สรุปทริป เสน่ห์ลาวใต้ เส้นทางลัดสู่เมืองอัตตะปึอ ภาค 2

[โยชูวา]

เราปั่นไปเรื่อยๆ ไปเจอฝูงควาย เดินเต็มถนน จะผ่าฝูงควายไปก็ไม่ได้ ควายมันทำท่าตื่นตกใจกลัว
นายฮ้อน ผู้จัดการควายแนะนำเราว่า ที่ผ่านมาไม่ไกลมีทางเบี่ยงเข้าทางลัดใกล้กว่าเส้นทางนี้อีก
เราเห็นดีเห็นงามไปด้วย ไม่อยากทะเลาะกับควายทั้งฝูง ก็ปั่นย้อนกลับเข้าทางลัด พอเราปั่นเข้าไปเรื่อยๆ
เส้นทางแคบลงเรื่อยๆ มีทางแยกวกไปวนมา เราพึ่งรู้ว่าภายในป่าทึบ มันมีเส้นทางเยอะมีแยกมีซอย
และมีคนชนเผ่ายังอาศัยอยู่ในป่า น่าจะเป็นเส้นทางที่เขาใช้กัน ในการหาของป่าและการไปมาหาสู่กัน
รายละเอียดต่างๆ โปรดรอติดตามหาอ่านกันในกระทู้ของคุณกระทิงโทนครับ ช่วงนั้นผมมีภาพเล็กน้อย

[โยชูวา]

หลงทางในป่า

[โยชูวา]

ตลอดเส้นทางผมปั่นอยู่หลังคุณกระทิงโทนตลอด จึงมีโอกาสยิงภาพเขาไปตลอดเส้นทาง
โดยที่เขาไม่รู้ตัว ภาพผมจึงไม่ค่อยมีเท่าไหร่ เคยลองยื่นมือยาวๆถ่ายตัวเองบ้าง
ภาพมันออกมาไม่น่าดูเลย ไม่กล้า Post

[โยชูวา]

เราออกจากป่าได้ก็ปั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย กะว่าต้องออกให้พ้นเขตป่าโดยเร็วที่สุด
ช่วงหลังๆปั่นเร็วมากจนผมหาจังหวะถ่ายภาพไม่ค่อยได้ บางช่วงก็แบกจักรยานข้ามลำน้ำ
ที่น้ำลึก เสื้อผ้าเปียกน้ำ เราปั่นเข้าเขตหมู่บ้านหนึ่ง คุณกระทิงโทนชวนผมพักที่นี่กันกับชาวบ้าน
แต่ผมบอกว่าปั่นไปเรื่อยๆ ก่อน ในที่สุดเราจูงจักรยานฝ่าห้ามลำห้วยใหญ่ๆได้ก็มืดพอดี
ถามชาวบ้านแถวนั้นเขาบอกว่า เซคำพร เรานั่งพักในสภาพอิดโรย น้ำหมด ของกินหมด
ต่อจากนั้นผมก็ไม่สามารถถ่ายภาพได้เลย กล้องผมถ่ายภาพกลางคืนไม่ชัด
หาโหมดถ่ายภาพกลางคืนยังไม่เจอ เนื่องจากเพิ่งได้กล้องมายังไม่ได้ศึกษาวิธีการใช้
กล้องเดิมโดนน้ำฝนจากทริปไปสาระวันเรียบร้อยไปแล้ว

[โยชูวา]

แถวๆ เซคำพร มีหมู่บ้าน เราเจอร้านค้าขายของเลยแวะพัก ซื้อน้ำดื่ม คุณกระทินโทนเจอลูกเจ้าของร้าน
กำลังกินมาม่า เลยพูดเล่นๆกับเจ้าของร้าน ถ้าได้แบบนี้ก็ดีเลยนะ สงสัยเขาคงสงสารเราซึ่งรู้ว่าเราจะไปอีกไกล
ข้างหน้าไม่มีอะไรขายแน่ๆ จึงต้มมาม่าให้เราทานคนละซอง รอดตัวไปได้
.....สังเกตคุณกระทิงโทนมองดูเด็กกำลังกินมาม่า....สงสัยกำลังกลืนน้ำลาย

[โยชูวา]

เราอาศัยแสงไฟจากหน้ารถจักรยานปั่นฝ่าความมืด เส้นทางไกลน่าจะมากกว่า 20 โล ปั่นยากมากๆ
หินก้อนโตๆ เท่ากำปั้นเต็มไปหมด ปั่นเร็วผิด line มีสิทธิ์ล้มได้ง่ายๆ คุณกระทิงโทนล้มเข่ากระแทกพื้น
ได้เลือดชิบๆ โชคดีไม่เป็นอะไรมาก อากาศก็หนาวเย็นมาก เสื้อผ้าก็เปียกน้ำ เห็นแสงไฟข้างหน้าแอบดีใจ
ว่าน่าจะถึงแล้ว แต่พอไปถึงก็ยังไม่ใช่ บ่อยๆเข้า ก็พยายามที่จะไม่คิดอะไรมากไม่อยากรู้ว่าเหลือกี่โลแล้ว
ปั่นไปเรื่อยๆ ดีกว่า ถึงถนนใหญ่ก็ 3 ทุ่มกว่าๆ แต่ก็ยังเหลือระยะทางอีกเกือบ 20 โลกว่าจะถึงจำปาสัก
เวลาขนาดนี้คงไม่มีเรือข้ามไปจำปาสักแล้วกระมัง

ขอพักยกก่อนครับ

[ลุงก้อง]

ถึงช่วงนี้มืดค่ำหิวทรมาณมาก หากมีเตาแก๊สคงได้ต้มข้าวทานได้ เป็นผมขอนอนหมู่บ้านก็ดีที่สุด
ใครอยากไปก็ไปเลย .....

[Katingthon]

โห... ท่านโยซูวา

เห็นภาพตอนปั่นบนเส้นทางนี้ ความรู้สึกยังกับกำลังก้มหน้าปั่นดูไลน์ยังไงยังงั้น

แทร็คธรรมชาติ ไม่รู้เส้นทางมาก่อน เวลาไม่จำกัด แต่ถูกบีบให้ออกไปให้ไกลที่สุดก่อนมืด

อุตส่าห์พูดเล่นๆบอกคุณโยว่า ให้คุณโยมาปั่นเส้นนี้ทุกเดือน เผื่อจะมีเมียเป็นชนเผ่าสักคนสองคน
ติดอยู่กลางป่าหรือหลงทางจะได้มีที่พัก

แหม... ยังไม่ทันขาดคำ หลงเข้าไปในเส้นทางในป่าชั่วโมงกว่า

ใจหนึ่งก็อยากหาที่พักที่หมู่บ้านชาวสุ อยากเห็นวิถีชีวิตเค้า
เผลอๆจะได้เป็นเถ้าแก่ ไปสู่ขอสาวๆให้คุณโยด้วย 55555555...

ผมเตรียมหมูไว้แล้วนะสองตัว...

[โยชูวา]

วันนี้มาต่อกันอีกครับ
เราทะลุมาถึงถนนหมายเลข 13 น่าจะเป็น กม. 48 ตามแผนที่เราวางไว้เรากะว่าจะไปนอนที่จำปาสัก
ปากทางเข้าอยู่ กม.ที 30 แต่ตอนนี้ดึกมากแล้วคงไม่มีเรือแพข้ามแม่น้ำโขงข้ามไปเมืองจำปาสักได้
ถ้าจะปั่นไปปากเซก็อีกตั้ง 50 กม. เราจึงตัดสินใจปั่นไปนอนที่บ้านเพื่อนผมที่อยู่ กม.ที่ 29
ซึ่งปั่นต่อไปอีกเกือบ 20 กม. มาถึงบ้านของเพื่อนก็ 4 ทุ่มกว่าๆ เพื่อนเอาปลากระป๋องมาให้กินกับ
ข้าวก็รู้สึกว่าวันนี้ทำไมปลากระป๋องมันถึงอร่อยจริงๆ กว่าจะกินข้าวอาบน้ำนอนก็เกือบ 6 ทุ่ม
ระยะทางที่เราปั่นวันนี้น่าจะเกิน 150 กม. จบวันนี้รถผมมีสภาพเช่นนี้

[โยชูวา]

ตอนเช้าเราปั่นไปเที่ยวเมืองจำปาสัก และแวะชมวัดพู

[โยชูวา]

ต่อครับ

[โยชูวา]

ผมให้คุณกระทิงโทนขึ้นไปเที่ยวบนวัดพูส่วนผมนอนรอใต้ต้นไม้ เสร็จแล้วเราไปกินข้าวกัน
คุณกระทิงโทนปั่นต่อไปนอนปากเซ ส่วนผมกลับไปนอนที่บ้านเพื่อน เย็นนี้ที่หมู่บ้านเขามี
งานเฉลิมฉลองวันคริสมาส ที่ลาวใต้มีชาวคริสต์อยู่จำนวนไม่น้อย น้อยคนที่จะรู้ความจริงนี้
การประกอบศาสนกิจก็ค่อนข้างมีขอบเขตจำกัดค่อนข้างมาก แต่กลุ่มคนเหล่านี้เขาก็ยืนหยัด
ในความเชือของเขามาตั้งสมัยฝรั่งเศษยังอยู่ในลาว กลางคืนมีการแสดงหลายชุดมาก
เริ่มตั้งแต่ 1 ทุ่มถึง 6 ทุ่ม เป็นการแสดงจากหมู่บ้านต่างๆ ที่เป็นชาวคริสต์ในเขตลาวใต้
ไล่ลงมาตั้งแต่สวรรณเขต ชาวบ้านที่นี่เขาเป็นเจ้าภาพ ช่วยกันทำอาหารเลี้ยงแขก
และแต่ละบ้านก็จะจัดที่หลับที่นอนให้กับแขกต่างถิ่นไปนอนพักที่บ้าน ชาวคริสต์เขา
ถือว่าชาวคริสต์ด้วยกันเปรียบเสมือนเป็นพี่น้องกันที่เขาไว้เนื้อเชื่อใจกัน วันนี้เด็กๆ
หนุ่มๆสาวๆ แต่งตัวสวยๆหล่อๆ ขึ้นเวที ไปร้องไปรำกันอย่างไม่มีใครเขินอาย
บรรยากาศงานก็เป็นกันเองมากๆ เสียดายที่กล้องผมมันถ่ายภาพกลางคืนแล้ว
ภาพออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่

[โยชูวา]

ต่อครับ

[โยชูวา]

ต่อครับ

[โยชูวา]

ต่อครับ