3 เฒ่าเมืองเลย ลุยเวียตนาม

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ขวามือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]




ตรงข้าม มหาลัย มี พิพิธภัณธ์ รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับ ลุงโฮ สงคราม ควรไปดู พวกเรามีเวลาจำกัดไม่ได้เข้าไปดูเลย น่าเสียดายครับไม่งั้นจะมาเล่าให้ฟัง

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]




ตรงข้าม มหาลัย มี พิพิธภัณธ์ รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับ ลุงโฮ สงคราม ควรไปดู พวกเรามีเวลาจำกัดไม่ได้เข้าไปดูเลย น่าเสียดายครับไม่งั้นจะมาเล่าให้ฟัง



เราพักที่โรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C อยู่ย่าน down town ข้างสวนสารณะกลางเมือง เป็นโรงแรมระดับ 4ดาว ค่าห้องพัก45 $ สหรัฐ 3 เตียง รวมอาหารเช้าพนักงานต้อนรับพวกเราอย่างดี พูดกับพวกเรา มี sir ทุกคำ พนักงานพูดภาษาอังกฤษได้ดีมากๆ ที่สำคัญสวยๆทั้งน้าน ต่างจากที่เมือง Ha trinh เรามีโอกาศได้จัดการกับรถจักรยานคู่ใจทำล้างอัด ฉีดรถคู่ใจ ด้านหลังโรงแรม เก็บรถในที่จอดเฉพาะมีพนักงานดูแลรถเก็บรถของพวกเราที่จอดเฉพาะโดยออกบัตรให้ โรงแรมสะอาดร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ด้านข้างโรงแรมมีร้านอาหารนานาชนิด หน้าโรงแรมตู้ ATM ใกล้มีร้านขาย เบอร์เกรี่ ,มี Taxi meter จอดให้บริการประจำอยู่หน้าโรงแรมด้วย หากเพื่อนมีโอกาศผ่านไปแนะนำให้พักที่นี่ครับ ที่ตรงนี้เองเราได้ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่อยู่ใกล้ Vinh



โปรชัวร์ พร้อมแผนที่ของทางโรงแรม มีทุกอย่างที่ท่านต้องการ รวมทั้ง SPECIAL MASSAGE ด้วย ส่วนที่พิเศษกว่านั้น ออกอากาศไม่ได้ เพิ่งมีโทรจากป๋าๆ บอกอย่าเล่าให้ลึกไปมากกว่านั้น มีแม่บ้านบางคนเฝ้าหน้าจอคอยจ้องตรวจสอบ ผมไม่เกี่ยวครับป๋า "พวกโตเอาโลด"

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]




ตรงข้าม มหาลัย มี พิพิธภัณธ์ รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับ ลุงโฮ สงคราม ควรไปดู พวกเรามีเวลาจำกัดไม่ได้เข้าไปดูเลย น่าเสียดายครับไม่งั้นจะมาเล่าให้ฟัง



เราพักที่โรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C อยู่ย่าน down town ข้างสวนสารณะกลางเมือง เป็นโรงแรมระดับ 4ดาว ค่าห้องพัก45 $ สหรัฐ 3 เตียง รวมอาหารเช้าพนักงานต้อนรับพวกเราอย่างดี พูดกับพวกเรา มี sir ทุกคำ พนักงานพูดภาษาอังกฤษได้ดีมากๆ ที่สำคัญสวยๆทั้งน้าน ต่างจากที่เมือง Ha trinh เรามีโอกาศได้จัดการกับรถจักรยานคู่ใจทำล้างอัด ฉีดรถคู่ใจ ด้านหลังโรงแรม เก็บรถในที่จอดเฉพาะมีพนักงานดูแลรถเก็บรถของพวกเราที่จอดเฉพาะโดยออกบัตรให้ โรงแรมสะอาดร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ด้านข้างโรงแรมมีร้านอาหารนานาชนิด หน้าโรงแรมตู้ ATM ใกล้มีร้านขาย เบอร์เกรี่ ,มี Taxi meter จอดให้บริการประจำอยู่หน้าโรงแรมด้วย หากเพื่อนมีโอกาศผ่านไปแนะนำให้พักที่นี่ครับ ที่ตรงนี้เองเราได้ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่อยู่ใกล้ Vinh



โปรชัวร์ พร้อมแผนที่ของทางโรงแรม มีทุกอย่างที่ท่านต้องการ รวมทั้ง SPECIAL MASSAGE ด้วย ส่วนที่พิเศษกว่านั้น ออกอากาศไม่ได้ เพิ่งมีโทรจากป๋าๆ บอกอย่าเล่าให้ลึกไปมากกว่านั้น มีแม่บ้านบางคนเฝ้าหน้าจอคอยจ้องตรวจสอบ ผมไม่เกี่ยวครับป๋า "พวกโตเอาโลด"



Ho ji minh park สวนสาธารณะตรงข้ามโรงแรม มีรูปปั้น ลุงโฮ สนามกีฬา ขนาดใหญ่ ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ หากแต่บรรยากาศ ฟ้าฝนไม่เป็นใจ หมอกฝนครับ

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]




ตรงข้าม มหาลัย มี พิพิธภัณธ์ รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับ ลุงโฮ สงคราม ควรไปดู พวกเรามีเวลาจำกัดไม่ได้เข้าไปดูเลย น่าเสียดายครับไม่งั้นจะมาเล่าให้ฟัง



เราพักที่โรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C อยู่ย่าน down town ข้างสวนสารณะกลางเมือง เป็นโรงแรมระดับ 4ดาว ค่าห้องพัก45 $ สหรัฐ 3 เตียง รวมอาหารเช้าพนักงานต้อนรับพวกเราอย่างดี พูดกับพวกเรา มี sir ทุกคำ พนักงานพูดภาษาอังกฤษได้ดีมากๆ ที่สำคัญสวยๆทั้งน้าน ต่างจากที่เมือง Ha trinh เรามีโอกาศได้จัดการกับรถจักรยานคู่ใจทำล้างอัด ฉีดรถคู่ใจ ด้านหลังโรงแรม เก็บรถในที่จอดเฉพาะมีพนักงานดูแลรถเก็บรถของพวกเราที่จอดเฉพาะโดยออกบัตรให้ โรงแรมสะอาดร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ด้านข้างโรงแรมมีร้านอาหารนานาชนิด หน้าโรงแรมตู้ ATM ใกล้มีร้านขาย เบอร์เกรี่ ,มี Taxi meter จอดให้บริการประจำอยู่หน้าโรงแรมด้วย หากเพื่อนมีโอกาศผ่านไปแนะนำให้พักที่นี่ครับ ที่ตรงนี้เองเราได้ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่อยู่ใกล้ Vinh



โปรชัวร์ พร้อมแผนที่ของทางโรงแรม มีทุกอย่างที่ท่านต้องการ รวมทั้ง SPECIAL MASSAGE ด้วย ส่วนที่พิเศษกว่านั้น ออกอากาศไม่ได้ เพิ่งมีโทรจากป๋าๆ บอกอย่าเล่าให้ลึกไปมากกว่านั้น มีแม่บ้านบางคนเฝ้าหน้าจอคอยจ้องตรวจสอบ ผมไม่เกี่ยวครับป๋า "พวกโตเอาโลด"



Ho ji minh park สวนสาธารณะตรงข้ามโรงแรม มีรูปปั้น ลุงโฮ สนามกีฬา ขนาดใหญ่ ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ หากแต่บรรยากาศ ฟ้าฝนไม่เป็นใจ หมอกฝนครับ





ถนนหนทางย่าน down town เมือง Vinh

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]




ตรงข้าม มหาลัย มี พิพิธภัณธ์ รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับ ลุงโฮ สงคราม ควรไปดู พวกเรามีเวลาจำกัดไม่ได้เข้าไปดูเลย น่าเสียดายครับไม่งั้นจะมาเล่าให้ฟัง



เราพักที่โรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C อยู่ย่าน down town ข้างสวนสารณะกลางเมือง เป็นโรงแรมระดับ 4ดาว ค่าห้องพัก45 $ สหรัฐ 3 เตียง รวมอาหารเช้าพนักงานต้อนรับพวกเราอย่างดี พูดกับพวกเรา มี sir ทุกคำ พนักงานพูดภาษาอังกฤษได้ดีมากๆ ที่สำคัญสวยๆทั้งน้าน ต่างจากที่เมือง Ha trinh เรามีโอกาศได้จัดการกับรถจักรยานคู่ใจทำล้างอัด ฉีดรถคู่ใจ ด้านหลังโรงแรม เก็บรถในที่จอดเฉพาะมีพนักงานดูแลรถเก็บรถของพวกเราที่จอดเฉพาะโดยออกบัตรให้ โรงแรมสะอาดร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ด้านข้างโรงแรมมีร้านอาหารนานาชนิด หน้าโรงแรมตู้ ATM ใกล้มีร้านขาย เบอร์เกรี่ ,มี Taxi meter จอดให้บริการประจำอยู่หน้าโรงแรมด้วย หากเพื่อนมีโอกาศผ่านไปแนะนำให้พักที่นี่ครับ ที่ตรงนี้เองเราได้ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่อยู่ใกล้ Vinh



โปรชัวร์ พร้อมแผนที่ของทางโรงแรม มีทุกอย่างที่ท่านต้องการ รวมทั้ง SPECIAL MASSAGE ด้วย ส่วนที่พิเศษกว่านั้น ออกอากาศไม่ได้ เพิ่งมีโทรจากป๋าๆ บอกอย่าเล่าให้ลึกไปมากกว่านั้น มีแม่บ้านบางคนเฝ้าหน้าจอคอยจ้องตรวจสอบ ผมไม่เกี่ยวครับป๋า "พวกโตเอาโลด"



Ho ji minh park สวนสาธารณะตรงข้ามโรงแรม มีรูปปั้น ลุงโฮ สนามกีฬา ขนาดใหญ่ ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ หากแต่บรรยากาศ ฟ้าฝนไม่เป็นใจ หมอกฝนครับ





ถนนหนทางย่าน down town เมือง Vinh











ด้านหน้าโรงแรม ในโรงแรม มีสระว่ายน้ำ สปา นวด คาราโอเกะ มีอินเตอร์เน็ทให้ลูกค้าใช้บริการฟรี อยู่ด้านซ้ายปากทางเข้าหมู่บ้าน ฮอยอันเมืองมรดกโลก



ภายในห้อง สะอาด เรียบร้อย

[sorpinya]

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา







ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน


ผมพยามลงรูปนี้ก็เพราะมีเรื่องเล่าที่ต้องถ่ายทอดให้เพื่อนๆได้รับรู้ ไม่แน่ใจว่าเป็นที่ lap top รึเปล่าครับ
พวกเราออกจาก เมือง Ha trinh มุ่งสู่ เมือง Vinh เมืองที่มีวีรบุรุษผู้นำของชาวเวียตนามเกิด และใช้ชีวิตในวัยเด็ก จากเด็กลูกชาวนาจนๆคนหนึ่ง กลายเป็นวีรบุรุษของโลก
เสียงแตรไล่ดังดังแสบแก้วหูเป็นที่น่ารำคาญ จากบรรดาสิงห์รถบรรทุก พวกเราจอดเป็นระยะๆ การเดินทางเริ่มติดขัดจากการปรับปรุงถนน เราเกาะกลุ่มปั่นเรียงแถวไปกลับรถมอเตอร์ไซค์ มองไปข้างทางมีโรงแรมเล็กๆ เรียงรายขึ้นป้ายเพื่อเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้รับรู้ ตึกรามบ้านช่องใหม่ๆเกิดขึ้นเรียงรายตามริมทาง ผู้สัญจรรอบข้างต่างเร่งรีบเดินทางไปข้างหน้าแซงซ้าย แซงขวา ดูวุ่นวายไปหมด เริ่มมองเห็นตึกสูงๆ อยู่ไกลออกไป บอกตัวเองว่าจากนี้ไม่นาน เราคงได้ลงจากหลังอาน หาที่พัก กินข้าว เรากำลังจะข้ามสะพานเหล็กที่สร้างไปอีกฝั่งของแม่น้ำ kah มีเลนเฉพาะให้ สิงห์นักบิด จักรยานใช้เฉพาะ แถวเรียงหนึงปั่นข้ามสะพานเพื่อ เข้าเมือง ซ้ายมือมีรูปlสลักจากหินเจ้าแม่กวนอิมตั้งตะหง่านอยู่โดยมีภูผาหินสูงใหญ่บดบังแสงให้รูปปั้นดูน่าศรัทรา ซ้ายมือไป cua lo ชายทะเลอันมีชื่อของเมืองนี้ ตรงไปเข้าเมือง Vinh เราเลือกที่จะไปหาที่พักที่ชายทะเล cua lo เราเลี้ยวขวาปั่นไปเรื่อยๆถนนค่อนข้างดีเป็นถนนสี่เลนปลูกต้นไม้ที่เกาะกลางถนนตลอดแนวถนนสองฝั่งมีโชว์รูมรถยนต์หลากหลายยี่ห้อ ตึกใหม่ดูทันสมัยกว่าหลายเมืองที่ผ่านมา สักพักใหญ่ด้านขวามือ เริ่มมองเห็นเรือนักท่องเที่ยวจอดทอดสมออยู่ริมน้ำ kah หลายลำแม่น้ำขนานไปกับถนนซึ่งถูกยกระดับขึ้นสูงกว่าหกเมตรกลุ่มคนงานก่อสร้างกำลังเรียงอิฐบล็อดป้องกันการกัดเซาะของน้ำ ขวามือริมตะลิ่งชาวเวียตปลูกผัก เลี้ยงเป็ด ทำนา ปั้นอิฐมอญอยู่เต็มไปหมด แต่ที่แปลกอีกอย่างบนถนนมุ่งสู่ Kua lo มีฝูงวัวปล่อยเลี้ยงเอาไว้เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาเอาหญ้าที่ไหนเลี้ยงวัว ฟางสักเส้นก็ไม่มีให้เห็น ขี้วัวเต็มไปหมด งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวก็หนาวฝนก็ตกลงมาไม่หยุดสักที่ ก้มหน้ามองพื้นถนน น้ำที่ไหลตามถนนผสมกับขี้วัว ยางล้อหน้ารถดีดน้ำฝนผสมขี้วัวสาดใส่ใบหน้าพวกเราตลอดเวลา เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนดังมาจากข้างหลังผม ยางรั่วรอด้วย เราช่วยกันจัดการเปลี่ยนยางในเสร็จก็เดินทางต่อไป อย่างที่เห็นในรูปที่ลงซ้ำๆกัน เดินทางต่อ ก้มหน้ามองพื้นเพื่อหลบให้พ้นกองขี้วัวที่อยู่เต็มไปหมด ป๋าสมคิดเจ้าของไอเดีย ลาบเมืองอุบล กะขายแฟรนซายส์ ลาบใส่ขี้เพลี้ยให้ชาวเวียตได้ลิ้มรสชาด แข่งกับ เฝ้อ ชาวเวียต ชวนพวกเราลงหุ้นด้วย น่าจะได้เงินดองหลายสิบล้านใส่กระสอบไปฝากแม่บ้านกันทุกคน เราไปเที่ยวน่ะป๋า บ่แม่นไปทำลาบขาย 555555 สายลมหอบเอากลิ่นไอทะเลพร้อมกับสายฝนกระหน่ำพวกเราอย่างต่อเนื่องเจอชาวเวียตอยู่ริมถนนเข้าไปสอบถามแต่พวกเราสื่อสารกันไม่เข้าใจ ผมเดินตามเขาไป คงปล่อยให้ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า รออยู่ สักพักเขาไปตามเพื่อนเขาออกมาพบกับผม เป็นชายวัยสี่สี่ิบต้นๆ ท่าทางทะมัดทแมง รุปร่างพอฟัดพอเหวี่ยงเดินตรงมาหาผมสัมผัสแรกที่ผมดูเขาผมบอกตัวเองว่าเจ้าหมอนี้ไม่ธรรมดา นัยตาดูแข็งกร้าว เย็นชา ผมยื่นมือให้เขาจับเขาบีบมือผมอย่างแรงผมตอบโต้บีบเขาแรงเช่นกันจนมีความรู้สึกเจ็บ ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาผมยกดัมเบลเล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยานออกกำลังเป็นประจำ ผมใช้มือซ้ายตบไหล่ขวาของเขาอย่างแรงเพื่อเตือนให้เขาปล่อยมือ โดยที่ผมเก็บอาการไม่พอใจ ยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ โอ้ พระเจ้า มึงเคยแปลงฟันรึเปล่าว่ะ ฟันเจ้าหมอนี่โคตรจะเหลืองเหมือนไม่เคยใช้ยาสีฟันเลย พูดลาวกระท่อนกระแท่น วางท่าใหญ่โต พอจับใจความได้คุยว่า เป็นทหารเคยรบกับทหารพรานของไทยประจำการอยู่ที่สะหวันเขต ในลาว ขยั้นขยอให้ผมเรียกเพื่อนผมให้ไปกินเหล้ากับพวกเขาที่ตู้คอนเทนเนอร์โดยมีกลุ่มเพื่อนเขาหลายคนตะโกนเสียงโหวกเวกอยู่ข้างๆตู้ กวักมือเรียก ผมปฎิเสธ ผมลากลับ บอกเราไม่มีเวลา ผมเดินไปหา ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ชวนกลับเข้าเมือง Vinh พวกเราปั่นกลับ เสียเวลา ทั้งเหนื่อยและ หิว ไป กลับร่วม แปดสิบโล สรุป เรามีกำไร



มหาลัยชื่อดังติดท็อปเทนของชาวเวียตนาม อดีตท่านโฮจิมินท์เคยเรียนที่นี่[ข้อมูลจากการสอบถามพนักงานโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C ในเมือง Vinh]




ตรงข้าม มหาลัย มี พิพิธภัณธ์ รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับ ลุงโฮ อุปกรณ์การสู้รบอาวุธใช้ในการสงคราม ควรไปดู พวกเรามีเวลาจำกัดไม่ได้เข้าไปดูเลย น่าเสียดายครับไม่งั้นจะมาเล่าให้ฟัง



เราพักที่โรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C อยู่ย่าน down town ข้างสวนสารณะกลางเมือง เป็นโรงแรมระดับ 4ดาว ค่าห้องพัก45 $ สหรัฐ 3 เตียง รวมอาหารเช้าพนักงานต้อนรับพวกเราอย่างดี พูดกับพวกเรา มี sir ทุกคำ พนักงานพูดภาษาอังกฤษได้ดีมากๆ ที่สำคัญสวยๆทั้งน้าน ต่างจากที่เมือง Ha trinh เรามีโอกาศได้จัดการกับรถจักรยานคู่ใจทำล้างอัด ฉีดรถคู่ใจ ด้านหลังโรงแรม เก็บรถในที่จอดเฉพาะมีพนักงานดูแลรถเก็บรถของพวกเราที่จอดเฉพาะโดยออกบัตรให้ โรงแรมสะอาดร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ด้านข้างโรงแรมมีร้านอาหารนานาชนิด หน้าโรงแรมมีตู้ ATM ใกล้มีร้านขาย เบอร์เกรี่ ,มี Taximeter จอดประจำให้บริการประจำอยู่หน้าโรงแรมด้วย หากเพื่อนมีโอกาศผ่านไปแนะนำให้พักที่นี่ครับสะดวกมาก ที่ตรงนี้เองเราได้ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่อยู่ใกล้ Vinh



โปรชัวร์ พร้อมแผนที่ของทางโรงแรม มีทุกอย่างที่ท่านต้องการ รวมทั้ง SPECIAL MASSAGE ด้วย ส่วนที่พิเศษกว่านั้น ออกอากาศไม่ได้ เพิ่งมีโทรจากป๋าๆ บอกอย่าเล่าให้ลึกไปมากกว่านั้น มีแม่บ้านบางคนเฝ้าหน้าจอคอยจ้องตรวจสอบ ผมไม่เกี่ยวครับป๋า "พวกโตเอาโลด"



Ho chi minh park สวนสาธารณะตรงข้ามโรงแรม มีรูปปั้น ลุงโฮ สนามกีฬา ขนาดใหญ่ ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ หากแต่บรรยากาศ ฟ้าฝนไม่เป็นใจ หมอกฝนครับ





ถนนหนทางย่าน down town เมือง Vinh











ร้านขายโทรศัพท์มือถือมีลูกค้าแน่นตลอด



ขอโทษทุกๆท่าน ผมไม่ทราบสาเหตุว่า รูปที่ผมโพสท์ไป ทำไมมันขึ้นมาซ้ำซ้อนก็ม่ายรู้ รึว่า lap top ของผมมีปัญหา อย่างไรก็ตาม จะพยายามถ่ายทอดเรื่องราวที่ผ่านมาให้ทุกท่านจนจบทริปครับ บางสิ่งบางอย่างก็ออกอากาศไม่ได้รบกวนจินตรนาการเอาเอง หรือโทรสอบถามได้ครับผม



เดินทางไปหมู่บ้าน Kim lien จังหวัด Nghe ah ซึ่งทีเราไปเป็นบ้านของ เด็กชาย Nguyen Sinh lung จากเด็กลูกชาวนา เกิดเมื่อ 19 พ.ค ค.ศ 1890 กลายเป็น HO CHI MINH แปลว่า ผู้นำแสงสว่าง วีรบุรุษชาวเวียตนามและทั้งโลก มีรูปปั้นเห็นอยู่ทั่วไป










ภายในบ้านลุงโฮ ข้าวของเครื่องใช้ประจำตัวถูกเก็บรักษาเอาไว้เป็นอย่างดี







วางดอกไม้เคารพศาลประจำตระกูล ลุงโฮ





ทหารยามหน้าป้อมยามบ้าน ลุงโฮ

พวกเรามีเวลาอยู่เมือง Vinh เพียง 1วันเต็มการเที่ยวในเมืองใหญ่เป็นสิ่งที่เราไม่ชอบ การจราจร ผู้คนค่อนข้างวุ่นวายช่วงเดินทางกลับจาก บ้านลุงโฮนั้นเราตกลงกันว่าจะไปเที่ยวทะเลที่ cua lo แต่ว่าอุปสรรคคือฝนไม่หยุดสักที ดังนั้นเพื่อเป็นการจัดการกับเวลาอันจำกัด เรานั่ง taxymeter ที่หน้าโรงแรม GIAO TE HOTEL J.S.C พนักงานโทรเรียกให้บริการถึงบันไดโรงแรมโดยรับรองความปลอดภัยให้เรา พร้อมจัดคนขับที่พูดภาษาลาวได้พอสมควร เข้าทางป๋าสมคิด คุยจ๋อกับคนขับตั้งแต่ขึ้นรถ








เราไปถึงชายทะเลที่ cua lo หาร้านอาหาร sea food สั่งกับข้าวมา 5 อย่าง คนขับแท็กซี่เสื้อสีเขียวเป็นไกด์ให้เรา คอยแนะนำอาหาร ดูแลเราเป็นอย่างดีดุจดังมหาเศรษฐี หลังจัดการอาหารทะเลเสร็จ บอกเขามาเช็คบิลตกใจมาก ในบิล 940000 ดอง เสี่ยอ๋าผู้จัดการฝ่ายการเงินของพวกผีบ้าหน้าซีดเผือด ไม่มีเงินจ่าย เดือดร้อนป๋าสมคิด ขอยืมน้องเลิฟคนขับแท็กซี่จ่ายให้ก่อน รอดตัวไป ไม่งั้นต้องล้างจานใช้หนี้ หรือไม่ ขายลาบใส่ขี้เพลี้ยที่ชายทะเล kua lo 555555





Cua Lo Symbol ปฏิมากรรมสัญญาลักษณ์ คัวลอ



หลังจากถ่ายรูปเสร็จ น้องเลิฟของป๋าสมคิดขับรถพาเราตระเวณดูสาวๆชาวเวียต แต่ไม่ยักกะมีคนเที่ยวเลย เนื่องจากเป็นหน้ามรสุมโรงแรมใหญ่ๆเรียงรายเต็มไปหมด รถโค็ชนักท่องเที่ยวก็ไม่มีจอดสักคัน นี่ถ้าเราไม่หลงทางเมื่อวานนี้ คงมีแต่พวกเรา3คนพักอยู่ชายทะเล cua lo เท่านั้น ป๋าสมคิดสั่งน้องเลิฟกลับเข้าเมืองเพื่อไปแลกเงินที่ ร้านค้าแลกเปลี่ยนเงินตราย่านdown town ใกล้ที่โรงแรมที่เราพัก เราแลกมา5000000 ดอง น้องเลิฟป๋าสมคิด ไม่ยอมละสายตาจากพวกเศรษฐีอย่างเรา คงกลัวเผ่นหนี แลกเสร็จ เสี่ยอ๋าผู้จัดการฝ่ายการเงินจ่ายคืนพร้อมค่ารถ ถีบให้น้องเลิฟป๋าสมคิดอีกรวมทิปเป็นเงิน 1550000 ดอง แถมถามน้องเลิฟป๋า เอาอีกหรือไม่ เป็นการโชว์ออฟ น้องเลิฟป๋าโค้งคำนับหน้าผากเกือบจรดพื้นพร้อมกล่าวขอบคุณ ว่า กามเอิง เราจัดการเข้าที่พักเตรียมเดินทางต่อโดยรถนอนชั้นดีมุ่งหน้าลงใต้ ไป ดานัง



หล้งจากเราเซ็คเอาท์ออกจากโรงแรม เราปั่นจักรยานไปที่สถานีรถบัส ใกล้โรงแรมใช้เวลา10นาที ปั่นฝ่าการจราจรแสนจะวุ่นวาย มีสวนหย่อมอยู่ด้านซ้ายมือ ชาวเวียตเล่นกีฬากันเต็มไปหมด บ้างก็วิ่ง บ้างเล่นแบดมินตัน ฟุตบอล ทั้งๆที่ฝนก็ตกแต่เขาก็เล่นกันไม่หยุดเลย ดูสนุกสนานด้วยซ้ำ



พวกเราเดินทางด้วยรถคันนี้ เป็นรถนอน 40ที่นั่ง ใช้คนขับ2คน ติดแอร์ เตียงนอน2ชั้น แต่ไม่ยักกะมีห้องน้ำ ซื้อตั๋วจ่ายเป็นบาทไทยรวมจักรยานคนละ1000 บาท 18.00 น คนในรถเต็มไปหมดทั้งๆที่เวลาที่จะออกจากสถานี 20.00 น เราจัดแยกกระเป๋าออกจากรถจักรยานเพื่อง่ายต่อการเก็บรถคู่ใจไว้ใต้ท้องรถ รถจักรยานเสี่ยอ๋าคันแรกโดนโยนเข้าเก็บใต้ท้องรถเหมือนโยนกล่องกระด๋าษ หน้าเสี่ยอ๋าซีดเผือด ไอ้ห่า giant รุ่น xtc ตัวนูน ลูกรักของเสี่ยนอนแอ่งแม่งเป็นคันแรก specialize m4 สีดำของป๋าเป็นคันที่สอง แถมใช้ตีนเหยียบเข้าไปที่เฟรมอีก ป๋าสมคิดโวยลั่น เป็นภาษาไทยว่า มึงเหยียบตีนกูได้กูไม่ว่า แต่มึงอย่าเหยียบตีนผีรถกูก็แล้วกัน 5555555 ของผมไม่ถอดกระเป๋าใช้กระเป๋าทัวร์ริ่งป้องกันตีนผีเอาไว้แต่ไม่วายถูกโยนเหมือนๆกัน หลังจากนั้นเราเดินไปกินกาแฟทีตั้งอยู่ใกล้สถานีเพื่อเป็นการรอเวลา



สภาพภายในรถนอนของเวียตนาม



พวกเราเดินกลับมาสถานี ที่ชาวเวียตเรียกว่า Ben xe เพื่อเตรียมตัวขึ้นรถ การขึ้นรถก็ไม่แตกต่างจากบ้านเราคือเดินขึ้น แต่ที่แปลกคือต้องถอดรองเท้าโดยที่มีถุงพลาสติดให้เก็บรองเท้าสำหรับผู้โดยสาร พอเราถอดรองเท้าเท่านั้นแหละเป็นเรื่อง คนในรถหันมาจ้องมองเรา อ้าปากค้างโดยที่พวกเราแต่งชุดสุดหล่อสวมเสื้อผ้าจักรยาน ผมสำรวจตัวเองและเพื่อนๆ ก็ไม่เห็นมีอะไรไม่เรียบร้อย พอสาวชาวเวียตที่นั่งอยู่ด้านข้างประตูชี้มาที่เท้าของพวกเราเท่านั้นแหละ ถึงรู้ว่า พวกเราแต่งหล่อมาไร้ผล ตีนเหม็นทุกคน ก็จะไม่เหม็นได้อย่างไรล่ะท่าน ลุยตั้งแต่ลาวจนถึงเวียตนามไม่เคยเจอผงซักฟอกเลยครับ



ป้ายรายการเดินทางโดยสารรถไฟพร้อมอัตราค่าโดยสารที่สถานีรถไฟเมือง Vinh เผื่อมีประโยชน์สำหรับเพื่อนๆนักปั่นครับ



ผมได้ที่นอนตรงกลางซ้ายมือเป็นของเสี่ยอ๋า ขวามือเป็นของป๋าสมคิด รถค่อยๆเคลื่อนออกจากสถานีตรงเวลาครับ เบาะนอนเป็น พีวีซี หุ้มเอาไว้ มีหมอนมีผ้าห่มบางๆสำหรับผู้โดยสาร นอนไม่ค่อยหลับทั้งๆที่คนขับรถขับนิ่มมากหรือผมอาจไม่ชินกับการนอนในรถ รึกลัวเกิดอุบัติเหตุก็ไม่รู้ เสียงกรนดังลั่นมาจากด้านซ้าย นุ่มทุ้มลึก เสียงไฮไฟ เป็นของเสี่ยอ๋า ด้านขวามือของผมเหมือนเสียงรถฟอร์มูลาร์วัน ที่แข่งในสนาม ดังสลับไปมา โอเคว่ะ อย่างน้อยมันก็เหมือนโฆษณาวิทยุธานินทร์สมัยเมื่อผมเองอายุ 17 ปี ว่า ที่ท่านได้ยินได้ฟังอยู่ขณะนี้คือ ชแนลซ้าย[channel] ที่ดังด้านขวาคือ ชแนลขวา ทั้งคู่แข่งขันกันตลอดจนถึงจุดหมายปลายทาง ดานัง รถวิ่งไปเรื่อยๅมีรถสวนไปมาผ่านด่านทหารหลายด่านตามเส้นทางมุ่งสู่ภาคใต้ จู่ๆรถจอดข้างทางโดยไม่มีสาเหตุทั้งๆทีสถานที่จอดนั้นไม่มีหมู่บ้านเลย ผู้โดยสารหลายคนทยอยลงจากรถทั้งชายและหญิง เกิดอะไรขึ้น ผมปลุก เสี่ยอ๋า ป๋าสมคิด ให้ตื่นเพื่อดูสถาน่ะการณ์โดยไม่ยอมลงจากรถ ป๋าสมคิดหันมองผ่านกระจกฝั่งขวา เสี่ยอ๋ามองดูเหตุการณ์ฝั่งซ้าย ทั้งสองคน ตาค้าง น้ำลายไหลอาบแก้มผมถามว่า เกิดอะไรขึ้นเหรอ ไม่ตอบผมสักคำ เช้าขึ้นถึงเมืองดานัง ปรากฎว่าทั้งคู่ เป็นตากุ้งยิง 55555555 รู้แล้วไม่บอกก้หยั่งงี้แหละ ป๋า




[url=http://imageshack.us/photo/my-images/266/p1000640x.jpg/]

สัญญลักษณ์เมืองดานัง ย่าน down town กลางเมือง ดานัง
รถนอนพาเราไปถึงเมืองดานัง ตีห้า เรานำสัมภาระลงจากรถ เช็ครถคู่ใจมัดกระเป๋าเปลี่ยนเสื้อโดยไม่ลืมโยนถุงเท้าทิ้งถังขยะในห้องน้ำ พร้อมล้างหน้าแปรงฟันแต่งหล่อโดยที่ไม่ลืมล้างเท้าที่สถานีจอดรถ เราตกลงไม่ค้างที่ ดานัง เมืองใหญ่มีแม่น้ำ หอม อันโด่งดังไหลผ่าน เราจะไปเมือง Hoi an เมืองมรดกโลก ว่าจะสวยงามสมเป็นเมืองมรดกโลกหรือไม่ ฮอยอันฉันรักเธอ ชื่อหนังไทยอันโด่งดังทำให้เรากระตือลือร้นที่จะไปสัมผัส วิถีชีวิตของผู้คนว่าจะงดงามเหมือนในหนังหรือไม่






[/URL]
ร้านอาหารตรงข้ามรูปปั้น....ชาวเวียต เรียกว่า มาห์หยู้ มื้อแรกที่เมือง ดานัง ร้านทำขนมจีนอร่อยเรามาใช้บริการทั้งไป และ กลับ การจัดร้านความสะอาดยอดเยี่ยมครับอยู่ฝั่งด้านหลังของสัญญาลักษณ์เมือง ดานัง ให้สังเกตุรูปปั้นว่าหันหน้าไปทางไหนเป็นสี่แยกวงเวียน ซ้ายมือของรูปปั้นไป Hoi an ครับ



ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ผจก. ฮอนด้าคาร์ กำลังโซ๊ย ขนมจีนเวียตนาม



ดูหน้าเสี่ยอ๋าให้ชัดๆหลังไม่ได้สวมแว่นหน่อบครับท่าน ตาข้างขวาบวมมีบ่นให้พรรคพวกฟัง กูไม่น่าดูของมันเลย เบิ่งอิหยั่งล่ะเสี่ย




ตบตูดด้วยกาแฟเวียตของโปรดพวกเรา




[url=http://imageshack.us/photo/my-images/85/p1000639l.jpg/]

ร้านเบเกอร์รี่ ใกล้ร้านขนมจีนฝั่งเดียวกัน ร้านเล็กๆ สะอาดแถมอร่อย ซื้อเตรียมเอาไว้เตรียมปั่นไป Hoi an






[url=http://imageshack.us/photo/my-images/847/p1020771y.jpg/]

เดินทางมุ่งสู่ Hoi an ฝนสร้างปัญหาให้เราตลอดตั้งแต่เราเข้าเวียตนามวันแรกเราหยุดตรวจเช็ดรถตลอดเวลา เพราะโซ่รถของแต่ละคนเริ่มมีเสียงดังเพราะไม่ได้ล้างโซ่กันเลยตั้งแต่วันแรก



ป้ายบอกเส้นทาง







หน้าสนามกีฬาเมือง trung tam





กำลังมีการแข่งขันก๊ฬาระดับมหาลัย



บ้านชาวเวียตนามมีเอกลักษณ์ของตัวเอง ลักษณะแปลกตา เรียงรายอยู่ตามริมถนนมุ่งสู่ Hoi an น่าจะมีอายุไม่ต่ำกว่า 60 ปี ก่อนสงครามเวียตนาม





เราคงปั่นอย่างไม่เร่งรีบ การเดินทางจากเมืองเลยผ่านเข้าลาว เวียตนามทางด่านเกาแจว เมืองฮาตริง วิงค์ ดานัง ปั่นไป ฮอยอัน ผมวางเส้นทางในgoogles map ค้นรายละเอียดการคมนาคมทั้งลาว เวียตนาม ที่พัก โดยคำนึงถึงความสะดวก ปลอดภัย หากเกิดปัญหากับพวกเราอย่างใดอย่างหนึ่ง เราสามารถใช้บริการ รถประจำทาง รถไฟ เครื่องบินได้ เราไม่มีรถเซอร์วิส ต้องช่วยตัวเองเท่าที่สามารถทำได้ บินเข้าเวียงจันทร์ กรุงเทพ สามารถทำได้ทันที่ เมื่อข้อมูลครบถ้วน เรา Walk in โดยไม่รังเล ถึงแล้ว ฮอยอัน เมืองมรดกโลก ในอดีต ดานัง ฮอยอัน คือเวียตนามใต้ ฝรั่งเศส ประเทศนักล่าอาณานิคมต้องการ เวียตนามเป็นเมืองขึ้น แยกเวียตนามออกเป็นสองส่วน เหนือ ใต้ เส้นแบ่งเขต เส้นขนานที่ 17 Ho Chi Minh จากลูกชาวนา เป็นผู้ที่รวมเวียตนามให้เป็นหนึ่งเดียว



หน้าอนุสรณ์สถาน สถานที่ฝั่งร่างทหารกล้าชาวเวียตนาม เส้นทางไป เมือง ฮอยอัน



ร่างของผู้เสียสละชาวเวียตนามถูกฝังเอาไว้ที่นี่นับหมื่น สงคราม มีผู้ชนะ และผู้แพ้ แต่ผู้สูญเสียก็มีเพียงป้ายบอกชื่อ ยศ ตำแหน่ง สลักเอาไว้หน้าหลุมฝังร่าง เพื่อมิให้โลกลืมเขา ขอยกย่องผู้กล้าหาญชาวเวียตนามทุกท่าน







พวกเราปั่นไปเที่ยวชายทะเลชื่อว่า Cua Dai [ชายหาดคัว ได] สวยงามเหมือนแถบชนบทชายทะเลบ้านเรา ลมสงบ เย็นสบาย ฝนตกปรอยๆ กินข้าวที่ชายหาด เด็กเวียตนามใน ฮอยอันสื่อสารภาษาอังกฤษดีกว่าทุกเมืองที่ผ่านมาเต็มไปด้วยฝรั่งเดิน โรงแรม สปา ร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึก ร้านเอเจนซี่ขายทัวร์ ต่วเครื่องบิน รถตู้ รถโค็ชวิ่งสวนไปมา ดีที่เขาจัดการจราจรโดยให้รถเดินทางเดียว ไม่งั้นคงได้ยินเสียงแตรดังแสบหู บรรยากาศใกล้เคียง แถวพัทยาบ้านเรามาก เราปั่นจักนยานมองหาที่พักที่ สงบ ปลอดภัยในหมู่บ้านที่ชื่อว่าเป็น มรดกโลก แต่ละทีเต็มไปด้วยฝรั่ง เราย้อนมาปากทางเข้า เลือกพักที่ BACH DRAG HOI AN HOTEL ค่าห้องพัก 50$เหรียญ 3 เตียง ป๋าสอ.ยอ บอกเราเหลือเงินน้อย แถมปั่นมาจากเมืองไทย ลดราคาห้องให้หน่อย ผู้จัดการเห็นสภาพแต่ละตัวเหมือนหมามอมแมมเดินขึ้นโรงแรมระดับ4 ดาว กลัวลูกค้าฝรั่งหนี ลดให้ราคาพิเศษ 40 $เหรียญ ป๋าสอ.ยอ อ้อนต่อขอราคานี้ แต่รวมอาหารเช้าด้วย โอเค พวกเราจัดการเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บในห้องพัก เก็บจักรยาน อาบน้้ำ เดินเที่ยวในหมู่บ้าน Hoi an



ป๋า สอ.ยอ ต่อรองราคาห้องพัก



ด้านหน้าโรงแรมที่พัก สระว่ายน้ำ ร้านนวด คาราโอเก๊ะ ห้องอาหาร แถมมีอินเตอร์เน็ทให้ใช้ฟรี



โปร์ชัวร์ของโรงแรม มี website ของโรงแรมด้วยครับแสดงแผนที่สังเขปและสิ่งที่หน้าสนใจใน ฮอยอัน ตัวเลขที่แสดงเป็นแหล่งท่องเที่ยวทั้งหมดใน ฮอยอัน ถึงแม้จะเป็นเมืองมรดกโลก ฮอยอันไร้ซึ่งเสน่ห์ ขาดมนต์ขลัง สำหรับพวกเรา ฝรั่งเดินเต็มไปหมดนี่มันเวียตนามหรือ นิวยอร์กว่ะ แม้จะมี สิ่งที่น่าสนใจอย่าง Old house of Phung Hung, Old house of Tan Ky, Hoi an museam of history and culture,Museam of ceramics. แต่ราคาบัตรเข้าชมมันไม่น่าอภิรมย์นัก โคตรแพง เมืองมันโตเต็มทีแล้วเขาขายให้พวกฝรั่งมากกว่าขายให้ซำเหมาอย่างเรา ตัดสินใจกลับไปตั้งหลักที่ดานัง เมืองศูนย์กลางคมนาคม ถึงที่นั้นค่อยคุยกันใหม่



บ้านชาวเวียตใน ฮอยอัน





ถนนหนทางในเมือง มรดกโลก ฮอยอัน





เราพักค้างคืนที่ ฮอยอัน กินข้าวที่ห้องอาหารในโรงแรม ออกมานั่งพักผ่อนกินกาแฟที่ล็อบบี้ของโรงแรม สาวๆพนักงานมานั่งคุยกับสามเสือเฒ่า สอบถามพวกเราว่า เป็นคนชาติไหน ปั่นมากันอย่างไร จะไปไหนต่อ เสี่ยอ๋าได้ที อำพนักงานบอกพนักงานว่า เขาเป็นชาวแจแปนนิส[ญี่ปุ่น] ชี้ไปที่ป๋าสมคิด บอกเป็น เกาหลี พนักงานไม่เข้าใจ ส่ายหัว ผมจึงบอกพนักงานว่า โกเลีย [KOREA] ป๋างี้หน้าแดงเลย บอกกูไม่เคยเลียโว้ย........ผมหัวเราะไม่ออก กลัวป๋าเตะ นิ่งเงียบ พนักงานพยักหน้าเข้าใจเชื่อว่าป๋าเรา ชาวเกาหลี ขอโทษน่ะป๋า ชาวเกาหลี ต่างชาติเขาเรียก KOREA ครับผม



ใครหล่อกว่าใคร ระหว่างชาวไทย กับชาว KOREA ครับให้ผู้ชมตัดสินที ล้อเล่นน่ะป๋า ยังไงเราก็สนุกสนานไม่เคยขาดเสียงหัวเราะตั้งแต่ออกทริปมาด้วยกันหลายวัน ทั้งยังคงเหนียวแน่น ตั้งแต่เล่นกอล์ฟ ปั่นจักรยาน ผมยังคงรักและให้ความเคารพป๋าเสมอครับผม



สาวชาวเวียตนาม เมืองดานังถ่ายหน้าร้านขายขนมจีนเมื่อตอนขากลับ





เราปั่นไปสถานีรถบัสที่จะต่อรถไปเมืองต่างๆทั่วประเทศเวียตนาม เราติดต่อรถจะไป Hanoi city ที่อยู่ทางภาคเหนือ กะว่าพอถึง Hanoi จะต่อรถเข้าเวียงจันทร์ แต่รถที่จะไปเต็มไม่มีที่นั่ง ทั้งใช้เวลาเดินทางมากกว่า12ชมหากไป Hanoi เราต้องจองตั๋วรถก่อนและต้องนอนที่ ดานังอีกหนึ่งคืนเช้าถึงมีรถไปต่อ เปลี่ยนแผนเราจะกลับเข้าลาว เราต่อรถตู้โดยสาร20ที่นั่งเป็นรถฮุนไดมุ่งหน้า ไปเมือง SEPON ชายแดนเวียตนามเพื่อจะเข้าลาวที่แขวงสะหวันเขต คนขับรถขับ น่าหวาดเสียว เสียงแตรรถกดแตรไล่หลังรถคันอื่นๆไปตลอดเส้นทาง ผ่านอุโมงค์ที่เวียตนามเจาะลอดผ่านภูเขา เส้นทางเป็นหลุมเป็นบ่อมาก ฝนตกตลอดทางที่มุ่งหน้าไปชายแดนขึ้นเขาสูง ซ้ายมือพบเห็น โรงโม่หินขนาดใหญ่อยู่เป็นระยะๆขวามือมีแม่น้ำไหลลงจากภูเขา มีหมู่บ้านเป็นระยะๆ หลุมฝังศพเรียงรายเเต็มไปหมดไม่รู้ว่าหมู่บ้านมากกว่าหลุมฝังศพ หรือหลุมฝังศพมีมากก่วา เราสอบถามชาวเวียตนามที่นั่งรถไปกับเรา แต่หาคำตอบไม่ได้ ว่าทำไมหลุมฝังศพถึงมากมายเช่นนี้ เราขึ้นเขาชันขึ้นเรื่อยๆทั้งหมอกหนาทึบมองด้านข้างไม่เห็นอะไรเลยฝนยังคงตกมาเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเมื่อไหร่ รถมินิบัสพาเรามาถึงเมืองSEPON เมื่อเวลา 20.00 น ลงจากรถพูดกับตัวเองว่า เราปลอดภัยคนขับเกือบจะพาเราประสานงากับรถบรรทุกหินขนาดใหญ่ที่วิ่งสวนมามาดีแต่ว่าหลบทันไม่งั้นป่านนี้....ไม่อยากคิด คนเวียตที่นั่งรถมากับเราลงมาเป็นคนสุดท้ายพร้อมกับพวกเราแนะนำให้เราพัก ที่ SEPON HOTEL เป็นโรงแรมดีที่สุดในเมืองนี้ เราจะพักที่นี้ เช้าค่อยปั่นไปด่าน ลาวบ่าว







เราพักที่ SEPON HOTEL โรงแรมเล็กๆที่ ชายแดน ก่อนถึงด่าน ลาวบ่าว 5 km มีสิ่งอำนวยความสะดวก นวด คาราโอเก๊ะ แต่เราเหนื่อยเกินกว่าที่จะไปใช้บริการ ค่าค่าโรงแรมห้องละ 15 $ สหรัฐ ไม่มีอาหารเช้า



เราปั่นไปที่ด่าน ลาวบ่าว รอเวลาด่านเปิดทำการ มีชาวเวียตนามทั้งจำนวนมาก รอข้ามแดนไปทำงานที่ลาว พ่อค้าแม่ค้าขนสิ่งของใส่รถมอเตอร์ไซค์เพื่อเดินทางไปขายที่ลาว รอด่านเปิด เราพบรถบรรทุกสิบล้อ พ่วง ของไทยเรา 2 คัน สอบถามได้ความว่า ขนวัวนมไปส่งที่เวียตนามกำลังจะกลับไปสะหวันเขต เราขอขึ้นรถไปด้วย คนขับเป็นชาวนครพนม จำชื่อไม่ได้ ทั้งไม่ได้ถ่ายรูปกันเลย จนถึงสะหวันเขต เรากรอกเอกสารขอผ่านชายแดน เวียตนามเช่นเคย ออกต้องจ่าย 40 บาท ออกไปจากด่านเวียตนาม เข้าด่านลาวกรอกเอกสารเข้าประเทศ จ่าย 40 บาท พร้อมจ่ายค่าล่วงเวลาให้เจ้าหน้าที่ลาวคนละ 70 รวมแล้ว 110 บาทต่อคน ถึงสะหวันเขต 16.00 น ค้างคืนที่ สะหวันเขต



หน้าด่านชายแดนเวียตนาม ลาวบ่าว








ลาก่อนเวียตนาม นัดหน้าต้นเมษา 2555 เราจะไปเยี่ยมใหม่



หน้าด่านสะหวันเขต เจ้าหน้าที่ลาวไม่ยอมให้ปั่นข้ามสะพาน เราขอร้องอย่างไรก็ไม่ได้ ตกลงเราขอขึ้นกับรถชาวลาวที่จะข้ามมาฝั่ง ไทย



เรากินมื้อเย็นที่ร้านอาหาร ลาวเดิม ริมแม่น้ำโขง ตรงข้าม กงศุลไทย แขวง สะหวันเขต





ผ่านด่านลาว สะหวันเขต ทำเรื่องเข้าไทยที่ ด่าน จ.มุกดาหาร จ้ำพาสปอร์ต จ่ายอีกคนละ40



เจ้าหน้าที่ของลาวไม่ยินยอมให้เราปั่นข้ามสะพาน เราขอร้องอย่างไรก็ไม่ยินยอม ขออาศัยรถชาวลาวที่จะข้ามมาฝั่งไทย ข้ามมาฝั่ง จ.มุกดาหาร



พวก ผีบ้า บ่พอปัว ขอขอบคุณ THAIMTB ที่ให้พื้นที่ว่างลงในเว็ปไซค์ ขอบคุณเพื่อนๆในเว็ป ที่ติดตามรายงานการปั่นของ 3 เฒ่า เสือเมืองเลย ขอบคุณ นองสิน ผจก. ร้าน พี.มอเตอร์ตัวแทนจำหน่าย จักรยาน SPECIALIZED ใน จ.เลย ขอบคุณทุกท่านครับผม

[JJRAB]

รูปสวยครับ...หน้าไปปั่นด้วยจัง ติดตามดูอยู่นะครับตอนต่อไปครับ

[tiger181]

โอ็ว!!! ๓ เสือเฒ่าเมืองเลย ตะลุยเวียดนาม อา สอ.ยอ. และโกอ๋า
กับ หนึ่งนักรบภูขี้เถ้า(น่าจะหมายถึงผู้อาวุโสสูงสุดใช่ไหมครับอา )
...แต่เอ๊ะ!!! นักรบภูขี้เถ้า!!! ป๊ะป๋าผมเองนี่

ปล. การบรรยายภาพของ อา สอ.ยอ. ยังเยี่ยมยอด พร้อมแฝงด้วยอารมณ์ขันและปรัชญาเช่นเคยนะครับ

[ททท.เลย]

หนุกหนาน เพลิดเพลิน ไปกับภาพพร้อมการบรรยาย ยังกับได้ร่วมปั่นจักรยานในทีมด้วยแล้ว...บรรยากาศอย่างงี้ยังจำได้หลายๆสถานที่ เพราะเคยไปมาแล้ว....ตอนทำงานอยู่ จ.นครพนม.....ยินดีด้วยกับ 3 เฒ่าตลุยเวียดนาม เป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำตลอดไป...Trip หน้าจะPlan ไปไหนกัน...ถ้ามีโอกาส..ไม่ยาวนานมากนัก...คงจะได้ร่วมปั่นเป็นเพื่อนไปด้วยนะคร้าบบบ

[suparp_tahoe]

รู้สึกเลยว่าเราเป็นคนโชคดีที่ได้รู้จักและสัมผัสกับ Touring Men Team ตัวจริงแห่งเมืองเลย รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รู้จักคุณต้อม แห่ง ททท.เลยอาจารย์ตึ๋ง และอีกหลาย ๆ ท่านที่ไม่สามารถเอ่ยนามได้หมด รอเวลาฟ้าลิขิต สวรรค์บันดาล ให้เราได้ร่วมทริปกันอีกครับ