
สามเสือสาวไปรอผมที่ปั๊มน้ำมันปตท. เลยเพชรบุรีออกไป
ส่วนผมก็ปั่นเดี่ยวมาเรื่อยๆ จนใกล้ถึงตัวเมืองเพชรบุรีก็ตามเข้ากลุ่มใหญ่ เพราะตั้งใจไปกินข้าวที่จุดเซอร์วิส
...
ช่วงที่จะแยกเข้าเลนคู่ขนานเพื่อตัดเข้าโรงเรียนที่กำหนดเป็นจุดพัก...
กลุ่มใหญ่ที่กำลังปั่นเลี้ยวซ้ายเข้าทางออกคู่ขนาน
พลันก็ได้ยินหัวขบวนตะโกนบอกให้ระวัง... ทุกคนก็ลดความเร็วลง
ผมชะลอความเร็วตามคันข้างหน้า ที่ต้องบีบตัวเข้าคอขวด ที่รถยนต์จอดขวางอยู่
รถผมเสียหลักพุ่งเซจะเข้าไปชนรถยนต์ที่จอดขวางอยู่ ผมประคองรถเข้าไประหว่างซอกชิดฟุตบาทแล้วเบรค
น้องที่เกี่ยวล้อหลังผม เสียหลักล้มลง...
ผมจอดรถรีบวิ่งไปช่วย... เสียงนักปั่นตะโกนบอกให้รีบย้ายรถยนต์ที่จอดขวางออกไปให้พ้นจุดอับ
ช่วยถอดคลีตที่ติดบันได เช็คดูสภาพการบาดเจ็บ...
โชคดี... ที่น้องเค้าเป็นอะไรมาก แค่ถลอกนิดหน่อย
แต่ก็นั้นล่ะครับ... เรื่องไม่น่าจะเกิดเป็นอุบัติเหตุ ก็น่าจะเป็นอุทาหรณ์สำหรับรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ
บ่นให้ฟัง... ไม่ได้หมายความว่าจะมาตำหนิกันหร็อกนะครับ เพราะผมเชื่อว่ากรรมการผู้จัดงานตั้งใจจัดงานให้ดีที่สุดอยู่แล้ว
เพียงแต่ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่น่าเกิดอย่างนี้อีก...
...
ไหนๆ ก็บ่นวิจารณ์แล้ว ขอบ่นเบาๆให้กรรมการจัดงานไว้เพื่อปรับปรุงต่อไป...
ผมมาปักหลักเก็บภาพช่วงระหว่างทางชะอำ-หัวหิน เป็นจุดที่สอง
ก็รอจนเหลือนักปั่นกลุ่มท้ายๆแล้วล่ะ... จึงได้ออกปั่นต่อเข้าจุดหมาย
เย็นพอสมควรแล้วล่ะตอนนั้น นักปั่นแนวหลังประเภทไม่ใช่ขาแรง
ก็ทะยอยปั่นทิ้งระยะห่างกันมากตามกำลังที่เหลือก้นถัง...
ผมเลี้ยวตามนักปั่นที่เห็นอยู่ไกลเข้าชายหาด เห็นนักปั่นหลายท่านย้อนกลับมาจากทางข้างหน้า
หลงเลยไปครับ...
ไม่มีป้ายบอกให้เลี้ยวซ้ายเข้าจุดหมาย
ไม่มีปัญหาครับสำหรับทีมกรรมการ หรือแนวหน้าที่เกาะกันเข้ามาเป็นกลุ่มแรกๆ
แต่แนวหลังนี่สิครับ...
ผมเข้ามาไม่เจอสามเสือสาวในกลุ่ม โน้นหลงไปเกือบถึงเขาตะเกียบ
ผมโทรบอกพรรคพวกที่ปั่นตามหลังมา พร้อมออกไปรอบอกที่หน้าปากซอย
แนวหลังหลายท่านหลงเลยทางเลี้ยวไปครับ...
หลงไปไม่พอ... เข้ามาถึงเส้นชัย กรรมการเก็บพรมแดงไปเรียบร้อย
โชคดีที่ยังมีชายหาดและทะเลคอยปลอบใจที่ประคองตัวเข้าเส้น...
...
บ่นเบาๆให้ฟัง...
ถือว่าเป็นตัวแทนแนวหลังไปถึงคณะกรรมการที่จัดงานก็แล้วกันนะครับ
คงไม่ว่ากัน.


























































