วันเดือนปี ที่ไม่เคยตั้งตารอคอยสักกะนิด ก็มาถึงโดยมิคาดฝัน หลากหลายสิ่งมีชีวิตต้องสูญเสีย พลัดพรากจากขอบรั้วที่ปกป้องของบ้านที่อบอุ่น มาพำนักพักพิง อาศัยอยู่ริมทาง อ้างว้างอย่างที่ไม่เคยเป็น ถนนบางสายที่ลาดยางมะตอยเพื่อบังแดด และสายลมให้กับลูกรังที่อยู่เบื้องล่าง ยังไม่วายถูกสายน้ำพัดพาไปจนหมดสิ้น
อย่างไรก็ตามทุกชีวิตที่มาผจญสู้ชะตา โลกภายนอกจากมหันตภัยในครั้งนี้ สิ่งที่เขาเหล่านั้นจะรับรู้ และสัมผัสได้นั่นคือ น้ำใจที่คลุ้งรอบครอบคลุมโมเลกุลทุกหยดของสายน้ำก้อนมหึมาในครั้งนี้อย่างแน่นอน
ในขณะที่เก็บภาพถ่าย ได้ยินเสียงแว่วจากผู้คนที่คอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ดังมาไม่ขาดสาย แข่งกับเสียงสายน้ำว่า “สู้ สู้”
