สวัสดีครับชาวเสือจัหวัดนครศรีธรรมราช ผม...วรัญญู บุญนาค (ต้น) 
น้องๆพี่ๆเพื่อนๆ นักแข่งรุ่นใหม่ๆคงไม่ค่อยคุ้นชื่อของผมกันซักเท่าไร... ตัวผมเองเกิดที่อ.ท่าศาลาจ.นครศรีธรรมราชนี่แหละครับ ผมเริ่มที่จะรู้จัก และ สนใจกีฬาจักรยานเสือภูเขาเมื่ออายุ15 ปี โดยในปีนั้น(2539) ประเทศไทยได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่13และได้บรรจุกีฬาจักรยานเสือภูเขาลงไปด้วย และพี่โด่ง พรรณรงค์ คงสมุทร ก็ไม่ให้คนไทยผิดหวังคว้าเหรียญทองมาครองได้ในประเภท Men Downhill และจุดนี้เองที่ทำให้ผมหลงใหลกีฬาประเภทนี้ส่วนตัวเป็นคนที่ชอบกิจกรรมเสี่ยงๆเจ็บตัวอยู่แล้ว แต่เนื่องด้วยสมัยนั้นกีฬาประเภทนี้ยังไม่เป็นที่นิยมมากนักและในภาคใต้เองก็ไม่มีให้เห็นเลย ผมเลยต้องหันมาขี่Cross แทน โดยเริ่มขี่ครั้งแรกก็อายุ16ปีครับ และถือว่าประสบความสำเร็จค่อนข้างดีกับจักรยานประเภทนี้ ชีวิตบนอานจักรยานของผมเริ่มจากปี2542-2546 หลังจากนั้นก็เข้าไปเรียนระดับปริญญาตรีสาขา วิศวกรรมศาตร์ 4 ปี และเข้า บริษัทเอกชน 2ปี รวมระยะเวลาที่ห่างหายวงการสองล้อไปก็6ปีพอดี กลับมาคราวนี้ผมรู้สึกดีใจมากครับที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของวงการจักรยานบ้านเรา(นครศรีธรรมราช)จาก6ปีที่แล้วเป็นอย่างมาก จะเห็นได้ว่ามีผู้คนที่สนใจกีฬาประเภทนี้มากขึ้น เวลาผมขับรถยนต์ผ่านไปที่ไหนในนครศรีธรรมราช ก็มองเห็นนักกีฬาจักรยานแต่งตัวเต็มยศขี่จักรยานซ้อมกันทุกเช้า-เย็น ต่างจากเมื่อ 6-7 ปี ที่แล้ว ในนครมีนักกีฬาจักรยานนับคนได้เลย.... รวมทั้งน้องๆนักแข่งที่เข้ามาทักทายผมเมื่อคราวผมไปร่วมแข่งที่ราชภัฏนคร บางคนผมจำแทบไม่ได้แล้วเพราะโตขึ้นมาก โดยเฉพาะ”แม๊ค” ที่โตและเก่งขึ้นมาก จำได้ว่าเมื่อก่อนยังปั่นตามหลัง “เจ้าป้าย” อยู่เลย เจ้าป้ายเคยปั่นพามาซ้อมกับผมอยู่บ่อยๆ ต้องขอชมเชยครับว่าแม๊คเป็นเด็กที่ตั้งใจมากๆพัฒนาตัวเองขึ้นมาเรื่อยๆ มาวันนี้กล้ายมาเป็นแชมป์ ถ้วยพระราชทานแล้ว และที่ผมเองประทับใจในตัวแม๊คอีกอย่างนึงก็คือ ความอ่อนน้อมถ่อมตนที่ไม่เคยเปลี่ยนตั้งแต่ผมรู้จักแม๊ค ...มาพูดถึงเรื่องกีฬาแห่งชาติครับ ในส่วนตัวผมได้มีโอกาสเข้าร่วมแข่งขันกีฬาแห่งชาติ4ครั้งในประเภทจักรยานเสือภูเขา โดยเริ่มจาก มหานครเกมส์,เชียงใหม่เกมส์,สุพรรณบุรีเกมส์ และ นครศรีธรรมราชเกมส์ โดยในแต่ละคร้งมีการคัดตัวนักกีฬาเพื่อเป็นตัวแทนภาคไปแข่งขันในระดับภาคต่อไป และในทุกๆครั้งที่ทางจังหวัดกำหนดให้นักกีฬาขึ้นทะเบียนรูปแบบที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยของ การกีฬาจังหวัดนครศรีธรรมราช คือความไม่เป็นระบบระเบียบความล่าช้าของการดำเนินการในขั้นตอนเอกสาร ไม่มีคนที่รับผิดชอบ ไม่รู้จะไปตามเรื่องที่ใคร ไม่มีมาตรฐานการทำงานที่ชัดเจนเลยตั้งแต่ในอดีตจนปัจจุบัน อย่างที่พวกเราๆได้พอทราบกันบ้างแล้วการประกาศขึ้นทะเบียนกีฬาแห่งชาติของจังหวัดนครศรีธรรมราชเอกสารดังกล่าวได้รับเมื่อวันที่24มีนาคม2552(โดยบังเอิญ)ในเอกสารระบุรายละเอียดหลักฐานการขึ้นทะเบียนเป็นนักกีฬาจังหวัดนครศรีธรรมราชและให้ยื่นเอกสารดังกล่าวภายในวันที่1เมษายนย2552 การกระทำลักษณะนี้จริงๆมันเป็นมานานแล้วและไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยเป็นการกระทำเหมือนปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัว แต่ขณะนี้ถือว่านักกีฬาที่ได้รับทราบข่าวสารนั้นปรับตัวยังทันกันอยู่หรืออาจเป็นเพราะชินเสียแล้ว และเมื่อวันอาทิตย์ที่29เมษายน2552ได้มีการคัดเลือกตัวแทนจังหวัดนครศรีธรรมราชเพื่อเป็นตัวแทนในการแข่งขันกีฬาคัดภาค4ที่จังหวัดระนองในเดือนพฤษภาคมต่อไป ซึ่งการคัดตัวดังกล่าวมีนักกีฬาทั้งหมด 5คน ที่ผ่านเกณฑ์จาก 6 คน และได้ขึ้นทะเบียนเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าหลังจากการคัดตัวจบสิ้นลงแล้วพวกเค้าทั้ง5คนจะต้องทำอะไรต่อ ใครหรือองค์กรไหนที่จะดำเนินการต่อไปกับตัวแทนจังหวัดนครศรีธรรมราชบ้างครับ ตัวผมเองก็เคยผ่านขั้นตอนนี้มาเหมือนกันครับแต่พอคัดตัวเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรรอลงสนามอย่างเดียว ความรู้สึกเหมือนกับไปแข่งสนามธรรมดาๆทั่วๆไปแข่งเสร็จรับถ้วยกลับบ้านรอแข่งใหม่สนามหน้าแค่นั้น
ผมคิดว่าในเมื่อเราเสียเวลาลงทุนคัดตัวนักกีฬาแล้วน่าจะติดตามผลต่อไปเพราะบ้างครั้งนักกีฬามีร่างกายที่ฟิตแค่ตอนที่คัดตัวแต่พอใกล้วันแข่งความฟิตลดลงจากเดิมถึงตอนนั้ก็ทำอะไรไม่ได้เสียเวลาเปล่า หรือไม่ถ้าเป็นอย่างนั้นสู้ปล่อยให้ขึ้นทะเบียนให้ทุกคนกี่คนก็ได้แล้วค่อยคัดตัวกันตอนใกล้วันแข่ง.... แต่มาถึงตอนนี้คงทำแบบที่ว่าอย่างหลังไม่ได้เพราะคัดตัวไปแล้ว เหลือก็แต่วิธีแรกเพียงแต่ว่าจะเริ่มต้นยังไง นักกีฬาที่ผ่านการคัดตัวควรมีการเก็บตัวฝึกซ้อมเพื่อแลกเปลี่ยนทักษะซึ่งกันและกันรวมทั้งพัฒนาขีดความสามารถของตัวเองด้วย ตัวผมเองอยากเห็นนักกีฬาของจังหวัดนครศรีธรรมราชที่ผ่านการคัดตัวทั้ง5คนได้เข้าร่วมแข่งขันใน กีฬาแห่งชาติครั้งที่38 ที่จังหวัดตรัง เป็นเจ้าภาพ และ3ใน5คนมีเหรียญมาคล้องคอ ถึงตอนนั้นพวกเราคงมีแต่รอยยิ้มแห่งความสำเร็จครับ และตัวผมเองยินดี ที่สนับสนุนและให้ความช่วยเหลือเต็มที่ที่จะทำให้นักกีฬาของเราประสบความสำเร็จสูงสุดครับ....... ในเมื่อไม่มีใครเห็นความสำคัญของพวกเรา เราก็ต้องร่วมกันทำอะไรสักอย่างให้พวกเค้าเห็นบ้าง .......วรัญญู บุญนาค(ต้น)
นี่ขนาดว่าเราลงแข่งในนามท้องถิ่นเลยนะครับ แต่ไม่เคยได้รับการเหลียวแล ปากก็บอกว่าช่วยเต็มที่ 
