จากประสบการณ์ขี่ปั่น "ท่องไป" ของผม

[rainbow]

ผมอาจห่างบอร์ดไปหน่อยระยะนี้
เพราะต้องเดินทางไปคุยกับคุณอภิพัฒน์
นักเดินทางเท้า (Walking)รอบประเทศ
ที่กำลังเดินอยู่ทางใต้

กลับมาเมื่อไรจะได้นำประเด็นที่นึกออกมาฝากอีก

[rainbow]

ผมไม่ได้เริ่มปั่นจักรยานครั้งแรกเพื่อที่จะทัวริ่ง
เพียงแต่อยากจะทำอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไปจากเดิม
เพื่อจะได้เห็นโลกและผู้คนใหม่ๆและแปลกๆที่โลกเป็นอยู่
ผมอยากได้เจอะเจอกับมิตรภาพที่น่าสนใจจากผู้คนที่หลากหลาย
แทนที่จำเจกับสิ่งแวดล้อมเดิมๆ แล้วที่สำคัญ
ผมปรารถนาที่จะ “ท่องไป” ตามอย่างที่ใจต้องการ
ที่จะใช้ยานพาหนะใดก็ได้ ที่มันเอื้อต่อบรรยากาศที่อิสระมากๆ
มีมูลค่าบำรุงดูแลรักษาต่ำ อีกทั้งมีลักษณะที่เราสามารถ
“ใส่ความเป็นตัวของเราเองลงไป” ได้ด้วย

[rainbow]

ประการหลังนี้คือตัวตัดสินเลยครับว่า ยานพาหนะนั้นจะต้องเป็นจักรยาน
แม้ฮาร์เลย์ หรือ คาราวาน คาร์ จะให้อารมณ์ที่สนุกสนาน และปลดปล่อยบุคลิกที่โดดเด่น
แต่เมื่อกล่าวถึงการที่ผู้เดินทางจะ “ใส่” ความเป็นตัวตนลงไปด้วย
ไม่ว่าความอุตสาหะ บากบั่น และความแข็งแกร่ง , ความตั้งใจ มากกว่ายานพาหนะทั้งสองมากนัก
กล่าวเช่นนี้ อาจมีบ่งท่านไม่เห็นด้วย ก็ไม่ว่ากัน แต่นี่ถือว่าเป็นความรู้สึกของผม
ที่กำลังเล่าความเป็นมาของการขี่จักรยานของตัวเอง

[rainbow]

ในครั้งเริ่มต้นของการถ่ายทอดประสบการณ์ของผม ผมเรียกขานกิจกรรมของตัวเองว่า “จักรยานทัวริ่ง”
แต่ผ่านไปไม่นานเท่าไร ผู้รู้ท่านอื่นก็เข้ามาท้วงติงว่าลักษณะเดินทางของผมไม่เข้าข่ายเป็นกิจกรรมขี่จักรยานทัวริ่ง
แล้วยังได้แจกแจงด้วยว่า การขี่ปั่นด้วยท่วงท่าแบบใดจึงจะเข้าข่ายลักษณะของทัวริ่ง
โดยอ้างอิงบทความจากต่างประเทศเพื่อยืนยันคำจำกัดความที่ท่านเข้าใจว่าถูกต้องในทัศนะของท่าน

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาผมก็ยุติเรียกการขี่ปั่นสไตล์ของตัวเองว่า “ทัวริ่ง”
แล้วหาคำใหม่มาเรียกสไตล์การปั่นของตัวเองว่า “การขี่แบบท่องไป” ขึ้นมาแทน
สำหรับผม เนื้อหาที่สำคัญของลักษณะท่องไป
ผู้เดินทางย่อมจะต้องรั้งรอบัดดี้ร่วมเดินทางเสมอไป
ไม่ว่าเขาจะมีความสามารถที่แตกต่างกันมากขนาดไหนก็ตาม
นี่คือสารัตถะแตกต่างที่สำคัญ

[trongsak]

ขอบคุณครับคุณ rainbow ที่ได้เขียนแนะนำนักเดินทางในการเตรียมตัวในทุก ๆ เรื่อง กับการเดินทาง
ทั้งในและต่างประเทศ
ผมยังส่งสัยอยู่ในโพสสุดท้าย กับคำว่า "จักรยานทัวริ่ง" กับการปั่นที่่ี่คุณ rainbow บอกว่าผู้รู้ท่านอื่น
เข้ามาท้วงติงว่าลักษณะการเดินทางของคุุณไม่เข้าข่ายเป็นกิจกรรมขี่จักรยานทัวริ่ง
ช่วยขยายความหน่อยครับว่า ท่วงท่าแบบใด ที่เข้าเรียกว่า "ทัวริ่ง่"
ขอบคุณครับ
ลุงศักดิ์

[rainbow]

ไม่ครับ...ผมไม่ควรตอบในสิ่งที่ผมไม่สันทัด
ผมปรารถนาเพียงแต่อธิบายการขี่จักรยานแบบ "ท่องไป" เท่านั้น
ผมเชื่อว่า คำจำกัดความ ทัวริ่ง เป็นหน้าที่ของท่านอื่น

ขออภัย...ขอผัดไปรับใช้ในโอกาสหน้าก็แล้วกัน

[rainbow]

และสิ่งที่ทำให้พฤติกรรมของผมหลุดขอบข่ายของการขี่ปั่นจักรยานทัวริ่งไปอีกประการหนึ่ง
จากท่านที่อ้างว่าทัวริ่งเป็นแบบไหน ก็คือ เป็นการเดินทางที่ปราศจากกำหนดแบบแผนเวลาที่แน่นอน
พูดให้ชัดก็คือถึงตรงไหนก็ได้ในแต่ละวัน แม้จะไม่ถึงก็ไม่ได้นิยามว่าเป็นการนอกแผนการและล่าช้าแต่ประการใด
ไม่มีการเร่งรีบว่าต้องเมื่อนั้นเมื่อนี้ แม้จะมีเจตนาคร่าวๆว่าจะขี่ปั่นเฉพาะตอนมีแสงสว่างในตอนกลางวันเท่านั้นก็ตาม


สำหรับการเดินทางท่องไปของผม จุดหมายไม่ใช่เป็นเป้าหมายที่ต้องรับไปให้ถึง
ค่าที่ว่า สิ่งที่น่าสนใจระหว่างสองข้างทางที่มีอยู่มากมายเรียกร้องความปฏิสัมพันธ์ด้วย
แล้วทำไมผมจะต้องปฏิเสธด้วยเล่า ในเมื่อการพรากมาจากชีวิตประจำวัน
บอกเราว่าเราต้องการอะไรที่แตกต่างออกไปใช่หรือไม่ เรารีบเร่งมาพอแรงแล้วกับการงาน
แก่งแย่ง เพื่อให้ถึงเป้าหมายที่กระแสหลักนิยามว่ามันคือความสำเร็จ และผลักไสสิ่งที่ไม่ใช่
หรือสิ่งที่ตรงข้ามออกไปว่าเป็นความล้มเหลว ทั้งๆที่เกือบทั้งหมดล้วนยืนยันกับเราภายหลังไม่รู้ต่อกี่ครั้งว่า
เป็นเรื่องของ “การหลงทาง” อย่างสิ้นเชิง แล้วเรากลับมาขี่ปั่นด้วยท่วงท่าของการรีบเร่งเข้าไปอีก
แล้วจะมาทำไมกัน เร่งเพื่อกลับไปทำงานหรือ? เร่งเพื่อได้ตำแหน่งเร็วๆหรือ?
เร่งเพื่อให้เกษียณเร็วๆ และตายเร็วๆกระนั้นหรือ? งั้นก็ไปรถทัวร์เฮอะ


ตลอดชีวิตขี่ปั่นของผม เพียงพอแล้วกับการพลาดกินกล้วยปิ้งเจ้าอร่อยข้างทางมาไม่รู้กี่เจ้าแล้ว
พาหนะที่ผมโดยสารคร่อมทับร่างหมาและแมวผู้น่าสงสารไปกี่ร่างแล้ว

ยิ่งการที่ไปอย่างรวดเร็วเท่าไร ก็ยิ่งไม่มีโอกาสได้เห็นปีกผีเสื้อแสนสวยปลิวคว้างกลางคลื่นหญ้า
ยิ่งไหนเลยกับมิตรภาพจากพี่น้องรายทางอีกเล่า ที่ความรวดเร็วจากยานพาหนะชนิดใหม่
ไม่อนุญาตให้แม้แต่จะเล็งภาพที่น่าประทับใจแม้สักช็อตหนึ่ง

ไม่แต่เท่านั้น ผมก็แน่ใจอย่างยิ่งด้วยว่า มีนักขี่ปั่นอีกจำนวนหนึ่ง ก็ไม่ปรารถนาจะรีบเร่งด้วยเช่นกัน
พวกเขาคิดถูกแล้วที่ไม่พยายามทำให้จักรยานเป็นรถยนต์ ไม่ฝืนธรรมชาติให้ถนนสายโรแมนติก
กลายเป็นไฮเวย์ทางด่วนไปสู่ตลาดหุ้น ที่เป็นเช่นนี้เพราะพวกเราตระหนักว่า พวกเราต้องการอะไร
ที่มหัศจรรย์ระหว่างทางไงเล่า ที่ทำให้พวกเราเลือกยานพาหนะนี้นั่นเอง


ใครก็ตามเข้าลักษณะแบบที่ผมบรรยาย ขอให้ตระหนักว่า คุณไม่ได้เป็นนักจักรยานทัวริ่งหรอกนะ
แม้ว่าคุณอาจไม่อยากจะเรียกว่าพฤติกรรมขี่ปั่นของตัวเองว่า “ท่องไป” ก็ตาม แต่ยังไงก็ดี
ทัวริ่งเขามีกำหนดที่แน่นอนครับ ไม่ใช่เรื่อยๆมาเรียงๆแบบของเรา

[ซาเล้งสีแดง]

-ขอขอบพระคุณอย่างสูงยิ่ง ครับผม สำหรับบทความ ข้อปฏิบัติที่ดีมากๆ
สำหรับนักทัวร์จักรยาน ผมเห็นด้วยทุกข้อปฏิบัติ หากมีอีก อ.rainbow
กรุณานำข้อเขียนดีดี มาลงเพิ่มอีกนะครับ

ขอแสดงความนับถือ
ซาเล้งฯ

[trongsak]

ได้อ่าน โพสต์ที่ 751 แล้ว พอเข้าใจแล้วครับว่า การเดินทางแบบคุณ rainbow ใช้คำว่า"ท่องไป"
เพราะตัวผมเองก็เพิ่งเริ่มเข้ามาปั่นได้ประมาณหนึ่งปี ก็ดู ๆ วิธีการของนักปั่นรุ่นพี่ ๆ สิ่งที่ดีก็นำไปปฏิบัติ
สิ่งที่เห็นว่าไม่ถูกต้องก็เฉยเสีย แต่ก็รู้สึกอึดอัด
จำได้ไหมครับ คุณเคยพูดไว้ในเวปนักวิ่ง "รู้อะไรดี ๆ แล้วอย่าเก็บไว้คนเดียว" หนึ่งปีของผมได้รู้อะไร
มากมาย เอาเป็นว่าในเมืองไทย ผมเดินทางคนเดียวใช่เวลาหาที่พักที่ไม่ใช่โรงแรม โรงเรียน วัด
ไม่เกินครึ่งชั่วโมง การเดินทางกลางคืนเมื่อง่วงนอนแล้วหาที่นอนอย่างไร การเดินทางกลางฝนทุกวัน
ทำอย่างไรไม่ให้เจ็บป่วย แต่ก็ไม่ค่อยมั่นใจที่จะบอกกล่าว ขอใช้ชีวิตบนหลังอานอีกสักหนึ่งปีเพื่อ
ค้นหาอะไรบางอย่าง ถ้ามันถูกต้องจริงแล้วค่อยมาว่ากันอีกที
ขอบคุณมากครับ

ลุงศักดิ์

[jame bangna]

ปั่นไปเถอะครับถ้าหัวใจต้องการ การไปเป็นหลายคนก็หลายเรื่องหลายความคิด การไปน้อยคนดูอาจจะเงียบเหงาแต่มีความเป็นส่วนตัวสูงมีความอิสระ เรื่องไม่เยอะ มีความเป็นส่วนตัวสูง สนุก เร้าใจ ประสพการณ์และมิตรภาพยังหาได้ไม่ยากในการเดินทาง

[rainbow]

ที่สงวนเก็บคำไว้ เพราะบอกตามตรง ผมก็ไม่เห็นด้วยกับท่านที่เสนอนิยามทัวริ่งอย่างนั้น
แต่ก็ยอมรับว่าอึดอัด ที่ถูกผูกขาดความหมาย แต่เพื่อขัดแย้งกันน้อยลง ไม่ปะทะด้วย
เหนื่อยกับการพยายามหาเหตุผลและอ้างอิง
คนสมัยนี้ไม่เชื่อกัน แต่จะเชื่อผลวิจัยของมืออาชีพ เชื่อสถาบัน เชื่อของนอก
และผลลัพธ์ก็คือ มองตัวเองหม่นมัวลง

ผมจึงเห็นว่า
หาคำใหม่นิยามสไตล์ขี่จักรยานของเราเองดีกว่า ก็โอเคน่ะครับ คล้ายๆกับทัวริ่งของบางคน
ดังนั้นในหน้ากระทู้นี้ผมจึงเรียกการขี่จักรยานอย่างที่เล่าไปว่า "ท่องไป"

แต่ในใจท่านอาจเห็นเรนียกอย่างอื่น ที่ท่านคิดว่าน่าจะเป็นก็ไม่เป็นไรครับ


อนึ่ง....แม้จะเห็นด้วยกับผม แต่ไม่ได้หมายว่า เอาไปทำแล้วจะเวอร์ค
มันบอกแต่เพียงว่า ปัญหาหนึ่งๆที่เคยเกิดกับผม แล้วผมใช้วิธีทำแบบนี้ วิธีคิดแบบนี้
แล้วผลมาออกมาอย่างนั้น เอาไปลองดู ถ้าศรัทธา
ถ้าเห็นต่างก็ผ่านไป ส่วนของท่านเอง ต่อสถานการณ์หนึ่งๆย่อมมีการสนองตอบ
ที่แตกต่างกันออกไป ได้ผลเป็นไง น่าจะเอามาแลกเปลี่ยน เพราะบ่อยครั้งไป
ผงเข้าตา มองใกล้นักก็ไม่เห็น

[rainbow]

ลุงศักดิ์ กล่าวว่า

การเดินทางกลางคืนเมื่อง่วงนอนแล้วหาที่นอนอย่างไร

สำหรับตัวเอง ผมทำแบบนี้
ก่อนเย็นย่ำ ผมเข้าที่พักแล้ว พร้อมกับอาหารสำเร็จที่ซื้อใส่ถุงมา
ตอน 15 - 17 น. ตลาดท้องถิ่นจะมาตั้งขายอาหาร ทั้งอาหารผักสด
ขนม และกับข้าวใส่ถุง ไก่ทอด โรตี สับปะรด ฯลฯ
กะว่าจะกินอะไรก็ซื้อตุนไว้
มักจะไม่หิวตอนนี้ ต้องเผื่อไว้ เปิดกินจริงราวทุ่มสองทุ่ม แล้วแต่โอกาสและความหิว

5 โมงเย็นควรเข้าวัดแล้ว ปะยางอะไหล่ที่ถอดออก(ถ้ามี)อาบน้ำ , ซักผ้า , ตาก ,
ปูที่นอนกางมุ้ง เขียนอนุทิน เบ็ดเตล็ด

ผมไม่ขี่กลางคืนครับ
แต่มีบ้างที่สถานการณ์บังคับขี่ตอนมืด แต่นานๆที ก็ไม่มีอะไร เปิดไฟและคาดเข็มขัดสะท้อนแสง
นักขี่ปั่นบางท่านชอบไปกลางคืนมากกว่า ค่าที่ว่าเย็นดี เก็บระยะได้มากดี เปลืองแรงน้อย
ก็ชอบออกเช้ามืด และจบขี่ปั่นดึกหน่อย โดยพักกลางวันหลีกแดดร้อน ก็ไม่ว่าไร
แต่ผมกลับกัน สู้ร้อนไม่อนาทร แต่ขี้หนาว และสบายใจกับความสว่างยามกลางวัน
อีกทั้งผู้คนในสังคม มีความหวาดระแวงสูงกับผู้มายามวิกาล

แต่ละคนชอบอย่างไร ต้องพยายามแก้โจทย์จากความต้องการของตัว
ผมเองละเมิดกฏพื้นฐานมากจะตายไป มากอย่างที่สารภาพไปพวกคุณไม่อาจยอมรับได้เอาเลย
ไม่ว่าบันไดไม่ล็อกติดกิ๊บ มีสภาพถีบจักรยาน ไม่ได้ปั่น นี้ข้อหนึ่ง
และไม่สวมหมวกกันน็อกอีกหนึ่ง นี้เป็นตัวอย่างที่ไม่ดี อย่าเลียนแบบ
เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

[rainbow]

ลุงศักดิ์กล่าวว่า

"การเดินทางกลางฝนทุกวัน ทำอย่างไรไม่ให้เจ็บป่วย"

ถ้ากล่าวเรื่องหวัดล่ะก็ หวัดเป็นกันต่อเมื่อคนเราติดเชื้อ(ไวรัส)
ถ้่าติดมาก็เป็น ถ้าไม่ติดมาก็ไม่เป็น ไม่เกี่ยวกับเปียกฝนไม่เปียกใดๆ

แต่คนอย่างเรามีพฤติกรรมใช้แรงกาย อาจยังผลให้ภูมิต้านทานตก เพราะขี่มากไปอะไรประมาณนั้น
แต่ถ้าภูมิตก ถ้าไม่โดนเชื้อหวัด ก็ไม่เป็นอยู่ดี การกินอยู่หลับนอนไม่หักโหม และพอเพียง
เช้าขึ้นภูมิต้านทานก็กลับมาเอง

แต่เมื่อผมเจอมรสุมเข้าในฤดูฝนประเทศจีนช่วงหนานหนิง ฝนตกไม่หยุดต่อเนื่อง 3 - 4 วัน
ลงเม็ดหยิมๆ ถ้าเริ่มขี่ไปเพียง 5 นาที จะเปียกจนโชก หนาวสั่นงันงก
ผมหยุดนอนพักโรงแรมในหนานหนิง นานเท่าที่มรสุมเข้า ยอมเสียเงิน

แลกกับข้อดีหลายๆอย่างๆ ทำข้าวของให้แห้ง ซักเสื้อผ้า ขาที่ชอกช้ำกลับสด
ไปตลาดหาของกินให้ชุ่มปอด ตุนสะเบียงกรังกินกลางทาง เขียนบทความ ส่งรูปอินเตอร์เน็ต
ผ่านมรสุม 2-3 วันนั้นไปอย่างไม่ทรมาน

เช้าอีกวัน แดดจ้า ทุกอย่างราบรื่นเป็นสุข ความกระหายเดินทางเต็มประจุ
เรือนร่างสดเต้มที่ ไม่มีความจำเป็นจะต้องไปฝ่ากลางสายฝน
ไม่จำเป็นต้องแสกหัวรับกระบอง
แรงเสียดทานมา ไม่ใช่เรื่องที่เราจะต้องไปต้านทาน แต่หลบเลี่ยงได้เป็นทำ
นี่คือความฉลาด คนไทยที่บ้านติดตามข่าวมรสุมในเมืองจีนช่วงนั้นต่างเป็นห่วงว่า
ผม , ถ้าไม่ลอยไปกับน้ำแล้วก็อาจเป็นปอดบวมตายไปแล้ว
ทั้งๆที่ผมนอนกระดิกขาอยู่ในโปงผ้าห่มอบอุ่น กินข้าวเกรียบดูโทรทัศน์สบายไป

[rainbow]

ยุโรปเป็นสถานที่ที่มีค่าครองชีพแพงมหาโหดแห่งหนึ่งในโลก แม้จะใช้จ่ายอย่างระมัดระวังเต็มที่แล้วก็ตาม
ผู้เดินทางทำได้แต่เพียงยับยั้งให้เงินไหลออกช้าลงที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น ไม่ว่าจะกระดิกตัวไปทางไหนก็เงิน
มันไม่ใช่สถานที่ที่ คนไทยที่มีเม็ดเงินแบบไทยๆจะใช้เป็นที่แม้แต่จะหายใจ จะกินอะไรก็ไม่ได้กิน
เห็นป้ายแล้วกลืนไม่ลง ที่นอนไม่ว่าจะถูกเท่าไรก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้
การพยายามจะพักผ่อนรอเวลาแสงตะวันอีกเช้าหนึ่งด้วยการอยู่ภายนอกอาคารใดๆแทบจะเป็นไปไม่ได้


กาลครั้งหนึ่งกลางเมืองมิลาโน ประเทศอิตาลี ผมล้มเหลวที่หาที่นอนข้างนอก
หลังไพรพุ่มที่ผมพยายามจะซุ่มแอบเต็นท์แรมคืน ผมพบหลอดไซริงฉีดยาตกอยู่บนพื้นใต้ร่มไม้
บริเวณที่หมายตาว่าจะพักแรมกับรอยเลือดจางในหลอด บอกให้ผมตระหนักว่า


ณ ทำเลที่ปลอดสายตาผู้คนและเราคิดว่าจะปลอดภัยนี้ กลับเป็นที่ซ่องสุมเสพยา
การที่จะพักแรมตรงจุดนี้จึงเป็นสถานที่เสี่ยงอันตรายยิ่งนัก
ช่วงขณะนั้น ผมรู้สึกหวาดกลัว ก่นด่าตัวเองว่าเดินทางดีๆกับเขาไม่เป็น
ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มืดมน ภาพสะท้อนตัวเองนั่งจับเจ่ากอดกระเป๋าแบบจนแต้มไม่รู้หนทางไป
บ่งบอกความน่าเวทนาจับใจ จากบานกระจกร้านค้ายามค่ำคืน กระทั่งต่อหน้าแผนที่ละเอียดชั้นดี
ก็ไม่ได้ทำให้เราสามารถเข้าถึงที่นอนที่อบอุ่นประหยัดและน่าไว้วางใจเพียงแค่สองตารางเมตร
มันเป็นอะไรที่หาได้ยากเย็นยิ่งนัก


ต่อเมื่อกาลเวลาผ่านไป การได้หวนกลับไปมองประสบการณ์ในอดีต มิได้เป็นไปด้วยความชอกช้ำขมขื่น
ที่ตัวเองไปแส่หาเรื่องลำบากด้วยการขี่ปั่นเช่นนั้นเลย แม้ในช่วงขณะขี่ปั่นตอนนั้น ผมก็อธิบายไม่ได้ว่า
เรา “เดินทางท่องไป” เพื่ออะไร บางช่วงแห่งอารมณ์บอกว่าช่างไร้สาระ แต่ตอนนี้หันกลับไปมอง
มันเปี่ยมด้วยสาระอย่างยิ่งในประสบการณ์ชีวิตชั้นต่อมาอันสำคัญ


มันน่าแปลกที่เป็นความลำบากลำบนแต่อุดมด้วยความปิติสุข เนื้อตัวมอมแมมและหิวโหยแต่กลับเป็นอิสระมากที่สุดเท่าที่เกิดมา
มันสามารถเปลี่ยนคนรอบรู้อย่างผมให้ประจักษ์ว่าที่ผ่านมาแท้จริงแล้ว เรารู้น้อยมาก


ไปเถิดมิตรรัก..............หารถสักคัน กระเป๋าสักคู่ ไม่จำเป็นต้องเป็นห้าสองศูนย์ หรือสี่หนึ่งสามศูนย์ หรือ LHT
ไม่ได้อยู่ที่อ้อดเลี้ยบหรือวินชิตา แต่อยู่ที่ใจสมัคร คือสมัครใจย่างเท้าสู่โลกแห่งความไม่แน่นอน
เปิดผัสสะรับรู้ความเป็นไปของโลกและผู้คน ประหนึ่งว่าอาจจะเป็นการเดินทางท่องไปเป็นครั้งสุดท้าย ที่เราจะได้มาที่นี่


ชีวิตนี้...ถามตัวดู เหลืออีกกี่ปี แล้วเรายังสุ่มเสี่ยงที่จะเลือกหนทางที่เหลือเพียงน้อยนิดนี้ไปกับอะไร
ที่ไร้สาระแบบเดิมๆกระนั้นหรือ? อะไรเล่าที่มีความหมายกับเรามากที่สุดในบริบทเวลาที่เหลืออยู่
จงก้าวเท้าออกไปสู่โลกกว้างก่อนที่บุหงาและลาวัณย์จะเหือดแห้งลงไป

[rainbow]

การเดินทางแบบท่องไป มีมานานแล้ว
ผู้คนบรรพกาล จำต้องเปลี่ยนทำเลทำมาหากินอยู่ที่เดิมไม่ได้ เพราะความอุดมสมบูรณ์มีน้อยลง
ไม่ว่ามาจากการร่อยหรอทรัพยากร หรือการถูกบีบเค้นบีฑาต่างๆ


การเดินทางท่องไป แม้จะนำไปสู่โลกแห่งความไม่แน่นอน อย่างไรเสียก็ยังดีกว่าเงื่อนไขอยู่ที่เดิม
บางครั้งที่ใหม่อาจโชคดี ช่องทำกินสะดวกกว่าสมบูรณ์มากกว่า ก็จะปักหลักลงเสาไปเลย
แต่ถ้าไม่ดีกว่าก็ต้องร่อนเร่กันต่อไป


เงื่อนไขของสถานที่อยู่ในสังคมปัจจุบันหาใช่อยู่ที่ความอุดมสมบูรณ์ของพื้นดินอีกต่อไปแล้ว
แต่กลายเป็นการได้รับเงื่อนไขโอกาสจ้างงาน แม้ว่าที่อยู่ใหม่จะคับแคบและอัตคัด
แต่ก็ต้องทนอยู่ หากมีงานให้ทำ ได้เงินตรายาไส้


แต่หากการร่อนเร่ไปกับตลาดแรงงานกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ไม่มีอะไรดีขึ้นชีวิตก็ตกต่ำลง อับจนยิ่งขึ้น
ต้นทุนชีวิตสึกหรอลง เป้าหมายเลือนจางห่างออก เขาย่อมผันตัวเองเลือกถอนสมอ และออกทะเลลึก
มิใช่ด้วยการตอบสนองหิวโหยให้อิ่มท้องอีกต่อไป ค่าที่ว่าอยู่ตรงไหนก็หิวทั้งนั้น แต่เมื่อออกจาริกไป
ชีวิตแม้จะหิวจริงแต่เอิบอาบด้วยเสรี กล่าวอีกอย่าง มิใช่หิวโหย แต่เป็นโหยหาต่างหาก
โหยหาประสบการณ์ที่ไม่เคยพบพานจากหลักสูตรจากโรงเรียนหรือวิทยาลัยใดๆ
มันไปพ้นจากรูปแบบการถ่ายทอดจากใครสู่อีกคนได้ด้วยการประสิทธิ์ประสาท
แต่ต้องออกเสาะหาด้วยตัวเอง อันเป็นการเข้าถึงอารยะธรรมของมนุษย์ชนิดหนึ่งที่มีวิธีการเป็นของมันเอง.