ARM Bikes(โรบิ้นท่าพระ)กับเเรงใจที่พิชิตอินทนนท์ถึง 3 ครั้ง

[nuke]

เรื่องราวสนุก และทำให้เกิดแรงบันดาลใจ ขออนุญาตินำไปแชร์ต่อกับเพื่อนๆนะครับ
ยังรู้สึกดีใจอยู่เลยที่คุณนุกและแฟนสาวคนสวย มาคอยให้กำลังใจก่อนเขาเส้นชัย

ยินดีเช่นกันครับผม ปีหน้าจะได้มีเพื่อนร่วมรุ่นอินทนนท์กันเยอะๆครับ

[nuke]

ที่เล่าที่ยาวนาน
แต่ปราศจากซึ่งความน่าเบื่อ
OMG

ขอบคุณครับ

[nuke]

หลังจากที่พี่น้องเราหลายท่านได้ลงไป ดูลาดเลา ว่าพี่อาร์มเป็นอย่างไรบ้างเเล้ว
ก็ส่งข่าวมาเป็นระยะๆ ว่าพี่อาร์มอยู่ไหนเเล้ว ผมจึงตัดสินใจว่าปีนี้ผมจะอยู่รอพี่อาร์มเเล้วกัน
เพราะทุกๆปี ผมขึ้นมาถึง10โมงกว่า พอใกล้เที่ยง เต็มที่ก็บ่ายโมง ผมก็ลงเเล้วเหมือนกัน

ปีนี้เลยตัดสินใจว่าจะรอพี่อาร์มอยู่บนนี้เเหละ จนกว่าพี่อาร์มจะมา พี่น้องหลายคนก็หมดห่วงลงได้
เพราะหลายๆท่านก้ห่วงพี่อาร์มกลัวว่ามาถึงเเล้วจะไม่มีใคร เงียบเหงาวังเวงเหมือนทั้งสองครั้งที่เเล้ว
พอผมบอกว่า เดี๋ยวผมจะรอ พี่น้องหายห่วงได้ครับ ทุกคนถึงได้คลายกังวลใจ



กิจกรรมระหว่างรอพี่อาร์มนั้นเยอะเเยะมากมายครับ มาดูเค้ารับรางวัลกัน เอ้วๆ
เสือหมอบ 10 รางวัล มีคนไทยเเค่2คน นอกนั้นชาวต่างชาิติเหมาๆ ผจก.ยอด เราได้อันดับ 4
น้องเเบล็ค เวโลซิตี้ ได้อันดับ 10 เอ้วๆ เย้ๆ

[nuke]

เวลาผ่านไป เรื่อยๆๆๆๆๆๆ เเวะคุยกับพี่น้อง


ถ่ายรูปคู่เสือเเดนหน่อย ปีนี้เสือเเดนทำเวลา 3 ชม.พอดีเลยครับ น่องเทพชัดๆ


พี่เท็ด อย่าลืมนะครับ ถ้าลงไปก่อน ฝากส่งข้าวส่งน้ำพี่อาร์มด้วย


เเวะมาถ่้ายรูปคู่ทีมงานจอมทอง พี่อาร์มก็ยังไม่มา

[nuke]

ก่อน ผจก.ยอด จะลงไปเลยฝากดูพี่อาร์มว่าถึงไหนเเล้ว ให้โทรมาบอกผมหน่อย
จะได้กะถูกว่า ต้องรออีกกี่ชม. ตอนที่ผจก.ยอดโทรมา

"พี่อาร์มผ่านด่าน2มาเเล้วครับ"

โอ้ เร็วกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยครับ ผมยังนึกว่าตอนนั้นพี่อาร์มจะอยู่เเถวๆกม.31
ที่ไหนได้ ผ่านด่าน2มาเเล้ว เเสดงว่าตอนนี้อยู่เเถวๆกม.ที่ 35-38 เเล้วยังเหลืออีก 15-12กม.
สุดท้า้ยเเล้ว เเสดงว่าปีนี้ พี่อาร์มต้องได้เวลาต่ำกว่า 8ชม.เเน่ๆ

ใจชื้นขึ้นมาอย่างไว เราสองคนไม่ต้องทนหนาวนานเเล้ว ช่วงนี้ยืนอาบเเดดไปก่อน
จะได้อุ่นๆ หน้าลอก หน้าดำ ค่อยไปขัดเอาที่หลัง เพราะหนาวมากกกกกก
จากเวลาที่คิดไว้คือ สตาร์ท เจ็ดโมง ถ้าพี่อาร์มปั่น 8ชม. พี่อาร์มก็จะถึงเวลาประมาณ 15.00น.

[nuke]

ระหว่างที่รอ ได้ใช้เวลาพบปะพูดคุยเพื่อนร่วมรุ่นอินทนนท์ หลายๆท่าน หลายๆจังหวัด
ระหว่างนั้นทุกคนก็ลุ้นเหมือนกันว่าพี่อาร์มจะมาถึงช่วงบ่ายสองมั้ย ถ้าถึงบ่ายสอง
พี่อาร์มก็จะทำเวลาได้ 7ชม.+- ซึ่งก็น่าจะทำได้

ถ่ายรูปคู่พี่ป้อม หนึ่งเดียวคนนี้
ผู้นำเวลารวม Bianchi Trip of the Year 2011 เชียงใหม่-เวียงจันทร์
พิชิตอินทนน์เป็นครั้งเเรกสำเร็จซะด้วย เก่งมากๆ


ถ่ายรูปหมู่หน่อย นานๆเจอกันที ปีละครั้ง เพื่อนร่วมรุ่นกันทั้งนั้น รุ่นอินทนนท์ อิอิ


คุณหน่อย ร้านสบายดี @ปาย ปีนี้ทำเวลาดีมากๆ ฟิตจริงๆ

[nuke]

เมื่อเวลาผ่านไป บรรยากาศเริ่มเงียบลงทุกขณะ เพราะนักเเข่งลงกันไปเยอะเเล้ว
ความหนาวมาเยือนมากขึ้น มากขึ้น เดินถ่ายรูปเล่นเเล้วกัน


ดอกไม้เนี้ย ไม่รู้ดอกอะไร ไม่รู้ที่อื่นมีรึเปล่า รู้เเต่ว่าผมได้เห็นเเต่ที่นี่เเหละ

[nuke]

ถ่ายรูปรอ จนไม่รู้จะไปถ่ายกับอะไรที่ไหนเเล้ว


ยืนรอจนนั่งรอ


จากนั่งรอ เป็นวิ่งรอ จากที่วิ่งเเล้วเหนื่อย จนกลายเป็นวิ่งไม่เหนื่อยเเล้ว
เพราะอยู่บนนี้นานจนเม็ดเลือดเเดงเเตกตัว กักออกซิเจนจนเข้าที่เเล้ว วิ่งเเบบฮาๆยังได้

[เสือรุ่งริ่ง]

อ่ะจัดไป รูปคู่ ระหว่างรอพี่อาร์ม..อิอิ..

[nuke]

เเละภาพนี้มีเรื่องราว อย่างที่บอกครับ นักปั่นที่ปั่นใช้เวลาไม่เกิน 6ชม.จะไม่เคยได้รับรู้ถึง
บรรยากาศ เเละความรู้สึกเเบบนี้ บรรยากาศที่ว่าคือ คนที่ปั่น 2-6ชม. ยังมีบรรยากาศของงานเเข่ง
มีนักเเข่งทะยอยเข้าเส้น ช่างภาพ ทีมงาน สต๊าฟ กองเชียร์ ฯลฯ ยืนรออยู่หน้าเส้น
เป็นบรรยากาศเเห่งความคึกคัก

หลังจากนั้นทุกคนก็ต่างพากันทะยอยลงไปเรื่อยๆๆๆๆ จนกระทั่งเวลาประมาณบ่ายโมงกว่าๆ
ความเงียบจะเริ่มมาเยือน คนน้อยลง หน้าเส้นเริ่มไม่มีใคร พอเข้าช่วงบ่ายโมงเเก่ๆ
นักปั่นที่เข้าเส้นชัยมา เเทบจะก้มหน้าเข้าเส้นกันทุกคน เพราะเงยขึ้นมาก้ไม่เจอใคร
ไม่มีใครถ่ายภาพ ไม่มีเสียงปรบมือ

ผมนั่งรอพี่อาร์มอยู่นานมาก จนสิ่งต่างๆที่กล่าวมาเริ่มเข้ามาสู่ความรู้สึก ทีเเรกนั่งเฉยๆ
เเต่พอเห็นใครเข้ามาเเล้วปรบมือให้เค้า ก้เห็นเค้าเงยหน้าเเล้วยิ้มบอกว่า ขอบคุณครับ
นึกในใจ จริงด้วย เวลาเราเข้าเส้นถ้ามีคนรออยู่เเสดงความยินดีด้วย เราก็ดีใจเหมือนเค้านี่นา่

งั้นก็ ปรบมือพร้อมเเสดงความยินดีกับทุกๆคนที่เข้าเส้นมาเลยเเล้วกัน พอเค้าเห็นเรา เเล้วเราเห็น
รอยยิ้มของเค้า บอกได้เลยครับว่า ผมมีความสุขครับ ที่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้พิชิตทุกท่านที่เข้ามา
ไม่ว่าท่านจะทำเวลาไปเท่าไหร่ ลงปั่นประเภทไหน ผมดีใจครับ ที่ได้อยู่ตรงนั้น เเละได้เเสดงความยินดี
กับผู้พิชิตดอยอินทนนท์ทุกท่านที่ผ่านเส้นชัยเข้ามา

หากวันนั้นผมไม่ได้รอพี่อาร์ม ผมก็คงไม่ได้รับรู้เลยว่า สิ่งที่พี่อาร์มเล่าให้ฟังในปีที่ผ่านๆมา
ว่าพอขึ้นไปถึงเเล้วไม่มีอะไรเลยนั้น บรรยากาศเเละความรู้สึกมันเป็นเช่นไร

ณ จุดนั้น เวลานั้น สิ่งที่ผมมอบให้เเก่ทุกคนได้คือ เสียงปรบมือ รอยยิ้ม เเละคำว่า
"ถึงเเล้วครับ ยินดีด้วยครับ" "สำเร็จเเล้วครับ ดีใจด้วยครับ" เเละสิ่งที่ได้กลับมานั้น เป็นรอยยิ้ม
เเละคำขอบคุณจากทุกท่าน รู้สึกดีจริงๆครับ

[nuke]

อ่ะจัดไป รูปคู่ ระหว่างรอพี่อาร์ม..อิอิ..

อุ๊ยหวานออกสื่อ ขอบคุณครับพี่รุ่งริ่ง

[ลมรำเพย]

มาตามลุ้นอีกรอบครับ...

[nuke]

หลังจากที่รอๆๆๆๆ จนเวลาล่วงเลยมาถึง บ่าย2กว่าๆ ซึ่งผมคิดว่าพี่อาร์มน่าจะใกล้จะมาถึงเเล้ว
ถ้าพี่อาร์มจะทำเวลา 7ชม.กว่าๆ ก็บ่าย2กว่านี่เเหละ คงจะมาถึง


ตัดสินใจเดินลงไปหนึ่งโค้ง จะได้เห็นพี่อาร์มขึ้นเนินหลังเต่ามา เเล้วก็วิ่งเข้าเส้นชัยไปพร้อมกันเลย


หลายท่านผ่านไป "ถึงเเล้วครับ ยินดีด้วยครับ" เอ๊ะทำไมพี่อาร์มยังไม่มา


อันนี้ ยืนส่งคนที่ลงไป "โชคดีนะครับ เดินทางปลอดภัยครับ" "ลงระวังๆนะครับ ปลอดภัยไว้ก่อนนะครับ"


ส่วนท่านที่ขึ้นมาก็ "ถึงเเล้วครับ อีกร้อยเมตรครับ ถึงเเล้วครับ"

[nuke]

ดูนาฬิกา บ่าย2ครึ่งเเล้ว ถ้าพี่อาร์มจะทำเวลา 7ชม.ครึ่งก็นี่เเหละ น่าจะใกล้มาเเล้ว
เอางัยดี ลองลงไปอีกโค้งมั้ย ได้ๆ เดินลงไปๆๆๆๆๆๆ ถึงหลักกิโลสุดท้ายเเล้ว

"เธอๆ พอเเล้วขืนลงไปมากกว่ากว่านี้ เดี๋ยวเราต้องเดินกลับขึ้นไปนะ"
"เออ จริงด้วย งั้นรอตรงนี้เเหละ"

ระหว่างรอ ก้ถ่ายรูปอีกเเระ


อีก 1กิโล


หมดเเรงเเล้วง่ะครับ รอนาน ชักหิว จะเดินย้อนขึ้นไปก็เดี๋ยวจะไม่เห็นพี่อาร์มไต่ขึ้นมา

[nuke]

เอ้า เดินลงไปอีกโค้งเเล้วกัน จุดให้น้ำสุดท้า้ย อยู่บนเนินพอดี พี่อาร์มมาจะได้เห็นเเต่ไกล


บ่าย 3โมง ผ่านไป เงียบ วังเวง เเละหนาว เห็นนักปั่นขึ้นมาไกลๆ "เธอๆ ใช่พี่อาร์มป่าว"
คนเเล้วคนเล่า ไม่ใช่พี่อาร์มซักที พร้อมกับความหวังลึกๆที่คิดว่าพี่อาร์มจะมีเวลาเป็นเลข 7
อยู่ข้างหน้าคงเป็นไปไม่ได้เเล้ว เพราะเกินบ่าย3เเล้วก้เท่ากับ 8ชม.เเล้ว เเต่ไม่เป็นไร
คงไม่เกิน 9ชม.เเน่ๆ ยังงัยก็คงเร็วกว่าสถิติครั้งที่ 2ที่ 8ชม.50นท.เเน่ๆ เเต่จะเร็วขึ้นเท่าไหร่


"พี่อาร์ม มาเเล้ว เอ้วๆๆๆ พี่อาร์มมาเเล้ว เฮๆๆๆๆๆๆ"