แปดวัน....แปดคืน.....ก็ไปถึง.....แม่สาย........

[roychob]

เข้ามาชมเรื่องราวครับ
ปกติเห็นว่า ขอวีซ่ายากส์......
เที่ยวนี้ ผบ.ที่บ้านเขาประทับตราให้หยุดยาวเลยหรือ

งั้นแนะนำให้ตอนนี้ สะสมแต้มไปเรื่อยๆก่อน
เอาไว้ใช้ 1-7 พ.ค. ตามกระทู้นี้เลย
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 7&t=448775

[natpuwa]

จบจากวัดรุ่องขุ่น ก็มุ่งหน้าเชียงรายแล้วครับ..............

ก่อนเข้าเชียงราย ผ่านตะเคียนคู่ ชื่อหมู่บ้านหรือตำบลนะครับ ไม่ได้ผ่านต้นตะเคียนที่ขึ้นเป็นคู่ หรือสองต้นติดกัน.....ผมแวะเข้าขนส่ง เอาตั่วรถทัวร์ รับพัสดุที่ส่งมาจากกรุงเทพ และยืนยันเที่ยวกลับในวันพรุ่งนี้ ตอน 1700 ที่แม่สาย

ก็ปรากฏว่าเค้าลางแห่งความยุ่งยากเริ่มเกิดขึ้นในหมู่ พรรคพวกที่มาด้วยกัน เนื่องจากหมายเดิมของชาวอ่างทอง ลุ่มเจ้าพระยา หลังจากจบทริปที่เชียงราย ทางกลุ่มอาจไปเชียงแสน ฯลฯ และขากลับอาจกลับไปขึ้นรถไฟที่เชียงใหม่ ถ้าเป้นดังนั้นผมก็จะบินเดี่ยวไปแม่สายแต่เพียงลำพัง แต่เผิอญ อ.จำรัส แห่งวิเศษไขยขาญ มีภาระกิจเร่งด่วนต้องกลับแล้ว เลยจะกลับพร้อมผมที่แม่สาย......

และด้วยความที่เป็น The Three Musketeers ทำให้ อ.ตุ้ย และ อ.หิรัญ ก็เลยจะกลับพร้อมกันเลย ด้วยคติที่ว่า One for all, All for one, เยี่ยมครับ เยี่ยมมาก ผมก็ได้ประโยชน์เต็มที่ ที่มีเพื่อนไปแม่สายแล้วโว้ย อันนี้ผมคิดเอาเอง..... ส่วนท่านอื่นๆ ก็ตามอัธยาศัยครับ คุณเปิ้ล คงแยกย้าย, คนเวียงเก่าต้องรีบกลับคืนนี้เลย ส่งเราเสร็จก็ปั่นไปหนามบิน ขึ้นนกยักษ์ กลับบ้าน Home sweet home ครับ, ส่วน อ.แดง. เฮียฮุย. อ.สวัสดิ์ ยังไม่ได้ตกลงจะทำอย่างไร? ลอยชายซะอย่างนั้น

ทีมีก็มาเรื่องรถทัวร์ เนื่องจากรถทัวร์นี่เขาจะรับจักรยานแบบไม่ต้องถอดเสื้อผ้าได้คันละสองคัน (ตกลงคันไหน แน่วะ) แล้วเราไปกันสี่คน สี่คัน? ทำอย่างไรละทีนี้ ไม่เป้นไร ทุกปัญหามีทางออกเสมอครับ.........ก็กลับคนละเที่ยว ผมไปกับ อ.จำรัส เที่ยว 1700 อ.ตุ้ย, อ.หิรัญ ไปเที่ยว 1730 โอ้พระเจ้าช่วยมันช่างลงตัวอะไรอย่างนั้น........เสร็จสม เอ๋ยเสร็จสมอารณ์หมาย ก็ออกเดินทางเฃ้าสูเมืองเชียงราย เป้าหมายสุดท้าย อนุสาวรีย์พ่อขุนเม็งรายมหาราช.....ไปเร๊ว...ไปกัน

ชมภาพครับ.................

[natpuwa]

@roychob กระผมเองก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน ทำไมเที่ยวนี้ยื่นปุ๊ปอนุมัติปั๊ป.............มีเสียงลอยลมมาจากในครัวว่า "ถ้าไม่ยื่นแล้วจะประทับตราอนุมัติได้อย่างไร" .... ผมยังกลัวงานเข้าตอนกลับมาเลยครับ สงกะสัย เธอต้องมีแผนอะไรแน่นอน......เห็นว่าช่วง 7-11 (วันที่ 7 ถึง 11 นะครับ ไม่ใช่ seven eleven) มหาลัยให้หยุดยาว แฮ่....แฟนผมยังเป็นนักศึกษาอยู่นะครับ..........ส่วนเรื่องที่ชวนปักหมุดไว้ก่อน โสนใจครับ โสนใจ............

กลับมาต่อ ณ.ที่อนุสาวรีย์พ่อขุนเม็งรายมหาราช การร่ำลาก็ได้เกิดขึ้น คนเวียงเก่า ต้องจากไปเพราะภารกิจที่รออยู่ที่สระบุรี ก็ขออนุญาตแยกย้ายครงนี้เลย ผมพยายามรั้งให้อยู่อาบน้ำอาบท่าเสียก่อน กลัวแอร์คนสวยจะไม่ขึ้นขี่ (เครื่องบิน) กลับ, แต่เธอยืนยันครับ ผมว่าแกคงเบื่อพวกเราเต็มที.......,ส่วนคุณเปิ้ล ก็ลาเลย ไปตามเช็ด หรือมีลูกค้าอะไรนี่แหละ ส่วนจะกลับอย่างไรขอปิดเป็นความลับ,

ดังนั้นที่เหลืออีก 7 ท่านก็ม่งหน้าสู่เมืองเชียงราย หาที่พัก คืนนี้คนเวียงเก่าแนะนำที่พักให้ชือ สุขนิรันดร์ อยู่กลางเมืองเลยครับ....

ก่อนกินข้าวเย็นแวะไปชมเมืองเชียงราย ได้เห็นสนามบินเก่า วนไปท่ารถทัวร์ ดูโน่น ดูนี่ ดูนั่น...เอ วันนี้ใกล้กลับบ้านแล้วมั๊ง...ทำไมมันไม่ค่อยเหนื่อย มื้อเย็นไม่มีรูป เพราะหิวจนตาลาย...ไม่มีเวลาทำอะไร นอกจากโซ้ย อาจาร์ยทั้ง 4 ท่านมีผู้มานิมนต์ไปทานข้าว เหลือเพียง 1 ทนาย กับสองพ่อค้า เราสามหนุ่มสามมุม สามพุง หนึ่งหัวล้าน (ซึ่งก็คือผมเอง) ก็ยึดหัวหาด ร้านอาหารหน้าโรงแรมเลย ส่งไปสั่งมาเต็มโต๊ะ อร่อยมากมาย.......หารเท่าๆกัน แม่ค้าก็ดี๊ดี ช่วยหารให้เก็บเงิน แล้วทอนให้เสร็จสรรพ.............

ทานเสร็จก็ปรึกษากับ อ.แดงว่าพรุ่งนี้จะว่ายังไงวะ?......(ติดลูกนักเลงแล้ว) อ.แดงแจ้งว่า ตัวเขา (หมายถึง อ.แดง), เฮียฮุย, และ อ.สวัสด์ จะไปเชียงแสนก่อน จากนั้นจะตามไปส่งที่แม่สาย ส่วนกระผม และ The Three Musketeers มุ่งหน้าแม่สายเลย รับทราบครับท่านประธาน ผมตอบ จากนั้นก็ห้องใคร ห้องมัน จะทำอะไรในห้อง ก็ไม่ขอบอก ล้อหมุน 0600 น

เลขไมล์ที่หน้าปัทม์บอกไว้ทึ่ 840.32 หักแล้วเหลือ 115.63 ตัว่เลขสวยซะด้วย สองตัวท้ายรวมแล้วได้เก้าอีกและ.........

ชมภาพดีกว่า..........................

[กฤษณ์ชพงษ์]

กำไรชีวิต ที่มีเงินล้นบ้านก็ซื้อไม่ได้ ตอนน้ำท่วมหนีไปเที่ยวเหนือ นั่งรถต้ผ่านเส้นทางนี้เลย ขึ้นยาวจริงๆ

[raiarj]

ขอสอบถามรายละเอียดเรื่องยาที่ใช้ทาก้นครับ ไม่ทราบเจ็บเพราะเกิดจากอะไรครับ แล้วต้องใช้ยาอะไรครับ

[natpuwa]

หลับสนิทครับ........หลับสนิท...........ก่อนนอน pack ของเรียบร้อย เตรียมตัวกลับไปรับภารกิจที่ทิ้งมา.......โสมนั้งหน้า...สภาพร่างกายกลับดีขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นพราะมันอยู่ตัวหรือมันดีใจที่จะทรมานมันเป็นวันสุดท้ายแล้ว ต้นขาด้านหน้าก็ไม่ปวดแล้ว ตูด ก็รู้สึกจะด้านไปแล้ว....ดีจริงๆ

จากนั้นก็ลงมาเครียร์ค่าห้อง จ่ายเงิน รวมกลุ่มพูดคุย อ.แดงและสหาย จะออกไปเลย โดยมีหมายวันนี้อยู่ที่เชียงแสน และถ้าทำได้จะรีบไปส่งที่แม่สาย คงไม่ต้องห่วงครับ (หว่าง)ขาแข็งทุกคน ให้เฮียฮุย เป็นหัวลาก แล้วทั้งสองตามสบายมากครับ ผมบอก.......แต่เพื่อความไม่ประมาท ก็รำลากันก่อน เผื่อเอาไว้....................

จากนั้น ผมและ The Three Musketeers ก็หาข้าวทานหน้าโรงแรม จากนั้นก็มุ่งหน้าแม่สาย ถ่ายรูปที่หอนาฬิกากลางเมืองเชียงราย ที่ตีบอกเวลาได้อลังการมากครับ เมื่อคืนตอน 1 ทุ่ม หรือ 1900 มารอดูกับ อ.แดง ผมถ่ายเป็น ภาพเคลื่อนไหวเอาไว้ แต่เอาลงไม่เป้นนะครับ........

ชมภาพตอนเช้าของเมืองเชียงราย.....หอนาฬิกา ที่ออกแบบโดย อ.เฉลิมชัย โฆษิตฯ

เฮ้ย ภาพมาซิวะ..............

[natpuwa]

@raiarj อาการก็เกิดจากรอยต่อของขอบกางเกงที่ปะฟองน้ำแหละครับ มันสีกับเนื้อทำให้เหมือนผ้าอ้อมกัด เป็นรอยแดงๆ ทั้งสอบข้างเลยครับ ยาที่ใช้เป็นยาแก้ผิวหนังอักเสบ ยี่ห้อ คลินิเวท-เอ็น หลอดละ 35.- บาท เภสัชกรที่พิษณุโลกแนะนำให้ใช้ ผมพยายามจะเปิดก้นให้แกดู แต่ทำอย่างไร......อย่างไร.....แกก็ไม่ยอม อ้อแล้วแกก็ให้ทาวาสลินทับไปด้วย...ทีแรกก็ใช้ทาครับ พอแถว แป้ พะเยาว์ เชียงราย แม่สายนี่ ผมใช้โป๊ะ ครับ..................

กลับมาเข้าเรื่องต่อ..........ถึงไหนละ...อ้อ ออกจากเชียงราย พร้อมกับ The Three Musketeers ก็ปั่นยาวเลยครับ.......แวะจอดกินกาแฟที่เลยแยกแม่ใจมาเล็กน้อย......ผ่าน ม.แม่ฟ้าหลวง ว่าจะเข้าไปเยี่ยมเยียนหลานสาวที่มาเรียนอยู่ที่นี่ แต่ไม่ได้ครับ กลัวไม่ทันรถ..อย่างไรวันนี้ต้องกลับให้ได้......อ.จำรัส ตามผมติดเลย ไม่ใช่ซิ ผมต้องตาม อ.จำรัสติดเลยต่างหาก............เลยแยกแม่ฟ้าหลวง ผมตะโกนในขณะปั่นว่า อีก 10 กม.พักนะ หมายฟามว่าจากนี้ไปอีก 10 กม. ให้จอดพักนะ อ.จำรัสเข้าใจว่าให้พักอีก 10 กม.ถึงแม่สาย..........โหย เกือบตายแนะ.....

ชมภาพครับ....................

[natpuwa]

สุดท้าย แม่สายครับ แม่สาย ผมถึงแม่สายได้ โดยไม่บุบสลาย เฮ้ยผมทำได้รึว่ะนี่.....ผมฝันไปรึเปล่า....แมร่งเอ็งเอ๋ย........สุดยอดเลยมรึงนี่....สุดยอยเลย เสียงผมพูดกับตัวเองนะครับ................

ปั่นเข้าไปจนสุด หาป้าย "หนือสุดยอดแดนสยาม" ไม่เจอ เลยถ่ายรูปตรงหลัก กม. ตรงกลางถนนนั่นแหละ........

ชมภาพครับ......................

[natpuwa]

แต่ผมบอกแล้วว่า มากับผู้ใหญ่ หาป้ายเจอเสมอ อ.จำรัสท่านไม่ยอมครับ ท่านบอกว่าเฮ้ย สมัยตรูหนุ่มๆ มันเคยมีนี่น่า แล้วแกก็หายไปครับ สักครู่เข้ามาบอกว่า อ้ายน้องตามพี่มา................

พระเจ้าช่วยกล้วยทอดป้าย มหัศจรรย์นี้มันมีอยู่จริง ผมมาแม่สายนับครับไม่ถ้วน ไม่เคยเจอ แต่มากับ อ.จำรัส แกหาเจอจนได้ ป้ายนี้จะอยู่ตรงริมแม่น้ำเลยครับ แต่มันถูกร้านค้ายึด หัวหาดไป ทำให้มองไม่เห้นด้วยตาเปล่า.....พิกัดมันก้อย่างนี้นะครับ หันหน้าไปประเทศพม่า แล้วเดินออกไปทางขวามือ ลัดเลาะไปทางถนนหน้าร้านค้า แล้วท่านจะเจอ........."ป้ายมหัศจรรย์" ที่ซ่อนตัวอยู่ในหลีบผ้าใบของร้านขายของที่ระทึก........

เมื่อเจอป้าย มาถึงจุดที่สูงสุดยอดแดนสยามแล้ว เข็มไมล์ชีที่เลข 904.32 เป็นตัวเลขที่ปั่นมาทังหมด ด้วยสองขาและหยาดเหงื่อของเราเอง มันภูมิใจครับ....ไม่ได้เอาไปบรัฟใคร....ไม่ได้ประกาศนียบัตร....ไม่มีเสียงปรบมือจากรอบข้าง....มีแต่เสียงหอบหายใจด้วยความดีใจของเราเอง.......ปวดขา...ปวดตูด.....เมื่อย....เหนื่อย....หิว.....ลำบาก....มันหมดไปในพริบตาเลย......

และเมื่อเราหาจนเจอแล้วต้องถ่ายครับ.........เจอไม่ได้ เจอป้ายเป็นถ่าย........(ผมยังสงสัยเลยว่า ถ้าพวกเราเจอป้ายบอกว่าห้ามถ่าย แล้วมันจะถ่ายไหมวะ) เลยถ่ายรูปซะหนำใจ............

ชมภาพ "เหนือสุดยอดแดนสยาม" ..................................

[natpuwa]

ดูรูปต่อครับ.................

เหนือคำบรรยายจริงๆ...............................

[natpuwa]

ยังครับ.....ยังไม่จบ.....ยังไม่ขึ้นไตเติ้ล...อย่าเพิ่งลุกหนีไปไหนนะครับ................ของดีมีท้ายเรื่องแน่นอน.....

หลังจากถ่ายรูปเป็นที่ระทึกเสร็จ..........นี่ก็เกือบเที่ยง กินกลางวันพอดี....อ.ตุ้ย ไปตีสนิทกับตำมะรวจแล้วถามหาร้านอร่อย ซึ่งได้ความเลยทีเดียว.....คนท้องถิ่นแนะนำจะไม่อร่อยได้อย่างไรวะ...อ.ตุ้ยบอก

พวกเราสี่คน สี่คัน ก็ตรงดิ่งไปร้านข้าวซอยป้าแก้ว อร่อยมากครับ มีทั้งข้าวซอย น้ำเงี้ยว อาหารตามสั่ง แบบมรึงสั่งอะไรมาตรูทำให้มรึงได้หมดนะตรับ....ข้าวพัดกระเพราอร่อยมาก ไม่รู้เป็นเพราะหิวหรือเปล่า......ราคาก็แสนถูก.....ผมอยากกินข้าวแต่อดใจไม่ไหว ต้องกินข้าวซอยป้าแก้ว จานเดียวอิ่ม.......

ร้านข้าวซอยป้าแก้ว แกจะอยู่ ซ่อยถนนเหนือแดง เลยจากป้อมยามตรงจุดสิน้สุดถนนมาสัก 1 กม. ได้มั้ง สังเกตุ ธนาคารกสิกรไทย ฝั่งขาออกนะครับ อยู่ตรงชุมชนไม้ลุงขน (สงสัยจะเป็นไม้ของลุงที่ชื่อขน) เลี้ยวซ้ายเข้าไปเลยครับไม่ผิดหวังแน่นอน

กินเสร็จ...ก็ต้องเตรียมตัวกลับบ้านซิครับ รถออกห้าโมงเย็น ตอนนี้บ่ายโมงเอง....หาที่อาบน้ำอาบท่า.......แล้วพักผ่อนดีกว่า....
ก็ปั่นตามกันออกมาหาที่อาบน้ำใกล้ขนส่งที่สุด..............ได้ที่ แม่สายอินน์ เลี้ยวเข้าไปปั๋ป มีสาวพม่ามาปิดม่านทันที...ร้องกันเสียงหลง...เฮ้ย ตรูสองคนนี่คงไม่ต้องรูดม่านมั้ง.............สื่อสารกันก็ไม่เข้าจาย....สักพักเจ้าของลงมาครับ คำถามแรกที่ทำให้พวกเรารู้สึกได้เลยว่า จักรยาน นี่มันมีมิตรภาพจริง......มาจากชมรมจักรยานสะพานพระราม 8 หรือ?.......โอ้ พระเจ้า มันเหมือนเสียงสวรรค์เลยจริง....ตอบตามความจริงไปว่า มิใช่ครัข ผมปั่นมาจาก กรุงเทพ และอ่างทอง จะรบกวนขออาบน้ำ แล้วพักผ่อนสองสามชั่วโมง
.....คุณเจ้าของ โอเค ครับ ขอค่าน้ำค่าไฟ สองร้อยบาท ยินดีครับ.........ยินดี.................

ชมภาพร้านป้าแก้วก่อน.......................

[natpuwa]

อาบน้ำ....อาบท่า........พักผ่อนได้สัก 1 ชม. ประมาณบ่ายสามโมง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อ.แดง โทรมาบอกว่าตอนนี้ อีก 8 กม. จะถึงแม่สาย.........อยู่ที่ไหนบอกมาไวๆ..........แจ้งพิกัดให้ทราบ แกบอกให้รออยู่ที่นั่นแหละเดี๋ยวจะตามไปสมทบ................

สักพักแกก็เข้ามาพร้อมกับคราบเหงื่อไคล....บอกว่าเฮ้ย พวกผมกลับด้วยนะ...รถออก ห้าโมงเย็น.....พวกเราก็...อ้าว...เฮ้ย..ทำได้ยังไงวะ.....สอบถามกันให้วุ่นวาย ได้ความว่าแกไปถึงเชียงแสน แล้วรีบปั่นกลับมาแม่สาย พอถึงขนส่งแกแวะไปที่บริษัททัวร์ ถามหารถโดสารที่สามารถเอารถแกไปได้....สามคัน...และคนสามคน......ถ้ามีผมไป แกบอก......

ได้ครับท่านผู้ชม....บริษัทรถทัวร์ ชื่ออะไรไม่รู้หาให้แกได้ ราคาก็ปกติ............สรุป ก็ได้กลับพร้อมกันทุกคน.....เย้..........ช่างเป็นทริปที่วิริศหมาหลาอะไรอย่างนั้น........ผมกับ อ.จำรัส กลับรถสมบัติทัวร์ ตอน 1700, อ.ตุ้ย กับ อ.หิรัญ กลับรถสมบัติทัวร์ ตอน 1730 , อ.แดง, เฮียฮุย. อ.สวัสดิ์ กลับรถขนส่งชื่ออะไรจำไม่ได้ ตอน 1700 ทุกคนมีรอยยิ้มในหัวใจ....ไม่ใช่เรื่องที่มีเพื่อนกลับ แต่เป็นเรืองของคนสุพรรณครับ มาด้วยกันต้องไปด้วยกัน มันถึงจะมัน............

ตอนนี้ก็เคยเห็นคนแย่งกันอาบน้ำไหมครับ?.........รีบไปหมดแต่ก็สนุกสุดยอด..........

ท้ายนี้ต้องของขอบคุณ..........
ขอบคุณชาวอ่างทอง ลุ่มเจ้าพระยา ทุกท่านที่ดูแล เป็นอย่างดี น้ำท่า ไม่เคยขาด ทั้งที่อ่างทอง และตลอดทางที่ไป
ขอบคุณ The Three Musketeers (อ.ตุ้ย. อ.จำรัส, อ.หิรัญ) ที่ช่วยประคบประหงม น้องจนถึงแม่สาย......
ขอบคุณ อ.สวัสดิ์ ที่หลงไปปั่นตาม ทำให้ผมต้องเอาตับกลับเข้าไปข้างในแทบไม่ไหว.......
ขอบคุณเฮียฮุย.........ที่ผมไม่เคยได้เห็นหน้าเลย เห็นแต่หลังไวๆ ตลอด....ต้องขอโทษที่พยายามอยู่ใกล้ โดยผมแอบหวังลึกๆ ว่า ความแรงมันจะ Osmosis มาเข้าตัวบ้าง.....
ขอบคุณคุณรุทธ์ คนเวียงเก่า ที่อุตสาห่ตามมาสมทบ พร้อมคำแนะนำทั้งหลาย ต้องขออนุญาติที่จะนำไปใช้นะครับ
ขอบคุณคุณเปิ้ล ที่จุดประกายเรื่องนี้ และทำให้มันเกิดขึ้น แม้นจะเจ็บ แต่ใจสู้ครับ

สุดท้ายขอบคุณพี่แดง ที่ชวน และให้กำลังใจตลอด

พบกันใหม่ทริปหน้าครับ

รักจริงๆ
นัฐ

[lawyer Angthong]

เพิ่งได้เข้ามาอ่านครับ
อ่านรวดเดียวเลยครับ สุดยอดของความสุขครับ ทริปอ่างทอง-เชียงราย
ขอบคุณมากครับ คุณนัฐ และเพื่อนร่วมทริปทุกคน ในทุกสิ่งที่ดี และได้สัมผัสร่วมกัน

[merf]

สุดยอดเลยครับ

[simmons]

สุดยอดครับ
ขอบคุณที่เอามาแบ่งปันให้กับผู้น้อยที่ยังไม่เคยได้ออกทริป
ได้สัมผัสบรรยากาศผ่านตัวหนังสือครับ