สรุปทริป เสน่ห์ลาวใต้ เส้นทางลัดสู่เมืองอัตตะปึอ ภาค 2

[โยชูวา]

ผมปั่นจากเมืองสนามชัยเป็นระยะทางน่าจะสักประมาณ 10 โลก็จะถึงห้วยที่จะข้ามเข้าไปในเขตแนวป่า
ตอนแรกก็คิดว่าคุณกระทิงโทนคงจะรอผมอยู่ที่นั่นแล้ว พอผมไปถึงกลับไม่เห็นคุณกระทิงโทน ผมขึ้นเรีอข้าม
ลำน้ำไปอีกฝั่ง เผื่อว่าจะรอผมอยู่อีกฝั่งแต่ไม่เจอ ผมรีรอว่าจะไปต่อหรือไม่ เวลาก็ขยับเลยเที่ยงวันเข้าไปแล้ว
คุณกระทิงโทนน่าจะหลงทางเสียแล้ว เพราะผมสอบถามชาวบ้านแถบนั้น ยังไม่มีจักรยานผ่านไป
ผมขึ้นแพย้อนกลับไปรอที่ร้านค้าริมแม่น้ำโดยแม่ค้ากำลังจับกลุ่มกับชาวบ้านนั่งเล่นไพ่อย่างเมามัน
ไม่นานก็เห็นคุณกระทิงโทนปั่นมา บอกว่าปั่นหลงทางไปเกือบ 20 กม.
เวลามีไม่มากนัก ใจผมนั้นอยากกลับไปนอนที่เมืองสนามชัย พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ เพราะเกรงว่าจะมืดค่ำ
ก่อนไปถึงถนนหมายเลข 13 แต่คุณกระทิงโทนบอกว่าลุยต่อ เอ้าลุยก็ลุย เป็นไงเป็นกัน
คุณกระทิงโทนคงไม่รู้ว่าข้างหน้า มันเป็นป่าทั้งนั้น ปีที่แล้วขนาดผมออกแต่เช้ากว่าจะข้ามแนวป่าได้ก็เกือบมืดค่ำ
แล้ววันนี้จะเหลืออะไร ดีเหมือนกันจะได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ในการปั่นมืดๆ ในป่าดงดิบในประเทศลาว
แล้วเราก็พากันข้ามแพไปยังอีกฝั่ง ที่ลำน้ำนี้ถ้าไม่ข้ามแพก็มีที่ตื้นๆเดินลุยน้ำข้ามก็ได้
มาครั้งที่แล้วผมก็จูงจักรยานข้ามแต่กระเป๋าเปียกน้ำ ครั้งนี้เลยขอขึ้นแพ ค่าเรือแพข้ามคนละ 3000 กีบ

[โยชูวา]

หลังจากข้ามลำน้ำนี้ก็จะลัดเลาะไปตามแนวป่า ถนนมีทุกรูปแบบเหมือนๆกับปั่นเข้าแทรกแข่งขันแบบ xc
ทั้งปั่นทั้งจูง ขึ้นเนิน ลงเนิน ช่วงแรกๆ ทำเวลาไม่ค่อนได้ยังไม่คุ้น ปลายๆ คุณกระทิงโทนพาวิ่งความเร็จเฉียดๆ 30
เหมือนกับกำลังอยู่ในสนามแข่ง เพราะเวลามันบีบหัวใจ ความฟิคเพื่อนร่วมทริปผมไม่ต้องเป็นห่วง
เพราะแกเป็นนักวิ่งมาราธอนและกำลังจะฟิคไปเล่นไตรกีฬา

[โยชูวา]

ต่อครับ รถผมไม่มีโช้ค เจอถนนแบบนี้คิดถึงโช้คตัวเก่าที่ถอดขายไปในราคาถูก กลับไปคงต้องหาโช้คมาใส่ดีกว่า
มันเอนกประสงค์และเหมาะกับสไตส์การปั่นของตัวเอง

[โยชูวา]

ปั่นเข้าไปในป่าได้ลึกพอสมควรเราก็เจอหมู่บ้านแรก เป็นหมู่บ้านชนเผ่าสุ ซึ่งเป็นชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในป่าแถบนี้อยู่หลาย
หมู่บ้าน นอกจากนี้ก็มีชนเผ่า ตะโอ้ย บ้างเป็นบางหมู่บ้าน เราได้รับความสนใจจากคนในหมู่บ้าน โดยเฉพาะเด็กต่างมา
มุงดูพวกเรา ชนเผ่าสุค่อนข้างจะเป็นมิครไม่ค่อยกลัวคนแปลกหน้า กล้าพูด กล้าถาม หมู่บ้านตามเส้นทางนี้ถ้าเป็นฤดูฝน
จะถูกตัดขาดจากภายนอก ไม่สามารถเข้าออกได้ เท่าที่สังเกตที่นี่ไม่มีโรงเรียน เด็กๆก็คงไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ
แต่อีกไม่นานก็คงมีการก่อสร้างถนนตัดผ่านแถวๆ นี้ปัญหาเรื่องการเดินทางก็คงจะหมดไป ทราบว่ามีการเริ่มทำถนนไป
บางช่วงแล้ว

[โยชูวา]

ต่อครับ

[โยชูวา]

มาฟังเพลงกันก่อน ครับ

[โยชูวา]

เราล่ำลาผู้คนในหมู่บ้านแล้วเดินทางต่อ ข้ามน้ำข้ามเนินลุยขี้โคลนเป็นระยะๆ ตอนแรกๆตอนข้ามน้ำก็ถอดรองเท้า
เกรงรองเท้าเปียกน้ำ หลังๆมามันมีน้ำให้ลุยบ่อยจนตอนหลังขี้เกียจถอดรองเท้าลุยไปเลยทั้งรองเท้า
ที่ไหนลึกก็แบกจักรยานข้ามเสื้อผ้าเปียก แล้วก็ปั่นมันแบบแฉะๆ

[โยชูวา]

ไปเจออีกหมู่บ้านหนึ่ง เด็กๆสนใจต่างมาดูคนแปลกถิ่นที่เข้ามาในหมู่บ้าน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านชนเผ่าสุ
เหมือนหมู่บ้านที่ผ่านมา ต่างถามไถ่เราว่าจะไปไหน พอรู้ว่าจะเป็นจำปาสัก ต่างก็บอกว่าไม่น่าจะไปถึงได้
ในวันนี้ มันไกลมากนะ ถ้าจะถามเรื่องระยะทางกับคนที่นี่อย่าไปคาดหวังเรื่องความถูกต้อง
หรือให้มันใกล้เคียงมากนัก เขาก็เดาๆ เอา บางครั้งมันก็ผิดจากความจริงมาก

[โยชูวา]

เราปั่นไปเจอลำธารน้ำจนเบื่อ ทั้งสายเล็กสายใหญ่ ไปตลอดทาง ถ้าดูแผนที่ผ่านกูเกิง จะเห็นว่า
แถบนี้ทางด้านเหนือขึ้นไปเป็นป่าดงดิบผืนใหญ่ไปจนถึงเมืองปากซอง เป็นเขตอุทยานแห่งชาติของลาว
แถวนี้จึงอุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้ ลำธารน้ำที่ไหลออกมาจากป่าจึงเยอะเป็นพิเศษ

[โยชูวา]

มาดูแผนที่เส้นทางที่เราเดินทางกันในทริปนี้ครับ

[โยชูวา]

เห็นชาวบ้านเขาใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติดูแล้วช่างมีความสุขจริงๆ

[ยอดหญ้า]

ขอบคุณครับ ได้บรรยากาศและอรรถรสมาก ( เหมือนได้ร่วมเดินทางด้วยเลย)

รอติดตามชมต่อไปครับ.................

[โยชูวา]

มาต่อกันครับ
....การปั่นไปด้วยถ่ายภาพไปด้วยในสภาพเส้นทางเหมือนปั่นในแทรกนี่ไม่ง่ายเลยครับ
สองขาปั่น มือข้างหนึ่งจับแฮนด์รถ มืออีกข้างจับกล้องเล็ง สายตาอีกข้างดูทางว่าล้อจะวิ่ง
ตรง line หรือไม่ ถ้าผิด line ทีสิทธิ์กลิ้ง ตาอีกข้างมาภาพในกล้อง หาจังหวะกดแม่นๆ
ภาพที่ได้มาก็ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง เวลาปั่นบางที ก็ต้องคอยหลบ หนามไผ่ หนามต้นเล็บแมว
เส้นทางปั่นสนุกครับ ถ้าเป็นฤดูร้อนก็ไม่น่าจะร้อนมาก เส้นทางส่วนใหญ่เป็นอุโมงต้นไม้

[โยชูวา]

เส้นทางที่ยาก คนออกหน้าต้องคอยบอก line ซ้าย ขวา ระวังร่อง ระวังหนามใผ่ เป็นต้น
บางเส้นทางมันไปไม่ได้ มีน้ำขัง สภาพเละ ต้องลัดเลาะเบี่ยงออกข้างทาง ลัดเข้าป่า

[โยชูวา]

ชมภาพต่อครับ