"ทริปนี้แม่โปเต้ขอฉายเดี่ยวค่ะ"
เอ่อ...ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะมั้ง
ปั่นจักรยานมาก็หลายปี
นอกจากปั่นในทางจักรยานของม.มหิดล ศาลายาซึ่งเป็นที่ทำงาน
ปั่นจากบ้านที่ฝั่งธนฯ มาร้าน และปั่นจากร้านที่นางเลิ้งไปเรียนหนังสือที่แถวๆสามย่านแล้ว
ก็ไม่เคยได้รับอนุญาตจากสามีให้ปั่นจักรยานคนเดียวเลย
เพราะความที่เป็นคนซุ่มซ่ามบวกกับใจร้อน
ไม่ว่าทริปไหนๆ จึงต้องมีสามีคอยปั่นกำกับด้วยทุกครั้ง
ถึงจะอุ่นใจดี แต่วิญญาณรักการผจญภัย
ก็มักจะคอยก่อกวนชวนให้ลอง "ฉายเดี่ยว" กับเค้าดูบ้างซักทริป
ก็แหม...ทีคุณสามียังไปแร่ด เอ๊ย! ไปปั่นคนเดียวได้ตั้งหลายทริปเลยนี่นา
หลังจากเพียรขออยู่หลายครั้ง
ในที่สุดโอกาสก็มาถึง
เมื่อแม่โปเต้ต้องไปประชุมที่จ.อุบลราชธานีเป็นเวลา2วัน (ศุกร์ เสาร์)
แน่นอนว่าหยุดยาวขนาดนี้
คุณสามีไม่สามารถปิดร้านไปด้วยได้แน่ๆ เพราะทุกวันนี้แค่ขายของหน้าร้าน
ซ่อมจักรยาน ขึ้นล้อ รับโทรศัพท์ ซื้อของเข้า ขายของออก
โพสต์ขายของ ตอบPM ฯลฯ ก็จะแย่อยู่แล้ว
เพราะเหมาทำคนเดียว (ดีนะว่าได้อาศัยไปหลับเวลาออกทริป อิอิ)
แม่โปเต้เลยลองอ้อนดูว่าจะขอเอารถพับไปด้วยได้ป่าว
จะได้ปั่นจากท่ารถไปที่ม.อุบลซึ่งเป็นสถานที่ประชุม
และเผื่อว่ามีเวลาก็จะได้ปั่นเที่ยวเล่นแถวๆม.บ้าง
ตอนแรกๆคุณสามีก็อิดออด กลัวว่าจะไปป้ำๆเป๋อๆปั่นให้ราชรถ(บรรทุก)มาเกย
แต่ในที่สุดก็ทนเสียงรบเร้าไม่ได้
เมื่อถึงวันเดินทางเลยต้องจัดการพาคนและรถ
ไปส่งที่ท่ารถนครชัยแอร์แบบไม่ค่อยเต็มใจนัก
