@@@ทัวร์ลาวใต้2400กม ออกเดินทางวันนี้ (8 ต.ค) โดย อ. ขวัญใจ @@กับข้อคิดดีๆในการดำเินินชีวิต ที่ทุกท่านควรอ่านจาก พี่แดง สารภี ครับ

[srida]

ต้องเสียเวลานั่งรถไฟย้อนกลับ มาถึงเวลาก็บ่าย 2 แล้วครับ ถามหาที่กลางเต้นท์สะดวกๆ และมีวิวดีๆ ก็ได้รับคำตอบว่าอยู่ห่างจากสถานีรถไฟประมาณ 30 กม.
ตัดสินใจลุยโลด ปั่นไปเรื่อยๆ มีโอกาศได้แวะหายใจบ่อยๆ แต่ไม่มีโอกาศได้ถ่ายรูประหว่างทาง เพราะถึงที่หมายเวลาเกือบหกโมงเย็นพอดี


[album]ติดต่อขอกลางเต้นท์[/album]
[album] เลือกทำเลกลางเต้นท์[/album]
[album] มีเพื่อนมาเยี่ยมทักทาย[/album]
[album] อาหารค่ำครับ[/album]

[Deang-sarapee]

สวยซึ้งตรึงใจ ยากที่จะบรรยาย น้ำตกตาดเยือง-ปากซอง

ภาพนี้ ผอ.คงน้อยใจนิด ๆ นะครับ ไม่เป็นไรผมมีสำรองอีกหลายครับ..๕๕๕

[ขวัญใจ]

ทางเข้าน้ำตก

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

[quote="Deang-sarapee"] ก่อนที่เราจะตลุยเข้าสู่มรดกโลกแห่งที่สองของ สปปล.ลาว ผมได้รับแจ้งจาก ผอ.ขวัญใจ ผู้มีจิตอาสา อยากจะให้ผมได้นำเสนอรายละเอียดการเตรียมความพร้อมในการเดินทางไกลในครั้งนี้ และรวมถึงทุก ๆ ครั้งของ รักรถรักธรรมทีม ว่าเราเตรียมอะไรกันบ้าง อย่างไร เพื่อเป็นวิทยาทานบรรณาการกับ น้อง ๆ เพื่อน ๆ มือใหม่ ใจเกินร้อยอยากออกไปผจญภัยเช่นเดียวกับเรา ผมนั่งคิดเป็นนาน คือ คิดว่าผมกำลังจะแบกมะพร้าวห้าวไปขายสวน (ให้ คุณเมธา เจ้าพ่อแห่ง เอ็มเจไบต์) แต่คิดอีกที ไม่เป็นไรน่า...คุณ เมธา ฯ น่าจะเป็นคนจิตใจกว้างขวาง หากเราพูดผิด เขียนผิด ท่านคงมีเมตตาแก้ไขปรับปรุงเพื่อให้พวกเรา ได้คิดถูก พูดถูก และทำถูก ก็จะยิ่งเป็นประโยชน์กับผู้ที่เข้ามาศึกษาหาความรู้

ตามสไตล์ลูกผู้ชายไม่มากเรื่อง เฉพาะส่วนของผมที่จะแนะนำ ผมจะขออนุญาตไม่อ้างอิงหลักวิชาให้เยิ่นเย้อ ทุกท่านคงไปค้นคว้าหามาอ่าน มาศึกษาได้ แต่ผมจะขอนำประสบการณ์ตรงและข้อจริง จริง ๆ ที่สามารถนำไปปฏิบัติได้อย่างเป็นผล และง่ายต่อการจดจำ ผมจะยึดถือ ๓ หลัก คือ ๑.จิตใจ ๒.ร่างกาย ๓.อุปกรณ์

ยินดีเป็นอย่างมากครับพี่แดง ผมมีความยินดีที่จะรวมนักจักรยานที่มีจิตใจเดียวเข้ามาร่วมทำงาน เพราะทุกคนปฏิเสธไม่ได้ว่าการขี่จักรยานของทุกท่านในวันนี้ เมื่อท่านไปขี่จักรยานแล้วท่านต้องมาเขียนอธิบายถึงวิธีการไป การดำเนินชีวิตบนอานจักรยานนั้นก็เปรียบเสมือนการทำงานครับ เพราะว่าเมื่อท่านขี่ไปเที่ยวแล้วแทนที่เวลาพักท่านจะได้พักผ่อนแบบสบายแต่ท่านต้องมารายงานอธิบาย ก็เหมือนเป็นหน้าที่ที่เราจะต้องทำอย่างหนึ่งแม้หน้าที่นี้ทำแล้วจะไม่ได้เงินแต่สิ่งที่ได้นั้นเป็นกุศลอย่างหนึ่งครับ จำเป็นด้วยหรือที่เราอยากได้บุญเราต้องไปวัดเพียงอย่างเดียว สำหรับผมทางเลือกหนึ่งที่ทำแล้วเป็นเหตให้ทุกคนแข็งแรง สุขภาพยืนยาว ไม่ป่วย เมื่อไม่ป่วยก็ไม่ต้องไปหาหมอ เมื่อไม่ต้องไปหาหมอก็ไม่ต้องเสียเงิน วันนี้ผมเลือกทางนี้อีกทางหนึ่ง ที่ผมคิดว่านี่คืองานของผมที่ผมต้องทำครับ วันๆหนึ่งผมใช้เวลากับการเขียน-ตอบ เรื่องแบบนี้วันละ3-4 ชมแต่เรื่องได้เงินเขียนวันละไม่เกิน10นาที ในกระทู้ที่ร้านออนไลน์กับPM บางที3-4 วันยังไม่ได้ตอบ บางท่าน10กว่าวันยังไม่ได้ตอบ แต่ก็ไปเห็นว่าผมไปเขียนตอบเรื่องการขี่จักรยานในกระทู้ต่างๆในร้านบ้าง จัดทริปบ้าง สรุปทริปบ้าง บางท่านอาจจะคิดว่าผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับการตอบลูกค้าที่ถามมาหรือเปล่า อันที่จริงไม่ใช่ครับ คนเราทุกคนต้องมี จุดยืน จุดนั่งครับ จุดยืนผมมาจากการรณรงค์เพื่อให้ทุกคนหันมาขี่จักรยานฉะนั้นอันนี้ก็คืองานอย่างหนึ่งแต่ไม่ได้เงินครับ ถึงไม่ได้เงินก็คืองานเหมือนกัน แต่ที่ร้านออนไลน์นั้นผมขายจักรยานก็เป็นงานอย่างหนึ่งครับแต่งานอันนี้ได้เงิน แต่เงินไม่ใช่ตัวแปรบ่งบอกหรือตัดสินว่าเราต้องให้ความสำคัญมากกว่างานที่ไม่ได้เงินครับ เพราะฉะนั้นผมจะเขียนตอบงานสาธารณะก่อนเสมอเพราะประโยชน์นั้นเกิดแก่จำนวนคนหลายคนและที่สำคัญมันเป็นจุดยืนแรกที่ผมตั้งใจใว้ครับ วันนี้ผมเหมือนมีเพื่อนหลายท่านมาร่วมทำงาน

- พี่โอฬาร ขี่ทัวริ่งวิถีชีวิตจริง ประสบการณ์ของพี่โอฬารในรอบปีที่ผ่านมาทำให้เกิดนักจักรยานอีกมากมายครับ วันนี้พี่โอฬาร ต้องหยุดขี่จักรยานอีกนานพอสมควรหลังจากประสบอุบัตเหตุที่แม่ระมาดก่อนถึงแม่สะเรียง เส้นเอ็นที่หัวเข่าขาดต้องผ่าตัดครับ

จากตากสู่แม่สอด

หลังจากพยายมติดต่อกับกลุ่มจักรยานเทอดพระเกียรติแต่ไม่สามารถติดต่อได้
ผมกับพี่ปูจึงมาดักรอขบวนที่สะพานข้ามแม่น้ำปิง เพระแน่ใจว่าขบวนจะต้องใช้เส้นทางหมายเลข 105
และไม่นานก็ได้ร่วมขบวนติดตามไป กับกลุ่มเสือเมืองตาก

แต่

เนื่องจากวิธีการและเทคนิคการขี่จักรยานที่แตกต่างกัน คือ
ผมกับพี่ปู เดินทางด้วยจักรยานมาไกลมากแล้ว การออมแรง การผ่อนแรง การเติมอาหารและการหยุดพัก
จึงทำให้ตามติดขบวนใหญ่ไม่ทันแต่ก็ไม่ได้ทิ้งระยะห่างกันมากนัก คือห่างกันประมาณ 10-15 นาที

แต่ เวลา 10-15 นาที กับระยะทาง 88 กม ที่มีจุดหมายปลายทางที่แม่สอด
กับเขาพระวอที่สูงชัน จึงทำให้ช่องว่างระหว่างผมกับขบวนดูเหมือนจะห่างไกลกันมากเหลือเกิน




-พี่ยอดหญ้า นักจักรยานทัวริ่งวิถีชีวิตชาวบ้าน ปัจจุบันทั้งสองท่านมีแฟนพันธ์แท้มากมายแล้วครับ





แล้ววันนี้มี ท่าน ผอ ลือชัย พี่แดง พ ต อ พิษณุ อาจารย์ภมร มาช่วยกันทำงานอีก ผมต้องขอขอบคุณแทนเพื่อนๆ นักจักรยาน ทุกๆท่านด้วยครับ


และเพื่อนๆ ในทีมจักรยานทางไกล เอ็ม เจ ไบค์ นครปฐม ทุกคนครับ

[srida]

ตืื่นเช้ามาพบบรรยากาศเหมือนเมื่อวานที่อยู่บนรถไฟ สดชื่นจริง กินอาหารเช้าที่เหมือนเมื่อคืนเสร็จ ก็เริ่มขยับออกสำรวจพื้นที่ถ่ายภาพ



ทีี่กลางเต้นท์ยามเช้า







ออกสำรวจพื้นที่ถ่ายภาพ

[srida]

กินข้าวเที่ยงซึ่งเป็นข้าวผัดไข่ดาว (ที่ไม่ได้กินมานาน) ตบด้วยกาแฟร้อนอีกหนึ่งแก้ว เสร็จแล้วโทรนัดรถเทรลเลอร์ให้มารับ..... ปรากฎว่ารถติดปัญหาน้ำท่วม เลยตัดสินใจเก็บของใส่รถหาทางกลับบ้านเองดีกว่า เริ่มออกเดินทาง บ่ายโมงกว่านิดหน่อย



แวะถ่ายภาพรายทางขากลับ


เจอทางแยก ไปทางไหนดีนะ

[srida]

ตัดสินใจไปต่อรถไฟที่เราถนัดดีกว่า ถึงสถานีรถไฟเกือบสี่โมงเย็น เกือบตกรถไฟเที่ยวสุดท้ายซึ่งออก สี่โมงครึ่ง ค่าโดยสารฟรีแต่ค่าจักรยาน 100 บาท ถึงปลายทางสองทุ่มกว่าๆ รถไฟกลับบ้านเหลือเพียง ดีเซลรางปรับอากาศด่วนพิเศษ ซึ่งมีลักษณะบริการคล้ายๆรถทัวร์ แต่ไม่มีที่เก็บสัมภาระใต้ท้องรถเหมือนรถทัวร์ จึงทำให้ต้องแยกทางกันกลับ โดยให้จักรยานคู่ใจนอนรอรถไฟขบวนวันรุ่งขึ้น ส่วนผมจะไปนอนบนรถดีเซลรางปรับอากาศด่วนพิเศษซึ่งได้ตั๋วไปแค่สุราษฯ และต้องต่อรถตู้กลับถึงบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกดินเพียงนิดเดียว

[srida]

นับเป็นประสบการณ์ครั้งแรกในการเดินทางไกลด้วยจักรยาน ที่น่าประทับใจอย่างมาก

ต้องขอขอบคุณ ทีมรักรถ รักธรรม ทุกท่านเป็นอย่างยิ่งครับ

ด้วยรัก และเคารพ
พิชัย เจนจำรัสศรี

[เอ็ม.เจ.ไบค์ นครปฐม]

นับเป็นประสบการณ์ครั้งแรกในการเดินทางไกลด้วยจักรยาน ที่น่าประทับใจอย่างมาก

ต้องขอขอบคุณ ทีมรักรถ รักธรรม ทุกท่านเป็นอย่างยิ่งครับ

ด้วยรัก และเคารพ
พิชัย เจนจำรัสศรี

กราบขอบคุณสำหรับภาพสวยๆและประสบการณ์ที่มาเล่าสู่กันฟังครับ โอกาศหน้าไปเที่ยวที่ไหนมาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ ต่อกระทู้เดิมนี่แหละครับ

[ขวัญใจ]

นับเป็นประสบการณ์ครั้งแรกในการเดินทางไกลด้วยจักรยาน ที่น่าประทับใจอย่างมาก

ต้องขอขอบคุณ ทีมรักรถ รักธรรม ทุกท่านเป็นอย่างยิ่งครับ

ด้วยรัก และเคารพ
พิชัย เจนจำรัสศรี

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
จะรีบหนีไปไหนครับคุณศรีดา เรื่องยังไม่จบ ช่วยกันจดช่วยกันจำเขียนเรื่องราวดี ๆ มุมมองทัวร์ลาวใต้ 2400 กม. ช่วยกันเก็บรายละเอียดประสบการณ์ที่ประทับใจ ภาพเก็บตกที่อยู่ในกล้อง ข้อคิด ข้อเสนอแนะ มุมมองที่เป็นประโยชน์ ช่วยกันเติมช่วยกันเสริมช่วยกันแต่งให็สมบูรณ์แบบ รอซักนิดสมาชิกใหม่ พ.ต.อ.พิษณุ รักการศิลป์ จะมาช่วยเก็บรายละเอียดมุมมองลาวใต้ในฐานะผู้มีประสบการณ์ด้านสมุนไพรไทย นักประวัติศาสตร์ คงทำให้เรื่องราวสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ตลอดจนขอเรียนเชิญทุกท่านร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อเพื่อนสมาชิกครับ

[ขวัญใจ]

รูปภาพที่ลงให้ชมในแต่ละช่วงแต่ละตอนยังไม่สมบูรณ์แบบ
จะมีการอัพเดตเพื่อเก็บรายละเอียดให้สมบูรณ์ เรื่องราว/รูปภาพ ช่วงปั่นกลับเส้นทางจาก ปากเซ-อุบลฯ-ศรีสะเกษ-สุรินทร์-บุรีรัมย์-ชัยภูมิ-ชนแดน-เนินมะปราง-พิษณุโลก ยังไม่ได้นำเสนอ รอให้เรียบเรียงจัดระบบให้เรียบร้อยก่อนครับ

[ขวัญใจ]

ตาดเยือง (ต่อ)

[radarsimilan]

ก่อนที่เราจะตลุยเข้าสู่มรดกโลกแห่งที่สองของ สปปล.ลาว ผมได้รับแจ้งจาก ผอ.ขวัญใจ ผู้มีจิตอาสา อยากจะให้ผมได้นำเสนอรายละเอียดการเตรียมความพร้อมในการเดินทางไกลในครั้งนี้ และรวมถึงทุก ๆ ครั้งของ รักรถรักธรรมทีม ว่าเราเตรียมอะไรกันบ้าง อย่างไร เพื่อเป็นวิทยาทานบรรณาการกับ น้อง ๆ เพื่อน ๆ มือใหม่ ใจเกินร้อยอยากออกไปผจญภัยเช่นเดียวกับเรา ผมนั่งคิดเป็นนาน คือ คิดว่าผมกำลังจะแบกมะพร้าวห้าวไปขายสวน (ให้ คุณเมธา เจ้าพ่อแห่ง เอ็มเจไบต์) แต่คิดอีกที ไม่เป็นไรน่า...คุณ เมธา ฯ น่าจะเป็นคนจิตใจกว้างขวาง หากเราพูดผิด เขียนผิด ท่านคงมีเมตตาแก้ไขปรับปรุงเพื่อให้พวกเรา ได้คิดถูก พูดถูก และทำถูก ก็จะยิ่งเป็นประโยชน์กับผู้ที่เข้ามาศึกษาหาความรู้

ตามสไตล์ลูกผู้ชายไม่มากเรื่อง เฉพาะส่วนของผมที่จะแนะนำ ผมจะขออนุญาตไม่อ้างอิงหลักวิชาให้เยิ่นเย้อ ทุกท่านคงไปค้นคว้าหามาอ่าน มาศึกษาได้ แต่ผมจะขอนำประสบการณ์ตรงและข้อจริง จริง ๆ ที่สามารถนำไปปฏิบัติได้อย่างเป็นผล และง่ายต่อการจดจำ ผมจะยึดถือ ๓ หลัก คือ ๑.จิตใจ ๒.ร่างกาย ๓.อุปกรณ์

ยินดีเป็นอย่างมากครับพี่แดง ผมมีความยินดีที่จะรวมนักจักรยานที่มีจิตใจเดียวเข้ามาร่วมทำงาน เพราะทุกคนปฏิเสธไม่ได้ว่าการขี่จักรยานของทุกท่านในวันนี้ เมื่อท่านไปขี่จักรยานแล้วท่านต้องมาเขียนอธิบายถึงวิธีการไป การดำเนินชีวิตบนอานจักรยานนั้นก็เปรียบเสมือนการทำงานครับ เพราะว่าเมื่อท่านขี่ไปเที่ยวแล้วแทนที่เวลาพักท่านจะได้พักผ่อนแบบสบายแต่ท่านต้องมารายงานอธิบาย ก็เหมือนเป็นหน้าที่ที่เราจะต้องทำอย่างหนึ่งแม้หน้าที่นี้ทำแล้วจะไม่ได้เงินแต่สิ่งที่ได้นั้นเป็นกุศลอย่างหนึ่งครับ จำเป็นด้วยหรือที่เราอยากได้บุญเราต้องไปวัดเพียงอย่างเดียว สำหรับผมทางเลือกหนึ่งที่ทำแล้วเป็นเหตให้ทุกคนแข็งแรง สุขภาพยืนยาว ไม่ป่วย เมื่อไม่ป่วยก็ไม่ต้องไปหาหมอ เมื่อไม่ต้องไปหาหมอก็ไม่ต้องเสียเงิน วันนี้ผมเลือกทางนี้อีกทางหนึ่ง ที่ผมคิดว่านี่คืองานของผมที่ผมต้องทำครับ วันๆหนึ่งผมใช้เวลากับการเขียน-ตอบ เรื่องแบบนี้วันละ3-4 ชมแต่เรื่องได้เงินเขียนวันละไม่เกิน10นาที ในกระทู้ที่ร้านออนไลน์กับPM บางที3-4 วันยังไม่ได้ตอบ บางท่าน10กว่าวันยังไม่ได้ตอบ แต่ก็ไปเห็นว่าผมไปเขียนตอบเรื่องการขี่จักรยานในกระทู้ต่างๆในร้านบ้าง จัดทริปบ้าง สรุปทริปบ้าง บางท่านอาจจะคิดว่าผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับการตอบลูกค้าที่ถามมาหรือเปล่า อันที่จริงไม่ใช่ครับ คนเราทุกคนต้องมี จุดยืน จุดนั่งครับ จุดยืนผมมาจากการรณรงค์เพื่อให้ทุกคนหันมาขี่จักรยานฉะนั้นอันนี้ก็คืองานอย่างหนึ่งแต่ไม่ได้เงินครับ ถึงไม่ได้เงินก็คืองานเหมือนกัน แต่ที่ร้านออนไลน์นั้นผมขายจักรยานก็เป็นงานอย่างหนึ่งครับแต่งานอันนี้ได้เงิน แต่เงินไม่ใช่ตัวแปรบ่งบอกหรือตัดสินว่าเราต้องให้ความสำคัญมากกว่างานที่ไม่ได้เงินครับ เพราะฉะนั้นผมจะเขียนตอบงานสาธารณะก่อนเสมอเพราะประโยชน์นั้นเกิดแก่จำนวนคนหลายคนและที่สำคัญมันเป็นจุดยืนแรกที่ผมตั้งใจใว้ครับ วันนี้ผมเหมือนมีเพื่อนหลายท่านมาร่วมทำงาน

- พี่โอฬาร ขี่ทัวริ่งวิถีชีวิตจริง ประสบการณ์ของพี่โอฬารในรอบปีที่ผ่านมาทำให้เกิดนักจักรยานอีกมากมายครับ วันนี้พี่โอฬาร ต้องหยุดขี่จักรยานอีกนานพอสมควรหลังจากประสบอุบัตเหตุที่แม่ระมาดก่อนถึงแม่สะเรียง เส้นเอ็นที่หัวเข่าขาดต้องผ่าตัดครับ

จากตากสู่แม่สอด

หลังจากพยายมติดต่อกับกลุ่มจักรยานเทอดพระเกียรติแต่ไม่สามารถติดต่อได้
ผมกับพี่ปูจึงมาดักรอขบวนที่สะพานข้ามแม่น้ำปิง เพระแน่ใจว่าขบวนจะต้องใช้เส้นทางหมายเลข 105
และไม่นานก็ได้ร่วมขบวนติดตามไป กับกลุ่มเสือเมืองตาก

แต่

เนื่องจากวิธีการและเทคนิคการขี่จักรยานที่แตกต่างกัน คือ
ผมกับพี่ปู เดินทางด้วยจักรยานมาไกลมากแล้ว การออมแรง การผ่อนแรง การเติมอาหารและการหยุดพัก
จึงทำให้ตามติดขบวนใหญ่ไม่ทันแต่ก็ไม่ได้ทิ้งระยะห่างกันมากนัก คือห่างกันประมาณ 10-15 นาที

แต่ เวลา 10-15 นาที กับระยะทาง 88 กม ที่มีจุดหมายปลายทางที่แม่สอด
กับเขาพระวอที่สูงชัน จึงทำให้ช่องว่างระหว่างผมกับขบวนดูเหมือนจะห่างไกลกันมากเหลือเกิน




-พี่ยอดหญ้า นักจักรยานทัวริ่งวิถีชีวิตชาวบ้าน ปัจจุบันทั้งสองท่านมีแฟนพันธ์แท้มากมายแล้วครับ





แล้ววันนี้มี ท่าน ผอ ลือชัย พี่แดง พ ต อ พิษณุ อาจารย์ภมร มาช่วยกันทำงานอีก ผมต้องขอขอบคุณแทนเพื่อนๆ นักจักรยาน ทุกๆท่านด้วยครับ


และเพื่อนๆ ในทีมจักรยานทางไกล เอ็ม เจ ไบค์ นครปฐม ทุกคนครับ

เมื่อวานนี้ (๒๘ ต.ค.๕๔)ได้เจอกับพี่โอฬาร ออกขี่จักรยาน ถ่ายภาพน้ำท่วม ปากเกร็ด และแถว ๆ นนทบุรี เป็นวัสถุดิบ กำลังเขียนหนังสือ แกบอก สบม.ไม่ต้องห่วง ใช้ผ้าพันเข่าซ้าย ผยุงไว้นิดหน่อย ลุยน้ำมา ถ่ายภาพ

[ขวัญใจ]

เรียนคุณเมธาที่นับถือ
อยากได้ทัวร์ริ่งล้อ 26 ครับ
ถ้าความเร็วได้วีลเลอร์ของลูกแล้วแต่ก็ปั่นได้ 30 - 35 แค่ 30 นาทีเอง
แต่ถ้า 25 ไปได้เรื่อยๆชั่วโมงครึ่งพัก 10 นาที
ทัวร์ริ่ง 700 C มีแล้วคาดว่าร้านท่านเข้าที่เข้าทางแล้วจะส่งมาปรับแต่งใหม่
ขอบคุณครับ ขออภัย ผอ.ลือชัย ที่รบกวนเวปนี้

------------------------------------------------------------------------------------------------
ไม่ได้รบกวนอะไรเลยครับท่านรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง อยากให้โพสแสดงความคิดเห็น หรืออื่น ๆ ตลอดจนการสนทนาแลกเปลี่ยนข้อมูล รออ่านเรื่องราวอื่นๆจากหลาย ๆ ท่านอยู่ครับ หลายคนหลายความคิดช่วยกันนำเสนอจะทำให้กระทู้มีสีสรร น่าอ่าน น่าติดตาม เพื่อเป็นการเพิ่มพูนความรู้ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจักรยาน เรื่องท่องเที่ยว เรื่องสุขภาพ เรื่องอื่น ๆ

[Deang-sarapee]

มีปัญหาต้องทำหน้าที่เฝ้าไข้แม่บ้านที่รอการผ่าตัด ที่โรงพยาบาลก็ไม่มี Wifi เลยรอเวลาพักกลับมาบ้านมาทำงานต่อ ครานี้จะนำเสนอเส้นทางสู่มรดกโลกวัดพูของลาว เชิญชมได้ครับ











เราออกจากด่านลาวประมาณ ๑๐ โมงกว่า ๆ เดินทางด้วยความเร็วประมาณ ๒๐ แต่ไม่เกิน ๒๕ ชมวิวทิวทัศน์ของเมืองลาวอดชมความซื่อสัตย์ของคนลาวไม่ได้เขาเชื่อฟังกฏหมาย เขาไม่ทำลายของสาธารณะ เราไม่พบขวดลิปโพ ขวดเหล้า ขวดโซดา ที่แตกกระจายข้างถนนเป็นอันตรายกับยางรถ เหมือนกับถนนบ้านเราเลย เราไม่เจอวัยรุ่นกุ๊ย ๆ ที่คอยแซวพวกเรายามปั่นผ่าน เราไม่พบเด็กแว๊นซิ่งมอเตอร์ไซด์เบียดเราให้เหม็นควันเหมือนที่บ้านเรา แต่สิ่งที่เราพบคือเด็ก ๆ วิ่งออกจากบ้านมาโบกมือให้พวกเราพร้อมร้องว่า “สบายดี ๆ ๆ” เป็นภาพน่ารักมาก บรรดาพวกผู้ใหญ่ก็จะอยู่ในบ้านโบกมือให้พวกเรา บางคนก็จะตะโกน “สบายดี ๆ” พวกเราทุกคน ก็จะตะโกน "สบาย...ดี ๆ ๆ " พร้อมโบกมือให้เป็นการตอบแทนน้ำใจไมตรี ที่พวกเขาหยิบยื่นให้กับพวกเรา มีความสุข...ครับ




และที่ไม่ขาดสายตาคือ รอยยิ้มของคนทุกเพศทุกวัยที่ส่งยิ้มให้พวกเราด้วยมิตรไมตรี ไม่แน่นะครับอนาคตอันไม่ไกลนี้ แดนดินถิ่นของรอยยิ้มหรือ Land of smile จะกลายเป็นของลาวแทนที่ สยามเมืองยิ้ม ไปก็ได้หากคนไทยยังไม่ทิ้งนิสัยเห็นแก่ตัว พวกพ้อง มือยาวสาวได้สาวเอา กัดกันไม่เลิก แบ่งสีแบ่งฝ่าย แก่งแย่งชิงดี ทุกสิ่งอย่างกลายเป็นเรื่องการเมืองแทบทั้งสิ้น ไม่นึกถึงประเทศชาติจะฉิบหายวอดวายอย่างไร เลยทำให้รอยยิ้มไม่มี เสียดายเมืองไทยเป็นเมืองพุทธ แต่ชาวพุทธไทยไม่รู้จักคำสอนของพระศาสดา พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้ว่า “อภัยทานเป็นการให้ที่ยากยิ่ง” ผมซึ้งจริง ๆ วันนี้คำสอนของพระพุทธองค์ปรากฎชัดเจน คนไทยเราให้อภัยกันไม่ได้ ไม่เป็น ก็เพราะมันยากยิ่งนี่เอง สา......ธุ ท่านนักปั่นทุกท่านครับ จงให้เถิดครับ เพราะ การให้ เป็น สุขยิ่งกว่า การเอา นะครับ ให้แล้วได้แน่นอนแต่อาจจะช้าหรือเร็วเท่านั้น ดูตัวอย่างพระเวสสันดร ให้ได้แม้กระทั่ง ลูกเมีย แต่ในที่สุดก็ได้กลับคืน โดยเฉพาะการให้ที่ยากยิ่ง ให้ลูกให้เมีย ยากมาก ๆ ใช่ไหมครับ แต่ให้อภัย นี่ถามใจตัวเองซิครับ น่าจะยากยิ่งกว่าหลายเท่าใช่ไหมครับ เพราะฉะนั้น การให้ อภัย จึงเป็นมหาทาน เพราะความยากนี่แหละ เมื่อเราให้อภัยแล้ว จิตใจเราก็สบาย เป็นสุข ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมาน ที่สำคัญเรามีเพื่อนปั่น ไปไหน มาไหน ด้วยกันมีความสุข เชื่อผมเถอะ


ปั่นมาได้ประมาณ ๓๐ – ๔๐ กม.รู้สึกอยากพักก้มดูเข็มนาฬิกา เอ้า.....เที่ยงแล้ว ผู้พันพิษณุ ฯ มองเห็นวัดข้างทางพวกเราก็แฉลบเลี้ยวเข้าวัด ผู้พันพิษณุ ฯ จอดรถเข้าไปกราบพระในวัดพร้อมขออนุญาตแวะพักทานอาหาร พระก็อนุญาต พวกเราก็แก้เอาห่อข้าวของใครของมัน ที่แวะซื้อตรงด่านช่องเม็กออกมาทานร่วมกัน ผมซื้อข้าวจี่ชุบไข่มา ๔ ก้อน กินหมดทั้ง ๔ อิ่มตื้อ ของพรรคพวกเขามี ขาไก่ แข้งไก่ น้ำพริก ผักจิ้ม อาหารมื้อนี้อร่อยสุด ๆ ทีเดียว แต่ของผมอาจจะฝืดคอนิด ๆ ก็เอาน้ำช่วยพอข้าวลงคอ อิ่มแล้วพวกเราอยู่ในลาวก็เลยถือโอกาสใช้ ไสตล์ลาวคือกินแล้วต้องนอน ๑ ชั่วโมง โปรดชมภาพ ท่านอนพักผ่อนของนักปั่น





















ได้เวลาตามกำหนด พวกเราก็ตื่นปั่นต่อคืนนี้เป้าหมายของเราอยู่ที่ แดนดินถิ่มรดกโลกแห่งที่ ๒ ของลาวคือ วัดพู ประมาณ ๑๔.๑๕ น.เราก็มาถึงทางแยกขวาเข้าไปอุทยานแห่งชาติมรดโลกวัดพู ซึ่งเหลืออีกเพียง ๗ กม.ก็จะเข้าเมืองปากเซ หักเลี้ยวขวาแวะดื่มพักร้อนพูดคุยกับชาวบ้าน ปรากฏมีสื่อมวลชนของเมืองปากเซ สนใจพวกเราขอเข้ามาสัมภาษณ์เพื่อนำไปออกข่าวเป็นการกระตุ้นชาวลาว ให้หันมาสนใจการออกกำลังกายและการท่องเที่ยวด้วยจักรยานแบบพวกเรา ดีใจ...ได้ออกรายการลาว..ฮิฮิฮิ.











หลังจากพักหายเหนื่อยให้สัมภาษณ์กับนักข่าวอย่างจุใจแล้ว พวกเรารีบออกเดินทางรู้สึกว่าจะช้าเสียแล้ว ประกอบกับข่าวสารที่ได้รับ หนทางเข้าวัดพู บางช่วงลำบากมากเนื่องจากฝนตกหนักทางชำรุด สองข้างทางเข้าวัดพู อากาศสดชื่นสวยงาม เราปั่นไปสักระยะหนึ่งเจอแม่น้ำโขงกว้างขวางเหมือนบึงใหญ่ น้ำไหลแรงขุ่นขลัก นึกถึงน้ำโขงฝั่งไทยแถว ๆ เชียงแสน เชียงของ กระทั่งเกือบ ๔ โมงเย็นเราจึงได้เห็นภาพที่ติดตราตรึงใจปั่นไป ๆ ชะเง้อไป บางคนถึงกับลื่นตกถนนก็มี มีใครคนหนึ่งเกิดอารมณ์ขึ้นมา ตะโกนเสียงดัง "นม...นาง ๆ ๆ " ถ้าท่านเห็นดอยนมนางแสดงว่าท่านเข้าเขตอุทยานมรดกโลกแล้ว ในขณะเดียวกันเวลาที่คล้อยมากแล้ว ผู้พันพิษณุ ฯ ต้องหาที่นอน (วัด) เจอวัดหนึ่งปากทางเข้าอุทยานแต่เสียใจมาก ๆ พระไม่อนุญาตให้เข้ากางเต้นท์ อ้างเป็นกฏ สุดท้ายเรารู้ทีหลังว่าตัวผู้ใหญ่บ้านเขามีห้องพัก อีกประเด็นหนึ่งเขาพูดว่าเป็นกฏที่ทุกคนมาที่นี่ต้องพักที่พักจะมาทำอย่างที่พวกเราทำไม่ได้ มีข้อคิดสำหรับพวกเราว่า กฏคือสิ่งคนคิดขึ้นดังนั้นกฏต้องมีข้อยกเว้น การที่บุคคลกำลังคิดดี จะทำดี เราต้องรีบสนับสนุน เราอธิบายว่าพวกเรามาเพื่อประพฤติธรรม ปฏิบัตฺธรรม สวดมนต์ภาวนา เรานำปัจจัยที่จะบำรุงรีสอร์ท โรงแรม เปลียนมาบำรุงวัด แต่เขาไม่อนุญาตเราก็ไม่เถียงหรือขัดขืนให้เกิดอกุศลจิต ก็พากันไปหาที่นอนได้ห้องพักคืนละ ๑๕๐ บาท ๓ ห้อง รวม ๔๕๐ ซึ่งปรกติเรานำปัจจัยถวายวัด ๖๐๐ บาท ดังนั้นวันนี้เราประหยัดได้อีก ๑๕๐ บาท แปลกไหม วัดไม่เอาคน ไม่เอาตัง แต่วัดต้องการบูรณะ...กรรมเวร...โลกนี้..คนดีถูกละเลย แต่คนเลว..โลกต้องดูแล มีคุกต้องจัดคุกให้น่าอยู่ คนติดยาเป็นคนป่วย ขับรถต้องใส่หมวกนะ ฯลฯ เรามาเปลี่ยนว่า คนไปวัด นอนวัดมีออกวุฒิบัตรประกาศชมเชยเป็นตัวอย่าง วัดไหนคนเข้าวัดมาก ปฏิบัติธรรมมาก ให้เงินอุดหนุนในการทำกิจกรรม หมู่บ้านใดปลอดอบายมุข ๑๐๐ % ให้งบประมาณในการพัฒนาเพิ่มขึ้น ฯลฯ เป็นการแข่งขันกันทำดี น่าจะดี...เนอะ...