นิยายรักขาดตอน ทริปล่องใต้ ขอไปด้วยคนนะ...นะ

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากพี่ไก่ปะยางเสร็จเรียบร้อยโดยที่ลุงก้องยังมิต้องลงแรงเผายาง เราก็ออกเดินทางกันต่อเลยทันทีเพราะดูเวลาแล้ว ตอนนี้ก็ประมาณบ่ายโมงครึ่ง
เส้นทางที่สาวอุ๊เลือกใช้นั้น เรียบริมทะเลไปตลอดทาง วิวสวย อากาศดี กินอาหารตาไปตลอดทาง ช่วงนี้นายmetของเรา ยังคงเกาะกลุ่มหน้าตามสาวอุ๊ เจ๊หม่วย แบบแปะ ติดตลอด บางครั้งมีกระชากหนีเป็นครั้งคราว ตรงนี้เพื่อความสะใจ โชว์ออฟหรืออินเทอร์วัล ระหว่างออกทริปนั้น คงจะต้องไปสอบถามกันเอาเองนะครับ
ประมาณสัก สี่โมงครึ่ง กลุ่มเราก็เดินทางมาถึงเขากระโหลก วิวสวยนะครับที่นี่ เห็นว่า กองถ่ายทำละครจักรๆวงศ์ๆ มักจะเอาสถานที่นี้ยกกองมาถ่ายทำกันค่อนข้างบ่อย เพราะมีถ้ำอยู่ในบริเวณนี้ด้วย ส่วนเรื่องอาหารการกินนั้น ที่นี่เพรียบ มีให้เลือกกินกันได้อย่างมากมาย
เลยจากชายหาดนี้ไปประมาณสัก 500 เมตร ก็จะเต็มไปด้วยรีสอร์ท ชายหาดส่วนตัว ระดับเกรด A ฉะนั้น น่าจะประกันความงดงามของชายหาดแถวนี้ได้ดีพอควร

[เหน่งหนักแน่น]

บริเวณหาดครับ

[เหน่งหนักแน่น]

ขอฝากเอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจอีกสักภาพนะครับ

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากที่แต่ละท่านเก็บภาพถ่ายจนเป็นที่พอใจแล้ว เราก็เริ่มออกเดินทางกันต่อทันทีเพราะแสงจันทร์เริ่มที่จะเข้ามาทักทายแทนที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะโบกมือลาไปเช่นกัน
ขอตัดภาพกลับไปนิดนึงนะครับ

บริเวณชายแหดที่ทอดยาวออกไปนั้น มีเจ๊หม่วยกับสาวอุ๊ยืนอยู่ ผมได้เห็นสิ่งที่ผิดปกติบางอย่าง (หรือเป็นปกติของสองสาวก็ไม่ทราบนะครับ) เริ่มที่จะมีการวอร์มร่างกายคล้ายๆกับนักกีฬาที่กำลังจะลงสนาม มีการบ่นพึมพัม พึมพัม แล้วก็ตะโกนออกมาดังๆพร้อมกันสู้ว้อย.....

ระยะทางที่เหลือไม่น่าที่จะเกิน 30km นายmetยังคงอยู่กลุ่มหน้ากับลุงก้องและตามด้วยข้าฯ สองสาวและพี่ไก่ พระอาทิตย์เริ่มที่จะลาลับขอบฟ้า ท้องฟ้าที่จะเริ่มมืดมิดลงเมื่อได้ต้องแสงปลายของดวงอาทิตย์นั้น ช่างสวยงามจับหัวใจจริงๆ
บรรยากาศเช่นนี้ ถ้าเราได้นั่งอยู่กับคนที่รู้ใจบนโขดหินริมทะเล อยู่เงียบๆเพียงเราสองคน เอาฟองคลื่นเป็นเสียงดนตรีแล้วปล่อยให้หัวใจคุยกัน โอววว.....ว์

แต่อีกฟากหนึ่งบรรยากาศ มาคุ กำลังที่จะเริ่มขึ้น ลุงก้องยังคนเป็นหัวลาก ข้าฯ นายmet และสองสาว พี่ไก่ ทางตรงข้างหน้าสุดลูกหูลูกตาหลังจากที่หมอบมาพักนึง ข้าฯก็เริ่มที่จะเปลี่ยนจานใบหน้ามาที่ใบสาม รอบขาเริ่มไป ควงได้ 32-33km ได้ไม่อย่างยากเย็น ถนนว่าง จากตีคู่ลุงก้อง ข้าฯเริ่มที่จะทิ้งออกห่างแรงลมทำให้ต้องก้มหมอบแต่ยังคงได้ยินเสียงกดลูกบันไดตามมาอยู่ตลอด หวุบ...หวุบ...หวุบ...ไม่มีเสียงหอบ ไม่มีเลย โอว์นายmet นายแน่มาก อาการแบบนี้ย่อมแสดงถึงการฟิตซ้อมมาอย่างดี หายใจนิ่ง รอบขายังคงควงไปเรื่อยๆ มีการเปลี่ยนใบหลังขึ้นอีก 1ใบ โอว์ สุดยอด เสียงโซ่ที่ไหลลงแทบจะไม่ได้ยินเสียงมันกัดกระทบกับใบเฟืองเลย แบบนี้การเปลี่ยนเกียร์ที่รวดเร็วและแม่นยำ เอ๊ะ..นายmetของเรา ไม่ได้ใช้ชุดขับเคลื่อนระดับเทพหนิ ไม่รอช้าข้าฯจึงได้หันหลังกลับไปทันที ทันใดนั้นเอง เย้ย...

สายตาที่มองมาหาข้าฯอย่างมุ่งมั่น ถึงแม้ว่าแสงอาทิตย์จะเริ่มลับขอบฟ้าไปแล้วก็ตาม (ว่าแต่...แดดก็ไม่มีแล้วจะยังใส่แว่นดำทำไมอีกฟร๊ะ) แต่ข้าฯ..ก็ยังเจ๋งพอที่จะมองเห็นสายตาของสองสาวที่มองมาผ่านแว่นกันแดดสีดำได้
สายตาที่มองมา ประกายของแววตา ปิ๊ง ปิ๊ง แสดงถึงความไม่ยอมแพ้ ล้อหน้าเริ่มที่จะจี้เข้ามา มีหรือที่ข้าฯจะรีรอให้หญิงสาวตัวแค่นี้มาทำอะไรข้าฯได้

แคร๊กกกกกกกก... ข้าฯเริ่มที่จะเร่งใบหลังขึ้นไปอีกหนึ่งใบ ถึงแม้ว่าตอนเปลี่ยนเสียงมันอาจจะฟังไม่เนียลหูนัก แต่มันก็ไม่ได้เป็นปัญหากับการที่จะยกเร่งสปีดหนึสองสาวให้ได้ แต่ว่า...การคิดเช่นนั้น เป็นคงจะเป็นได้แค่เพียงความคิดเท่านั้น ยิ่งหนี ยิ่งเหนื่อย สลัดไม่ออกจริงๆ

เย็นวันนั้นถ้าใครได้ผ่านแถวนั้นถนนสายที่มุ่งสู่หาดสามพระยา อาจจะได้เห็นภาพชายตัวใหญ่ๆถีบรถจักรยานหนีสองสาวรูปร่างเล็กๆสองคนอย่างเอาเป็นเอาตาย หนียังไงก็หนีไม่ออกซ๊ากกกกกกกกที ท่านผู้อ่านคงจะนึกภาพออกนะครับ

[เหน่งหนักแน่น]

ถ้ามีสาวซ้อนท้ายแทนถุงสัมภาระ คงจะดีไม่น้อย

[เหน่งหนักแน่น]

เส้นทางนี้จากเขากระโหลกจนก่อนที่จะมาถึงหาดสามพระยา จะเห็นว่าไม่ค่อยมีภาพถ่ายสักเท่าไหร่ เหตุผล เรียนตรงๆนะครับตาเหลือกไม่ได้หยาบคายนะ แต่ข้าฯกับนายmetมีความรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ
จากการยกหนีแล้วหนีไม่ออก ทำไงดีหล่ะ แบบนี้ต้องนึกอุบายสิ เอาแบบไม่ให้เสียฟอร์ม
ข้าฯ เฮ้ย...นายmetหล่ะครับ หายไปไหน ยางแตกป่าว ไม่เห็นเลยนะเจ๊ (ข้าฯ พยายามที่จะปั้นหน้าแสดงความเป็นห่วงให้สองสาวดูมีความน่าเชื่อถือที่สุด จะได้ไม่เข้าใจว่าที่ทำไปนั้นเป็นอุบายของข้าฯ ):lol: ทั้งที่จริงๆแล้ว ข้าฯเริ่มที่จะมีความรู้สึกที่หมั่นไส้เจ้าหนุ่มหน้ามลขึ้นมาตะหงิด ตะหงิด นี่ว่าต่อไปจะเรียกเป็น นายหนุ่มหน้าเดียว mer surly LHTดีกว่า

ข้าฯเจ๊หม่วย สาวอุ๊ ลุงก้อง พี่ไก่ (พิมพ์ว่าทุกท่านแล้วก็สิ้นเรื่อง) เข้าไปที่ทำการก่อนก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะเป็นคนรอนายmetเอง

สิ้นเสียงของข้าฯ ทั้งหมดก็พยักหน้าแต่ไม่มีคำพูดออกจากปากทั้ง สี่ ท่าน เห็นแต่จะมีก็เพียง รอยยิ้มที่มุมปากของสองสาว(แบบสะแหยะยิ้ม)ที่นายmetเคยทำเอาไว้ แล้วทำไมไม่ไปทำใส่นายmetฟร๊ะเนี่ย ข้าฯนึกในใจ

ขณะที่ยืนรอนายmetนั้น ขอบอกว่า ยุงทะเล นั้น เยอะมากแถมเป็นยุงที่หน้าด้านมัก มัก ยืนอยู่นี่ไม่ได้เลยนะครับ ขนาดเดินไปเดินมาแล้วยังมิวายที่จะเข้ามาตอม มากัด ไอ้มาตอม มากัด ถ้าเปลี่ยนเป็นสาว สาวได้จะดีมากเลยนะเนี่ย

metพี่เหน่ง พี่..พี่...กิ๊ฟเพอร์แฮ...กิ๊ฟเพอร์แฮ แฮก แฮก แฮก(ช่วยนึกภาพคนเราเวลาเกิดอาการเหนื่อยหอบตามด้วยนะครับ)กิ๊ฟเพอร์แฮ
ข้าฯไรฟร๊ะ เป็นไร พี่ไม่ได้ใช้กิ๊ฟเฟอร์รีน ไม่ได้ใช้และไม่ได้เป็นตัวแทนขาย จะมาเอาไรตอนนี้
หลังจากที่ปล่อยให้นายmetเอาหัวใจกลับมาเต้นปกติได้แล้ว ดื่มน้ำปัสสวะเป็นที่เรียบร้อย
ข้าฯเอ้า ..ว่ามาตะกี๊พูดไร
นายmetยังคงสถานะบนใบหน้าเหมือนเดิม ตาประสานตา แล้วก็ตะโกนออกมาดังๆว่า

กิ๊ฟเพอร์แฮร์...น่ากลัวมาก...กิ๊ฟเพอร์แฮร์...น่ากลัว...น่ากลัว


คืนนี้เรานอนกันที่นี่ครับ ถึงหาดสามพระยา 18.30น รวมระยะทางวันนี้ 125km.โดยประมาณ:mrgreen:

[เหน่งหนักแน่น]

มารอชมเช่นกันครับ ปีหน้าถึงคราเราบ้างสำหรับทริปท่องอันดามัน

ขอบคุณครับพี่บุญชัย ที่แวะเข้ามาทักทายครับ

[เหน่งหนักแน่น]

ยาคลายกล้ามเนื้ออีก 6 กระป๋อง

เห็นยาคลายกล้ามเนื้อชนิดนี้..แล้ว
ผมปวดตับครับพี่เหน่ง
ปูเสื้อ..กางมุ้งรอชมอยู่ครับ

สวัสดีครับพี่ใหญ่ ไม่ต้องว่าหลายความเลยนะท่าน ชวนไปด้วย ไม่ไปแหล่มๆทั้งนั้นเลยนะพี่ มีภาพมาโชว์ด้วยนะ ขอบอก คอยติดตามไปเรื่อยๆนะครับ ติ๊ดชึ่ง ติ๊ดชึ่ง

[เหน่งหนักแน่น]

เข้าที่พัก กางเต๊นท์ เป็นที่เรียบร้อย เตรียมเสบียงที่ได้ซื้อเข้าด้วยเพราะไม่ทราบว่า ใน อช.จะมีข้าวขายไหม ยังดีที่ร้านค้ายังไม่ปิด ยาคลายกล้ามเนื้อ ถูกจัดมาเช่นเดิม คืนนี้เป็นวันแรกที่เราจะทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ถึงแม้จะต่างวัยบ้างแต่มันไม่ใช่ อุปสรรค เลยสักนิดเดียว

ชายหาดสามพระยาถูกจัดให้เป็นโต๊ะรับแขกชั้นดี มีวงดนตรีออร์เครสตร้าคือเสียงลมทะเลและเกลียวคลื่นยามกระทบเข้าฝั่ง แสงไฟนีออนสีเขียวของชาวเลที่ออกไปหาปลาหมึกที่พอมองเห็นได้เริ่มชัดเจนมากยิ่งขึ้น และเพื่อนใหม่อีกกลุ่มใหญ๋ ยุงทะเล กย15ก็แล้ว ตะไคร้สมุนไพรกันยุงก็แล้ว เอาไม่อยู่ครับท่านผุ้ชม ดีหน่อยที่พอตกดึก มันคงง่วงนอน กลับไปนอนกันหมด ไม่งั้นข้าฯคิดว่า มือถึงถือแก้ว มือนึงถือกับแกล้ม ไหนจะต้องหาอีกมือนึงมาคอยปัดยุงอีก ว่าจะขอเจ๊หม่วยดื่มไอ้เจ้าน้ำตะไคร้สมุนไพรกันยุงซะให้สิ้นเรื่อง เวลาเหงื่อออกมันซึมออกมาทางผิวหนัง ยุงจะได้ไม่เข้ามาตอมให้กวนหัวใจ น่าจะเข้าท่าแฮะ

คุยกันไปได้สักพัก ลุงก้อง ก็ขอตัวไปนอนก่อน ส่วนที่เหลือก็เมาท์กันตามระเบียบ พูดกันตั้งนาน จากพูดเริ่มที่จะเปลี่ยนเป็นการเถียง เสียงเริ่มดังขึ้นยังตกลงกันไม่ได้สักทีว่าใครจะเป็นคนไปตาม คุณระเบียบ จากประสบการณ์ส่วนตัว ข้าฯคิดว่า คุณระเบียบน่าจะไปกับคุณละม่อมเพื่อไปทำหน้าที่พลเมืองดีตามจับคนร้ายช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ตกลงกันว่าไม่ต้องมีใครไปตามล่ะกัน ใกล้เที่ยงคืนแล้ว กลับเข้าเต๊นท์นอนดีกว่า เก็บข้าวของ ขยะทิ้งลงถัง เป็นที่เรียบร้อย พอถึงจุดกางเต๊นท์งานเข้าตอนเที่ยงคืนครับพี่น้องครับ

ภาพที่ทุกคนเห็นเบื้องหน้านั้น ลุงก้อง ท่านกำลังเก็บเต๊นท์ลงถุง จักรยานคู่ใจถูกเตรียมออกมาไว้พร้อมเดินทางในทันที พวกเราต่างมองหน้ากันเลิ่กลัก (จะมีก็แต่เพียงนายmetคนเดิม สถานะบนใบหน้าเหมือนเดิมไม่รู้อะไรนักหนาฟร๊ะ) ใคร ทำอะไร ให้ลุงก้องไม่พอใจ หรือเราเสียงดังกันตอนที่เถียงกันว่าใครจะไปตามคุณระเบียบ
สาวอุ๊คุณลุงค๊ะ ลุงก้องมีอะไรหรือเปล่าค๊ะ ไม่พอใจอะไรบอกหนูก่อนนะค๊ะ หนูขอโทษค๊ะลุง จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สาวอุ๊เรียกน้ำตาออกมาได้อย่างไม่ยากเย็น แบบน้องแอนทองประสม มาเห็นมีอาย
ลุงก้องไป...ไป...ไปได้แล้ว อย่าพูดมาก
สถานการณ์เริ่มตึงเครียด ทุกคนในเหตุการณ์นั้น ข้าฯคิดว่าทุกคนคงจะมึนตึ๊บแน่นอน ใครฟร๊ะ ทำให้ลุงแกไม่พอใจ
เจ๊หม่วยคุณลุงจะไปไหนค๊ะ นี่มันเพิ่งจะเที่ยงคืนเองนะค๊ะ พวกหนูยังไม่ได้นอนกันเลยค๊ะคุณลุง ยังไงแล้วให้มันสว่างกว่านี้หน่อยจะดีกว่าไหมค๊ะ
ลุงก้องอ้าวหรอ...นึกว่าเช้าแล้ว นาฬิกาของลุงมันปลุก ลุงตั้งปลุกกับโทรศัพย์แล้วโทรศัพย์ลุงก็เพิ่งซื้อมาใหม่ จิ้มผิด จิ้มถูก ที่ว่าไป...ไป...ลุงจะให้พวกเราเตรียมตัวออกเดินทางต่อไม่ได้ ไม่พอใจใครดอกนะ


หลังจากนั้นลุงก้องก็นำเต๊นท์ออกมากาง ส่วนที่เหลือก็ต่างแยกย้ายเข้าเต๊นท์ใครเต๊นท์มัน ส่วนตัวข้าฯเองนั้น มันเหมือนโดนทุบอย่างแรงที่ศรีษะ ไม่รู้ว่าเหตุใดเหมือนกันดี

[เหน่งหนักแน่น]

เพียงเธอหลับตาฮ้า...เพียงเธอหลับตา

แค่นั้นจริงๆ เพียงแค่หลับตาแปร๊ปเดียว เช้าล่ะ อะไรกันฟร๊ะ สิ่งแรกที่ข้าฯทำคือ ลุงก้อง อ้อ...จักรยานแกยังอยู่
จัดการทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ก็ฝากท้องกันที่ร้านค้าในนั้นเลย ปลายทางวันนี้ หาดวนกร ครับ

[met]

ล่องใต้ไปตามเสียงเพลง กล่อมบรรเลงเป็นเพลงเร้าใจ
มนต์รักแห่งแคว้นแดนถิ่น แห่งกลิ่นบุหงามาลัย
เมืองใต้ใครเยือน เหมือนท่องวิมาน...
แต่ว่าไอ้เพลงเมื่อตะกี้ ใครร้องเหรอเพ่ ผมเกิดหรือยัง
หน้าตาไม่ให้แต่ใจคงรักเสียงเพลงหน้าดู....

โธ่...ตาเอี้ยงทริปนี้ไม่มีใครเกินหนุ่มหน้ามล คนทัวร์ริ่ง met surly LHT ของเราไปได้หรอก เสียงนี้ลูกคอ 12 ชั้น เชียวนะ ขอบอก ทริปนี้ถ้ามีตาเอี้ยงอยู่ในบทด้วย พี่ว่า น่าจะมันส์กว่านี้นะ

------------------------------------------------------------
พี่เอี้ยงอย่าเชื่อหมดนะ จะง้างปากผมได้ต้องใช้เสือ3ขวดเอ้ย ตัว ลูกคอถึงจะเริ่มสั่น 555

เฮ้อ ! อ่านแล้ว ขอยืมหน่อยนะพี่เหน่ง
ปวดหัวใจอย่างแรง

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากแต่ละท่านจัดการตัวเองเสร็จเป็นที่เรียบร้อย เราก็ออกเดินทางเวลาประมาณ 8.00น. จากหาดสามพระยาถึงทางแยก กุยบุรี พี่ไก่ได้ขอตัวเดินทางกลับไปก่อน สมาชิกตอนนี้คงเหลือ 5 ท่าน เราได้ปั่นเลาะริมทะเลไปเรื่อยๆ มีบางช่วงต้องออกมาทางถนนเพชรเกษมบ้าง สเต็ปการปั่นยังคงเหมือนเดิม ตอนนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้น ข้างหน้ามีแตงโมขาย เดี๋ยวแวะสักหน่อย

[เหน่งหนักแน่น]

แม่ค้าขายบักแตงโม ถาพนี้ตั้งใจสุดๆ เพื่อตาเอี้ยงโดยเฉพาะ ตาเอี้ยงน้องเค้าทักทายอ่ะ ดูที่เสื้อสิ

[เหน่งหนักแน่น]

หลายท่านหลายสาย ทั้ง PMเข้ามาและโทรศัพย์รวมถึงSMS บอกว่า อยากเห็นหน้าพ่อหนุ่มหน้ามล คนทัวร์ริ่งmet surly LHT แบบเต็มๆหน่อยได้ไหมครับ จะได้มีอรรถรสเพิ่มขึ้นเวลานั่งอ่านสรุปทริป แต่โดยส่วนตัวแล้วตอนนี้ผมอยากจะเรียกเค้าว่า พ่อหนุ่มหน้าเดียวมากกว่าจัดไป

[เหน่งหนักแน่น]

หลังจากออกมาปั่นเส้นเพชรเกษมได้สักพัก แวะทานแตงโมเป็นที่เรียบร้อย สาวอุ๊ ก็พาลงไปเลาะริมหาดเช่นเดิม วันนี้หลังจากได้แตงโมลงท้อง ได้คุยกับสาวน้องแตงกวา ได้ที่อยู่อีเมลล์แอดเดรส ได้HI5 และได้อะไรๆ อื่นๆอีกมากมายดูเอาครับท่านผู้ชม แบบนี้เรียกว่าออกอาการ