ตื่นตา ตื่นใจ กับธรรมชาติ พระอาทิตย์อัสดง ช่างงดงามอะไรเช่นนี้ ซากความเสียหายเมื่คราวนั้นแทบจะไม่มีเหลือให้เห็นแล้ว จะเพิ่มขึ้นมาก็คือ ร้านอาหารและโครงการบ้านจัดสรรของคนมีกะตังค์ที่สร้างยื่นออกไปริมชายหาด ไม่ว่ากัน รวยซะให้เข็ดนะ
ได้เวลากลับแล้วคร๊าบ เสียงลุงก้อง ตะโกนก้อง ออกมา โกดำเสือหมอบ ลุงก้องขาแรงแห่งล้านนา ข้าฯ คือชุดแรกที่ถึงรถถีบก่อน ส่วนโกพรและลุงสมนึก ยังเดินมาไม่ถึง ทีนี้ทำไงดีหล่ะ ข้าฯคิดอยู่ในใจ เอาฟร๊ะ ยังไงขอเกาะกลุ่มหน้าก่อนล่ะกัน เพราะรถข้าฯก็ไม่ได้ติดไฟหน้ามา จะมีก็เพียงแต่ลุงก้องคนเดียวเท่านั้นที่นำไฟหน้ามาด้วย ส่วนกลุ่มหลังคุณลุงอ.สมนึกเห็นแว๊บๆว่ามีไฟหน้าอยู่ ถ้าเราหลุดกลุ่มยังมีกลุ่มหลังพอให้เกาะกลับวัด
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เสือหมอบเบียงคี่ของโกดำเริ่มที่จะเปลี่ยนใบหน้ามาเป็นใบใหญ่ แอร์บอร์นของลุงก้องไม่รอช้าที่จะเปลี่ยนไปเล่นจานหน้า44 ไอ้ข้าฯเหล็กไหล520มีหรือจะยอมใบหน้า50 คือคำตอบสุดท้าย แคร๊กกกกกกกกกก
ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางของข้าฯยอมรับว่า ขามันหนักขึ้นทันตาเห็น แต่ว่า...ทำไงได้หล่ะ ถ้าหลุดกลุ่มตอนนี้ตรูจะทำยังไงฟร๊ะเนี่ย รอบข้างตัวนั้นมืดสนิท จะมีแสงก็จากตัวหิ่งห้อยเท่านั้น กลุ่มหลังหรือ แทบจะมองไม่เห็น
ความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 27-29 อืม..ยังพอรับได้ แต่การเต้นของหัวใจนะสิ เฮ้ย ตอนซ้อมปั่นอยู่ที่อุบลฯเรามันก็ไม่ได้เหนื่อยปานนี้นี่หว่าสำหรับความเร็วขนาดนี้ ใช่หนิ ไอ้ตอนซ้อมมันอ่ะตอนเช้า สว่างโล่เลยแต่นี่มันรอบตัวมือสนิท รถก็ไม่มีสวนมาเลยให้เห็นสักคัน ป๊อดก็ยอมรับว่าป๊อดว่ะงานนี้ ปั่นไปคิดไปกลัวไป
ข้าฯลุงก้อง ผมสายตาไม่ดีนะลุงกลางคืน ยังไงแล้วขออาศัยแสงไฟจากหน้ารถลุงหน่อยนะครับ อย่าแซงผมขึ้นไปหล่ะ
ลุงก้องจัดไป...
สิ้นเสียงลุงก้อง โกดำยังคงควงรอบขาหนักขึ้นไปเรื่อยๆ 30-32 คือตัวเลขที่เห็นบนเรือนไมล์ 35คือตัวเลขล่าสุด เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าฯก้มลงมอง
แฮก...แฮก...แฮก...งิ๊ก..งิ๊ก...หงิง...หงิง...ตาย ตรูตายแน่งานนี้
อีกอึดใจไม่นานนัก เราก็กลับเข้ามาถึงวัด กลุ่มหลังตามติดเข้ามา อาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยทีนี้เอาหล่ะสิครับ ไอ้ที่กินไปเมื่อตอนเย็นหนะ มันถูกเอาออกมาใช้จนหมดแล้ว ความหิวเริ่มเข้ามาทักทายรวมกับความกลัวที่มีเป็นทุนอยู่แล้ว ขนมปังสองก้อนถูกเติมลงไป มันก็ยังไม่สามารถสกัดกั้นความหิวลงได้
ข้าฯหลวงพี่ครับ...ขอมาม่าสักห่อครับ
ลุงก้องตาเหน่งนี่ ยังหิวอีกหรอ ตะกี๊เห็นฟาดข้าวในครัวไปตั้งเยอะ กินเก่งจัง ทีปั่นไม่เห็นเก่งเหมือนกินเลย กินมาก น้ำหนักเยอะนะ
หลวงพี่มีถั่วแดงได้ไหม ต้มถั่วแดงกินล่ะกัน มาม่าไม่มี
คืนนั้น ข้าฯเลยรอดตายไปอีกมื้อนึง
ปกติกลางวันลมทะเลจะพัดขึ้นฝั่ง พอตกค่ำลมจากฝั่งจะพัดลงทะเล แต่วันนี้...อากาศไม่ได้อ้าว แต่ก็ไม่มีลมพัดมาเลย เรานั่งคุยกันจนถึงประมาณ สี่ทุ่ม ก็แยกย้ายกันเข้านอน แต่ก่อนนอนเราก็ได้อาบน้ำกันเป็นครั้งที่สอง ค่อยยังชั่วหน่อย บุญคุณถั่วแดง
ปุบ ปั๊บ ปุบ ปั๊บ เสียงเหมือนเอาผ้าขาวม้าปัดยุงกระทบเสียงเต๊นท์ ปุบ ปั๊บ ปุบ ปั๊บ ข้าฯพยายามที่จะลืมตาขึ้นมา แต่ทำยังไงก็ไม่สามารถที่จะลืมตาขึ้นมาได้ อาจเพราะเหนื่อยจากเมื่อตอนเย็นสะสมมาจากการปั่นของช่วงเช้าด้วยและอีกอย่าง...
อากาศที่ร้อนอบอ้าว เหงื่อเริ่มออกมาตามตัว ความเหนอะหนะเริ่มเข้ามา เอาน่าอีกหน่อยก็เช้าแล้ว ช่างมัน และข้าฯก็หลับต่อโดยไม่ได้สนใจว่าเสียงตะกี๊นั้น เจ้าของเสียงเป็นใคร ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
แคว๊กก แคว๊กก...
ร้อนจังเลย ยุงก็เยอะด้วย มาอาบน้ำกันดีกว่านะคร๊าบ ร้อน ร้อน มาอาบน้ำกัน
สิ้นเสียงร้อง ข้าฯก็ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ลุงก้องยังไม่นอนอีกหรอครับ
ร้อนมันนอนไม่หลับ มาอาบน้ำดีกว่า
ข้าฯจึงได้ตื่นขึ้นมาอาบน้ำและนั่งคุยเป็นเพื่อนลุงก้องอีกพักใหญ่ จึงกลับเข้าไปนอน
เห็นไหมครับ...ลุงก้องเป็นห่วงผมตลอดเลย กลัวผมไม่ได้ดูน้ำตก กลัวผมร้อน ลุงก้อง น่ารักจังเลยครับขณะนี้เวลา 01.30นาฬิกา
..นะตัวเอง 