ทำไมใคร ๆ ก็อยากปั่นจักรยานไปเที่ยว " หลวงพระบาง "

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

อาการของ พี่ดาบ คือไม่มีแรงกดและดึงลูกบันได แต่ไม่มีอาการของ ตะคิว ถามหา

จุดถัดไปที่เราแวะพักคือที่บ้าน ผาเจ้า โดยผมหยุดถ่ายรูปที่ป้ายของหมู่บ้าน พี่ดาบขี่รถเลยไปเล็กน้อยก็ถึงที่ที่ คุณ ตู่ และ คุณ จิตติ จอดรถพักอยู่ แต่ที่จอกรถพักนั้นไม่สามารถ ถ่ายรูปได้เนื่องจากเป็นค่ายทหาร

ภาพวิว บริเวณบ้าน ผาเจ้า

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

ยังคงเป็นภาพวิวบริเวณ บ้าน ผาเจ้า อยู่ครับ

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

มาต่อภาพวิวกันอีกสักหน่อย ก่อนที่รูปที่ย่อไว้หมดแล้วครับ เดี๋ยวขอไปย่อรูปก่อน




ถ่ายรูปตัวเองเสียหน่อย

[Lemon_Bike]

ภาพจากหลวงพระบาง

[Lemon_Bike]

สะบายดีหลวงพระบาง

[raiarj]

[Lemon_Bike]

ยามเช้าที่หลวงพระบาง

[Lemon_Bike]

สิ่งหน้าสนใจที่ หลวงพระบาง

[Lemon_Bike]

สภาพสถานที่ต่าง ๆ ที่หลวงพระบาง

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

มาลงรูปกันต่อครับ หลังจากที่ เพื่อนสมาชิกได้มาลงคั่นเวลาให้ครับ
หลังจากพักที่บ้าน ผาเจ้าแล้ว ก็ออกเดินทางต่อไป บ้านบ่อน้ำอุ่น กันครับ ผมเห็นช่วงใหนวิวสวยก็หยุดถ่ายรูปบ้างเป็นบางครั้งแต่ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงที่หยุดรอ พี่ดาบ


เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล

เส้นทางที่ผ่านมา

อากาศยามเย็น

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

ผ่านหมู่บ้านชื่ออะไรก็จำไม่ได้แล้วครับต้องขอโทษด้วย เพราะผมไม่ได้จดรายละเอียดระหว่างเดินทางไว้ครับ รู้แต่ว่าขึ้นอยู่กับแขวงเวียงจันทน์
ตรงจุดนี้ผมขี่รถขึ้นมารอ พี่ดาบ เนื่องจากเนินนี้ขึ้นมายาวมาพี่ดาบขี่ขึ้นได้ช้า ส่วนรถผมนั้นได้เซ็ตรถไว้ให้ขี่จานหน้าเล็กสุด 22 ฟัน และจานหลังใหญ่สุด 34 ฟัน ถ้าขี่ด้วยความเร็วรอบขาประมาณ 85 รอบ/นาที จะได้ความเร็วประมาณ 7 กม./ชม.เมื่อขี่ขึ้นมาแล้วก็ถ่ายรูปลงไปยังทางที่ขึ้นมา

ชาวบ้านจะมาปลูกบ้านอยู่ริมถนน ทั้งนี้เพราะว่าในเส้นทางตั้งแต่บ้าน ผาตั้งเป็นต้นมา พื้นที่ส่วนใหญ่จะเป็นภูเขาเสียส่วนมากหาพื้นที่ราบแทบไม่เจอ ชาวบ้านเลยมาอาศัยเอาพื้นที่ราบข้างถนนหลวงเป็นพื้นที่ปลูกบ้าน พูดง่าย ๆ ว่า ถ้าท่านขับรถชิดขอบทางมากไป อาจจะไปเฉี่ยวเอาหลังคาบ้านของชาวบ้านได้

เส้นทางที่ยังต้องขี่ไปข้างหน้า

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

ป้ายนี้บอกว่าทางลงลาดชัน 10% แต่ปรากฏว่าเลข 1 ได้หายไปแล้วคงเหลือแต่เลข 0

ตรงบริเวณที่ผมยืนรอ พี่ดาบ อยู่นั้นก็มีแม่เป็ดภูเขาเดินพาลูก ๆ กลับเล้า ผมคิดว่าเป็ดที่นี่ไม่น่าจะว่ายน้ำเป็นเพราะมันไม่มีบ่อน้ำให้หัด ว่าย ครับ

และแล้ว พี่ดาบ ก็เดินเข็นรถขึ้นมาครับ


หลังจากนี้พี่ดาบก็ต้องเดินเข็นรถขึ้นภูเขาไปยังร้านอาหาร ภูเพียงฟ้า ที่อยู่บนยอดเขา จึงเป็นที่มาของชื่อ พี่ดาบ 7 โล ผมก็เดินเข็นรถไปเป็นเพื่อน พี่ดาบ เพราะว่าเย็นมากแล้วกว่าจะเดินถึงยอดดอยคงใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมง ซื่งเส้นทางต่อไปนี้จะไม่มีบ้านคนอีกแล้วจนกว่าจะถึงข้างบนแถมเป็นคืนเดือนมืด 15 ค่ำ อีกด้วย ส่วน คุณ ตู่ และคุณ จิตติ ผมได้บอกให้ล่วงหน้าไปก่อนให้ไปคอยที่ ร้านกาแฟ ยอดดอย

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

ผมและพี่ดาบกว่าจะเดินถึงร้านภูเพียงฟ้า ก็เกือบ 2 ทุ่ม พวกเราเลยสั่งอาหารทานกันที่นั่นเลยเพราะถ้ารอลงไปยัง บ้านภูคูน ก็ตั้งอีก 10 โล ถึงจะเป็นทางลงเขาแต่เราก็ไม่สามรถทำความเร็วได้เนื่องจากเป็นตอนกลางคืนเดือนมืดถึงเราจะมีไฟฉายก็ตามแต่ก็ไม่สามารถให้เห็นเส้นทางได้สว่างเหมือนตอนกลางวัน เมื่อเรา 4 คนทานอาหารเสร็จแล้วก็ออกเดินทางกันต่อเพื่อไปยัง เฮือนพัก ภูคูน เมื่อไปถึงก็ถามกับทางเจ้าของเฮือนพักว่ามีเพื่อนของเรามาพักหรือไม่ ทางเจ้าของบอกว่าไม่มี แต่เห็นนั่งรถเลยไป พวกเราเลยต้องขี่รถไปอีก 5 กม.เพื่อที่จะไปสามแยก ภูคูน และเราก็พบกับ พี่ไพศาล เขยลาว ที่เฮือนพักตรง สามแยก ผมสอบถามพี่ไพศาลว่า ทำไมไม่พักที่ เฮือนพัก ศาลาภูคูน พี่ไพศาลบอกว่าไม่รู้ว่าอยู่ตรงใหน เนื่องจากรถที่ขออาศัยมานั้นพามาส่งที่นี่ ที่ภูคูน นี้อากาศหนาวมากในตอนที่เราไปถึง อุณหภูมิน่าจะต่ำกว่า 10 องศา แถมที่พักไม่มีน้ำอุ่นให้อาบด้วย แต่พวกเราก็ต้องอาบและสระผมเนื่องจากเหนื่อยมาทั้งวันแล้วอยากอาบน้ำให้สะบายตัวหน่อย
ในรูปเป็นเช้าวันใหม่ เราออกเดินทางกันประมาณ 9 โมงเช้าซึ่งเป็นฤกษ์ดีของพวกเราเพราะทุกวันกว่าจะทานอาหารและธุระส่วนตัวเสร็จและได้เวลาออกก็จะเป็นเวลานี้ทุกวัน ส่วนพี่ดาบและพี่ไพศาล ผมส่งขึ้นรถโดยสารให้ไปหลวงพระบางเลย โดยผมเขียนแผนที่และ เฮือนพักที่จะให้ไปพักรวมทั้งถ้าหากไม่ได้ที่พักที่ผมเขียนไปให้แล้วไปได้ที่อื่น ก็เขียนแผนที่ให้ไปคอยอยู่ที่แยก ร้านกาแฟ ประชานิยม

ตอนเช้าที่อยู่ที่ที่พัก ภูคูน นั้นหมอกลงจัดมาก มองอะไรแทบไม่เห็น ถ้าเกิน 10 เมตร ไปแล้วมองไม่เห็นครับ พอออกจากที่พักมาได้หน่อยช่วงขี่ขึ้นเขาผมก็โซ่ขาดต้องทำการตัดต่อโซ่กันใหม่ เมื่อต่อโซ่เสร็จแล้วก็ขี่รถกันมาได้สักพัก พอหมอกเริ่มจางอากาศคายหนาวแล้วก็จอดถอดเสื้อคลุมออก และหยุดถ่ายรูปกัน

หลังจากที่ขี่ขึ้นเขากันมาเกือบครึ่งวันแล้วก็ดิ่งลงมาเจอสะพานข้ามแม่น้ำตรงนี้ก็เลยหยุดถ่ายรูปกัน รูปนี้ คุณ ตู่ หมวกแตก

คุณ จิตติ กระทิงแดง

อันนี้รูปผม ทูรย์ ท่องเที่ยว

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

คุณ ตู่ ขอถ่ายรูปคู่กับ คุณ จิตติ

ที่สะพานนี้เพื่อนๆ ที่ขี่จักรยานมาชอบจอดรถถ่ายรูปกัน เรียกว่าเป็นมุม มหาชน เลยก็ว่าได้

[ไพฑูรย์ 081-841-9557]

คุณ จิตติ ยืนหามุมมองถ่ายรูปอยู่

หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เอากล้องออกมาถ่ายรูปอีกเลย จนถึง หลวงพระบาง ระหว่างทางเราแวะทานอาหารเที่ยงกันที่ กิ่วกระจำ แล้วก็ดิ่งลงเขากันอย่างเมามันเพราะเป็นทางลงเขายาว ก่อนที่จะมีขี่ขึ้นเขาอีกในช่วง ภูเชียงเงิน และช่วงนี้เองที่ คุณตู่ หมวกแตก เริ่มมีอาการหมดให้เห็นผมต้องคอยขี่รถอยู่เป็นเพื่อน ส่วน คุณ จิตติ นั้นตอนทานอาหารเที่ยงได้สั่ง กระทิงแดงมากิน ทั้งๆ ที่คุณ จิตติ ไม่เคยกินกาแฟ หรือ กระทิงแดง ระหว่างที่นั่งทานอาหารกันผมได้บอก คุณ จิตติ ว่าผมมีเพื่อนคนหนึ่งเวลาจะไปแข่งจักรยาน ก่อนแข่งจะกินกระทิงแดง เมื่อถึงเวลาแข่งจะปั่นระเบิดเลย และติดอันดับเป็นประจำ คุณ จิตติ จึงสั่งมากิน และก็ได้ผลเช่นกัน ปรากฏว่าช่วงขี่ขึ้นเขา แกเล่นยืนโยกขึ้นนำหน้าหายไปเลยครับผมกับคุณตู่ อยู่ลั้งท้าย คุณ จิตติ แกไปนั่งคอยรอยู่บนยอดเนินก่อนที่จะดิ่งลงอีกครั้งก่อนที่จะมืด นี่แหละจึงเป็นที่มาของชื่อ จิตติ กระทิงแดง