@@@@ 797 กิโลเมตร ผลงานจาก MJ Bike นครปฐม+ทัวริ่งทั่วไทย โดย พี่โอฬาร ครับ #########

[pisitas]

หายไปเลย เจอสัมภาระยังครับ

[ศิวกร]

สุดยอดดดดด!!!!! ขอคารวะ เทพจริง จริง คร้าบบบบ

[Felix]

จากแม่ระมาด ผ่านท่าสองยาง สู่แม่สลิดหลวง

บ้านแม่สลิดหลวง เป็นชุมชนใหญ่ มีการค้าขายค่อนข้างมาก
นอกจากนั้นยังเป็นต้นทางของถนนที่เข้าสู่อุทยานแห่งชาติแม่เมย
แต่ระยะทาง 100 กิโลเมตรเศษๆ ที่มีทั้งขึ้นเขาสูงชัน และสายฝนที่ตกลงมาตลอดทาง
ทำให้ร่างกายอ่อนล้าโรยแรงไปไม่น้อย

เมื่อมาถึงแม่สลิดหลวง ผมยังไม่เห็นรถเซอร์วิส ที่ฝากกระเป๋าสัมภาระเอาไว้
สอบถามจากทีมจักรยานจากเมืองตากที่มาถึงก่อนแล้วได้ความว่า รถเซอร์วิสจอดอยู่ที่ศูนย์บริการประชาชนของกรมทางหลวง
ห่างออกไปอีกประมาณ 1.5 กม
ความรู้สึกในตอนนั้นก็คือ เหมือนกับมีใครเอาแท่งปูนหนักสับ 10 กก มาถ่วงไว้ที่ขาทั้งสองข้าง
ระยะทางที่ผ่านตบอดเส้นทาง เดินกว่า 650 กม แล้ว
1.5 กม จึงเหมือนเส้นทางนรก ที่ต้องขึ้นเขาด้วยเกียร์ 1:1 ไปอีก
และสิ่งที่บั่นทอนกำลังใจเข้าไปอีกก็คือ เมื่อไปถึงยอดเนินที่เป็นทางเข้าศูนย์บริการของกรมทางหลวง
เป็นทางลงเนิน และเมื่อหากจะย้อนกลับมานั่นหมายถึงการขี่ขึ้นเนินมาอีกรอบ

สภาพร่างกายที่ไม่ได้รับอาหารที่เพียงพอตลอดวัน นอกจากขนมปังกรอบเล็กๆน้อย เท่าที่จะหาได้จากร้านข้างทาง
ชักเริ่มไม่เป็นใจและออกอาการประท้วง นั่นคือ คาวมต้องการกินและนอนแบบที่สบายกายที่สุด




หลังจากได้รับกระเป๋าสัมภาระแล้วผมกับพี่ปูจึงตัดสินใจหาที่พักซึ่งมีเงื่อนไขว่า
จะต้องสบายที่สุดเพื่อการนอนหลับสนิทและยาวนานสมากที่สุด
เราจึงขี่รถย้อนกลับลงมาทางเดิม ตรงบริเวณหน้าโรงเรียนแม่สลิดหลวงซึ่งมีที่พักขนาดเล็กอยู่
หลังจากพยายามติดต่อประสานงานกับคนดูแลซึ่งเป็นชาวปกากญอ(เรามักเรียกว่ากะเหรี่ยง แต่พวกเขาเรียกตัวเองว่า ปกากญอ)
อ่านกว่า ปง่า-เก่อ-หญอ
ชาวปกากญอหรือชาวกะเหรี่ยงในพื้นที่ชายแดนตะวันตก มีกลุ่มย่อยๆอยู่ 4 กลุ่มคือ สะกอ, โปหรือโพล่,ปะโอหรือตองสู และ บะเวหรือคะยา

การสื่อสารกับชาวบ้านซึ่งใช้ภาษาไทยแทบไม่ได้ หลายคนใช่ภาษาปกากญอ กลายเป็นปัญหาพอสมควร
แต่ในที่สุดเราก็ได้ที่พักเป็นห้องพักติดแอร์ในราคาคืนละ 500 บาท แต่ทว่าปัญหาใหญ่คือ อาหารเย็น
ซึ่งจะให้ขี่จักรยานไปกินอาหารเย็นที่คณะเทอดพระเกียรติได้จัดเตรียมไว้ที่ศูนย์บริการของกรมทางหลวง
กลายเป็นสิ่งที่เหมือนกับการเดินทางโดยแบกแท่งปูนไปด้วย

ปากทางเข้าอุทยานแม่เมยมีร้านอาหารและร้านขายของชำน่าจะเป็นที่พึงได้ท่ามกลางสายฝน
แต่ระหว่างทางซึ่งออกจากที่พักก็มีอุปสรรคยางรั่วอีกแล้ว คราวนี้ Panaracer Ribmo
ร้านชำเล็กๆใกล้กับที่พักจึงเป็นที่พึ่งสุดท้าย และที่นี่เราก็พบนางฟ้า
คุณครูสาวน้อย เจ้าของร้านขายของชำกำลังสาละวันอยู่กับ คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค
ได้เสียสละเวลาและน้ำใจให้กำบคนเดินทางที่อิดโรยด้วยการต้อมน้ำร้อน และต้มไข่ไก่ครึ่งโหล

อาหารเย็นวันนั้น ไข่ต้ม 6 ฟอง,มาม่าคัพ สองถ้วย, ปลากระป๋อง 3 กระป๋อง และขนมอีกนิดหน่อย
เมื่อเสร็จจากอาหารเย็นแบบแสนง่าย ก็มาสำรวจยางปรากฎว่า รอยรั่วเป็นรอยรั่วจากด้านในของยาง
ซึ่งทำให้รู้ว่าไม่ได้เกิดจากหนามหรือเศษแก้ว แต่เกิดจากซี่ลวดที่แทงยางในผ่านยางรอบขอบล้อ
ยางในเก่าๆที่สำรองมาสำหรับมัดของก็เลยใช้ประโยชน์เป็นยางรองขอบล้อ ในยามฉุกเฉิน

[ซูกัส]

รออ่านอยู่2วัน มาแค่นี้เองหรอ...โอฬาร....

[Felix]

รออ่านอยู่2วัน มาแค่นี้เองหรอ...โอฬาร....

ใจเย็นครับน้า...เน็ตที่บ้านน่ะ ...เต่ายังเดินแซงเลยครับ

[Rangsimon]

พี่โอฬารนอกจากดำน้ำเก่ง ขี่จักรยานเก่ง สำนวนงานเขียนก็ไม่เบา ชวนอ่านน่าติดตาม ยังไงก็เขียนให้เร็วๆหน่อยนะพี่คนอ่านเค้ารอติดตามกันหลายคน อย่ามากั๊ก แล้วขี่จักรยานได้ยังครับเนี้ย แล้วเจอกันครับ

[LEOSSS]

เข้ามาเชียร์ครับพี่โอฬาร

[pu700]

เข้ามาต่อให้ครับ
หลังจากตื่นนอนตอน 6.30น. พร้อมกับสภาพความหิวโหย เนื่องจากมื้อเย็นเมื่อวานเป็นมาม่าคัพ กว่าจะออกจากที่พักก็ประมาณ 8.00น. พอดี เพราะได้ยินเสียเด็กร้องเพลงชาติดังมาจากโรงเรียนที่อยู่ใกล้ๆ (ทำไมออกช้าจัง ขอเอารองเท้าไปผึ่งกับลมร้อนของแอร์ให้หายชื้นก่อน เริ่มมีกลิ่นแล้ว) ปรึกษากับ โอ ว่าเราปั่นย้อนไปกินข้าวที่ศูนย์บริการทางหลวงก่อนดีกว่า ใช้เวลาปั่นขึ้น-ลงเขา ไป-กลับ 4 กม. บวกกับเวลากินข้าว ก็น่าจะตามขบวนประมาณ 1ชั่วโมงเอง ประกอบกับเป็นทางขึ้นเขาชันคงไม่ห่างกันมาก พอถึงศูนย์บริการทางหลวงแม่สลิดหลวง โอ้ววววว...ฟ้าประทาน อาหารมีให้กินเพียบ ระหว่างกำลังเพลิดเพลินกับอาหารเช้าอยู่นั้น ท่านปลัดปกครองอาวุโส (ปลัดประทีป)ซึ่งเพิ่งจะกลับจากการปล่อยขบวนปั่นเฉลิมพระเกียรติฯ ก็มาทานอาหารเช้าด้วยกันและได้พูดคุยกันนานพอสมควรแถมท่านยังเลี้ยงอาหารเช้าเรา2คนด้วย ดูเวลาโห้... 9.45น. แล้วจึงได้ขอตัวลาท่านปลัด เพื่อออกเดินทางต่อ ปั่นไปได้สัก 15 กม. ดูกระจกข้าง โอ หายไปไหนเนี่ย!!!! จอดรอคิดว่าไม่นานคงมาเพราะเป็นทางเขามีขึ้นลง คงห่างกันไม่มากแต่มองไม่เห็นเนื่องจากเป็นเนินเขาสลับ รออยู่ 10นาที ในใจคิดผิดปรกติแน่ๆไม่น่าจะห่างกันได้นานขนาดนี้ จึงตัดสินใจปั่นย้อนกลับไปดู เป็นจริงตามคาด น็อตยึดกระแกรงหลังรถโอขาด ต้องจอดซ่อม ดีที่มีน๊อตสำรองไปจึงซ่อมได้ไม่อย่างนั้นจบทริปที่นี่แน่ ตอนนี้เท่ากับตามหลังขบวนอยู่ประมาณ 2 ชั่วโมง!!!!!! คิดในใจไม่เป็นไรเราปั่นในรูปแบบทีม MJ bike ยังไงก็ตามทัน ปั่นมาเรื่อยๆก็มาพักที่จุดนี้

[pu700]

ชื่อน้ำตก "ทีมอโป"

[Rangsimon]

เข้ามาต่อให้ครับ
หลังจากตื่นนอนตอน 6.30น. พร้อมกับสภาพความหิวโหย เนื่องจากมื้อเย็นเมื่อวานเป็นมาม่าคัพ กว่าจะออกจากที่พักก็ประมาณ 8.00น. พอดี เพราะได้ยินเสียเด็กร้องเพลงชาติดังมาจากโรงเรียนที่อยู่ใกล้ๆ (ทำไมออกช้าจัง ขอเอารองเท้าไปผึ่งกับลมร้อนของแอร์ให้หายชื้นก่อน เริ่มมีกลิ่นแล้ว) ปรึกษากับ โอ ว่าเราปั่นย้อนไปกินข้าวที่ศูนย์บริการทางหลวงก่อนดีกว่า ใช้เวลาปั่นขึ้น-ลงเขา ไป-กลับ 4 กม. บวกกับเวลากินข้าว ก็น่าจะตามขบวนประมาณ 1ชั่วโมงเอง ประกอบกับเป็นทางขึ้นเขาชันคงไม่ห่างกันมาก พอถึงศูนย์บริการทางหลวงแม่สลิดหลวง โอ้ววววว...ฟ้าประทาน อาหารมีให้กินเพียบ ระหว่างกำลังเพลิดเพลินกับอาหารเช้าอยู่นั้น ท่านปลัดปกครองอาวุโส (ปลัดประทีป)ซึ่งเพิ่งจะกลับจากการปล่อยขบวนปั่นเฉลิมพระเกียรติฯ ก็มาทานอาหารเช้าด้วยกันและได้พูดคุยกันนานพอสมควรแถมท่านยังเลี้ยงอาหารเช้าเรา2คนด้วย ดูเวลาโห้... 9.45น. แล้วจึงได้ขอตัวลาท่านปลัด เพื่อออกเดินทางต่อ ปั่นไปได้สัก 15 กม. ดูกระจกข้าง โอ หายไปไหนเนี่ย!!!! จอดรอคิดว่าไม่นานคงมาเพราะเป็นทางเขามีขึ้นลง คงห่างกันไม่มากแต่มองไม่เห็นเนื่องจากเป็นเนินเขาสลับ รออยู่ 10นาที ในใจคิดผิดปรกติแน่ๆไม่น่าจะห่างกันได้นานขนาดนี้ จึงตัดสินใจปั่นย้อนกลับไปดู เป็นจริงตามคาด น็อตยึดกระแกรงหลังรถโอขาด ต้องจอดซ่อม ดีที่มีน๊อตสำรองไปจึงซ่อมได้ไม่อย่างนั้นจบทริปที่นี่แน่ ตอนนี้เท่ากับตามหลังขบวนอยู่ประมาณ 2 ชั่วโมง!!!!!! คิดในใจไม่เป็นไรเราปั่นในรูปแบบทีม MJ bike ยังไงก็ตามทัน ปั่นมาเรื่อยๆก็มาพักที่จุดนี้

พี่ปู ไอ้เสื้อกันฝน Fukier ที่พี่ใส่น่ะมันร้อนไหมครับ ถ้าไม่ร้อนจะลงทุนสักตัว 1,700 เชียวมันขายโคตรแพงเลย

[pisitas]

รออ่านต่อครับ

[pu700]

พี่ปู ไอ้เสื้อกันฝน Fukier ที่พี่ใส่น่ะมันร้อนไหมครับ ถ้าไม่ร้อนจะลงทุนสักตัว 1,700 เชียวมันขายโคตรแพงเลย

เสื้อกันฝนใส่แล้วได้แค่เป็นเสื้อกันเปื้อนมากกว่าครับ เพราะใส่แล้วแฉะเหมือนเดิมเพราะเหงื่อออกมาก น่าจะเหมาะใว้กันลมเวลาหน้าหนาวมากกว่าครับ แต่ก็ดีเสื้อไม่เปื่อนทำให้ซักได้ง่าย

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

[/quote]


สวัสดีครับพี่ปู บรรยายได้ดีกว่าการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอีกครับ

[mosoman008]

ขอบคุณครับ

[pisitas]

ชอบมาก รออ่านต่อครับ