ผมว่าพวกเราโชคดีนะครับวันนั้น ถ้าไม่ได้คุณวิชทำหน้าที่ขับรถเซอร์วิส คงหิวข้าวกันแน่ ๆ เลย เพราะตอนศุภวิช เขียน:ร่างกายยังไม่เข้าที่ ทีแดะ ไปเลน้อยเที่ยวนี้กว่าจะได้รู้จักเสือยิ้ม ว่าเป็นคนกันเอง ก็หมดไปเกือบขวด อิอิ. พอตื่นตอนเช้าหันซ้ายหันขวาแลหาเสือยิ้ม ไปไหนนิ เพื่อนว่าเขาหลบนอนบ้าน ผมว่าไปได้พันพรือ นั่งสี่คนหมดไปเกือบสองขวด ผมเข้านอนปาไดใช่รู้นิ ถ้าคุณเสือไม่ขอปั่นรถจักรยานชมทะเลน้อยวันนั้น ผมคงจะสินลายกลายเป็นมุดสังแน่ๆ อิอิ..
ออกจากทะเลน้อยบางคนยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลย ปั่นกันมาเกือบเที่ยงแล้วแดดก็ร้อนมาก ๆ ในเส้นทางก็ไม่มีร้านขายอาหารเลย โชคดีที่คุณวิชมีสติดีรีบขับรถไป อ.หัวไทร ไปซื้อข้าวมันไก่ และข้าวหมูแดง มา 13 ห่อ แล้วขับย้อนกลับนำมาให้พวกเราได้รับประทานกันที่ศาลาริมทาง ต้องขอขอบคุณคุณวิชมากครับ และที่น่าประทับใจก็คือคุณวิช ซื้อข้าวมา
13 ห่อ แต่ก็ไม่ทราบว่าคณะเรามีกันทั้งหมดกี่คน จึงรอรับประทานข้าวกล่องเป็นคนสุดท้ายเพราะได้สอบถามว่าทุกคนได้ข้าวกันหมดแล้วหรือยัง เมื่อทราบว่าหมดแล้วยังเหลืออยู่เพียง 1 ห่อ จึงได้รับประทานเป็นคนสุดท้ายจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่
คืนก่อนนี้ก็คงไม่ได้รับทานข้าวเลยเพราะเห็นนั่งตั้งวงกันตั้งแต่หัวค่ำยันดึกผมเข้านอนประมาณ 4 ทุ่มยังเห็นตั้งวงกันอยู่เลย ไม่ทราบว่าเลิกเมื่อกี่ยาม ต้องขอขอบคุณและชื่นชมในน้ำจิตน้ำใจที่แสนดีจริง ๆ ครับ
