บ่ายวันนี้ขณะกำลังเล็งหาที่พักหลบแดดซักแว๊บ มีมอเตอร์ไซค์คันนึงบีบแตรทักดังลั่น นึกว่าแค่ทักทายเฉยๆ นี่เล่นหักหัวเข้ามาหา ก็งงสิครับ ' ใครฟระ '
เปิดหมวกมาทักทาย อ้อ ผู้กองตู่นี่เอง เลยแซวเรื่องแกขับมอ'ไซค์กลับเชียงใหม่
พูดคุยสอบถามกันเล็กน้อย จากนั้นก็รำ่ลากัน โดยไม่ลืมขอเบอร์ไว้ เผื่อขึ้นไปรบกวนชวนปั่นด้วยกันอีก
ก่อนถึงถ้าปลา ผมก็เจอสถานีอนามัยประจำตำบลห้วยผา ที่เดี๋ยวนี้เค้าเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบล (ยาวชะมัด)
ให้คุณหมอตรวจอาการ และจ่ายยาสำหรับบรรเทาอาการจู๊ดๆ ก่อนที่จะลุกลามไปมากกว่านี้
วัดห้วยผา สวยมาก
ถึงถ้ำปลา เจ้าหน้าที่เก็บค่าธรรมเนียมไม่อยู่ เลยเข้าฟรี แต่เกรงใจแม่ค้าขายอาหารปลาเลยอุดหนุนไปหนึ่งถุง
ติดต่อขอกางเต็นท์เรียบร้อยก็ฝากรถไว้ เดินเก็บบรรยากาศของถ้าปลา ที่นี่ผมมีความทรงจำลางๆ ว่าเคยมาเมื่อตอนเด็ก ต้องไปค้นรูปเก่าๆ ซึ่งตอนนี้ไม่รู้อยู่ที่ใหนเหมือนกัน
ก็มีความซวยเข้ามาอีกครั้ง เพราะจังหวะที่หยุดพักกินข้าวเที่ยงที่จุดชมวิวปางมะผ้า
ดูจากภาพทางชัน ตอนนี้ นักปั่นหน้าตาดีกับม้าเหล็กLHTพร้อมสัมภาระ อุ-ยุ-อะ-ยะ (แปลว่า Full loaded )
