ก็มาถึงรูปสุดท้ายที่พวกผมจะได้เอามานำเสนอ เพราะต้องบอกความจริงเลยว่า การใช้ชีวิตในปากเซของผมนั่น อาจจะต่างจากคนอื่นนิดนึง คือ เรามีเวลาในปากเซแค่1คืนน่ะครับ คืนแรกไปถึงก็ คาราโอเกะกันซะ ที่ร้านกู๊ดวิว เจ้าของเป็นคนไทย ออกลีลาการร้องจนลูกค้าท่านอื่นๆกลับกันหมด
เช้าวันถัดมา ไปเช่ามอไซค์ จะขี่ไปคอนพะเพ็ง จะไปแบบเช้าเย็นกลับเลยนะเออ! แต่ไม่รุ้ว่าผมโชคดีหรือโชคร้ายที่ดั๊นนนไปได้ฮอนด้าดรีมที่เบรคหน้ามันค้าง ผ้าเบรคจับดุมล้อตลอด บิดหมดปลอกก็ได้ความเร็วไม่เกิน60 แถมกินน้ำมันด้วย
เหลืออีกตั้งเกือบครึ่งทางจากปากเซ ต้องแวะหาน้ำมันเติม ที่อำเภอบ้านแสง ก้มหน้าก้มตาเติมน้ำมัน พอหันกลับไปอีกที เอ๊ะทำไมน้องชายผมแม่งวนเวียนซื้อน้ำโน่นนี่เยอะจัง แล้วก็ต้องตาเบิ่งกว้างอีกรอบ!
เมื่อเห็นแม่ค้าที่ออกมาขายน้ำมะพร้าวกระป๋องให้น้องผม ถึงบางอ้อเลย ไม่สงสัยอะไรอีกละว่าทำไมน้ำมะพร้าวกระป๋องร้านนี้ถึงได้น่ากิน
ผมทำเสียงขึงขัง เตรียมออกรถเพราะมีผู้นำเค้าขี่แบบไม่ลืมหูลืมตาล่วงหน้าไปก่อน ตะโกนบอกว่าน้ำมันหมด เฮียเค้าก็ไม่ฟัง บิดมอไซค์ยังกะอยู่ในสนาม MOTO GPที่โมร๊อคโค
ขี่รถออกมาได้ซักกิโลนึง ผมกับน้องอีกคนที่ซ้อนกันมาพูดเป็นเสียงเดียวกัน "คอนพะเพ็ง ไม่ไปแม่งละ"
ขอนั่งรอกินน้ำมะพร้าวที่ร้านนี้แทนได้มะ
^
^
^
^
สำหรับรูปเจ้าของร้านนี้ ผมคิดว่าจะรอให้น้องผมสามารถโพสต์ข้อความได้ จะเอามาลงให้ดูอีกครับ ขานั้นเค้าเล่าเรื่องเก่งกว่าผมเยอะมาก แล้วทุกๆท่านจะเข้าใจ ว่าเหตุใดเราไปไม่ถึง"คอนพะเพ็ง!"
ขอขอบคุณพี่ๆน้องๆทุกท่านที่เฝ้าติดตามอ่านกระทู้รูปจักรยานน้อยและน้อยขึ้นไปอีกด้วยสาระรวมไปถึงทริคการปั่นที่ผมเองมีอยู่แค่หางอึ่ง(พูดตรงๆคือ ไม่ได้รู้เรื่องเลย
)มา ณ ที่นี้ด้วยครับ
ถ้อยคำไม่สุภาพอันใดอ่านแล้วขัดใจ ได้โปรดอภัยให้เด็กน้อยๆอย่างผมด้วยครับ
จักรยาน: Merida Matt5(น่าจะใช่) เดิมๆแสตนดาร์ด จากร้านของ"
น้าน้อง"
สองเรากับสองล้อไอเดียปั่น ขอบคุณพี่ๆทั้งสองที่คอยให้คำปรึกษาและช่วยดูแลจักรยานของผมครับ 
Roxy:ที่นำทางไปให้ถึงต่างประเทศ ขอบใจมากน้อง
Benz: ดูแลกันตลอดทาง ของที่ลืมวางไว้ น้องดูแลให้ตลอด เจ๋งจิงๆฮะ แล้วคราวหน้าก็อย่าห้าวมาก จักรยานเสือภูเขาพร้อมสัมภาระ มิสามารถเอาไปจั๊มพ์ขึ้นขอบได้นะ
ปล.อย่าเพิ่งลุกจากที่นั่ง เพราะจะมีภาพเก็บตกมาอีกจ้า
แบบนี้ถ่ายที่ป้ายแถวลาดพร้าวก็คงไม่มีใครว่าอะไรมั้ง 
