ประกาศคำสั่งการรถไฟ แก้ไขคำสั่ง รถพับขึ้นรถไฟยกเว้นค่าธรรมเนียม

[peoplepok]

ไม่เก็บค่าระวางครับ แถม พนง.บนขบวนรถยังแนะนำให้ผูกแน่นแน่นครับ ตอนลงจากขบวนรถ บริการช่วยเอาลงด้วยครับ

เป็นขบวนรถด่วนพิเศษที่ 38 สุไหงโกลก-กรุงเทพ

[San TOT & S.RAMA IV]

มีโอกาสเดินทางไปกับรถไฟขนรถพับไปด้วย ต้องเอาสำเนาบันทึกข้อความข้างต้น ติดตัวไปด้วย เพื่อยืนยันว่าเข้าหลักเกณฑ์ ไม่เสียค่าระวาง หาก พนง.รถไฟงอแง จะเก็บท่าเดียวก็จดชื่อ พนง.พร้อมขบวนรถที่......รวมถึงตั๋วเก็บค่าระวาง เพื่อการร้องเรียนผ่านทางสมาคมจักรยานเพื่อสุขภาพไทย

[boy_na_rak]

มีโอกาสเดินทางไปกับรถไฟขนรถพับไปด้วย ต้องเอาสำเนาบันทึกข้อความข้างต้น ติดตัวไปด้วย เพื่อยืนยันว่าเข้าหลักเกณฑ์ ไม่เสียค่าระวาง หาก พนง.รถไฟงอแง จะเก็บท่าเดียวก็จดชื่อ พนง.พร้อมขบวนรถที่......รวมถึงตั๋วเก็บค่าระวาง เพื่อการร้องเรียนผ่านทางสมาคมจักรยานเพื่อสุขภาพไทย

เห็นด้วยครับ เดือนหน้าผมจะหาโอกาศกลับบ้านตจว.ทางรถไฟ และจะทำตามแนวคิดนี้ครับ

[rainbow]

ล่าสุดนี่ ผมเอา Boardwalk ล้อ ไปรถไฟ
พนักงานรถไฟในเครื่องแบบมาขอเก็บค่าระวาง
สร้างความงุนงงกับผมเป็นอย่างมากว่า เราเดินทางมากับขบวนนี้ด้วยรถพับขึ้นล่องเกินสิบเที่ยวแล้ว
ทุกครั้งไม่มีการเรียกเก็บ จนผมเข้าใจแล้วว่า เจ้าพนักงานได้เห็นคำสั่งรถไฟเรียบร้อยแล้ว
มีความเข้าใจ และพร้อมที่จะปฏิบัติตามนั้น

ผมจึงเอ่ยว่า "มีคำสั่งจากการรถไฟแล้วที่อนุญาตให้รถพับโดยสารรถไฟโดยไม่ต้องชำระค่าระวางแล้วครับ"
"ต้องการจะดูสำเนาคำสั่งหรือไม่ครับ" ใจกล้าถามไปงั้นแหละ ทั้งๆที่ผมปริ้นท์มันเดินทางติดตัวมาหลายเที่ยว
จนมันเละและเปื่อยยุยหมดแล้ว แล้วก็ไม่ปริ้นท์ใหม่ เพราะไม่เคยถูกขอดูสักครั้งเดียว
ขึ้นไปได้ราบรื่นทุกที แต่มาคราวนี้เปลี่ยนไป และถ้าเกิด การ์ดรถไฟขอดูสำเนานั้น ผมจะทำอย่างไร
ก็ยังไม่รู้เลย

จะเล่นบทหนัก ขอชื่อพนักงาน? หรือบอกให้ไปถามหัวหน้าคุณให้แน่ใจก่อนดีไหม? หรือไม่ให้ดื้อๆ
และแจ้งกับการรถไฟ เมื่อถึงหัวลำโพง? มันคงยุ่งไม่น้อย แต่ยังไม่ทันตัดสินใจว่าจะทำไงต่อดี

พนักงานพอได้ยินเรากล่าวเช่นนี้ก็ทำหน้ามึนๆ แบบว่า "งง" ไปสัก 2 วินาที แล้วก็เดินจากไป
จะเป็นการดำน้ำ ประมาณว่าจ่ายก็เอา ไม่จ่ายก็ไม่เอาอย่างนั้นกระมัง?
คราวนี้ผมต้องปริ้นท์สำเนาคำสั่งติดตัวอีกแล้ว สงสัยจะต้องเคลืบพลาสติกเลย

อยู่ยากจริงวุ้ย...มันน่าจะรู้แล้วรู้เรื่องกันไป แทนที่จะมีเวลาคิดอ่านอะไรต่อไปในข้างหน้า
ก็ต้องมายึกยักกับเรื่องไม่เป็นเรื่องราวกับว่า ชีวิตนี้เหงาเกินไป หาอะไรทำเล่นดีกว่าหรือไร
เผลอเป็นไม่ได้ เหมือนตัวเหลือบตัวแมลง ปัดครั้งนึงไปครั้งนึง เดี๋ยวมาอีก...เฮ้อ...