''............ผมมาเพียงเพื่อบอกกับท่าน.............''

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ผมมาเพียงเพื่อบอกกับท่าน....



สวัสดีครับ ผมเดินทางมาจากจังหวัดพิษณุโลก พาทีมจักรยานมาแข่งกีฬาแห่งชาติ การเดินทางมาในครั้งนี้ ผมขอถือโอกาสในการเดินทาง ปั่นจักรยานมาหาท่าน ที่มาในวันนี้ เพื่อบอกกับท่านเพียงคนเดียว เพียงคนเดียวที่นั่งรับฟังและไต่ถาม ปรารถนาที่จะบอกกับท่านว่า มีโครงการหนึ่ง ที่ใช้ใจนำทาง ใช้ความรัก ใช้ความเพียร เก็บเล็กผสมน้อย เรียงร้อยเป็นเครือข่าย ส่งใจมอบให้ลูกรัก มอบความปรารถนาดี ได้เดินทางตามสายธารแห่งความฝัน มอบความดีให้กับแผ่นดิน



วันพ่อปีนี้ ขอทำความดีให้กับแผ่นดิน แผ่นดินที่เราเหยียบย่ำ แผ่นดินที่ให้ความรัก ให้ชีวิตได้ดำรงอยู่ ด้วยความดี ด้วยความรัก

ขอส่งต่อความปรารถนาดี ด้วยจิตแห่งความกรุณามาสู่ใจท่าน ได้เรียงร้อยร่วมผสาน หลอมรวมเป็นนึ่งใจดงเดียวกัน มาพร้อมน้อมนำ ถวายความดี ขอทำความดี มอบให้กับแผ่นดิน

ผมมาเพียงเพื่อบอกกับท่าน....ผมมาบอกกับท่านโดยไม่มีความปรารถนาสิ่งใดจากท่าน ไม่ร้องขออะไรจากท่าน ผมมาพบท่านในวันนี้ มาเพียงเพื่อบอกกับท่านเท่านั้น ว่าโครงการ ใช้ใจนำทาง



แล้วผมจะเริ่มต้นเดินทางอย่างไร เริ่มต้นทำงานอย่างไร คงเป็นคำถามที่เกิดขึ้นกับทุกคน และตัวกระผมเอง เราจะเริ่มต้นทำงานอย่างไร โดยไม่ปรารถนาที่จะร้องขอหรือก่อให้เกิดความเดือดร้อนทั้งทางกายและทางใจกับมิตรผู้ผ่านทาง มิตรที่พบกัน กัลยาณมิตรที่งดงามที่ได้สัมพันธ์จากใจสู่ใจร่วมกัน คำตอบของผมคือการลงมือทำ ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย ใช่หรือไม่อาจจะไม่มีสิ่งอันใดเกิดขึ้น และการทำงานด้วยดวงใจ ด้วยความรักเช่นนี้นั้น ต้องผสานสัมพันธ์เดินทางเข้าสู่ดวงใจด้วยกัน การเดินทางถึงจะได้เริ่มต้น

จุดเริ่มต้นของเราคือความรักในสิ่งที่เราทำ
เมื่อทำแล้ว ลงมือทำแล้ว จะทำอย่างไร โดยที่ไม่ก่อให้เกิดความเดือดร้อน ไม่รบกวนใจ ทำงานร่วมมือร่วมใจกันได้อย่างลึกซึ้ง



ผมจึงตัดสินใจเดินทางมาบอกกับท่าน ท่านเพียงคนเดียว ท่านที่สนใจละนั่งรับฟังเรื่องราวของโครงการจักรยานให้ลูกรัก ในครั้งนี้ ดำเนินกิจกรรมมาเป็นครั้งที่ ๓ จุดเริ่มต้นของโครงการคือความรักและความศรัทธา



ขุนเขายังช่วยยกศรัทธาให้สูงส่ง
ผมขอนำความเหล่านี้ มาบอกกับท่าน
___________________________________________________________________________________
ปั่นไปเล่าเรื่อง ๔ มีนาคม ๒๕๕๕



เช้าวันนี้ออกเดินทางจากจังหวัดพิษณุโลก โดยมีความปรารถนาและตั้งจิตมั่นว่า การพาทีมไปแข่งจักรยานที่จังหวัดขอนแก่นในครั้งนี้ (กีฬาแห่งชาติครั้งที่ ๔0 ) ผมจะขอใช้เวลาว่างหลังจากช่วงที่ไม่มีการแข่งขันของนักกีฬา ออกปั่นจักรยานอย่างไร้จุดมุ่งหมายทางภายนอก ปั่นจักรยานไปเรื่อย ๆ แต่ในการออกก้าวปั่น ก่อนออกก้าวปั่น จะขอตั้งจิตอธิฐานต่อพระคุ้มครองประจำกาย ขอให้ไปพบกับคุณ ไปพบกับท่าน กับเพื่อนมนุษย์ผู้มีใจอารี เพื่อนมนุษยธรรมที่มีความเป็นกัลยาณมิตรต่อกัน

เสฏฐนทโท เสฏฐมุเปติ
‘ผู้ให้สิ่งที่ประเสริฐ ย่อมถึงฐานะที่ประเสริฐ’

พุทธพจนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่กระผมได้เดินทางไปพบ การไปพบในครั้งนี้ มิได้เดินทางไปด้วยจุดมุ่งหมายที่จะขอลาภยศ อามิสสินจ้าง ทรัพย์สินเงินตราแต่ประการใด หากแต่ว่า การก้าวปั่นจักรยานด้วยสภาวะจิตแห่งความการุณ ด้วยความปิติสุขจากภายใน สภาวะแห่งการดำรงอยู่ ได้เชื่อโยงจิตใจจากภายในสู่ภายนอก เดินทางไปพบกับผู้ให้สิ่งที่ประเสริฐ และคำตอบของสถานะในความประเสริฐอยู่ที่ภายในจิตแห่งตน ซึ่งเป็นที่ ๆ ไร้ซึ้งจิตแห่งความโลภ จิตแห่งความแก่งแย่ง จิตแห่งความทะเยอทะยาน ไร้ซึ่งสภาวะแห่งความทะยานอยากจะได้ชื่อเสียงอำนาจอันเกรียกกรายภัยร้ายต่อมนุษยชาติทั้งผองแผ่นดิน....

สิ่งที่กระผมพบ กระผมค้นหา คือความหมายการให้ด้วยดวงใจ ดวงใจเช่นนี้ ได้นำทางให้ผมไปพบกับบุคคลธรรมดา บุคคลผู้ร่วมสนทนา บุคคลที่แนะนำเส้นทาง เพื่อนมนุษย์ที่ให้ความอนุเคราะห์การให้ต่อตัวกระผม

ให้คำแนะนำ ให้การช่วยเหลือ ให้น้ำดื่มชโลมใจ กาย ให้ความปรารถนาดี ให้ความรัก สิ่งเหล่านี้ กระผมได้ค้นพบในระหว่างการก้าวปั่นจักรยานไปหาท่าน

การเดินทางไปในครั้งนี้ ผมขอตั้งจิตอธิฐาน ขอเดินทางมาพบกับท่าน ด้วยการรับสิ่งที่ประเสริฐ ให้สิ่งที่ประเสริฐ ให้ได้เดินทางเข้ามาสู่ดวงใจของเราทุกคน

[ลมรำเพย]

ผมจำรถท่านได้ เพราะอาทิตย์ที่แล้ว ผมไปยืนดูอยู่ที่สนามกีฬา 80 พรรษา ที่โคราช.. เห็นจอดอยู่หน้าสนามบนรถกระบะน่ะครับ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ผมจำรถท่านได้ เพราะอาทิตย์ที่แล้ว ผมไปยืนดูอยู่ที่สนามกีฬา 80 พรรษา ที่โคราช.. เห็นจอดอยู่หน้าสนามบนรถกระบะน่ะครับ

ขอบพระคุณมากครับ ผมมีความหวังว่าเรื่องราวได้เดินทางมาสู่ใจท่าน หลังจากเสร็จการแข่งขันในประเภทถนนที่จังหวัดขอนแก่น ผมพาน้องอีกคนหนึ่งไปแข่งประเภทลู่ที่จังหวัดโคราช พอถึงโคราชตอนแรกตั้งใจว่าจะได้ปั่นไปดูชมกราบแม่ย่าโม แล้วปั่นไปด่านเกวียน แต่ก็มีเหตุให้ต้องกลับบ้านก่อน ไม่ได้ออกปั่นที่เมืองโคราชครับ เสียดายครับ เมืองโคราชเป็นเมืองศิลปิน ผมมีอาจารย์อยู่ที่โคราชหนึ่งคน ตั้งใจจะไปเยี่ยมแต่ก็มิได้ไป ขอบพระคุณมากครับ ที่มาอ่านเรื่องเล่าและให้กำลังใจต่อกัน ครับ
...
และขอเรียนเชิญติดตามการเดินทางไปเรื่อย ๆ ครับ

[แมวทอง]

พี่เนิ่มครับ ตอนนี้ผมก็ใช้ใจนำทาง แต่ทางที่จะเดินไปตอนนี้ติดลบ ต้องใช้ทุนส่วนตัวให้กับทีมไปครึ่งแสนแล้ว
ของหลวง(จักรยาน) เขาให้ตามทวงคืน แต่ ก็สงสารพี่ๆที่อาจโดน เราก็ยื้อไว้
บางครั้งก็เหนื่อย แต่ถึงเหนื่อย ก็จะอดทนครับ

ปล

สนามลู่ดินที่พิดโลก ฝนตก ทำเหนื่อยแน่ๆ สู้ๆนะครับพี่เนิ่ม

[เนิ่ม ชมภูศรี]

พี่เนิ่มครับ ตอนนี้ผมก็ใช้ใจนำทาง แต่ทางที่จะเดินไปตอนนี้ติดลบ ต้องใช้ทุนส่วนตัวให้กับทีมไปครึ่งแสนแล้ว
ของหลวง(จักรยาน) เขาให้ตามทวงคืน แต่ ก็สงสารพี่ๆที่อาจโดน เราก็ยื้อไว้
บางครั้งก็เหนื่อย แต่ถึงเหนื่อย ก็จะอดทนครับ

ปล

สนามลู่ดินที่พิดโลก ฝนตก ทำเหนื่อยแน่ๆ สู้ๆนะครับพี่เนิ่ม

ครับหัวหน้ากุ๊ก พี่เพิ่งส่งพี่สุวิทย์ขึ้นรถไฟเมื่อสักครู่ มายืมรถลู่ที่บ้านและนอนค้างคืนครับ ลู่ตอนนี้และอยู่เนื่องจากฝนตกครับผม..

[แมวทอง]

ขอพระคุณพี่เนิ่มมากครับ สู้ๆ

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ผมมาเพียงเพื่อบอกกับท่าน (๓)

เริ่มต้นการก้าวปั่น ความหมายการให้ที่ธรรมดา



เดินทางด้วยการขับรถยนต์ออกจากจังหวัดพิษณุโลกมาถึงขอนแก่นใกล้บ่ายคล้อย ทีมจักรยานของคณะเราถูกจัดพักที่โรงเรียนเขื่อนอุบลรัตน์พิทยาคม บริเวณหน้าเขื่อนอุบลรัตน์ ห่างจากตัวจังหวัดขอนแก่นประมาณ 50 ก.ม.

เมื่อมาถึงที่พัก ผมได้รับการต้อนรับจากคณะคุณครู ลูกศิษย์ที่คอยช่วยเหลือในการช่วยยกที่นอนฝูกขึ้นไปจัดเตรียมสถานที่พักบนอาคารเรียน การเข้าที่พักนั้นก็ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่จะต้องลงชื่อลายลักษณ์อักษร คุณครูสอบถามถึงจำนวนนักกีฬาว่ามากันกี่ท่าน กระผมตอบนับรวมทั้งหมดหกท่านด้วยกัน ขั้นตอนต่าง ๆ เสร็จสิ้นเรื่องการลงชื่อยืมที่นอนหมอนมุ้ง คุณครูและเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนได้คอยช่วยเหลือ ให้คำแนะนำด้วยความมีกัลยาณมิตร



ผมได้รับโอกาสของการให้ที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดา ซึ่งการให้จากคุณครูและเจ้าหน้าที่ตลอดจนนักเรียนที่คอยช่วยเหลือยกที่นอนหมอนมุ้ง ต้อนรับมิตรต่างบ้านแขกต่างเมือง ในภาพรวมโดยทั่วไป การแต่งเนื้อแต่งตัวของคณะเราก็ออกจะไม่สุภาพชนเท่าใดนัก นักกีฬานุ่งกางเกงขาสั้น ใส่รองเท้าแตะ แต่การไม่แยกแยะระหว่างคำว่ามนุษยธรรม ทำให้การปฎิบัติหน้าที่ของคุณครูสื่อถึงความเป็นมิตรที่มีความสัมพันธ์กันได้เป็นอย่างดี ทำให้คำว่า การให้ คำนี้ประหนึ่งว่าจะดูเป็นเรื่องธรรมดาปกติทั่วไปของการเป็นเจ้าภาพ แต่การพร้อมที่จะมอบความประทับใจ จึงเกิดขึ้นจากจิตที่มีความการุณจากการให้คำแนะนำ ให้การช่วยเหลือ ให้ความคุ้มครองซึ่งเป็นมิติที่นอกเหนือจากคำว่า หน้าที่ ได้อย่างงดงามยิ่ง..



ซึ่งการให้จากคณะครูและเจ้าหน้าที่ลูกศิษย์คนน้อยอีกหลายท่าน ก็คงมิทราบได้ว่า ท่านได้ให้อะไรต่อเพื่อนมนุษย์ผู้เดินทางคนหนึ่ง ที่กำลังค้นหาความหมายของการให้ ทำให้หารให้เกิดความกระจ่างแจ้ง ว่า ชีวิตคนเรามิจำเป็นต้องพึ่งพาสิ่งอันใดเพื่อก่อให้เกิดการให้ การให้นั้นจะออกมาจากดวงใจของผู้ให้ การเรียนรู้เช่นนี้ คือสิ่งที่ผมได้เดินทางมาค้นหาความหมาย คณะครูคงมิทราบได้ในสิ่งที่ผมมาพบท่าน และผมมิได้เล่าเรื่องให้คุณครูที่โรงเรียนฟัง แต่การตระหนักรู้ของกระผมคือ ผมสามารถเรียนรู้คำว่า การให้ ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นธรรมดาและอยู่ในชีวิตประจำวันของเราท่าน เรื่องที่ดูเป็นธรรมดาสำหรับผู้มีใจอารี อาจจะเป็นเรื่องยากอย่างหนึ่งสำหรับการค้นไม่พบความหมายของเพื่อนมนุษย์อีกหลายคน วิกฤตการแห่งการโมโหโกรธเกี้ยวอาจเกิดขึ้นได้ หากเรามิสามารถเรียนรู้เรื่องธรรมดาในชีวิต ที่เป็นพื้นฐานของความเป็นมนุษย์ที่พร้อมจะอยู่ร่วมกันอย่างศานติในสังคม....


ขึ้นห้องพักจัดเตรียมเรื่องที่นอน แต่ใจก็ครุ่นคิดคำนึงถึงบทเรียนแรกของคำว่า การให้ กระผมซึมซับกับการให้เช่นนี้ และขอนำการให้ที่เราอาจจะมิเคยใคร่ครวญพินิจอย่างลึกซึ้ง ขอนำาเป็นสิ่งที่คอยบำรุงต้นไม้แห่งความคิดให้เกิดการบ่มเพาะสู่รากฐานจิตสำนึกแห่งตน ด้วยการตระหนักรู้การให้ ให้เกิดความเบ่งบานภายในใจของตนเอง



ระลึกถึงซึมซับกับมิติของความธรรมดาของการสนทนาจากกัลยาณมิตรผู้พบกันใหม่ เข้าห้องพักจัดเตรียมเรื่องที่นอนเรียบร้อยแล้ว ผมเริ่มประกอบรถจักรยานเตรียมออกก้าวปั่นจักรยานในยามเย็นของวันนี้ ด้วยดวงจิตที่เบิกบาน



โชดดีในการเริ่มต้นปั่นจักรยาน ฝนเริ่มตกโปรยปราย นำความชุ่มฉ่ำเย็นเมื่อสายลมพัดพาเข้าสู่ดวงใจ ความฉ่ำเย็นของละอองสายฝนพรำ นำสู่ความเบิกบานของดวงจิตดวงใจ ช่วยบำรุงร่างกายให้เบิกบานดั่งต้นไม้ที่รอคอยละอองฝน สายฝนแรก ฝนแรกหลั่งโรยละอองปลิวเป็นสายรุ้งงาม....



อากาศที่ร้อนอบอ้าวเมื่อสักครู่ก่อนสายฝนโปรย กลับพลิกไปแย่างฉับพลันกลายเป็นเย็นหนาวลึกในกายตน เมฆฝนก่อเคล้าทมึนดำในทิศเหนือสูงขึ้นไปบนยอดห้ว ฟ้าแล็บแปร็บปราบ ผมแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า ชักจะไม่แน่ใจเสียแล้วว่าจะได้ไปปั่นจักรยานดังใจปราถนา .....



นั่งรอคอยฝนแรกดั่งเป็นการต้นรับการก้าวปั่นจักรยานในวันแรก สายฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเมื่อใด จนใจกระผมเริ่มหวั่นไหว คิดว่าคงจะไม่ได้ปั่นจักรยานเสียแล้วกระมังในวันนี้....



คงจะรอต่อไปมิได้แน่ ฝ่าสายฝนพรำ ๆ ไปก็มิเป็นอะไร เพราะเราไม่มีเป้าหมายทางกายว่าจะไปที่ใด หรือจะกลับเมื่อใด ตัดสินใจออกปั่นจักรยานทั้งที่สายฝนพรำ แต่ก็ปั่นไปได้ไม่ไกลนัก ต้องจอดรถจักรยานหยุดพักตรงตู้ป้อมยามที่ไร้ยาม ฝนเริ่มเทลงมาอีกเป็นคำรบที่สอง ในเวลานี้ไม่สามารถปั่นจักรยานได้ดังใจปราถนา คงต้องรอให้สายฝนเบาบางลงอีกสักครู่หนึ่งอึดใจกันก่อน....

เสียงท้องฟ้ากัมปนาทดังกึกก้องร้องงคำรามมาจากดินแดนอันแสนไกล บนฝากฝั่งฟ้าในจักรวาล ละอองแห่งความฉ่ำเย็นยังคงดำดิ่งลงลึกสู่กายภายใน




ดีนักแล กับการเริ่มต้นเบิกทางไปสู่ดวงใจจักรยาน.....
คำสำคัญ : โครงการจักรยานให้ลูกรัก ครั้งที่ ๓

[เนิ่ม ชมภูศรี]

ผมไม่ปราถนาสิ่งใดจากท่าน ผมก้าวปั่นจักรยานมาพบท่านเพียงเพื่อบอกท่านว่า....

ผมมาเพียงเพื่อบอกกับท่าน (๔)
การหยุดที่พร้อมใคร่ครวญ



การเริ่มต้นเดินทางด้วยจักรยานในวันนี้ เป็นการเริ่มต้นก้าวปั่นด้วยระยะทางไม่ไกลมากนัก แล้วการเดินทางมาถึงจุดหยุดปั่นเพื่อรอการเริ่มต้นใหม่ รอจังหวะเวลาของฟ้า....

เป็นการหยุดที่พร้อมใคร่ครวญ ตรึกตรอง พินิจพิจารณาห้วงเวลาที่หยุดลง

ความรวดเร็วอาจทำให้เราเดินทางไปไม่พบที่หมาย ความจริงของสัจจะแห่งชีวิตในข้อนี้ ได้ถูกคำนึงพินิจพิจารณา



บางครั้งทุกสิ่งก็มิได้เป็นไปตามความมุ่งหมาย

การหยุดแล้วมีโกาสพินิจถึงสิ่งภายใน ทบทวนเรียนรู้ใส่ใจเรื่องภายในตน ทำให้ดวงจิตดวงใจของเราพร้อมที่จะก้าวย่าง ก้าวย่างจากภายใน ก้าวปั่นสู่ภายนอก บนเส้นทางของการเริ่มต้นใหม่ ทั้งภายในและภายนอก
ภายในคือการเกิดสภาจิตใหม่ ที่สดใส เบิกบาน สดชื่น ฉับไว ดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานยามต้องสายฝนพรำ

ภายนอกคือการส่งถ่ายพลังอันสดชื่นเบิกบาน ผ่องถ่ายจากภายในสู่การปฎิบัติในภายนอก ปฎิบัติต่อต้นไม้ใบหญ้า ปฎิบัติต่อเพื่อนผู้ร่วมเดินทาง เป็นความสัมพันธ์อันเกิดขึ้นจากจิตที่เงียบสงบ เงียบงัน สดชื่น ตื่นตัว ว่องไว ไร้ข้อทับถมจากท่วงทำนองของจังหวะเวลาที่ผ่านมาจากการเก็บจารึกอดีต และไร้การล่วงล้ำไปสู่อนาคต

การหยุดเช่นนี้ เป็นการหยุดของฟ้าที่ให้รอจังหวะเวลาที่เหมาะเจาะ ลงตัว เพื่อการเริ่มต้นก้าวปั่น



การหยุดแล้วทำให้มีโอกาสพินิจถึงสิ่งภายใน ใส่ใจต่อสิ่งภายนอก ทำให้ดวงจิตดวงใจของเราพร้อมที่จะก้าวย่าง ก้าวปั่นบนเส้นทางของการเริ่มต้นใหม่

สายน้ำหลั่งไหล เงาเมฆเคลื่อนสว่าง

แสงตะวันละเอียดอ่อนอุ่นละไม เงาทมึนแห่งเมฆหมอกเริ่มจางหาย ท้องฟ้าเบิกตีนฟ้าเปิด การนั่งรอ การหยุดรอ หยุดด้วยจิตแห่งความเงียบสงบ

เป็นดั่งพลังชีวิตที่ได้ถูกเติมเต็มให้เกิดความสดชื่อนปิติเบิกบานใจ

ออกก้าวปั่นในวันนี้ ยังมิทราบได้ว่าจะปั่นจักรยานไป ณ ที่แห่งใด เพียงแต่ปราถนาไว้ว่า หากประสพพบหรือสภาวะจิตมีแรงเคลื่อนสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน เราคงได้พบมิตรผู้อารี ที่นั่งรับฟังเรื่องราวในการเดินทางมาพบกัน...

อยู่ห่างไกลกันคนละฟากฝั่งฟ้า แต่ใจเราเชื่อมสัมพันธ์กันได้ ด้วยความดีงาม



อุทยานแห่งชาติน้ำพอง ป้ายชื่อบอกทางชี้ไปตามเส้นทางหลังป้ายหลวง บอกระยะทางไปยังจุดหมายไม่ไกลมากนัก ผมเลือกการก้าวปั่นในช่วงยามเย็นหลังหยุดรอจังหวะฟ้าเปิดในวันนี้ ปั่นไปหาอุทยานแห่งชาติน้ำพอง ปั่นจักรยานไปตามเส้นทางไม่ไกลมากนัก พบเห็นซุ้มประตูวัด ๆ หนึ่ง แต่จักรยานได้เคลื่อนตัวเลยไปไม่สามารถหยุดได้อย่างทันท่วงที ผมตั้งใจไว้ว่า ในวันรุ่งขึ้นจะมากราบพระที่วัดแห่งนี้ ....





ผ่านทางไปพบกับหาดบางแสน 2 ซึ่งตระการตาไปกับสายน้ำกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ชายหาดบางแสน 2 นี้ก็คือบริเวณกักเก็บน้ำของเขื่อนอุบลรัตน์ และเชื่อมโยงกับเขตอุทยานแห่งชาติน้ำพอง ความงดงามของแม่สายน้ำ ทำให้มนุษย์เดินทางมาหาพระแม่ธรรมชาติ ความงามที่ยิ่งใหญ่ไพศาล กว้างไกลดำดิ่งสู่จิตมนุษย์ ให้หยุดนิ่งด้วยความงามของธรรมชาติ มนุษย์สามารถซึมซับความงามได้ในชั่วขณะจิตหนึ่งนี้ พลันความงามก็เลือนหายไป คำถามความเร่งรีบความคั่งค้างของวันวานเริ่มถั่งโถม แล้วเราก็สลายไปอีกระลอกแล้วละลอกเล่า เริ่มต้นค้นหาความงามใหม่ ความงามเริ่มเจอจาง วงจรชีวิตยังคงเป็นอยู่คือเช่นนี้ ....



เสียงเพลงจากแพร้านค้ากระตุ้นให้ตื่นจากการวนเวียนเป็นวัฎฎแห่งการคิด การคิดที่ไม่ติดอยู่กับความคิด ยังคงปล่อยให้ท่องเที่ยวไป พรั่งพร้อมก็กลับมาเริ่มต้นใหม่ เตลิดไปไกลก็วนเวียนอยู่ ด้วยความสำนึกรู้จากจิตตนเอง....



คำสำคัญ : โครงการจักรยานให้ลูกรัก ครั้งที่ ๓