"แบ่งฉัน-ปันเธอ" กิจกรรมเพื่อการแบ่งปันครั้งที่ 2 จักรยานเพื่อน้องนราธิวาสหน้า 5 นะครับ

[Sarah @. thaincc.com]

ติดตามกิจกรรมดีดีค่ะ

[วิบวับ]

กิจกรรมดีๆอย่างนี้ หากมีโอกาสจะขอติดตามไปด้วยค่ะ

[veenono]

14/08/2554
วันก่อนตอนไปปั่นรณรงค์CMกับน้าเป็ดและพี่กวิน ขากลับระหว่างทางช่วง
นราธิวาสตัดสาทรผม,พี่กวินและซาร่าขณะติดสัญญาณไฟที่แยกดังกล่าว
ก่อนที่จะไฟเขียวผมก็เห็นสาวหน้าใส หน้าตาเบิกบานเต็มไปด้วยความสุข
นางสาวหนึ่ง(คล้ายๆนางหนึ่ง)เธอก็หมุนล้อข้ามถนนจากตึกแสตนดาร์ดชาร์เตอร์
แว๊บมาร่วมติดไฟแดงกับเรา...
.
วันนั้นหลังรณรงค์แล้วก็ประชุมทีมงานกันต่อที่สุทธิสารเราสามคนปั่นกลับทางเดียวกัน
ใช้เส้นสาทร วงเวียนใหญ่ เพชรเกษม ท่าพระ หนองแขม เรามาถึงจุดที่พบน้องเค้า
ประมาณสามทุ่มกว่า เมื่อสัญญาณไฟให้สีเขียวน้องเค้าก็หมุ่นล้อนำลิ่วๆผมก็ไม่รอช้า
ปั่นตามประกบทันที ขณะที่รออีกสัญญาณไฟหนึ่งผมปั่นเข้าประกบและสอบถามว่า
ผม:บ้านอยู่แถวไหนครับ
น้อง : อยู่ถนนจันทน์ค่ะ
ผม : กลับดึกและเส้นทางนี้เสมอหรอครับ
น้อง : ใช่ค่ะเส้นนี้ประจำ
ผม : อึ้ง..

พอสัญญาณไปเขียวมาเราก็ออกเดินทางต่อ แต่ในใจผมสิครับมันไม่ยอมเดินทางต่อ
เราปั่นมาถึงตึกหุ่นยนต์เลยรพ.กามโรคมาหน่อยผมก็จอดและบอกพี่กวินว่า
ผม : พี่กวินครับรอผมสักประเดี๋ยวได้มั๊ยผมขอเอาไฟไปให้น้องเค้าก่อน
พี่กวิน : เอาสิให้รอตรงไหน
ผม : ตรงนี้แหละพี่

ว่าแล้วผมก็ปั่นบนฟุตบาทย้อนกลับไปทางถนนนราธิวาสซึ่งก็ไปเจอน้องเค้าเพิ่งมาได้
ไม่ไกลจากนราธิวาสนักผมจึงโบกมือให้น้องจอดและบอกว่า
ผม : น้องครับพี่ขออนุญาตติดไฟให้นะ
น้อง : ไม่เป็นไรค่ะพี่อยู่แค่ถนนจันทน์(สามทุ่มกว่าแล้วมืดและอันตรายมาก)
ผม :ให้พี่ติดให้เถอะเพราะพี่มีหลายดวงและพี่ก็มาหลายคัน/คน

ว่าแล้วผมก็ติดไฟให้น้องที่รถ น้องถามวิธีปิดเปิดไฟและยกมือไหว้ขอบคุณผม
อย่างชื่นชม พร้อมกับความอิ่มเอมในใจของผมไฟซึ่งซื้อจากการไปรณรงค์ที่
อุตรดิตถ์ราคา 80.-สร้างความสุขในใจได้มากมายจริงๆ
.
"แต่สิ่งที่ผมได้รับรู้ไม่ใช่เฉพาะความสุขของผม แต่คือการมีส่วนร่วมในความ
ปลอดภัยของน้องเค้าครับ
น้องเค้าขาพิการสองข้างใช้วิวล์แชร์ความสูงเท่าเอวเราซึ่งอันตรายมากๆครับ"

เห็นมั๊ยครับเพื่อนๆว่าการให้แค่สิ่งเล็กๆ แต่สร้างความสุขในใจเราได้มากมายเหลือเกิน

[veenono]

23 สิงหาคม 2554 คิดได้ก็เขียน
อีกหนึ่งคำขอบคุณจักรยาน
สวัสดีครับเพื่อนๆทุกท่านอาทิตย์ที่จะถึงนี้คงไม่ว่างทั้งอาทิตย์ เพราะต้องไปลุยงานที่สารคาม
ช่วงเวลาที่ผ่านมาสามถึงสี่ปีผมค่อนข้างว่างและมีเวลาให้กิจกรรมมากๆแต่เสียดายที่จับ
ทางไม่ถูก จับทางไม่ถูกคือทำในสิ่งที่ก่อประโยชน์น้อยหรือก่อประโยชน์เฉพาะตนแต่ก็มี
จิตอาสามาตลอดนะครับ ด้วยความที่เราเคยขาดหลายๆอย่างในสมัยเด็กๆเมื่อเราพอมีบ้าง
เราก็อยากแบ่งปั่น ทุกวันนี้สิ่งหนึ่งที่คิดว่าอยากแบ่งปันมากๆคือการสื่อเรื่องราวต่างๆของ
แต่ละท่านแต่ละมุมของผู้ใช้จักรยานทุกๆประเภทแต่จะมาเน้นที่ผู้ใช้ที่ต้องการใช้หรือจำเป็น
ต้องใช้มากกว่า ด้วยเหตุว่าหลายๆท่านที่ใช้เพื่อสันทนาการหรือแข่งขันท่องเที่ยว ก็ล้วนแต่
มีขีดความสามารถในการสื่ออยู่แล้วนะครับ
.
ที่ผมต้องการสื่อสิ่งต่างๆก็เพื่อคิดว่าจะเป็นผึ้งงานให้ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองผ่านมาเจอมา
อ่านเผื่อจะได้เป็นสิ่งเล็กที่สะกิดให้ท่านเห็นว่าในสังคมชาวบ้านหรือชุมชนจักรยานเค้าขาด
หรือต้องการอะไร ขอชีแจ้งคำว่าขาดกับต้องการนะครับว่าไม่เหมือนกันยกตัวอย่างง่ายๆเช่น
-ใช้จักรยานอยู่แล้วแต่ขาดความปลอดภัยในการปั่น ขาดที่จอดที่ปลอดภัย ขาดที่อาบน้ำ
-ว่าจะใช้จักรยานหรืออยากขี่จักรยานซะหน่อย แต่ไม่มีถนนที่ปลอดภัย ไม่มีที่จอดอย่างดี
เราจะเห็นว่าสองข้อความคล้ายๆกันแต่จริงๆต่างกันมากๆนะครับอีกกลุ่มต้องเอาตัวรอดอีก
กลุ่มมีก็ได้ไม่มีก็ไม่ใช้ เราจึงจะมองเห็นว่าทั้งสองกลุ่มน่าสนับสนุนทั้งสิ้นครับ
.

และในช่วง6-7เดือนที่ผ่านมาผมก็พยายามลุยงานกิจกรรมแบบเต็มที่ทุ่มเทมากๆคงประมาณ
การเป็นตัวแทนน้องที่จะปั่นรอบโลกมั้งครับที่เค้าเรียกว่านาธาน2 จึงทำให้เกิดการหย่อน
ยานและทุจริตขึ้นในงานของผมและทุกอย่างก็ค่อยๆแย่มากขึ้นจนในที่สุดก็เหลือผมคนเดียว
;D ;D เขียนไปก็ขำไปครับเพื่อนๆจากธุระกิจเล็กๆที่ทำให้เรามีเวลากับกิจกรรม และทำให้เรา
โล่งใจคิดไอเดียต่างๆได้แบบโล่ง กลับมาเป็นธุระกิจที่ไม่เป็นธุรกิจคือต้องทำเองทุกอย่างตั้ง
แต่รับงาน เขียนแบบ เสนองาน ทำงาน ส่งงาน เมื่อได้ทำมาร่วมๆ2เดือนกว่าก็รูสึก
ว่า...เอ้อ...เราทำได้แฮะถึงรายได้จะไม่มากเท่าเดิมแต่ก็บ่งบอกว่าเรามีประสิทธิภาพเสมอ
ทุกท่านอย่าเพิ่งคิดว่า..แหมใครๆก็ทำได้นะครับถ้ายังไม่รู้จักงานผม 555
.
เรื่องทีมช่างตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วครับหากช่างใหญ่มีปัญหาคนเดียวก็ดึงคนหรือยกทีมออกกันหมด
เพื่อนๆลองคิดดูว่าสมมุติมีงานติดพันที่จะต้องกั้นกระจกหน้าอาคารพานิชย์ตามสัญญากับลูกค้า
แล้วเราหาช่างฟรีแลนซ์ไม่ได้แล้วเราต้องทำเอง....คนเดียว.. แรกๆก็อายนะครับแต่พอมีกำลังใจ
จากเพื่อนๆก็ไม่สนใจใครล่ะครับทีนี้เพราะเราต้องมีภาระมากมายในแต่ละเดือน
.
เรื่องของเรื่องที่ต้องการสื่อก็คือจากคนที่ไม่ได้ทำเองมาร่วมสิบปีต้องมาลุยเองแบบลองนึกดูครับ
ว่ากั้นผนังกระจกหนึ่งห้องหรือสองห้องผมทำมาแล้วจากเก้าโมงเช้าถึงห้าทุ่มคนเดียว(เสร็จด้วย)
เป็นงานหนักมากๆเมื่อทำเสร็จผมได้แต่นั่งหอบแฮ่กๆขอบคุณจักรยาน ที่ทำให้เราแข็งแรงและได้
ออกกำลังกายทุกวันถ้าไม่มีจักรยานป่านนี้ผมก็คงจะเป็นเฮียพุงพรุ้ยขี้โรคแน่ๆ เห็นมั๊ยครับว่าคน
เราจะเห็นค่าสิ่งหนึ่งจากสิ่งหนึ่งอยู่เสมอๆ ถึงวันนี้ ผมก็ไม่น้อยใจหรือท้อแท้ในความลำบากแม้แต่
นิดเดียวแล้วครับ ผมมีเพื่อนที่ดี มีกัลยาณมิตร สำคัญผมได้อยู่กับจักรยานและยังมีเวลาเหลือ
ให้ผมได้ใช้จิตอาสาทำงานบ้าง....พอเพียงแล้วครับกับชีวิตที่เหลืออยู่

veenono.

[dang nakhon]

14/08/2554
วันก่อนตอนไปปั่นรณรงค์CMกับน้าเป็ดและพี่กวิน ขากลับระหว่างทางช่วง
นราธิวาสตัดสาทรผม,พี่กวินและซาร่าขณะติดสัญญาณไฟที่แยกดังกล่าว
ก่อนที่จะไฟเขียวผมก็เห็นสาวหน้าใส หน้าตาเบิกบานเต็มไปด้วยความสุข
นางสาวหนึ่ง(คล้ายๆนางหนึ่ง)เธอก็หมุนล้อข้ามถนนจากตึกแสตนดาร์ดชาร์เตอร์
แว๊บมาร่วมติดไฟแดงกับเรา...
.
วันนั้นหลังรณรงค์แล้วก็ประชุมทีมงานกันต่อที่สุทธิสารเราสามคนปั่นกลับทางเดียวกัน
ใช้เส้นสาทร วงเวียนใหญ่ เพชรเกษม ท่าพระ หนองแขม เรามาถึงจุดที่พบน้องเค้า
ประมาณสามทุ่มกว่า เมื่อสัญญาณไฟให้สีเขียวน้องเค้าก็หมุ่นล้อนำลิ่วๆผมก็ไม่รอช้า
ปั่นตามประกบทันที ขณะที่รออีกสัญญาณไฟหนึ่งผมปั่นเข้าประกบและสอบถามว่า
ผม:บ้านอยู่แถวไหนครับ
น้อง : อยู่ถนนจันทน์ค่ะ
ผม : กลับดึกและเส้นทางนี้เสมอหรอครับ
น้อง : ใช่ค่ะเส้นนี้ประจำ
ผม : อึ้ง..

พอสัญญาณไปเขียวมาเราก็ออกเดินทางต่อ แต่ในใจผมสิครับมันไม่ยอมเดินทางต่อ
เราปั่นมาถึงตึกหุ่นยนต์เลยรพ.กามโรคมาหน่อยผมก็จอดและบอกพี่กวินว่า
ผม : พี่กวินครับรอผมสักประเดี๋ยวได้มั๊ยผมขอเอาไฟไปให้น้องเค้าก่อน
พี่กวิน : เอาสิให้รอตรงไหน
ผม : ตรงนี้แหละพี่

ว่าแล้วผมก็ปั่นบนฟุตบาทย้อนกลับไปทางถนนนราธิวาสซึ่งก็ไปเจอน้องเค้าเพิ่งมาได้
ไม่ไกลจากนราธิวาสนักผมจึงโบกมือให้น้องจอดและบอกว่า
ผม : น้องครับพี่ขออนุญาตติดไฟให้นะ
น้อง : ไม่เป็นไรค่ะพี่อยู่แค่ถนนจันทน์(สามทุ่มกว่าแล้วมืดและอันตรายมาก)
ผม :ให้พี่ติดให้เถอะเพราะพี่มีหลายดวงและพี่ก็มาหลายคัน/คน

ว่าแล้วผมก็ติดไฟให้น้องที่รถ น้องถามวิธีปิดเปิดไฟและยกมือไหว้ขอบคุณผม
อย่างชื่นชม พร้อมกับความอิ่มเอมในใจของผมไฟซึ่งซื้อจากการไปรณรงค์ที่
อุตรดิตถ์ราคา 80.-สร้างความสุขในใจได้มากมายจริงๆ
.
"แต่สิ่งที่ผมได้รับรู้ไม่ใช่เฉพาะความสุขของผม แต่คือการมีส่วนร่วมในความ
ปลอดภัยของน้องเค้าครับ
น้องเค้าขาพิการสองข้างใช้วิวล์แชร์ความสูงเท่าเอวเราซึ่งอันตรายมากๆครับ"

เห็นมั๊ยครับเพื่อนๆว่าการให้แค่สิ่งเล็กๆ แต่สร้างความสุขในใจเราได้มากมายเหลือเกิน

การให้แค่สิ่งเล็กๆ แต่สร้างความสุขในใจเราได้มากมายเหลือเกิน จริงครับ....ของบางอย่างเล็กน้อยสำหรับเราแต่มีค่ามากมาย มีประโยชน์มากสำหรับคนอิ่น การแบ่งปันเป็นสิ่งที่ดีมาก สุดยอดเลยพี่....

[veenono]

ขยายความ"การแบ่งสรรปันส่วนแห่งธรรมชาติ"
(ประสบการณ์ความแตกต่างที่เพิ่งสัมผัสจากพื้นที่กันดารจังหวัดหนึ่ง)

สวัสดีครับเพื่อนๆที่รักทุกท่านหายหน้าหายตาจากโลกออนไลน์ไปร่วมอาทิตย์ทำให้
คิดถึงตะหงิดๆขึ้นมาทีเดียว แต่อีกทางหนึ่งก็รู้สึกโล่งและสบายใจมากๆที่ได้ทำสิ่งอื่น
กิจกรรมอื่นนอกเหนือจากการออนไลน์บ้าง
.
จั่วหัวเรื่องไว้ซะปรัชญาจ๋าเลยทีเดียว จริงๆแล้วอยากจะสื่ออย่างหนึ่งที่เกี่ยวกับการรณรงค์
ในกิจกรรมต่างๆเกี่ยวกับจักรยานที่เราทำอยู่ประจำทั้งด้วยตัวเองและพร้อมๆกับชมรม
ผมปิ้งความคิดตัวเองในขณะขับรถกลับจากสารคามเรื่องการแบ่งสรรปันส่วนแห่งธรรมชาติ
ซึ่งหมายถึงว่าธรรมชาติได้สร้างระบบนิเวศน์วัฏจักรต่างๆเพื่อความพอดีมาตลอดและปรับ
ตัวเสมอมาดังนั้นการรณรงค์การปั่นและการใช้จักรยานในชีวิตประจำวันจึงเป็นการเพิ่มการ
แบ่งสรรปันส่วนของธรรมชาติให้คืนมามากขึ้น
.
ก่อนที่จะได้กลับมาเรามารู้จักคำว่าแบ่งสรรปันส่วนแห่งธรรมชาติกันก่อนนะครับ ความพอ
เพียงก็คือส่วนหนึ่งของการแบ่งสรรปั่นส่วนแห่งธรรมชาติ สมมุติมีกล้วย 10 หวีพอสำหรับ
ครอบครัว 10 ครอบครัวแต่บังเอิญว่าครอบครัวหนึ่งมีปัญญา(ไม่ใช่ความดี)มากกว่าครอบ
ครัวอื่นจึงหาทางเอากล้วยไปมากกว่าหนึ่งหวีหรืออีกครอบครัวหนึ่งมีความสามารถในการ
กอบโกยจึงสามารถเอากล้วยไปได้มากกว่าหนึ่งหวีบางครอบครัวถึงขนาดเอาไปเลี้ยงลิงเลี้ยง
ช้างอย่างสำราญโดยไม่คำนึงว่าธรรมชาติสร้างความพอเพียงมาเป็นกล้วย 10 หวีกับคนอีก
10 ครอบครัว เราจึงมักเห็นบางครอบครัวมีเงินเป็นหมื่นๆล้านบางครอบครัวมีเงินติดครอบ
ครัวแค่ไม่ถึงพันบาท ซึ่งนั่นหมายถึงพวกเค้าฉลาดกว่า มีปัญญากว่าแต่อาจจะไม่ได้เป็นคน
ดีกว่า เพราะทำให้ครอบครัวคนดีที่เหลือเจียดกล้วยมาแบ่งกันแบบธรรมชาติไม่ปรารถนา
.
หากมีคนฉกฉวยโอกาสจากความฉลาดกว่า มีปัญญากว่าเพื่อหาโอกาสแบ่งมากกว่าได้มาก
กว่า เหลือดีกว่าขาดโดยไม่สนใจคนที่ขาดเพราะคิดว่าเค้าโง่กว่า ด้อยกว่า ช้ากว่า ก็เท่ากับ
ว่าเค้าได้ฉกฉวยสมดุลย์ทางธรรมชาติที่แบ่งสรรปันส่วนไปด้วย เราก็คงห้ามคนพวกนี้ไม่ได้
หรือห้ามได้ยากแต่ก็ยังพอมีทางครับ
.
การรณรงค์ให้คนหันมาปั่นจักรยานทั้งในชีวิตประจำวันและเพื่อออกกำลังกาย-ท่องเที่ยวก็
ถือเป็นหนึ่งทางเลือกที่จะสกัดครอบครัวแบ่งกล้วยให้หันมามองกันว่าแค่ไหนคือพอเพียง
เพราะเมื่อปั่นจักรยานทุกอย่างดูช้าและสุขุมพอเพียงมากขึ้น ความโลภความต้องการก็จะ
ลดลง การแบ่งปันก็จะมากขึ้นเพราะคนไม่ไปยึดติดกับวัตถุมากมาย จากการเป็นผู้ปล่อย
ควันเขม่าต่างๆก็หันมาเป็นผู้ดมบ้างเพื่อจะได้รู้และลดควันเขม่าต่างๆ การเดินทางช้าจะได้
จำหน้ากันได้ จำความรู้สึกกันได้ หันมาแบ่งปันความสุขกันมากขึ้นดั่งที่ธรรมชาติสร้างไว้
.
"เรามาคืนการแบ่งสรรปันส่วนของธรรมชาติกันเถอะ"

[veenono]

แบบสอบถามความคิดเห็นที่มีต่อ"วันปลอดรถ" (Car Free Day)จัดทำโดยชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย(TCC)................กดครับ

[veenono]

"งาน เงิน ซื้อเวลาที่เหลืออยู่ จริงหรือไม่"

ขณะนั่งจิบกาแฟไปและปล่อยความคิดล่องลอย(ภาษาพระเรียกว่าฟุ้งซ่าน)ก็นั่งนึกถึงเรื่องหนึ่ง
ที่คนเรามีและใช้ชีวิตในทุกๆวันเหมือนเราทำงานแลกกับเงินเพื่อแลกเวลา แลกความมีหน้ามีตา
แลกความเห็นใจ แลกผลงาน แลกอิสระ แลกตัวตน ฯลฯ.
.
เห็นบางคนหรือแม้กระทั่งเราเองในบ่อยครั้งทำงานมาทั้งเดือนเพื่อแลกค่าเช่า ค่าเทอมลูก ค่าไฟ
ค่าน้ำ ค่าอาหารของทุกคน ค่าหมอ ค่ากิจกรรม หมดแล้วหรือไม่พอด้วยซ้ำ แต่เราก็ยังคงทำอยู่
เสมอเพื่อให้ชีวิตรอดไปถึงวันหนึ่งวันใดที่ชีวิตนี้จะหาไม่ นานเข้าจนกลายเป็นความเคยชินและ
วัฒนทำ(การกระทำที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ55) ถ้าถามกลับว่าแล้วอย่างนี้พระล่ะ คนจรจัดล่ะเค้าคิดอะไร
หรือคิดอย่างไร? นั่นสินะอย่าถามคนอื่นเลยก็เราลองถามตัวเองก่อนแล้วมาแชร์กันนะครับ  :D

[veenono]

คนเราค่อยๆเพิ่มจำนวนในหน่วยความจำมากขึ้นเรื่อยๆแล้วแต่ว่าอยู่ใกล้หรือเรียนรู้อะไร
ทั้งร้าย-ดี บัณฑิต-คนพาล อะไรที่รู้สึกดีก็จะบอกว่าความทรงจำดีดี อะไรที่รู้สึกแย่ก็จะ
บอกว่าความทรงจำที่เลวร้ายทั้งที่ทั้งหมดก็ต้องหายไปพร้อมความไม่เป็น ไม่มี แล้วถ้าเรา
ทำให้ไม่เป็นไม่มีก่อนล่ะ ควรทำหรือควรเรียนรู้อย่างไร นี่ก็คือที่มาที่ทำให้อยากศึกษา
ธรรมะมากขึ้นเพราะจะทำให้เราไม่มีความทรงจำทั้งดีและร้าย มีแต่ความระลึกได้และปัจจุบัน

[pom za]

14/08/2554
วันก่อนตอนไปปั่นรณรงค์CMกับน้าเป็ดและพี่กวิน ขากลับระหว่างทางช่วง
นราธิวาสตัดสาทรผม,พี่กวินและซาร่าขณะติดสัญญาณไฟที่แยกดังกล่าว
ก่อนที่จะไฟเขียวผมก็เห็นสาวหน้าใส หน้าตาเบิกบานเต็มไปด้วยความสุข
นางสาวหนึ่ง(คล้ายๆนางหนึ่ง)เธอก็หมุนล้อข้ามถนนจากตึกแสตนดาร์ดชาร์เตอร์
แว๊บมาร่วมติดไฟแดงกับเรา...
.
วันนั้นหลังรณรงค์แล้วก็ประชุมทีมงานกันต่อที่สุทธิสารเราสามคนปั่นกลับทางเดียวกัน
ใช้เส้นสาทร วงเวียนใหญ่ เพชรเกษม ท่าพระ หนองแขม เรามาถึงจุดที่พบน้องเค้า
ประมาณสามทุ่มกว่า เมื่อสัญญาณไฟให้สีเขียวน้องเค้าก็หมุ่นล้อนำลิ่วๆผมก็ไม่รอช้า
ปั่นตามประกบทันที ขณะที่รออีกสัญญาณไฟหนึ่งผมปั่นเข้าประกบและสอบถามว่า
ผม:บ้านอยู่แถวไหนครับ
น้อง : อยู่ถนนจันทน์ค่ะ
ผม : กลับดึกและเส้นทางนี้เสมอหรอครับ
น้อง : ใช่ค่ะเส้นนี้ประจำ
ผม : อึ้ง..

พอสัญญาณไปเขียวมาเราก็ออกเดินทางต่อ แต่ในใจผมสิครับมันไม่ยอมเดินทางต่อ
เราปั่นมาถึงตึกหุ่นยนต์เลยรพ.กามโรคมาหน่อยผมก็จอดและบอกพี่กวินว่า
ผม : พี่กวินครับรอผมสักประเดี๋ยวได้มั๊ยผมขอเอาไฟไปให้น้องเค้าก่อน
พี่กวิน : เอาสิให้รอตรงไหน
ผม : ตรงนี้แหละพี่

ว่าแล้วผมก็ปั่นบนฟุตบาทย้อนกลับไปทางถนนนราธิวาสซึ่งก็ไปเจอน้องเค้าเพิ่งมาได้
ไม่ไกลจากนราธิวาสนักผมจึงโบกมือให้น้องจอดและบอกว่า
ผม : น้องครับพี่ขออนุญาตติดไฟให้นะ
น้อง : ไม่เป็นไรค่ะพี่อยู่แค่ถนนจันทน์(สามทุ่มกว่าแล้วมืดและอันตรายมาก)
ผม :ให้พี่ติดให้เถอะเพราะพี่มีหลายดวงและพี่ก็มาหลายคัน/คน

ว่าแล้วผมก็ติดไฟให้น้องที่รถ น้องถามวิธีปิดเปิดไฟและยกมือไหว้ขอบคุณผม
อย่างชื่นชม พร้อมกับความอิ่มเอมในใจของผมไฟซึ่งซื้อจากการไปรณรงค์ที่
อุตรดิตถ์ราคา 80.-สร้างความสุขในใจได้มากมายจริงๆ
.
"แต่สิ่งที่ผมได้รับรู้ไม่ใช่เฉพาะความสุขของผม แต่คือการมีส่วนร่วมในความ
ปลอดภัยของน้องเค้าครับ
น้องเค้าขาพิการสองข้างใช้วิวล์แชร์ความสูงเท่าเอวเราซึ่งอันตรายมากๆครับ"

เห็นมั๊ยครับเพื่อนๆว่าการให้แค่สิ่งเล็กๆ แต่สร้างความสุขในใจเราได้มากมายเหลือเกิน

ขอบคุณที่แบ่งปัน เรื่องราวดีๆ ที่แค่ผ่านมาอ่านเจอก็สุขใจ ขอบคุณครับ

[pom za]

"งาน เงิน ซื้อเวลาที่เหลืออยู่ จริงหรือไม่"

ขณะนั่งจิบกาแฟไปและปล่อยความคิดล่องลอย(ภาษาพระเรียกว่าฟุ้งซ่าน)ก็นั่งนึกถึงเรื่องหนึ่ง
ที่คนเรามีและใช้ชีวิตในทุกๆวันเหมือนเราทำงานแลกกับเงินเพื่อแลกเวลา แลกความมีหน้ามีตา
แลกความเห็นใจ แลกผลงาน แลกอิสระ แลกตัวตน ฯลฯ.
.
เห็นบางคนหรือแม้กระทั่งเราเองในบ่อยครั้งทำงานมาทั้งเดือนเพื่อแลกค่าเช่า ค่าเทอมลูก ค่าไฟ
ค่าน้ำ ค่าอาหารของทุกคน ค่าหมอ ค่ากิจกรรม หมดแล้วหรือไม่พอด้วยซ้ำ แต่เราก็ยังคงทำอยู่
เสมอเพื่อให้ชีวิตรอดไปถึงวันหนึ่งวันใดที่ชีวิตนี้จะหาไม่ นานเข้าจนกลายเป็นความเคยชินและ
วัฒนทำ(การกระทำที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ55) ถ้าถามกลับว่าแล้วอย่างนี้พระล่ะ คนจรจัดล่ะเค้าคิดอะไร
หรือคิดอย่างไร? นั่นสินะอย่าถามคนอื่นเลยก็เราลองถามตัวเองก่อนแล้วมาแชร์กันนะครับ  :D

เมื่อมีความสุขที่ได้ให้ และมีความพอใจเห็นผู้รับมีความสุข = เราได้รับความสุขใจแล้ว
จนบางครั้งเราลืมหันกลับมามองคนที่เรารักหรือรักเราในครอบครัว ว่าเขาขาดอะไรไปหรือเปล่า
แต่เพราะคำว่าความรัก ครอบครัว เลยทำให้ความสุขของเรา กลายเป็นความสุขที่เค้าได้เห็นเราสุข
เมื่อปันและแบ่งความสุขให้คนอื่นแล้ว อย่าลืมให้คนที่อยู่ใก้ลตัว หรือครอบครัวนะครับ
เวลาอยู่บ้านกับครอบครัวนั่งมองคุณแม่กับลูกชายเวลาหลับ ต้องเอ่ยคำ "ขอโทษ" และ "ขอบคุณ"
ที่ให้ความร่วมมือกับ วัฒนทำ ของเรา แค่ท้องอิ่ม หลับสบาย ร่างกายแข็งแรง ก็เรียกว่าสุขแล้วนะ

[Mod@.Thaincc]

รอติดตามกิจกรรมดีดีต่อครับ

[มิสเตอร์บีน]

จําผมได้ไหม คนที่มาจากชลบุรี ที่เจองานสมัชชาสุขภาพไงครับ ถ้ามีกิจกรรมอีกให้รับใช้ยินดีรับใช้ครับ และขอแสดงความยืนดีด้วยกับแรงผลักดันนะครับ ขอให้ประสบความสําเร็จตลอดไปนะครับ