สาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่น "พับเพียบไปฮิ (ตามรอยนิราศเมืองแกลง)"

[M&M]

จากถนนวัดด่านสำโรง เราจูงจักรยานข้ามถนนศรีนครินทร์ไปเข้าถนนวัดหนามแดง (ทล.4002)
เพื่อปั่นเลียบคลองสำโรงต่อไปตามเส้นทางที่สุนทรภูได้เดินทางผ่าน
บางช่วงที่พอจะปั่นเข้าไปใกล้คลองได้ เช่น ตรงคลองทับนาง
ก็พยายามลัดเลาะตามตรอกซอกซอยเข้าไป
การเดินทางช่วงนี้สุนทรภู่บันทึกในนิราศไว้ว่า

“ลมระริ้วปลิวหญ้าคาระยาบ ระเนนนาบพลิ้วพลิกกระดิกหัน”

แต่ไม่มีแล้วครับ ทุ่งหญ้าคากลายเป็นโรงงานเล็กบ้างใหญ่บ้าง สลับกับที่ย่านอยู่อาศัยไปตลอดจนถึงบางพลี

[M&M]

...

[M&M]

บางพลี-บางโฉลง-บ้านไร่-คลองขวางบางกระเทียม- คลองขวาง-ปากตะครอง-คลองบางเหี้ย-บางบ่อ

บ่ายสองกว่าๆ แล้ว เมฆฝนที่ตั้งเค้าตลอดทั้งวันและโปรยหยดน้ำลงมาเป็นระยะ
ชวนให้ดูเหมือนบรรยากาศของยามเย็น (และมื้อเย็น)
พอปั่นมาถึงวัดบางพลีก็สุดถนนวัดหนามแดงพอดี
อันที่จริงทั้งหนุ่มนักปั่น แม่โปเต้ และคุณกฤช ชอบปั่นถนนเส้นเล็กๆ มากกว่าครับ
แต่เนื่องจากไม่มีทางให้ไปต่อ จึงจำต้องข้ามไปปั่นตามคลองสำโรงต่อโดยใช้เส้นทางถนนเทพารักษ์ (ทล.3268)
บางพลีเป็นชุมชนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงงานพลัดถิ่น
มีบ้านเรือนชุมชนร้านค้าสลับกับโรงงานอุตสาหกรรมเป็นระยะๆ
ถัดออกมาจากบางพลีเล็กน้อยคือย่านบางโฉลง
บ้านเรือนและโรงงานค่อยบางตา มีบ่อเลี้ยงปลา สลับกับเรือกสวนไร่นาและป่ากกให้เห็นบ้าง

ปากคลองหลายๆ แห่งดังที่ปรากฏในนิราศไม่มีถนนใหญ่ผ่าน
การปั่นช่วงนี้จึงเป็นการปั่นบนถนนสายหลัก แล้วเลี้ยวเข้าซอยไปดูสถานที่ริมคลองเป็นหลัก
ปั่นเข้า-ออกกันอยู่อย่างนี้ จนเริ่มหมดแรงก๋วยเตี๋ยวเรือ
พอไปถึงตรงวัดบางโฉลง แม่โปเต้ก็ดึงเสื้อชวนกินเป็ดพะโล้
หนุ่มนักปั่นพยายามห้าม เพราะบ่ายแก่แล้ว ปลายทางยังอีกไกล
เหลียวหาคุณกฤชจะให้ช่วยกันพูด ที่ไหนได้เดินไปซื้อน้ำเขียวมารอเรียบร้อยแล้ว
ครับ!!! เป็นอันว่าคณะตามรอยนิราศจอดพักกิน “เป็ด” เป็นอาหารว่างมื้อบ่ายอย่างเป็นทางการ

แม่โปเต้กับคุณกฤชสั่งเป็ดพะโล้ กับไส้-เครื่องในมาอย่างละจานเพื่อเป็นกับแกล้ม
ส่วนหนุ่มนักปั่นไม่ค่อยหิว เลยสั่งข้าวกะเพราเป็ดไข่ดาวมากิน ^_^
เป็ดพะโล้ “ร้านวิเชียร” นี้รสชาติดีทีเดียวครับ เนื้อนุ่มแต่ไม่เละ
หอมเครื่องพะโล้เอามากๆ แต่กลิ่นจะออกไปทางเป็ดย่างหน่อยๆ ไม่เหมือนเป็ดพะโล้แถวทางศาลายา
กินกับขิงดองรสอ่อนๆ เข้ากันดีครับ ทีเด็ดอยู่ที่น้ำจิ้มที่จัดมาให้คนละถ้วยโตๆ อื้อหือ...เด็ดครับ

[M&M]

...

[M&M]

...

[M&M]

จากบางโฉลง เราแวะเข้าไปในชุมชนมุสลิมริมคลองสำโรงที่ “บ้านไร่”
จากจุดนี้จะมองเห็นคลองบางกระเทียมและคลองบางเหี้ยอยู่ลิบๆ
เมื่อครั้งสุนทรภู่เดินทางผ่านมาทางเรือก็จะผ่านปากคลองเหล่านี้ซึ่งเป็นคลองย่อย ที่มาเชื่อมกับคลองสำโรง
ชุมชนบ้านเรือนแต่เดิมนั้นก็อยู่สองฝั่งคลอง
พอให้เป็นที่อาศัยพักหุงหาอาหารและจอดเรือพักยามน้ำลงเรือไปต่อยังไม่ได้
พอมีถนนตัดเลียบเชื่อมชุมชนกับชุมชน
บทบาทของคลองในการคมนาคมก็น้อยลงๆ

[M&M]

บางบ่อ-บ้านระกาดเจ้าแม่ตะเคียน-บางสมัคร-บ้านมะพร้าว-บางวัว-ชะวากปากตะครอง-บ้านบางมังกง


เกือบจะห้าโมงเย็นแล้วคณะตามรอยเพิ่งมาถึงบางบ่อ
ถนนเทพารักษ์ (ทล.3268) ถูกตัดแยกจากถนนสุขุมวิทแถวๆ สำโรงเหนือ
เลียบคลองสำโรงไปจนสุดถนนที่บางบ่อนี่เอง
จากบางบ่อถึงบ้านระกาศไม่มีถนนใกล้ๆ คลองสำโรง
เราเลยจำต้องแบกจักรยานข้ามสะพานลอยไปปั่นที่ถนนบางนา-ตราด (ทล.34)
ผจญกับทางเป็นหลุมเป็นบ่อ สิบล้อ ฝุ่น และมอเตอร์ไซค์สวนเลนอยู่พักใหญ่
แล้วจึงปั่นรถพับข้ามทางกลับรถ แล้วลัดตัดเข้ามาวิ่งเลียบคลองสำโรงอีกครั้งแถวๆ บางสมัคร
ทางช่วงนี้บางช่วงออกแนววิบากเล็กน้อย (เพราะถนนพัง) แต่ปั่นง่ายกว่าถนนใหญ่มาก
แถมมีทุ่งหญ้าและร่มไม้ให้เห็นตลอดทางด้วย

[M&M]

...

[M&M]

...

[M&M]

...

[M&M]

ปั่นไปจนถึงบางวัวก็พบว่าจะต้องข้ามถนนบางนา-ตราดกันอีกครั้ง
ขณะยืนทำใจเตรียมยกรถข้ามสะพานลอยหรือไม่ก็ต้องปั่นย้อนไปขึ้นทางกลับรถ
แม่โปเต้ซึ่งวันนี้รับหน้าที่ถามทางมาตลอด ก็เดินไปเลียบๆเคียงๆ
ถามวินมอเตอร์ไซค์ว่าคนแถวนี้เขาเอารถข้ามถนนกันยังไง
ในที่สุดก็ได้ทราบว่าใกล้กันนั้น มีถนนเล็กๆ ลอดใต้สะพานข้ามคลองสำโรงอยู่
ค่อยยังชั่ว!
หลังจากลอดใต้ถนนบางนา-ตราด เราก็เลี้ยวเข้าไปปั่นตามถนนจรัญญานนท์
มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวอำเภอบางปะกง (ในนิราศเรียกว่าบ้านบางมังกง)
ซึ่งเป็นจุดที่คลองสำโรงมาโผล่ออกแม่น้ำบางปะกง .....น้ำคงขึ้นขึ้นลงลงพอดี

[M&M]

คณะฯ ปั่นในความมืดมาถึงตัวอำเภอบางปะกงเมื่อเวลาเกือบจะสองทุ่ม
ด้วยความหิวจนแทบจะหมดแรงจึงรีบหาอะไรมากระแทกกระเพาะก่อน
โดยไม่ทันคิดว่าคืนนี้จะไปนอนที่ไหนดี
ร้านขายของชำที่ที่แยกไปถนน 314 ชี้เป้าให้มาที่ “ร้านแพริมบาง” ริมแม่น้ำบางปะกง
พอไปถึงเจ้าของร้านก็ออกมาถามว่ามาจากไหนและจะไปไหนกัน
แม่โปเต้เลยถือโอกาสถามหาว่าแถวนี้มีที่พักไหม
คุณอาเจ้าของแพบอกยิ้มๆ ว่านอนที่แพก็ได้
หนุ่มนักปั่นนึกว่าพูดเล่น เลยออกปากฝากจักรยาน แล้วหัวเราะแหะๆ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ

ที่ร้านนี้เราได้ปลาหมึกแดดเดียว ยำยอดมะพร้าว
น้ำพริกไข่ปู แกงป่าปลาเห็ดโคน และไก่ทอดตะไคร้มาแก้หิว
ทันใดนั้นคุณกริชก็หยิบของในถุงใบเล็กออกมาจัดใส่จาน
ที่แท้ก็แอบเก็บผักข้างทางมาตลอดวัน
กินไป ดื่มไป ดื่มด่ำกับบรรยากาศริมน้ำไป...สบายจริงๆ ครับ

พอกินเสร็จ จะเดินออกไปเอารถคุณอาเจ้าของแพก็เดินมาถามย้ำอีกครั้งว่า
นอนที่แพนี่แหละ แถมยังยกมุ้งหมอนเสื่อมาให้เสร็จสรรพ
“แพไหนครับคุณป้า” คุณกฤชถาม เนื่องด้วยมองไม่เห็นว่าจะมีแพที่พักปรากฏในสายตา
“แพที่นั่งทานอาหารนี่แหละ เดี๋ยวแขกกลับหมดแล้วก็จองได้เลยว่าจะนอนมุมไหน”
เราสามคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้าตอบตกลงทันที ใครจะคิดว่าวันนี้จะได้นอนริมแม่น้ำบางปะกง ว้าว!!!

ระหว่างรอร้านปิดคุณกฤชชักชวนสร้างบรรยากาศ
ให้คล้ายกับการเดินทางท่านสุนทรภู่ซึ่งร่ำสุรามาในเรือตลอดทาง
เมื่อร่ำเบียร์กันจนได้ที่ และได้เวลาแขกเช็คบิลหมดร้าน
แพริมบางก็กลายเป็นอาณาจักรของเรา
ที่นอนง่ายๆ มีแค่มุ้งกันยุงและเสื่อถูกกางขึ้นกลางแพ
ยกจักรยานมาไว้ใกล้ๆ ตัวให้อุ่นใจ
อาบน้ำในห้องน้ำร้านอาหารเสร็จแล้วก็เข้านอน
ริมแม่น้ำบางปะกงลมพัดเย็น
ช่วงหัวค่ำถึงก่อนเที่ยงคืนน้ำทะเลหนุนพากอสวะไหลจากปากแม่น้ำย้อนเข้าสู่ต้นน้ำ
“สายน้ำไม่เคยย้อนกลับ....”

[M&M]

บางปลาสร้อย-เขาสำมุก-หมองมน

ยังไม่หกโมงเช้า พระอาทิตย์ขึ้นแล้วส่องแสงสีทองแยงตาให้ตื่น
เมื่อคืนต้องตื่นขึ้นมาจัดที่นอนใหม่เนื่องจากถูกกองทัพยุงถล่มเสียจมมุ้ง
อาบน้ำแปรงขี้ฟันออก เก็บที่นอนให้เรียบร้อย
ขอบคุณคุณอาเจ้าของร้าน แล้วออกเดินทางตอนหกโมงครึ่ง
(ปล.เราสามคนพยายามจ่ายเงินเพื่อเป็นค่าที่พักและค่าน้ำค่าไฟแล้ว แต่ยังไงคุณอาก็ไม่ยอมรับไว้
ต้องขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้อีกครั้งนึงคร้าบ...)

เมื่อคืนมาถึงเอาดึกแล้ว เลยยังไม่ได้แวะไปชมปากคลองสำโรงฝั่งแม่น้ำบางปะกง
ซึ่งอยู่หลังอาคารที่ว่าการอำเภอบางปะกง ปากคลองสำโรงฝั่งนี้ น้ำยังไม่เน่าเหมือนฝั่งเจ้าพระยา
จากปากคลองสำโรง สุนทรภู่พายเรือน้อยไปตามแม่น้ำบางปะกงก่อนออกทะเล
ส่วนเราก็ปั่นเข้าถนน 314 เพื่อไปจะเลี้ยวซ้ายเข้าถนนสุขุมวิท (ทล.3) มุ่งหน้าเมืองชลบุรี

[M&M]

...

[M&M]

“กินก๋วยจั๊บเติมพลังก่อนมั้ย” แม่โปเต้ตะโกนไล่หลังมา
“ไม่เอา ยังไม่หิวอ่ะ” หนุ่มนักปั่นคิดในใจ ก่อนจะจอดรถหน้าร้านก๋วยจั๊บทันที
ก๋วยจั๊บข้างทางร้านนี้ชื่อ “ร้านแม่ปาน” ครับ อยู่ริมสะพานข้ามคลองสำโรง
เป็นก๋วยจั๊บที่เครื่องเคราครบมากๆ แต่ที่แปลกกว่าที่อื่นคือ
ใส่เกี๊ยวกรอบด้วย แถมยังใส่ตั้งไฉ่เยอะมาก หนุ่มนักปั่นว่ากลิ่นแรงไปหน่อย
แต่แม่โปเต้ชอบมาก (ที่จริงก็เห็นชอบกินทุกอย่าง)
ร้านนี้นอกจากก๋วยจั๊บแล้ว ก๋วยเตี๋ยวก็อร่อยใช้ได้เหมือนกันครับ