0Oo๐. หลงทาง... ที่กลางป่า ในลาวใต้ – ปั่นร้อน... ระอุไอ ที่ลาวกลาง .๐oO0

[Katingthon]

เราปั่นตามเส้นทางลึกเข้าไปอีก เวลาก็บีบเพราะอีกไม่นานคงมืด...

ปั่นผ่านป่าไปทะลุที่คล้ายๆบึงรกชัฏอยู่ข้างหน้า มีบ้านคนปลูกเป็นกระต๊อบอยู่สองสามหลัง คงเป็นบ้านหรือเพิงพักชั่วคราวในป่ามากกว่า

เราเดินสำรวจคร่าวๆ ไม่มีคนอยู่...

หรือเส้นทางนี้จะผิด เพราะมันตัน มันสุดแล้ว...

ปั่นย้อนกลับไปเส้นทางที่เลี้ยวซ้ายครั้งแรก... ปั่นเข้าไป อ้าวเลยต้นไม้ที่ล้มขวาง เริ่มไม่มีทางไปต่ออีก

ท่านเสือโยบอก... ผมว่าผิดเส้นทางแล้วล่ะ เราหลงเส้นทางกลางป่า

เรากลับย้อนเส้นทางเดิมดีกว่า

โห... จวนพระอาทิตย์จะลับยอดไม้แล้ว ย้อนกลับเส้นทางเดิม เส้นที่ปั่นไปเจอฝูงควายนั้นล่ะครับ

สรุปเราปั่นหลงเข้าไปในป่า ชั่วโมงเศษ...

[Katingthon]

ความเร็วตอนนี้แข่งกับแสงตะวันที่ลอดมาตามยอดไม้ เริ่มมืดความเร็วก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ช่วงดาวน์ลงตอนเส้นทางไม่ขรุขระมาก อัดขึ้นไปเหยียบๆสามสิบ เผื่อชดเชยตอนแบกรถข้ามห้วยอีกไม่รู้กี่ห้วย ไม่มีอารมณ์ ไม่มีเวลานับ ไม่มีเวลาหยิบกล้อง

รู้แต่ว่าอีกไกลมาก กว่าจะหลุดถึงถนนดำ


ผ่านขึ้นมาอีกหมู้บ้านหนึ่ง ถามท่านเสือโยว่า เราจะขอค้างที่หมู่บ้านชนเผ่ามั๊ย ท่านเสือโยบอกไปต่อดีกว่า

เราออกปั่นต่อ... ทางเริ่มมืด ยิ่งระทึก...

[Katingthon]

แล้วเราก็ปั่นมามืดที่ลำเซคำพรพอดี...

เป็นลำน้ำใหญ่พอควร ไม่มีเรือข้าฟาก มีชาวบ้านกำลังเดินกลับบ้าน บอกให้เราแบกรถตาม เพราะเป็นจุดที่น้ำตื้นที่สุด
ทุลักทุเลสิ้นดี เพราะมันมืด...

[Katingthon]

หกโมงเย็นในบ้านป่า... โห...ม้นมืดได้ใจจริงๆ

ขึ้นฝั่งมาได้... มีร้านค้าเปิดอยู่ เติมน้ำเติมท่า มองไปอีกด้าน อ๋อเส้นทางที่เลียบตามเสาไฟแรงสูงมาโผล่ตรงนี้นี่เอง

ไม่เป็นไร เล่นเส้นทางเดิมดิบๆ ได้หลงทางกลางป่า ได้รสชาติอีกแบบ

แต่ตอนนี้ช่วยต้มมาม่าให้คนละซองเถอะ ท่านเสือโยบอกแม่ค้า !!! 5555555.........

[Katingthon]

ประมาณหกโมงครึ่ง หลังมาม่าลงไปอยู่ในท้องแล้ว ท่านเสือโย เราเตรียมไฟฉายหน้ารถกัน พร้อมก็ออกปั่น

ถามแม่ค้าว่า อีกไกลแค่ไหนถึงจะออกถนนใหญ่ แม่ค้าบอก ประมาณ 20 กิโล
พอปั่นจริงๆ... น่าจะริมๆ 30 กิโล...

โห...แถมยับแถมย่อยเลยวันนี้.

[Katingthon]

ปั่นคู่กันมากับท่านเสือโย ท่ามกลางแสงดาวที่เต็มฟ้า เพราะเป็นคืนเดือนแรมมืดสนิท

อากาศก็เย็นๆ ทางก็มองไม่ชัด อาศัยแสงจากไฟฉายหน้ารถ

ทางก็เป็นหลุมเป็นบ่อ มีช่วงหนึ่งรถผมลงไปในร่อง เป็นร่องล้อรถยนต์ที่ทิ้งไว้ตอนหน้าฝน พอตอนนี้พื้นแห้งมีแต่ฝั่นทราย
แฉลบล้มลงแบบมืดๆ ไม่เร็วมากตอนล้มแต่ก็เลือดออกซิบๆที่หัวเข่าและขา

ท่านเสือโยบอกล้างน้ำก่อนดีกว่า...

ผมบอกไม่ต้องหร็อก เดี๋ยวเลือดโดนฝุ่นดินเดี๋ยวก็แห้งไปเอง...

ออกก้มหน้าก้มตาปั่นต่อ...

[Katingthon]

ท่านเสือโยจานหน้าเข้าไม่เรียบ เพราะฝุ่นจับเต็มไปหมด
ส่วนของผม ตีนผีแทบไม่ทำงาน ต่างคนเลยว่าแบบเกียร์เดียวหรือฟิกเกียร์กันมาตลอด

สองข้างทางเป็นอย่างไร ไม่รู้แล้วครับ มืดตื๊ดตื๋อ

[Katingthon]

เราจอดหลบเป็นบางครั้งตอนรถยนต์ส่วนหรือแซงขึ้นไป ฝุ่นแบบมองไปเป็นม่านปานนั้น

...

เสียงโซ่รถผมขบกับเฟือง เสียงเหมือนคนกัดฟันโกรธใครมาเป็นแรมปี

ไม่มีเวลาดู เพราะดูก็ช่วยอะไรไม่ได้

ปั่นกับปั่นท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น ตัวก็เปียกเพราะลุยข้ามห้วยมาไม่นาน

ปั่นไปก็คุยกับท่านเสือโย แข่งกับเสียงขบของโซ่เฟือง...

[Katingthon]

สองทุ่มสิบเก้านาที เราทะลุมาถึงถนนใหญ่ ถนนดำเส้น 13 เมืองประทุมพร หลักกิโลเมตรที่ 48

ปั่นตามเส้นทางเพื่อเข้ามาทางจำปาสัก ปั่นมาได้สักกิโลสองกิโล เห็นเฮือนพักข้างทาง

แวะเข้าไปดู เจอฝรั่งนักปั่นสองคนพักอยู่แล้ว ผมถามหาเค่ร์เตอร์ที่ติดต่อที่พัก เค้าบอกว่า เราไม่น่าจะพักที่นี่ได้

ผมถามเค้าว่าทำไม เค้าบอกว่า มันสกปรก...


เราเลยตกลงกันว่าจะปั่นต่อไปพักที่บ้านเพื่อนของท่านเสือโย ห่างออกไปอีกประมาณเกือยยี่สิบกิโล

ผมถามเค้าว่า... เค้าปั่นจากไหนมา จะไปไหน

เค้าบอกว่าเค้าปั่นมาจากกรุงเทพผ่านเข้าเขมร ผ่านมาอัดตะปือ ปั่นขึ้นเหนือของลาว จุดหมายปลายทางคือปารีส ฝรั่งเศษ

โอ้โฮ... ผมถามเค้าใช้เวลาเท่าไหร่ เค้าบอกว่า หนึ่งปี...

เค้าถามเราว่าทำไม ถึงมืดนัก

ผมบอกเราหลงทางในป่า...

แล้วเราก็อำลาจากกัน อวยพรให้ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพ...

[Katingthon]

ออกปั่นต่อครับ... เส้นทางประทุมพรมุ่งหน้าจำปาสัก

เปิดไฟหลังเพิ่ม เพราะช่วงในป่า ไฟท้ายไม่ได้ใช้


ปั่นแข่งกับเวลาไม่ให้ดึกเกินไป ปั่นแข่งกับความหนาวเย็น

ความเร็วขึ้นไปเรื่อยๆ... เพราะไม่ต้องกลัวหลุมบ่ออีกแล้ว รถก็สวนน้อยมาก

อัดความเร็วเท่าไหร่มองไมล์ไม่เห็น แต่ท่านเสือโยก็โหนตามมาติดๆ อัดมาสิบกว่าโล
ท่านเสือโยบอก หยุดก่อนเถอะ มีลูกอมเหลือมั๊ย

ผมบอกพอมีอยู่ในกระเป๋า ทำไมล่ะ

ท่านเสือโยบอก หน้าจะมืด น้ำตาลในเลือดหมด

เราหยุดรถ ผมลงมาค้นลูกอมส่งให้ท่านเสือโยกำหนึ่ง

พอได้เพิ่มน้ำตาลในกระแสเลือดบ้างท่านเสือโยก็ฟื้นพอที่จะปั่นต่อ

ก็ปั่นกันมา เหลือประมาณสามสี่โล ผมบอกว่าเราคงต้องคูลดาว์นได้แล้ว

ปั่นไปถึงบ้านเพื่อนท่านเสือโย... เลยสี่ทุ่มครึ่งไปแล้ว

จูงรถเข้าบ้าน ดูสภาพรถ สภาพคนปั่น...

ดูไม่จืดเลย...

[Katingthon]

เหลือบดูไมล์ที่ติดรถ...

ไม่เลวแฮะวันนี้ 160.9 กิโล นับเป็นการปั่นที่น่าจดจำวันหนึ่งทีเดียว

..........................................................................


ไม่ธรรมดาจริงๆครับ...

เส้นทางลาวใต้ !!!

[Katingthon]

ขออนุญาตพักยก...

ไว้ค่อยมาต่อกันครับ.

[หางแฮ้ม]

ผมเลี้ยวขวามุ่งหน้าไปตามเส้นทางหลัก ปั่นไปจนถึงบ้านดอนม่วง หยุดทักทายกับชาวบ้าน เป็นพวกชาวโอ๊ยซึ่งเป็นชนเผ่า ซึ่งทั้งเด็กและผู้ใหญ่ค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้า

ผมปั่นต่อทะลุออกไปอีกสักระยะความเร็วก็สบายๆ เพราะถือว่าออกนำหน้าท่านเสือโยอยู่

เลยบ้านดอนม่วงไป จะมีทางตัดขึ้นขึ้นเขาไปยังปากซ่อง ไปบรรจบกับทางที่คุณกระทิงโทนปั่นออกมาจากปากซ่องตอนเช้าประมาณ กม. ที่ 21
เป็นทางแคบๆและชันมาก เกือบได้กลับไปนอนที่ปากซ่องอีกคืนหนึ่งแล้ว

[หางแฮ้ม]

แล้วเราก็ปั่นมามืดที่ลำเซคำพรพอดี...

เป็นลำน้ำใหญ่พอควร ไม่มีเรือข้าฟาก มีชาวบ้านกำลังเดินกลับบ้าน บอกให้เราแบกรถตาม เพราะเป็นจุดที่น้ำตื้นที่สุด
ทุลักทุเลสิ้นดี เพราะมันมืด...

ขออนุญาติแก้ไขชื่อลำน้ำครับ ที่ถูกคือ เซคำพอ

[Katingthon]

แล้วเราก็ปั่นมามืดที่ลำเซคำพรพอดี...

เป็นลำน้ำใหญ่พอควร ไม่มีเรือข้าฟาก มีชาวบ้านกำลังเดินกลับบ้าน บอกให้เราแบกรถตาม เพราะเป็นจุดที่น้ำตื้นที่สุด
ทุลักทุเลสิ้นดี เพราะมันมืด...

ขออนุญาติแก้ไขชื่อลำน้ำครับ ที่ถูกคือ เซคำพอ

ขอบคุณคุณหางแฮ้มมากครับที่เข้ามาแก้ข้อมูล

ตอนผมถามชาวบ้าน เค้าก็บอกเซคำพอ
แต่พอท่านโยซูวาโพสก่อนหน้าบอกเซคำพร ผมก็ชักไม่แน่ใจ

คิดว่าเราฟังมาผิด เลยเรียกตามท่านเซียนลาวใต้อย่างท่านโย

เอาเป็นว่า... ท่านหางแฮ้มเข้ามายืนยันว่าผมฟังและจดชื่อมานั้นถูกแล้ว...

เซคำพอ...

ขอบคุณมากครับ.