นิยายรักขาดตอน ทริปล่องใต้ ขอไปด้วยคนนะ...นะ

เหน่งหนักแน่น

ออกจากสวนยางสู่ถนนยาง ทีนี้เราก็ถึงบ้านบางเบิดเริ่มใกล้ที่จะเข้าชุมพรล่ะนะ ปั่นมาสักพักเราเลือกที่จะเข้าเส้นทางเลียบชายทะเล ปะทิว-ชุมพร แล้ววันนี้จะพักที่ไหนดี ตรงนี้ยังไม่มีใครทราบ

และก็ปั่นมาเรื่อยๆโชคดีที่เห็น โครงการพัฒนาส่วนพระองค์ ไม่รอช้าที่จะเข้าไปขอว่า ขอนอนสักคืนได้ไหมครับ

เหน่งหนักแน่น

ได้ผล น้องหน้าป้อมยามอาสาที่จะเข้าไปขอเจ้าหน้าที่ด้านใน อึดใจเดียว
น้องอมร ได้ครับพี่ แต่ข้างในไม่มีอาหารทานนะครับ พี่ต้องซื้อเข้าไปนะครับ

โอเค งั้นพี่ขอกลับหลังหันไปซื้อข้าวซื้อน้ำก่อนนะ

เรียบร้อยแล้วเราก็กลับไป น้องอมร รีบขับรถเครื่องนำเราเข้าไปในจุดกางเต๊นท์ พร้อมอวยพรเรียบร้อย หลับฝันดีนะครับพี่ แต่มีนิดนึงนะครับ ที่นี่งูเยอะ ดึกๆพี่ๆเข้าห้องน้ำเอาไฟฉายไปด้วยนะครับ

หลังจากแนะนำพี่ๆเสร็จ น้องอมรผู้มีน้ำใจ ก็จากไป แต่เร่าสิ งูอีกแล้วหรอ ไม่ทันไร ก็มีเสียงเล็ดรอดออกมาอีก

นายmetอุ๊ยตาย ว๊าย กรี๊ด งู อีกแล้ว เฮ้อกำ

เหน่งหนักแน่น

.ขอส่งท้ายวันนี้ รวมระยะทางทั้งหมด 110km ด้วยภาพยามเย็นของทะเลชุมพรและภาพนายmet ที่ยอมแล้วจริงๆ

mtb.hilander

เหน่งหนักแน่น เขียน:แม่ค้าขายบักแตงโม ถาพนี้ตั้งใจสุดๆ เพื่อตาเอี้ยงโดยเฉพาะ ตาเอี้ยงน้องเค้าทักทายอ่ะ ดูที่เสื้อสิ

อะไรจะรู้ใจน้องเอี้ยงปานนี้ ดันมาเปิดดูผิดที่ ผิดเวลา พะ มะ เห สี มานั้งดูข้างๆ แล้วมีเสียงดังมาเบาๆ แต่ โค ตะ ระ สะ ใจ
" ไอ้ขี้หลีนั้งอยู่นี่เอง " ปวดกะบานดังเพี๊ยะ !!!!

เหน่งหนักแน่น

หลังจากที่จัดการเรื่องเต๊นท์ของแต่ละคนเป็นที่เรียบร้อย ก็ลงไปเล่นน้ำทะเลกัน การที่เล่นน้ำทะเลหลังจากปั่นจักรยานมาทั้งวันเป็นอะไรที่มันวิเศษมาก ทั้งหายเหนื่อยและสดชื่นเหมือน สปา กล้ามเนื้อยังไงหยั่งงั้น

นายmetโอว์...ปุ๋ยกือ ตุงเฮียง แง๊บแจ๊บแหงยปุ๊ดฮึ้ย
ข้าฯเฮ้ย...พูดไรฟร๊ะ
นายmet ความสะบายที่คุณสัมผัสได้ โอว์...มันยอดมากเลยอืมม์
แบบนี้สองสาวหันมามองทันที ต่างหัวเราะลั่น

ไอ้ทีแรกผมก็คิดว่าสองสาวนั่นจะคิดว่านายmetของเราเพี้ยน แต่ที่ไหนได้
เจ๊หม่วย สาวอุ๊พูดพร้อมกันแบบประสานเสียงด้วยนะ แหงยอืย ว๊อง จิ๊ ทำ ปือ สุด
ทันใดนั้นเองนายmetก็หันไปหัวเราะร่วนเหมือนกัน คราวนี้ทั้งสามก็ตะโกนออกมาดังๆพร้อมกัน ว่า...ป๊ะทิมเกือนโอ๊วแพ ปุ้ย ปุ้ย

และทั้งสามก็เริ่มที่จะคุยกันถูกคอ ทั้งส่งภาษา ทั้งเสียงหัวเราะ วิ่งไล่จับกันริมทรายหาดสีขาวอย่างมีความสุข เย็นวันนั้นที่ริมหาดทรายสีขาวแสนสวย ถ้าใครได้ผ่านไปแถวนั้น คงจะเห็นภาพแห่งความทรงจำ การกระเซ้าเย้าแหย่ของนักปั่นทั้งสาม แต่วา...นายmetคงจะลืมไปแล้วสิท่าว่าสองสาวนั้นกิ๊ฟเพอร์แฮร์

ช่วงต่อไปจะเป็นการถอดเทปการสนทนาของสมาชิกในคืนวันนั้น ณ.ชายหาดแรกของเมืองชุมพร เพราะพรุ่งนี้เราจะมีสมาชิกที่จะเดินทางกลับกรุงเทพเป็นคนที่สองของ หนุ่มหน้ามล คนหน้าเดียว ปั่นทัวร์ริ่ง นายmet surly LHT การสนทนาจะเป็นอย่างไร นายmet จะกล่าวอะไรกับสองสาว และสองสาวจะเป็นอย่างไร........

เหน่งหนักแน่น

mtb.hilander เขียน:
เหน่งหนักแน่น เขียน:แม่ค้าขายบักแตงโม ถาพนี้ตั้งใจสุดๆ เพื่อตาเอี้ยงโดยเฉพาะ ตาเอี้ยงน้องเค้าทักทายอ่ะ ดูที่เสื้อสิ
อะไรจะรู้ใจน้องเอี้ยงปานนี้ ดันมาเปิดดูผิดที่ ผิดเวลา พะ มะ เห สี มานั้งดูข้างๆ แล้วมีเสียงดังมาเบาๆ แต่ โค ตะ ระ สะ ใจ
" ไอ้ขี้หลีนั้งอยู่นี่เอง " ปวดกะบานดังเพี๊ยะ !!!!

อ้าว...งานเข้าหรอน้อง อีเมลล์แอดเดรสอยู่ที่นายmetนะ มีเด็ดกว่านี้อีก

jeepffw

เผลอแป๊บเดียวขึ้นเลข 4 แล้วพี่เหน่ง

บอกแล้วว่าต้องมีเลข 10

kukkik

เหน่งหนักแน่น เขียน:เรียบร้อยจากจุดพักรถปั่นออกมาได้สักพัก ลุงก้อง งานเข้า คราวนี้ลุงได้ เผายาง สมใจซะที

ปะยางtubeless ใช้ตัวปะร้อนโดยหนีบที่หนีบกระดาษแล้วไฟจุดใช่หรือเปล่าครับ

เหน่งหนักแน่น

kukkik เขียน:
เหน่งหนักแน่น เขียน:เรียบร้อยจากจุดพักรถปั่นออกมาได้สักพัก ลุงก้อง งานเข้า คราวนี้ลุงได้ เผายาง สมใจซะที
ปะยางtubeless ใช้ตัวปะร้อนโดยหนีบที่หนีบกระดาษแล้วไฟจุดใช่หรือเปล่าครับ

ถูกต้องแล้วคร๊าบ.....

ธานินทร์ 520

สวัสดีตอนเช้าครับคุณแหน่ง
ติดตามอยู่ครับ เส้นทางเป็นเส้นทางเดียวกันกับผมเลย
แต่เราปั่นสวนทางกัน เสียดายที่พลาดกันไปวันหนึ่งที่ชุมพร
เลยจนถึงป่านนี้เราก็ยังไม่ได้เจอหน้ากันสักที คณเหน่ง อย่างไรเสีย
08-10 พค. มาพบปะกันที่เขาใหญ่ให้ได้นะครับ

ส่วนทริปของผมก็สรุปทริปไปได้เก้าวันแล้วครับ

เหน่งหนักแน่น

หลังจากที่แต่ละท่านจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย คราวนี้ก็มาถึงอาหารเย็นและยาคลายกล้ามเนื้อเหมือนเช่นเดิม การสนทนาก่อนเข้านอนดูจะเป็นเสมือน สิ่งที่ขาดไม่ได้ของทุกท่านและทุกทริปหรืออาจเรียกว่าเป็นประเพณีก็ว่าได้
นายmetพี่..พรุ่งนี้ผมวันสุดท้ายแล้วนะ วันผมหมดแล้ว เราคงปั่นเข้าถึงชุมพรในช่วงเย็นผมจะจับรถไฟกลับกรุงเทพฯเลย ตกลงพี่จะล่องไปถึงไหน ผมพูดจริงไม่ติงนังนะ
ลุงก้องไปกับลุงก็ได้ สองสาวก็ยังอยู่ ทีแรกทริปนี้ลุงมีงานที่จะลงไปภูเก็ตมีนัดนิดหน่อย แต่นี่ยังติดต่อลูกค้าไม่ได้ เราไปตรังใช่ใหม เดี๋ยวเราไปด้วยกัน

ลุงก้องพูดแบบนี้ทำให้ข้าฯใจชื้นขึ้นมาทันที อย่างน้อยก็ไม่ต้องปั่นเดี่ยวตั้งแต่ชุมพรลงไปตรัง เพราะสองสาวก็มีเวลาเหลือแค่สองวัน
ข้าฯแล้วเจ๊หม่วยกับสาวอุ๊กลับวันไหนแน่ และจะขึ้นรถไฟที่ไหนกลับ
มาสองวันหลังผมเริ่มรู้สึกว่าสองสาวนี่มีอะไรคล้ายๆกันมาก กินอะไรเหมือนกัน อ่านหนังสือหน้าเดียวกัน เก๊กท่าถ่ายรูปคล้ายๆกัน บางครั้งข้าฯถามอะไรก็จะตอบมาพร้อมกันและประโยคเดียวกันอีกแบบไม่ได้เตี้ยมมาล่วงหน้าด้วยนะครับ พี่น้องกันก็ไม่ใช่เสียอย่างเดียวชื่อที่ไม่พ้องกันแต่ที่แน่ๆความสูงนั้นเตี้ยพอๆกัน

สิ้นเสียงคำถามจากข้าฯ สองสาวก็ตอบพร้อมกันอีก
เจ๊หม่วย-สาวอุ๊อีกสองวันกลับ จับรถไฟเที่ยวหนึ่งทุ่มที่ชุมพร

ข้าฯ พยายามจะเลี่ยงที่จะไม่ถามคำถามสองสาวมากนัก เพราะเพียงแต่แค่ตอบคำถามพร้อมกันนั้นยังไม่เท่าไหร่ คุยไปคุยมาเริ่มที่จะมีท่าทางแปลกๆแบบคิกขุ คิกขุ ตามออกมาด้วยเสมอ เช่น เอามือชูสองนิ้วพร้อมกันแล้วเอียงหัวเข้ามาหากันแล้วตอบคำถาม (น่ารักแบบยุ่น ยุ่น สไตล์เจแปนประมาณนั้น แต่ผมว่าน่า

)อาจจะเป็นเพราะว่า เราเริ่มที่จะทำความรู้จักกันมากขึ้นความสนิทตามมา อาการต่างๆที่เคยเก็บเอาไว้ก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นอีกต่อไป
นายmetเจ๊ทั้งสอง ยังไงแล้วก็เบาๆหน่อยแล้วกันนะครับ เดี๋ยวอาเฮียผมแกจะตาเหลือกเอาอีก วันก่อนที่เจ๊หลุดไปกันกับลุงก้อง ผมเห็นแกยืนก้มหน้าอยู่คนเดียว ดีนะที่ผมมัวแต่ถ่ายรูปเลยมาช้า ผมนึกว่าแกเป็นไรที่ไหนได้เห็นแกยืน ตาเหลือกอยู่ ผมงานเข้าเลยต้องช่วยแกเอาตายัดกลับไปข้างในใหม่
เออ...จริงแฮะ ยังรู้สึกเจ็บที่ ดวงตาอยู่เลย ข้าฯเกือบลืมไปเหมือนกัน
นายmetจริงๆแล้ว เรามาปั่นท่องเที่ยวทางไกลด้วยจักรยาน ไม่มีความจำเป็นต้องปั่นเร็วนะครับ ปั่นไปชื่นชมความงามของธรรมชาติ ถ่ายรูปไป ชิว ชิว
ลุงก้อง ไม่เคยถ่ายรูปเหรอ รูปเดียวก็พอ ถ่ายอะไรมากมาย
ข้าฯรีบสมทบกับลุงก้องทันที
ข้าฯกลัวเค้าไม่รู้หรอว่าซื้อกล้องใหม่

นายmetเอาเถอะครับ ยังไงพรุ่งนี้ผมก็กลับแล้ว ผมฝากพี่เหน่งด้วยล่ะกัน
ข้าฯมาถึงตรงนี้แล้วถามตรงๆเถอะ สองสาว ปั่นจักรยาน กันมาแล้วคนละกี่ปี ก่อนหน้านั้นเล่นกีฬาอะไรมาก่อนหรือเปล่า ผมดูแล้วนะมันไม่ธรรมดาเลย สังเกตุได้จากหน้าขาและท่อนแขนกล้ามเนื้อล้วนๆ
สองสาวมองหน้ากันและยังคงทำหน้าสไตล์คิกขุ เจแปน เช่นเดิม(มันดูดีตรงไหนฟร๊ะ) และก็ตอบมาพร้อมกันว่า
เจ๊หม่วย สาวอุ๊ปั่นมาแล้ว 10ปีค่ะตะก่อนเป็นนักกีฬายกน้ำหนักค่ะ สู้ว้อย...

เหน่งหนักแน่น

สิ้นเสียงสู้ว้อยข้าฯก็เริ่มที่จะเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร นายmetยังมาแอบกระซิบที่ข้างหูก่อนนอนว่าพี่เหน่ง...เราสองคนเป็นเหยื่อที่เค้ามามาเชือดคนที่เท่าไหร่ฟร๊ะ หูย...กิ๊ฟเพอร์แฮ...อย่างแรง

เช้าแล้ว...ตื่นมาเล่นน้ำทะเลกันได้แล้ว

งัวเงียได้พักใหญ่หยิบนาฬิกาขึ้นมาดู หูย...นี่มันจะเพิ่ง ตีห้าครึ่ง วันนี้ลุงก้องฟิตอะไรแต่เช้าเนี่ย เหอ เหอ เอาฟร๊ะตื่นก็ตื่น ยังไม่ทันที่ข้าฯจะเปิดเต๊นท์ออกมา
เอ้า...งู งูอีกแล้วครับ มาดูงูกันเร็ว เร็ว 555

ตาเหลือกออกมาจากเต๊นท์อีกแล้วครับท่าน เจ้าmet รีบตามออกมาทันที พี่เหน่ง อย่า...ข้าฯจึงถามย้อนกลับไป

ข้าฯอย่าไรฟร๊ะ ไม่ต้องห่วงหรอก งู กับพี่มันไม่ถูกกันอยู่แล้ว
นายmetผมไม่ได้ห่วงพี่ไปทำอะไรงู หรือ งูมันจะทำไรพี่หรอก มานี่ก่อน ผมจะเอาตาที่เหลือกเข้าไปให้

วันนี้ลุงก้องปลุกแต่เช้าเพราะห่วงว่านายmetจะต้องกลับวันนี้แล้วกลัวจะเล่นน้ำทะเลยังไม่เต็มที่ ประสงค์ดีจากลุงก้องอีกครั้งครับท่าน ลุงก้องน่ารักเสมอ

เหน่งหนักแน่น

รูปนี้ถ่ายอยู่หน้าโครงการเป็นรูปแรกที่กลุ่มเรามีโอกาสได้ถ่ายภาพร่วมกัน จากภาพ สีหน้าของลุงก้องจะดูพอใจและอิ่มเอมเป็นที่สุด

เหน่งหนักแน่น

15 เม.ย. วันนี้เราออกเดินทางกัน เจ็ดโมงเช้า เป้าหมายคือตัวจ.ชุมพร เพื่อส่งนายmet ขึ้นรถไฟกลับกรุงเทพ ส่วนลุงก้องจะได้แวะบ้านลูกเขยที่ปากน้ำชุมพรด้วย ส่วนสองสาว คิกขุ เจ๊หม่วยจัง กะ อุ๊จัง และผมอุนจิจัง เอ๊ยไม่ใช่...

ปั่นออกมาได้ประมาณ3โลกว่าๆ เจอสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของจ.ชุมพร หาดทรายยาว