สรุปทริป เที่ยวเมืองสาละวัน ดินแดนแห่งหมอลำ และอารยธรรมชนเผ่า

[โยชูวา]

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาแวะชมครับ
วันนี้เรามาต่อกันอีกครับ
เราปั่นเที่ยวชมเมืองจนจวนจะมืดค่ำ เราก็ปั่นหารีสอร์ทที่ทำเลดีที่จะพักซึ่งมีอยู่หลายแห่งในเมืองนี้ วันนี้เรากินเข้าเที่ยงเกือบบ่าย 3 โมง แบบหิวโซกันเลย เลยชัดกันเต็มที่แบบข้าวเย็นไม่ต้องกินกันอีก เข้าที่พักอาบน้ำนอนเป็นตาย มาตื่นอีกทีตอนเช้าๆ ฝนตกปรอยๆ สงสัยวันนี้ได้ลุยฝนกันอีกแล้ว วันนี้เป็นวันที่ต้องเดินทางกลับ โดยเราจะเดินทางอ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่งเข้าเมืองปากเซ แล้วออกซ่องเม็ก เราเดินทางย้อยกลับทางเดิมอีกประมาณ 20 กว่าโลก็จะถึงทางแยกที่จะไปเมืองปากเซ ตอนเช้าอากาศดีมากๆ เห็นเฆมลอยต่ำลัดเลาะไปตามช่องเขา มีฝนตกนิดหน่อย พอสายๆก็หยุด

[โยชูวา]

ชมภาพตอนเช้าๆกันต่อครับ

[โยชูวา]

ตอนเช้าๆได้เห็นชาวบ้านต่างเตรียมตัวเพื่อไปประกอบอาชีพ ชาวบ้านแถบนี้ส่วนมากก็ทำไร่ทำนากัน บางคนเห็นเราต่างโปกไม้โปกมือทักทายกันไปตลอดทาง การออกทริปของผมแต่ละครั้งสิ่งที่ผมชอบและสนใจพิเศษคือการดูวิถีชีวิตสองข้างทางที่ผมผ่านแม้บางเส้นทางผมจะไปแล้วไปอีกหลายครั้งหลายหนในที่เดิมๆ แต่วิถีชิวิตสองข้างทางก็มักไม่ซ้ำกันเท่าไหร่นักและมีการเปลี่ยนไปในแต่ละครั้งที่ผมไป ผมถือว่ามันเป็นการเรียนรู้ในสิ่งที่แตกต่าง เรียนรู้ในบางสิ่งบางอย่างที่เราไม่เคยเห็น จะประทับหรือไม่ประทับใจมันก็คือประสบการณ์

[โยชูวา]

มาชมวิถีชีวิตชาวบ้านตอนเช้าๆกันต่อครับ

[โยชูวา]

เราเดินทางผ่านแยกบ้านแบง ซึ่งเป็นแยกที่จะผ่านเข้าไปเมืองปากเซ โดยมีเป้าหมายว่าเราจะไปกินข้าวเช้าที่น้ำตกตาดเลาะซึ่งที่นี่มีหมู่บ้านที่ผมนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าชื่ออะไร ลืมถ่ายรูปชื่อสถานที่ไว้ เราไปแวะซื้อไก่ย่างกับข้าวเหนียวที่ตลาดเก็บใส่ประเป๋าไว้ ที่ลาวไม่มีอะไรให้เลือกกินมากมายนักอะไรกินได้ก็กินไป ผมกับผู้กองขัวญมีนิสัยการกินที่คล้ายกันคือกินอะไรก็ได้

[โยชูวา]

เราปั่นผ่านเด็กกลุ่มใหญ่ที่อยู่ข้างถนน สอบถามได้ความว่ากำลังรอรถมารับเพื่อไปเก็บข้างโพดที่ไร่ โดยเด็กๆเหล่านี้ได้ค่าจ้างวันละ 20 บาท สงสัยช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม เด็กๆ จึงออกมาหารายได้พิเศษ เราปั่นย้อนมาซื้อขนมไปให้เด็กๆ แต่เสียดายมีเด็กส่วนหนึ่งมีรถรับไปแล้วจึงอดได้กินขนมจากเรา เงื่อนไขในการดำเนินชีวิตในแต่ละสังคมมีไม่เหมือนกัน มุมหนึ่งอาจมองว่าเป็นการใช้แรงงานเด็ก แต่อีกมุมหนึ่งอาจเป็นการฝึกเด็กให้รู้จักการทำงาน รู้จักเอาตัวรอด ฝึกให้เป็นคนที่แกร่งตั้งแต่เด็ก หรืออาจจะเป็นเรื่องปกติของวิถีชีวิตของเขาก็ได้เราไม่รู้ ซึ่งแล้วแต่มุมมองครับ

[โยชูวา]

เราแวะที่น้ำตกตาดเลาะกินข้าวที่น้ำตกแห่งนี้ เนื่องจากเราต้องรีบไปจึงไม่ได้ขึ้นไปสำรวจที่ด้านบนน้ำตก มองเห็นที่พักอยู่อีกฟากหนึ่งของน้ำตก บรรยากาศดีมากๆ

[โยชูวา]

ต่อครับ

[ธเนศ]

สวยงามตามธรรมชาติ สงบ พอเพียง ทำให้คิดถึงวันเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานที่ตอนนั้นเราพยายามจากมันมา แต่ตอนนี้กลับไขว่คว้าหามัน ขอบคุณภาพและเรื่องราวนะครับ

[โยชูวา]

หลังทานข้าวเสร็จ เราเดินทางต่อผ่านเมือง เล่างาม เมืองบาเจียง ลักษณะเส้นทางมีขึ้นเนินสูงบ้างต่ำบ้างเป็นระยะตลอด มีบ้านเรีอนผู้คนเป็นระยะไม่เปลี่ยวมาก ผมว่าเส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่น่าปั่นอีกเส้นทางหนึ่ง มีเนินไว้ให้เหนื่อยกันแบบไม่ต้องกลัวหลับใน รถยนต์วิ่งก็น้อยนานๆผ่านสักคันหนึ่ง แตกต่างจากเส้นปากซองรถเยอะกว่าและอันตรายจากรถใหญ่มากกว่า ถนนในลาวจะแคบๆ ไม่มีไหล่ถนนถ้ารถใหญ่สวนกันหรือแซงกันเมือ่ไหร่จะค่อยข้างอันตรายกับรถเล็ก ถ้าอยู่เขตนอกเมืองออกไปมากๆรถที่ชาวบ้านใช้สัญจรไปมาส่วนใหญ่จะเป็นรถที่ใช้เครื่องจักรกลการเกษตรลากพ่วง

[โยชูวา]

ชมภาพสองข้างทางที่เราผ่านต่อครับ

[โยชูวา]

ต่อครับ

[โยชูวา]

ต่อครับ

[โยชูวา]

ต่อครับ

[โยชูวา]

สวยงามตามธรรมชาติ สงบ พอเพียง ทำให้คิดถึงวันเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานที่ตอนนั้นเราพยายามจากมันมา แต่ตอนนี้กลับไขว่คว้าหามัน ขอบคุณภาพและเรื่องราวนะครับ

ผมเคยอ่านกวี ยิบราน เขาเขียนไว้ในมุมองของเขาที่น่าคิด

ในเรื่องเงิีนทองเราอาจร่ำรวยกว่าชาวชนบทแต่พวกเขามั่งคั่งกว่าเรานัก ในการมีชีวิตที่แท้จริงอย่างสมบูรณ์
เราหว่านพืชไปมากมายแต่มิได้เก็บเกี่ยวอะไรมากนัก พวกเขาสิเก็บเกี่ยวเอาความอุดมรุ่งโรจน์ซึ่งธรรมชาติได้มอบให้ไว้
พวกเราคำนวณการแลกเปลี่ยนทุกอันด้วยเล่ห์เหลี่ยม พวกเขาสิรับเอาผลิตผลของธรรมชาติด้วยความสัตย์และสงบ
เรานอนหลับเป็นพัก ๆ เพราะมัวมองเห็นปีศาจแห่งวันพรุ่ง พวกเขาสิหลับไปดังทารกในอ้อมอกของมารดา โดยรู้ว่าธรรมชาติย่อมไม่มีวันปฏิเสธสิ่งที่เคยอำนวยให้
เราเป็นทาสของผลกำไร พวกเขาสิเป็นนายแห่งความมักน้อย
เราดื่มความขมขื่นสิ้นหวัง หวาดกลัวและอ่อนเปลี้ยจากถ้วยแห่งชีวิต แต่พวกเขาดื่มน้ำหวานอันบริสุทธิ์ที่สุดแห่งพรของพระผู้เป็นเจ้า