Reduce speed : เชียงคาน - น้าน....น่าน

[เสี่ยวภูธร]

อีตาข้างบนน่ะ...เห็นละอยากอ้วก..ว่ะ

จะโม้ชะหน่อย รู้ทันอีกแล้ว HA.HA.HA
โชว์ตอนเป็นตะคริวนอนข้างถนน

[น้อย แก้งคร้อ]

ภาพสวยมากครับ เส้นทางในฝันเลย

[khunhan]

อีตาข้างบนน่ะ...เห็นละอยากอ้วก..ว่ะ

จะโม้ชะหน่อย รู้ทันอีกแล้ว HA.HA.HA
โชว์ตอนเป็นตะคริวนอนข้างถนน

อย่างนี้ละน้า...อ้าปากก็เห็นทะลุถึง... ....แล้ว

ภาพสวยมากครับ เส้นทางในฝันเลย

มันเป็นความจริงค่ะ ไปปั่นดูเอง แล้วจะรู้ ว่าเหนื่อยจริง เจ็บจริงนั้น มันแค่ไหน

[khunhan]

ภาพก่อนหน้านั้นเป็นช่วงงาม ๆ ก่อนไหลลงบ้านน้ำมวบ ซึ่งก่อนนั้นเรา ลุงโอ่ง กะโจ ทำท่าเหมือนคนโกรธกัน แต่พอถึงน้ำมวบ ต้องปรึกษากันอีกครั้ง ว่าจะไปทางไหน บ้างก็ว่าตรงไป บ้างก็ว่า เลี้ยวซ้าย


แต่สุดท้าย ก็ต้องขึ้นภูอีกรอบ "แม่จริม ๆ ๆ เธออยู่หนายยยยยย ???"


พ้นเขตบ้านน้ำมวบ ลุงโอ่ง กับโจ ขึ้นเขากระดื๊บ ๆ หาบวับไปกับตา ทันทีที่เห็นรถบรรทุกผ่านมา เรารีบยกมือทันที

"ไปไหนครับ"
"ไปแม่จริม"
"ผมจะขึ้นไปสีข้าวโพดตรงเนินข้างหน้านี่เอง แค่นี้เองครับ"
"แค่ไหนก็เอา ขอให้พ้น ๆ เนินนี่ไปก่อนเถอะ ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย หมดแรง จะตายแล้ว"










ขึ้นมาได้นิดเดียวเห็นลุงโอ่งตะโกนเรียก "ไปด้วย"
"ไปแค่พ้นเนินนี่นะ"
"งั้นไปเถอะครับครับ"

รู้หรอกน่ะ ไม่มีแรงจะยกเสือใช่มั้ยล่ะ

พ้นเนินหน่อย หมดระยะ

ภาพตรงหน้า ทำให้เราหายเหนื่อย ได้แรงกลับมาอีกเยอะ





ประเดี๋ยวเดียว ลุงโอ่งตามมาทัน หันกลับไปเห็นแสงสวย ๆ ชอบจริง ๆ เลย

[khunhan]

สวยยังไง ก็หมดเวลาชื่นชมแล้ว



ตะวันต่ำลงทุกนาที


เห็นป้ายล่องแก่งน้ำว้าแล้ว ใจชื้นขึ้นมาเยอะ ใกล้แล้ว ๆ



ถึงหมู่บ้านริมน้ำว้าชื่อบ้านอะไร จำไม่ได้แล้ว ต้องรอลุงโอ่งมาช่วยเฉลย เหลือบมองไปเห็นวัดสวย ๆ ในหมู่บ้าน หมดเวลาแวะไม่ได้

เอ๋กะอุ๊ แวะทานอาหารกันที่หมู่บ้านใกล้สะพานที่นี่ บอกว่า" พวกพี่ไปกันเถอะ ขอพักอุทยานแม่จริม"( ซึ่งถึงก่อนตัวเมือง 10 กม.)

มองไปข้างหน้าเห็นเงาโจ ตะคุ่ม ๆ ที่สะพาน แต่พอเราขยับรถ โจก็หนีขึ้นภูไปแล้ว ช่างสิ ยังไง ๆ ก็มืดค่ำอยู่แล้ว






ลำน้ำว้า ช่วงต้นน้ำ เพิ่งต้นเดือนธันวาคมแท้ ๆ น้ำแห้งแล้ว

[khunhan]

จากนี่ไป อีก 20 กม. ??

ช่วงหลัง เราเริ่มล้า ขึ้นภูทีไร กระดื๊บ .... กระดื๊บ..... กระดื๊บ ลุงโอ่ง กะเอ๋ จวนมืดแล้ว เอ๋ กะลุงโอ่งจอดรอที่ทางแยก เวียงสา ?? หรือที่ไหน หน่วยความจำข้าพเจ้าหมดแล้ว



ความจริง ช่วงนี้ แสงท้องฟ้าสีส้ม มองเห็นวิว 360 องศา สวยมาก แต่ไม่อาจยกกล้องขึ้นบันทึกภาพได้อีก เนื่องจากหมดแรง อีกต้องเร่งเวลาไม่อยากให้ถึงที่หมายดึกนัก คนถึงก่อน ก็จะเป็นห่วง




เราต่างต้องควักไฟส่องสว่างมาช่วย สองข้างทางมืด ถนนที่ไม่ค่อยมีรถอยู่แล้ว ตอนนี้ เหลือเรากับลุงโอ่งเพียง 2 คน


ยิ่งมืด ยิ่งหมดแรง ยิ่งวังเวง

[khunhan]

ช่วงหลัง ๆ มีหลุมเป็นระยะ ๆ ลุ่งโอ่งต้องใช้ความระมัดระวังมากขึ้น เราเลยบอก อย่างนี้ต้องหาตัวช่วยแล้ว หน้าอุทยานต้องมีชุมชน เดี๋ยวเราขึ้นไปก่อน จะได้หารถไว้รอ



พอถึงหน้าอุทยาน โจ รออยู่ บอกให้อดทน ปั่น ๆ ไป อีก 10 กม. เดี๋ยวก็ถึง





เกือบ 2 ทุ่ม พวกเรา ถึงเมืองแม่จริม ด้วยสภาพย่ำแย่เต็มที โดยมี MJU ตุ๊ และ Jack รออยู่ที่ร้านขายอาหารร้านเดียวที่เปิดอยู่นอกจากร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าตลาด

โจ ไม่พูดไม่จาทำตาตาขวาง ๆ ดูอันตราย ไม่น่าเข้าใกล้


ส่วน ลุงโอ่งสั่งข้าว "แม่ค้า ขอข้าว 2 จาน" แต่ทันทีที่แม่ค้ามาเสริร์ฟ ลุงร้องบอก "ขออีกจาน "



หน่วยพิทักษ์ป่าภูแลลาว-แม่จริม 12 ชั่วโมง เต็ม ๆ

[โอ่ง คนงาม]

ช่วงหลัง ๆ มีหลุมเป็นระยะ ๆ ลุ่งโอ่งต้องใช้ความระมัดระวังมากขึ้น เราเลยบอก อย่างนี้ต้องหาตัวช่วยแล้ว หน้าอุทยานต้องมีชุมชน เดี๋ยวเราขึ้นไปก่อน จะได้หารถไว้รอ



พอถึงหน้าอุทยาน โจ รออยู่ บอกให้อดทน ปั่น ๆ ไป อีก 10 กม. เดี๋ยวก็ถึง





เกือบ 2 ทุ่ม พวกเรา ถึงเมืองแม่จริม ด้วยสภาพย่ำแย่เต็มที โดยมี MJU ตุ๊ และ Jack รออยู่ที่ร้านขายอาหารร้านเดียวที่เปิดอยู่นอกจากร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าตลาด

โจ ไม่พูดไม่จาทำตาตาขวาง ๆ ดูอันตราย ไม่น่าเข้าใกล้


ส่วน ลุงโอ่งสั่งข้าว "แม่ค้า ขอข้าว 2 จาน" แต่ทันทีที่แม่ค้ามาเสริร์ฟ ลุงร้องบอก "ขออีกจาน "



หน่วยพิทักษ์ป่าภูแลลาว-แม่จริม 12 ชั่วโมง เต็ม ๆ

คาร์โบในตัวหมดเกลี้ยงเลยถ้าไม่รีบเติมให้ถึงขีดวันรุ่งขึ้นแม่จริม-บ่อเกลือซึ่งมีสภาพเส้นทางที่หนักกว่าวันนี้รอบขาอาจมีปัญหาได้

[คุณขวัญแก้ว]

กำลังลุ้นมันส์เลย...ป้าเร็วๆ หน่อย...ผู้ชมนั่งรอเต็มแล้วค่ะ...ป๊อบคอร์นหมดไปสองถุงแล้วววว....

[khunhan]

กำลังลุ้นมันส์เลย...ป้าเร็วๆ หน่อย...ผู้ชมนั่งรอเต็มแล้วค่ะ...ป๊อบคอร์นหมดไปสองถุงแล้วววว....

อุย...... ขอโทษ ๆ ป้าจะพยายาม นะ

[khunhan]

ที่แม่จริม เราพักกันที่รีสอร์ทที่มีอยู่เพียงแห่งเดียว ถึงที่พัก นั่งสุมหัวกันเล่าความมันส์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ และช่วยกันวางแผน ว่าพรุ่งนี้ จะเอายังไง ขณะที่ลุงโอ่ง หลับไปนานแล้ว


8 ธันวาคม 2555 : แม่จริม -สันติสุข -บ่อเกลือ (95 กม.)

เราออกไปก่อน ปั่นไปกด ATM ที่สถานีตำรวจ เพราะที่ผ่านมา อยู่แต่ในป่า ไม่มีโอกาสเจอตู้กดเงินเลย


แม่จริม เป็นอำเภอเล็ก ๆ เมื่อคืน ตอนมาถึง ว่าเงียบ เช้า ๆ อย่างนี้ บรรยากาศเป็นอย่างที่เห็น






ลุงโอ่ง ให้ข้อมูลว่า "แม่จริม- สันติสุข แค่ 20 กิโล ทางเรียบ ปั่นเดี๋ยว ๆ ก็ถึง" ชวนไปทานมื้อเช้าที่นั่น เพื่อประหยัดเวลา ทุกคนเห็นด้วย MJU กับ ตุ๊ ออกไปก่อนแล้ว คงปล่อยให้ Jack คนต้นเรื่อง ที่มีอาการ ลุกไม่ขึ้น ไล่ตามหลังเรามา

[khunhan]

7 โมงครึ่ง (น่าจะเป็นเวลามาตรฐานของทริปนี้) ออกตัว


ออกมาได้นิดเดียว ก็เจอป้ายบอกทางเลี้ยวขวา สันติสุข ยกหน้า 15 องศา


"จะไปน่าน ทำไมต้องอ้อมไปสันติสุข - บ่อเกลือ ก่อนก็ไม่รู้"

เช้า ๆ อย่างนี้ วอร์มเบา ๆ ไปก่อน




บรรยากาศสบาย ๆ




แต่ที่ลุงโอ่ง บอกว่าทางเรียบ เห็นทีจะหลอกกันเองซะแล้ว ดูเนินข้างหน้าสิ

[khunhan]

ทางเรียบของลุงโอ่ง ระยะทาง 28 กม. ปั่นเล่น ๆ ใช้เวลาไปแล้ว 2 ชม.กว่า


เราทานก๋วยเตี๋ยว เจ๊สม ระหว่างผ่านตัวเมืองสันติสุข





ถ้าเป็นช่วงกลางวัน คงได้สั่งส้มตำ



เจ๊สม แกบอก "สมไปเรียนวิชา มาจากมติชนค่ะ"

[khunhan]

โจรอที่สามแยก








ช่วงนี้ เป็นทางราบ(จริง ๆ ) 10 กิโลเมตรได้ละมัง แต่มันเป็น 10 กิโลที่สร้างความรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย

[khunhan]

แดดร้อนเปรี้ยง ๆ ฟ้า... ใส !!!








เบื่อ !!! ไม่อยากต่อแล้ว