่องฟู]

รูปนี้เลิกดื่มได้ 4 เดือนครับ

[พีระพล เฟื่องฟู]

สุดยอดครับ !!!
เหนือสิ่งอื่นใดคือการชนะใจตนเอง
นับจากนี้ไป ชีวิตนี้พี่ไม่ต้องกลัวอุปสรรคใด ๆ แล้ว
พี่ชนะใจตัวเองทำได้ขนาดนี้ เรื่องอื่น จิ๊บ ๆ ชิว ๆ
จริงใหม๊คร๊าบบบบ ????

ขอบคุณมากนะครับ..ยังหรอกครับ..ยังมีอุปสรรคอีกครับ..เพราะตอนต่อไปผมต้องเจออุบัติเหตุ นอนอีกหลายเดือนครับ

[air4ukm]

ติดตามอ่ารเรื่องสั้น ตอนยาว
เรื่องราวชีวิต จริง อยู่ครับ

[พีระพล เฟื่องฟู]

...แว๊บ...มาเล่าต่อนะครับ...
พอเริ่มปั่นได้ไม่นาน มันก็เข้าที่เข้าทางนะครับ..ปั่นทุกเย็นเสาร์/อาทิตย์ปั่นทีละครึ่งค่อนวัน...เหนื่อยมากครับปั่นขึ้นเนินสูงๆบางเนินยาวเป็น กิโล แต่ต้องลงเกียร์เบาสุดๆนะครับซอยยิกๆเลย เวลามีประชุมหรืออบรมในเมือง(บ้านผมอยู่อำเภอรอบนอก)ก็ออกแต่เช้ามืด ให้คนขับรถของหน่วยงานขับตามเอาเสื้อผ้าและกระเป๋าไปให้ ใช้เวลาแค่ เดือนเศษๆก็ได้เพื่อนครับรู้จักเพื่อนๆนักปั่นในเมือง เสาร์-อาทิตย์ก็ออกทริปครับ ไปแบบเบาๆเป็นตัวถ่วงกลุ่มด้วยมังครับ...แต่สิ่งที่ไม่กล้าคือติดคลิทเลท..เพราะกลัวเผลอแล้วล้มกลัวเจ็บ สำหรับเรื่องการวิ่งก็ยังคงวิ่งเหมือนเดิมทุกเช้านะครับเพิ่มระยะจากเดิมเป็น 2-3 กม. ครับ กินก็ควบคุมต่อนะครับมื้อเย็นกินขาวเหนียว 1 ปั้น กับผักต้มจิ้มน้ำพริก นมจืดแล้วก็ผลไม้ประมาณ 1 กก.เริ่มห่างๆเพื่อนนักดื่มไปครับเพราะเรามีเวลาว่างไม่ตรงกัน จะเจอกันก็แต่ในเวลางานเย็นๆหรือวันหยุดก็ติดวิ่งติดปั่น ทีนี้น้ำหนักก็เลยลดเอาลดเอา เหลือ 77 กก.หลังจากจริงจังมา 5 เดือน แต่กลับกลายเป็นเรื่องจนได้ เพื่อนๆที่ทำงานหรือแม้แต่แม่ค้าแม่ขายต่างเริ่มซุบซิบกันว่า ผมจริงรึเปล่า...บ้างก็หาว่าไปกินยาลดแน่ๆ บ้างก็สงสัยว่าติดเอดส์...เอาละซีครับ คนหนอคนคิดกันไปได้....กางเกงหลวมหมดทั้งล็อดเสื้อก็ดูโครกเครกไปหมด เดือดร้อนเปียแชร์มาซื้อชุดใหม่เอากันเป็น 10 ชุดก็ปาเข้าไปเกือบ 20,000 บาท โอ้ยจะบ้าตายจะหล่อทั้งทีก็ต้องยอมหมดตังค์ครับ ไหนจะค่าชุดปั่นที่เริ่มอยากได้เพิ่ม ไหนจะจักรยานคันใหม่ก็อยากได้อีก หมวกใบเก่าก็ดูเชยๆพิกลอยู่นะครับ....เอาน่าอย่างน้อยค่าเหล้าก็ประหยัดได้แล้วอย่างน้อยๆก็เดือนละ 2-3 พันบาทก็พอหยวนๆกันไปครับ

[พีระพล เฟื่องฟู]

เริ่มเข้ากลุ่มกับเพื่อนๆนักปั่นครับ....ผมคนไหนเอ่ย..

[พีระพล เฟื่องฟู]

ต่อนะครับ
...จากการเคยถูกปฏิเสธจากคนขายเสื้อผ้าในห้าง...."ใส่เองหรือคะ..ไม่มีไซส์หรอกค่ะ"..เป็นคำพูดที่ทิ่มแทงเสมอมาครับ พอน้ำหนักลดลง 10 กว่าโลไปร้านไหนก็เชียร์ใหญ่ "ใส่ได้นะพี่...หุ่นพี่ใส่แล้วดูดีนะครับ"...ปลื้มครับปลื้ม ไปประชุมที่ไหนต้องโดดประชุมไปชอปครับ...หอบเสื้อผ้ากลับเต็มท้ายรถอยู่เรื่อยเลยครับ มันก็แปลกดีนะครับคงเป็นเพราะความเก็บกดมานาน เวลามีโอกาสก็เลยชอบหาแต่เสื้อเบอร์เล็กๆใส่ให้พอดีตัว...โน่นเลยครับย่านไหนแถวไหนที่วัยรุ่นชอบไปก็ตามแฟชั่นเขาแหละครับ แต่มันก็ทำให้ผมดูดีขึ้นจริงๆนะครับ เวลาเขาเชิญเป็นพิธีกรงานแต่งงาน ก็ขึ้นเวทีด้วยความมั่นใจมากๆไม่ลำบากในการเลือกเสื้อผ้าหยิบชุดไหนมาก็ใส่ได้สบายๆ.........ยิ่งภูมิใจมากก็ยิ่งออกกำลังกายหนักนะครับจากการวิ่งเป็นประจำ เลยมีแมวมองแล้วดันให้ไปแข่งกรีฑา ในการแข่ขันกีฬาของหน่วยงาน..แข่งเพื่อคัดเลือกตัวระดับจังหวัด สู่ระดับเขต และสู่ระดับกระทรวง ผมไม่เคยเป็นนักวิ่งมาก่อนเลยนอกจากวิ่งแข่งตอนอยู่ชั้นประถม อยู่ๆผมก็สามารถคว้าเหรียญทองนักวิ่ง 400 เมตรในกีฬาสาธารณสุขสัมพันธ์ทั้งในระดับจังหวัดและในระดับเขต ความฮึกเหิมทวีความเข้มข้นครับ ช่วงเย็นพักการปั่นจักรยานชั่วคราวหันไปซ้อมวิ่ง แค่วอร์มเอาแรงนี่ก็วันละ 12 รอบสนาม 400ม. ครับทั้งผอมทั้งดำไปเลยครับแต่ก็มีความสุขดีครับ.....พอต้นปี 2554 เขามีการปั่นพิชิตยอดอินทนนท์คนพันธุ์อึดครั้งที่ 4 ผมก็เอาด้วยครับทั้งๆที่ประสบการณ์การปั่นเพิ่งมีแค่ 6 เดือน แต่ก็ปั่นขึ้นไดครับแม้สถิติจะมาก ถึง 6 ชั่วโมง 11 นาที แต่ก็ดีใจมากครับ.....ช่วงหน้าผมจะมาเล่าประสบการณ์การแข่งขันวิ่ง 400 เมตรชายช่วงอายุ 50-54 ของกระทรวงสาธารณสุขนะครับ

[nongza]

มารอฟังเรื่องดีๆอยู่ครับ

[พีระพล เฟื่องฟู]

เป็นพิธีกรงานแต่ง...ต้นปี 2554 ดูดีไหมครับ

[พีระพล เฟื่องฟู]

นี่ก็เอารูปตอนบวมๆมาสลับให้ปรียบเทียบครับ

[mosoman008]

"สุดยอด"เลยครับ ติดตามอ่านอยู่นะครับ

[พีระพล เฟื่องฟู]

.....เสาร์-อาทิตย์จัดหนักครับวิ่งทั้งเช้าและเย็น.ซ้อมทำสถิติเป็นบ้าเป็นหลัง ยิ่งซ้อมก็ยิ่งปวดครับแรกๆก็ปวดตามหน้าแข้ง ตามขา กลับบ้านแช่น้ำอุ่นหรือไม่ก็ขับรถเข้าไปว่ายน้ำเล่นน้ำเพื่อผ่อนคลายก็หายปวด แต่ยิ่งนานวันยิ่งปวดรุนแรงนะครับปวดหน้าแข้งทั้งสองข้าง ปวดจนสั่นดิกๆเลยบางครั้งคลานไปนอนพักกลางสนามหญ้า จนหายปวดแล้วค่อยกลับบ้าน เป็นแบบนี้เกือบทุกวันยิ่งวันใกล้แข่งขันยิ่งปวด คั้นว่าจะขอถอนตัวก็เกรงว่าจะเสียหาย เพราะผ่านการคัดเลือกมาแล้วไม่อยากสร้างปัญหาให้ผู้จัดการเรื่องกีฬา ก็เลยฝืนซ้อมต่อทุกวันแล้วก็ปวดทรมานมากทุกวัน...ลองทบทวนเรื่องการออกกำลังกายดูแล้วรู้นะครับว่าการวิ่งแข่งแบบวิ่งเร็วไม่เหมาะสมกับวัยและไม่เหมาะสมกับตัวเองในเกือบทุกด้าน ก็กะว่าให้พ้นจากการแข่งขันคราวนี้ไปก่อนคงจะเลิกวิ่งเร็วและคงจะเอาเรื่องปั่นจักรยานเป็นหลัก....แล้ววันแห่งความเจ็บปวดทรมานก็มาถึงครับ ผมเดินทางไปถึงจังหวัดที่เป็นสถานที่แข่งขันก่อนล่วงหน้า 2 วันเพื่อฝึกซ้อมและทำความคุ้นเคยกับสนาม ผมซ้อมเบาๆเพราะรู้สึกเจ็บโดยเฉพาะหน้าแข้งข้างซ้าย กะเอาไว้ว่าวันแข่งจริงจะสปรีดสุดๆไปเลยเจ็บไม่เจ็บอย่างไรเข้าเส้นชัยแล้วค่อยว่ากัน....การรายงานตัวของนักกรีฑาเริ่มขึ้น ลงสู่สนามตามลำดับอย่างเป็นระเบียบ กองเชียงจากกรม ต่างๆในกระทรวงและจากเขตพื้นที่ต่างๆทั่วประเทศดังกระหึ่ม...ผมทำสมาธิก่อนเข้าจุดสตาร์ท รวบรวมความกล้าข่มความตื่นเต้นหวังอย่างเดียวคือวิ่งให้ถึงเส้นชัยภายใน 56 วินาที ในรอบสนาม 400 ม.พอเสียงปืนดังผมพุ่งทยานออกไปอย่างเร็วทั้งๆที่อยู่ลู่เกือบในสุดยังไม่ทันพ้นโค้งแรกก็รวบคู่แข่งลู่นอกได้ถึง 2 คน วินาที่เลวร้ายมาถึงผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังโพละ..แล้วผมก็หัวคมำพุ่งล้มไปกองอยู่กลางลู่วิ่ง...ผงกหัวมองหน้าแข้งตัวเอง...ใช่แล้วครับกระดูกผมหักแน่นอน[/u]

[พีระพล เฟื่องฟู]

รูปตอนวิ่งชนะกีฬาสาธารณสุขเขตครับและรูปตอนเกิดอุบัติเหตุครับ

[griz]

รูปตอนอ้วนนี่ ผมว่าดูป๋ามากๆ..

เข้ามาอ่านคิดว่าจะชวนไปเล่นไตรกีฬา เห็นชอบออกกำลัง พออ่านลงมาเรื่อยๆ หักซะแล้ว
แต่ก็ยังเล่นได้นะครับ เพียงแต่อย่าจัดหนักเหมือนเคย

หายไวๆนะครับ

[Darapim]

เรื่องที่เขียนให้อ่านเป็นแรงบันดาลใจ ให้ผมเริ่มคิดลดน้ำหนักอย่างดี ขอบคุณนะครับ

[พีระพล เฟื่องฟู]

วันที่ 3 มีนาคม 2554 เวลา ประมาณ 13.10 น.คือเวลาที่ผมประสบอุบัติเหตุจากการแข่งขันกีฬา ผมใช้เวลาน้อยมากกับการทำใจและปรับตัว..อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้ถึงความอดทนที่ยิ่งกว่าอดทน การฉีดมอร์ฟีนเพื่อระงับปวดกี่เข็มต่อกี่เข็มก็ไม่หายปวด..โขคดีที่มีผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งผู้ตรวจราชการกระทรวงและผู้ทรงคุณวุฒิหลายท่านไปเยี่ยมให้กำลังใจ การผ่าตัดจัดเรียงกระดูกจึงเกิดขึ้นและเรียบร้อยภายใน 3 ชั่วโมงหลังจากการได้รับบาดเจ็บ การนอนนิ่งบนเตียงหลายชั่วโมง การขับถ่ายบนเตียง ทุกอย่างล้วนแล้วสอนให้อดทนครับ และนับเป็นโชคดีของผมอีกคือผู้บังคับบัญชาและเพื่อนร่วมงานเอาใจใส่ผมดีมากๆ พี่สาวและญาติๆไม่ต้องพูดถึงทุกคนห่วงใยดูแลผม.....เพียง 5 วันผ่านไปนักกายภาพและทีมงานจากหน่วยงานต้นสังกัดก็เอารถไปรับผมกลับบ้าน..ผมฝึกใช้ไม้คำยันในการเดิน ผมฝึกอาบน้ำ..และดูแลตัวเองได้ภายในเวลารวดเร็ว เพื่อนร่วมงานต่างแผนกที่ไปเยี่ยมบางคนก็ทำนายว่าอีกไม่เกิน 1-2 เดือนผมต้องกลับไปเป็นคนอ้วนเหมือนเดิมแน่ๆเพราะกินแล้วนอนกว่ากระดูกจะติดและกว่าเดินหรือออกกำลังกายได้....ผมใจหายนะครับเครียดด้วยแต่ก็ตั้งใจนะครับว่าจะต้องไม่อ้วนอีกเด็ดขาด มันต้องมีวิธีการแน่นอน.....แพทย์บอกว่าผมหักโหมมากเกินปการปรับตัวของกระดูกยังไม่สามารถปรับได้หรือสร้างความแข็งแรงได้ในเวลาอันสั้น ใจผมร้อนเกินไปออกกำลังกายแบบหักโหมมากไปเลยเป็นที่มาของอุบัติเหตุ
แต่เชื่อไหมครับว่าผมจัดการกับตัวเองไม่ให้กลับอ้วนได้อย่างดีเลยหละครับ...น้ำหนักผมไม่ขึ้นเลยแต่ผมก็เหนื่อยนะครับค่อยติดตามนะครับว่าผมทำอย่างไร