นิยายรักขาดตอน ทริปล่องใต้ ขอไปด้วยคนนะ...นะ

เสืออิฐ คนหลังอาน

...สวัสดีครับ พี่เหน่งหนักแน่น

...เข้ามาติดตามนิยายครับ

...เป็นนิยายที่น่าติดตามเป็นอย่างยิ่งเลยครับ แต่ผมยังอ่านไม่หมดเลย เดี๋ยวมีเวลามาอ่านต่อ (เพิ่งจะถึงวันแรกเอง

)

+++ ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ผ่านหน้าจอครับ +++

เหน่งหนักแน่น

เป็นการพบหน้ากันครั้งแรกของแขกผู้มาเยือนจากแดนอีสาณกับพี่ชายคนใต้เมืองตรัง โกหรุ่ง ข้าฯโดนตำหนินิดหน่อยตรงที่ไม่โทรมาบอกกล่าวล่วงหน้าว่าจะมาเที่ยว (เป็นความตั้งใจครับโกหรุ่ง) พูดคุยทำความรู้จักกันเพิ่มเติมได้ไม่นานนัก ก็ได้เวลาที่รถไฟจะเคลื่อนขบวน ร่ำลาเรียบร้อยและข้าฯสัญญากับโกหรุ่งเอาไว้อีกครั้ง จะกลับมาหาใหม่ครับโก

รถไฟเคลื่อนขบวนออกจากสถานีอย่างช้าๆและเร็วขึ้นตามความเร็วรอบ น้ำสีอำพัน คือสิ่งที่ขาดไม่ได้เช่นเดิม คิดไปเองหรือไม่ที่เป็นเพื่อนชั้นดียามเดินทาง วิวสวยๆของธรรมชาติข้างทาง สายลมที่พัดมากระทบใบหน้า อืมม์..อีกฟิลลิ่งนึง ดีเหมือนกัน
ข้าฯนั่งดื่มไปยิ้มไป ตรงข้ามคือลุงเป็นเพื่อนร่วมเตียงของข้าฯในวันนี้ แต่ลุงเตียงบน ข้าฯเตียงล่าง
ลุงลงไหนหล่ะทิด
ข้าฯกรุงเทพฯครับ ข้าฯตอบออกไป แล้วลุงลงไหนหล่ะครับ
ลุงลงคนละที่ ลุงไม่ได้ลงกรุงเทพฯหรอก ลุงลงสามเสน
ข้าฯฮึ่ม...กระป๋องที่สามถูกเอาออกมาทำหน้าที่ของมัน
ลุงว่าแต่..ที่แขนซ้ายอ่ะ สักเป็นรูปอะไรหรือทิด ลุงเห็นมันขยุกขยิก
ข้าฯอ๋อ..ข้าฯเริ่มกระหยิ่มที่มีคนสังเกตุรอยสัก มังกรลอดเมฆ ที่ข้าฯภูมิใจมากๆ จึงบอกลุงออกไปว่า รูปมังกรกำลังลอดเมฆออกมาครับลุง แต่มันต้องพลิกแขนดู ลุงดูแบบนี้มันจะมองไม่ค่อยออกครับ
ลุงมังกรหรอ...ลุงคิดว่ามันเป็นรูป สำเนาทะเบียนบ้าน ลุงเห็นมันยึกๆยักๆ ขะยุกขะยิก555

อุ๊ว้ะ...ข้าฯเริ่มคิดว่า ลุงนี่ไม่ธรรมดาแน่นอน ลูกเล่นใช้ได้เลย แบบนี้เดี๋ยว เดี๋ยวมีเฮแน่นอน
ข้าฯอ๋อ...ถ้าจะสักรูปสำเนาทะเบียนบ้าน จะต้องไปสักที่อ.ครบุรี โคราชโน่นกับท่านอาจารย์เอี้ยง โอ๊ะโย๊ะโหยว ถึงจะดี ทั้งแรงทั้งขลัง ลูกศิษย์ลูกหาท่านเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด ลงรักษ์หน้าท้อง เอ๊ย..หน้าทอง เยี่ยม
ลุงแล้วเวลาของขึ้นเป็นยังไง มังกรลอดเมฆของเราเนีย

ลุงเริ่มยิงคำถามหนักขึ้น ข้าฯก็เลยต้องเล่นกับลุงอีกสักตั้ง
ข้าฯอ๋อ...มันก็จะมุดไปเรื่อยอ่ะครับ เจอมันเป็นมุด เลื้อนพันไปเรื่อย555

ลุงลุกต่อขึ้นไปอีก
ลุงแล้วถ้าสักยันต์เป็นรูปสำเนาทะเบียนบ้านหล่ะ เวลาของมันขึ้นมันออกฤทธิ์ยังไง

ข้าฯอ๋อ..เวลามันออกฤทธิ์นะลุง จดยิกเลยหล่ะ คนที่สักรูปสำเนาทะเบียนบ้านเนี่ย จะทำตัวเป็นนายทะเบียนสำมะโนครัวเชียวนะลุง สนใจไหมหล่ะลุง555

ลุงเริ่มค้อนขึ้นมาบ้าง จากนั้นพนักงานบนรถไฟก็ได้มาคั่นเวลา จัดการปูที่นอน ทำให้ข้าฯกับลุง ยุติการสนทนากันไปโดยปริยายและต่างแยกย้ายกันเข้าเตียงใครเตียงมันzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

สวัสดีรอบวงครับ..พี่น้องครับ

เหน่งหนักแน่น

รถไฟจอดเทียบชานชะลาหัวลำโพง ความกังวลที่มีต่อเจ้าเสือขี้ดื้อ ทำให้ต้องรีบ กึ่งเดินกึ่งวิ่ง ไปที่ตู้สัมภาระให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ กลัวว่าเจ้าเพื่อนยากจะบอช้ำจากการเดินทางไกล ช่างเป็นห่วงนายเหลือเกิน

พูดถึง กึ่งเดินกึ่งวิ่ง พอจะนึกภาพกันออกนะครับ แม่ผมเคยบอกว่า ผมเป็นคนที่ กึ่งเดินกึ่งวิ่ง แล้วดูสง่างามเป็นที่สุด ขนาดท่านพ่อผม กึ่งเดินกึ่งวิ่ง นั้น ยังไม่ดูสง่างามเท่าผมเลย ท่านแม่ผมจะภูมิใจมากและจะต้องยิ้มที่มุมปากทุกครั้งไป ที่ได้เห็นผม กึ่งเดินกึ่งวิ่ง หลายๆครั้งยังต้องบอกให้เพื่อนบ้านในซอยมาดูผม กึ่งเดินกึ่งวิ่ง อยู่เสมอๆ ขนาดสมัยเรียนนั้นทั้งคุณครูและเพื่อนๆ ทั้งหญิงและชาย ต่างก็ชื่นชมการ กึ่งเดินกึ่งวิ่ง ของผมอยู่ตลอดครับ

หลังจากเอาสัมภาระขึ้นหลังเจ้าเสือขี้ดื้อเสร็จเรียบร้อย ก็ได้สังเกตุแววตาของคนรอบข้างที่มองมาหาข้าฯ สายตาทุกคู่นั้นมีรอยยิ้มอยู่ในดวงตา ทำให้หัวใจข้าฯนั้นพองโตขึ้นมาทันใด โอ้...เราช่างได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นดีจัง สังเกตุได้จากแววตาที่สื่อออกมา ของผู้คนที่เดินผ่านตัวข้าฯและเจ้าเสือขี้ดื้อ เราคงจะดูเท่ห์น่าดูชมสินะ สองมือที่จับบนแฮนด์จูงเจ้าเพื่อนยากเดินออกมาจากสถานีอย่างเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและมั่นคงยามสืบเท้าออกไปแต่ละก้าว ใช่สิ ก็เรามัน เหน่งหนักแน่น เอ๊ะ แต่คนที่นี่เค้ารู้ว่าเป็นเราได้ยังไงนะ ทันใดนั้นเองเสียงของสุภาพสตรีแหลมๆ เล็กๆ น่าฟัง เพราะพริ้ง จับใจ ลอยตามสายลมมาจากข้างหลัง พี่ค๊ะ พี่ค๊ะ พี่ใส่กางเกงกลับหลังค๊ะ
วุ่นวายกับเรื่องกางเกง กลับหลังหัน อยู่สักพัก เสียงโทรศัพย์มือถือก็ดังขึ้น งานแต่งที่ใด เป็นได้แค่แขกรับเชิญ อยากแต่งอย่างเขาเหลือเกิน ขาดเขินที่ยังไร้คู่ "ไมค์ ภิรมย์พร"ปัดโธ่...ว้อย ตรูว่าเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าแล้วนะ กะว่าจะมาเป็นหนุ่มบางกอกซะหน่อย หมดกันคราวนี้

หลังจากขายหน้าอยู่พักใหญ่ ก็มีเสียงของลุงดังขึ้นมาทันที
ไอ้ทิด...พึ่งสึกออกมาก็จะเอาเมียเลยนะฮ่วย...นี่อุตส่าห์เตรียมตัวสกินเฮดมา เพื่อเข้าเมือง ลุงนะลุง ผมไม่ใช่ทิดสึกใหม่คร๊าบบบบบบบบบ
ปัดโธ่...โว้ย

HELLO พี่เหน่ง พี่เหน่ง อยู่ไหนครับพี่ เสียงวิทย์ ลอยตามมาคลื่นความถี่ GSM ชนิดบัตรเติมเงิน
ข้าฯโหล โหล ฮ่วย ยู้พี่ เอ๊ย อยู่นี่ครับน้อง กำลังจะเดินออกไป
วิทย์ครับพี่ พวกผมรอต้อนรับพี่อยู่ข้างหน้านี่แหละครับ
ข้าฯโอเช..เด๋วเจอกันนะ

เหน่งหนักแน่น

ขอขอบคุณ
ประเทศไทยที่ให้แผ่นดินเกิด อยู่ และตาย และมีธรรมชาติที่สวยงามให้ได้ดูและได้เห็น
เสือระนองทุกๆท่านกับการต้อนรับที่แสนอบอุ่น
เสือพังงาทุกๆท่านกับการต้อนรับที่แสนอบอุ่นเช่นกัน
พี่น้องผองเพื่อน THAI BTC ทุกๆท่านที่โทรหาด้วยความห่วงใย
ผู้ร่วมทริปทุกท่าน ลุงก้อง พี่ไก่ นายmet เจ๊หม่วย สาวอุ๊ ขอบคุณที่ยินยอมให้หยอก
นายjeepffwที่ให้ฝากรถ,น้องวิทย์kona sutraที่มาส่งและมารับพร้อมขนมอีกห่อใหญ่,น้องบอย ครบุรีที่มาส่งวันเดินทางกลับจ.อุบลและประทับใจยิ่งที่นายแจ้ว ไข่นุ้ยลาชั่วโมงงานที่ยังไม่เลิก เดินทางมาส่งวันกลับอุบลพร้อมยาคลายกล้ามเนื้ออีก 6 กระป๋อง
เพื่อนนักปั่นทุกท่านที่เข้ามาทักทายในสรุปทริปนี้
THAI MTB ที่ทำให้ข้าฯได้มีโอกาศเอ่ยคำว่า ขอบคุณ
ครอบครัวข้าฯที่เปิดโอกาสให้ข้าฯออกไปเห็นในสิ่งที่หวัง

ขอบคุณจริง..จริง

ming_khwunchai

ขอบคุณกับเรื่งราวสนุกๆ และวิวสวยๆ เอาไว้มีโอกาส จะเลือกปั่นตามเส้นทาง
คุณเหน่ง ในช่วงที่วิวสวยๆ เช่นระนอง พังงา อยากเห็นเขาพิงกัน

พันไมล์

อ่านสรุปทริปของ พี่เหน่ง แล้ว อยากจะออกไปปั่นซะเดี๋ยวนี้เลย ... ไปไหนก็ได้ ... พับผ่าซิ

มุก

เล่าเรื่องเก่งอย่างนี้นี่เอง...ถึงว่า!!!!!!ซี๊ซซซซ(ทำเสียงสูงแบบโน๊ต อุดม)

...แวะมาทักทาย สบายดีครับ คุณเหน่ง หนักแน่น

เป็ดน้อย

ผมเข้ามาตามอ่านเกือบทุกวัน ก่อนนอนและตอนตื่น
รออ่านให้จบ ไม่กล้าโพสต์คั่นกลาง กลัวจะขาดตอน.....

บอกได้คำเดียวจริงๆ
สุดยอดๆๆๆ ขอซูฮก หลายๆที
ลีลา เหลือร้ายจริง เสียดายวันปั่นน่าจะตรงกันเนอะพี่

ยังไงขอคาราวะและตำจอกที่เขาใหญ่หน่อยนะพี่....อิอิ

แจ้ว พัทลุง

ผมก็ตามอ่านทุกวันเหมือนกัน...สงสัยต้องตามรอยพี่เหน่งเร็วๆนี้แน่เลย....พี่หมิงว่าไงคับอยากลงใต้หรือเปล่าคับ...เดือนมิถุนาเลยดีไม๊พี่

เจอกันที่เขาใหญ่นะคับ พี่เหน่ง ขอบคุณเรื่องราวสนุกๆ

sudvon

....มาเริ่มต้นอ่านที่หน้า 9
เริ่มแรกก็อ่านคร่าวๆ
มาจับจิตต้องบทสนทนากับคุณลุงแรกๆ ก้อแค่ยิ้ม-ยิ้ม...

ยิ้มเริ่มกว้างขึ้น ในบรรทัดต่อมา....

แล้วก็....

ในที่สุด
ทนไม่ไหวต้องเอาผ้าคลุมไหล่มาปิดปากไว้
เดี๋ยวเพื่อนโต๊ะข้างๆ หาว่าบ้า นั่งขำอยู่ได้
กร๊าก กร๊าก กร๊าก ทนไม่ไหวแล้ววุ้ย
ขอมาโพสต์ความในใจก่อน
จากนี้แล้วจากลับไปอ่านต่อ

ปล.ขณะนี้ผ้ายังพันคอจนถึงปาก กลัวเพื่อนมันหาว่าอีนี่บ้าจริงๆ
ปิดไว้ ปิดไว้ ปิดเสียงหัวเราะไว้
แดดยิ่งร้อนอยู่ มันนั่งขำอยู่ด๊าย

ลุงก้อง

ทิดเหน่ง ถึงตรังแล้วไม่ได้ อายบอลล์ โกคิ้มหรือไง เสียดายเลยอดกินหมูย่าง กับยาคลายกลามเนื้อ ปลายฝนต้นหนาวนี้ต้องไป อีกสักครั้ง ภาคใต้หน้าปั่นจักรยานมากๆ
ยกเว้น ยะลา นราธิวาส ปัตนี