-เริ่มที่แฮนด์ก่อนเลย
พื้นฐานผมเป็นว่าที่บัณฑิตสาขาออกแบบ(นิเทศศิลป์) เป็นคนที่สนใจงานออกแบบ ชอบความคลาสสิคดั้งเดิม(แต่ก็ไม่ปฎิเสธสิ่งทันสมัย) ชอบของที่มีเรื่องราว ตลอดจนอะไรที่เป็นเอกลักษณ์
ในส่วนนี้แฮนด์ M น่าจะเป็นคำตอบได้
แต่อีกใจนึงก็ชอบที่จะปั่นจักรยานให้ได้เพอร์ฟอร์แมนซ์ที่ดีที่สุด เท่าที่รถและร่างกาย จะให้ได้
ในส่วนนี้แฮนด์ S น่าจะตอบสนองผม
-ต่อด้วยการเลือกรูปแบบของชุดหลัง
ผมเคยถามเฮียคากิตอนผมไปนั้งปะยางอยู่ที่สมาคมจักรยานฯ ว่าแบบใช้ตะแกรงหลังกับแบบมีล้อติดบังโคลน แบบไหนเมื่อพับแล้วมั่นคง (และเข็น)ดีกว่ากัน
ก็ได้คำตอบว่าแบบ R ดีกว่า ซึ่งมันก็ดีในแง่ประโยชน์ใช้สอยด้วย แต่ก็ต้องแลกด้วยราคา และน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาบ้าง
แต่อีกใจนึง ผมว่าแบบ L กับ E (รุ่นที่ไม่มีบังโคลง) ก็ดูคล่องแคล่ว ปราดเปรียว และโล่งโปร่งดี (อันนี้อารมณ์เดียวกับการติดใจแฮนด์ S)
-สุดท้าย(แต่ไม่ท้ายสุด) ก็เรื่องจำนวนเกียร์
ใจแรกผมอยาก ได้ 6 เกียร์ เพื่อประโยชน์สูงสุดเท่าที่รถคันนึงจะให้ได้ และเผื่อออกทัวริ่งเล็กๆ ด้วย (เช่นการปั่นไปชลบุรี จังหวัดที่ผมมีอดีตอยู่ที่นั้น...) เช่นกันว่าราคา และน้ำหนักก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน
อีกใจโอกาสแบบนั้นก็คงมีไม่บ่อย ยิ่งถ้าพอทำงานก็คงไม่ค่อยได้ไปนัก เลยคิดว่า 2 หรือ 3 เกียร์ ก็น่าจะพอ กับการปั่นเป็นพาหนะหลักในชีวิดประจำวัน
(คุ้นๆ ว่าเคยอ่านเจอว่าจานหน้ามีหลายขนาดให้เลือกด้วย มีขนาดไหนบ้างนะครับ)
-สุดท้าย(จริงๆ แล้วครับ) เป็นเรื่องของสี
ผมว่าบรอมตั้นเป็นรถที่มีสีที่สวยทุกสีเลยครับ
แม้แต่สีหวานๆ ผู้ชายหน้าโจรๆ ชอบไว้เครา อย่างผมยังชอบเลยครับ
หรือจะสี Raw Lacquer ก็ดูดิบๆ เป็นเอกลักษณ์ดี
แม้แต่การจับคู่สีสวยๆ ที่เห็นบางร้าน และพี่ๆ บางคนทำ ก็แสดงตัวตนเจ้าของได้ดี
...แต่ไม่รบกวนครับ เรื่องสีเดี๋ยวผมชั่งใจเอง
)