เล่าเรื่อง ปั่นไล่ไข้ไปบางปะอินกับชาวดอนเมือง 7 มี.ค. 52

[ลุงแซม]

… ก่อนอื่นขอเล่ารายละเอียด ว่าเหตุใดจึงปั่นไล่ไข้ เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อเดือน ก.พ.52 ผมไปเอ๊กเรย์มวลกระดูกทั้งตัว ที่ รพ. รามา ฯ ผลออกมาว่า บริเวณปลายแขน มวลกระดูกมันลดมากกว่ามาตรฐาน ซึ่งหมอบอกว่าลดขนาดนี้เป็นอาการของกระดูกพรุน ให้ไปตรวจเลือดและ รับยาฉีดเข้าเส้นเลือด ในวันจันทร์ ที่ 2 มี.ค. 52 ผมไปตามนัด หมอบอกว่ายานี้จะมีผลข้างเคียง คือมีอาการคล้ายเป็นไข้หวัดใหญ่ประมาณ 3 วัน ก่อนให้ยาพยาบาลให้กินยาลดไข้ไว้ล่วงหน้า พร้อมยาคลายกล้ามเนื้อ ตามด้วยน้ำอีกสองแก้ว ยา 5 ซีซี ราคา 17,120 บาท ผสมในสารละลายให้ทางเส้นเลือด ครึ่งชั่วโมง หลังจากให้ยากลับมา ไม่เห็นมีอาการอะไร ดีใจที่เราไม่แพ้ จึงไปซ้อมไดร์ฟกอล์ฟตอนบ่าย ก่อนนอนก็ยังไม่มีอาการอะไร แต่พอเที่ยงคืนตื่นขึ้นมาทำไมมันปวดตัวไปหมด ลุกแทบไม่ขึ้น มีไข้หนาวสั่นอีกต่างหาก เช้ามาต้องใช้ไม้เท้าช่วยเดิน แล้วก็เป็นต่อเนื่องมาจนถึงพฤหัสบดี พอวันศุกร์อาการค่อยยังชั่วขึ้น วันเสาร์กะว่าจะปั่นยืดเส้นไล่ไข้เสียหน่อย จึงไปกับทริปนี้

[ลุงแซม]

…ออกจากบ้านย่านบางซื่อตั้งแต่หกโมงครึ่ง ทั้งที่เพื่อน ๆ นัดกันที่ร้านครูอ้อรังสิต เวลา 08.30 น. ผมไม่รีบร้อนเพราะไม่แน่ใจว่าร่างกายจะรับไหวหรือเปล่า ปั่นรถจักรยานทัวร์รุ่งริ่งมาถึงถนนรัชดาภิเษก เห็นพระอาทิตย์กำลังขึ้น เหนือยอดตึกตรงสะพานรัชวิภา เก็บภาพไว้ซะหน่อย ให้คนต่างจังหวัดดูว่าวิวของคน กทม. เป็นอย่างไร

[ลุงแซม]

…จากแยกประชานุกูล ผมไม่ได้ขึ้นสะพาน รัชวิภา แต่ชิดซ้ายไปเรื่อย ๆ แล้วข้ามสะพานเตี้ย ๆ ไปหมู่บ้านกลางเมือง เข้าโลคัลโร๊ด ตรงไปวัดเสมียนนารี แวะไหว้พระขอพร ก่อนที่จะปั่นผ่านไป

[ลุงแซม]

…จากแยกประชานุกูล ผมไม่ได้ขึ้นสะพาน รัชวิภา แต่ชิดซ้ายไปเรื่อย ๆ แล้วข้ามสะพานเตี้ย ๆ ไปหมู่บ้านกลางเมือง เข้าโลคัลโร๊ด ตรงไปวัดเสมียนนารี ไหว้พระขอพร ก่อนที่จะปั่นผ่านไป
…ก่อนถึงแยกเข้าสนามกอล์ฟนอร์ทปาร์ค มีป้ายรถเมล์ เห็นคุณลุงท่านหนึ่งกำลังหลับ แต่ดูท่านอนแล้วคงไม่สบายเท่าไร เห็นภาพนี้นึกถึงเพลงของคาราบาว เพลงลุงขี้เมา (แต่คุณลุงท่านนี้ท่านอาจไม่กินเหล้าก็ได้นะอาจมีปัญหาอื่นจึงต้องเป็นอย่างนี้ เสียดายไม่ได้คุยด้วย) พูดถึงเพลงลุงขี้เมา มาร้องเล่นกันสักหน่อยก็ดี
….อุทาหรณ์ของคนรุ่นเก่ามีชายชราเป็นคนขี้เมางานการไม่ทําแกกินแต่เหล้ากินตั้งแต่เช้า
...ทุกวี่วันเหตุการณ์ผันแปรให้แบมือขอทานร่อนเร่พเนจรแหล่งที่คนพลุกพล่านร่างกายซูบโซผิวตัวดํากร้านตัวสั่นสะท้าน
...เพราะพิษสุราเรื้อรังเมื่อครั้งยังหนุ่มแกเคยทํานามุ่งเอาหลังสู้ฟ้า
...ปลูกข้าวให้คนกินหนี้สินล้นตัวเพราะมัวแต่ทํานาไม่เคยเรียนรู้วิชา
...ที่นาก็หลุดลอยมาเป็นจับกังที่แบกหามวันยังคํ่าเหน็ดเหนื่อยแทบตายได้แต่ค่าแรงตํ่าตํ่าแกเป็นคนจน ที่เสียเปรียบเป็นประจํากลํ้ากลืนความชอกชํ้า
...ถ้าไม่ทําก็อดกินในยามจะกินไม่เคยเต็มอิ่มในยามจะนอนไม่เคยเต็มตื่นหลับลงคราวใดฝันร้ายทุกคืนสร้างความขมขื่น
...จนจิตใจอ่อนแอยามเจ็บไข้ ร่างกายสั่นสะท้านเพราะต้องใช้แรงงาน...ยิ่งกว่าใช้แรงวัวคนทุกคนต้องทํางานเหมือนควายแต่หนี้สินยังมากมาย
...เกิดเป็นควายดีกว่าคนหมดสิ้นปัญญาของชาวนาบ้านนอกร่อนเร่เข้ามาเป็นจับกังในบางกอกสูญสิ้นราคาพอแก่ชราหัวหงอกหาทางออกสุดท้าย
...ด้วยสุราเมรัยกินเหล้าเข้าไป ยิ่งเลวร้ายซํ้าเก่าหาเงินมาได้ก็เอาไปกินเหล้ามันกลุ้มก็ยิ่งกินยิ่งกินก็ยิ่งเมาร่างกายก็ปวดร้าว โรคร้ายก็คุกคาม
….เช้าวันหนึ่ง มีคนพบศพขี้เมานอนตาย อยู่ที่ใต้สะพานลอย ๆ ๆ ๆ ๆ
…ทำนองเพลงนี้ คงเลียนแบบจากเพลง ANAK ของเฟรดดี้ อาร์กีร่า ชาวฟิลิปปินโน ซึ่งเพลงนี้โด่งดังไปทั่วโลก มีการนำทำนองไปใส่เนื้อร้อง ถึง 26 ภาษา เนื้อเพลงก็พูดเกี่ยวกับเด็ก ที่ก่อนเกิดมาพ่อแม่ก็หวังอยากให้เป็นคนดี เป็นอย่างที่พ่อแม่คาดหวัง แต่พอโตขึ้นก็จะไม่ค่อยเชื่อพ่อแม่ อยากทำตามความต้องการของตัวเอง ซึ่งก็เป็นชีวิตจริงของเฟรดดี้ ที่พ่ออยากให้เรียนทางวิชาการน่าจะวิศวกรรม แต่เขาไม่เรียน หนีจากบ้านไปเอาดีทางดนตรี หลังจากเพลงนี้ดังติดตลาดเขาจึงกลับไปขอขมาคุณพ่อ สุดท้ายก็คงแฮ๊ปปี้เอนดิ้งมั๊ง (จำเขาเล่ามาน่ะไม่ได้รู้เองร๊อก)

[ลุงแซม]

…ออกนอกเรื่องไปเสียไกล ….บริเวณทางเข้าสนามกอล์ฟนอร์ทปาร์ค จัดไว้สวยงามทีเดียว ข้างในสนามก็สวยมาก มีทางเข้าไปสำนักงานประปา ผ่าสนามกอล์ฟ ผ่านได้แต่ระวังลูกกอล์ฟตกใส่หัว ….สนามนี้ให้เข้าไปเล่นได้เฉพาะสมาชิกเท่านั้น มีวันหนึ่งผมปั่นจักรยานเข้าไป ที่สโมสรราชพฤกษ์ ของเขา ตอนเข้าไป ไม่เห็น รปภ. ว่าอะไร พอตอนออกมาดันถามว่าเป็นสมาชิกหรือเปล่า ผมบอกไม่ได้เป็น มันบอกว่าทีหลังห้ามเข้าเด็ดขาด ดูมันพูด ผมเลยบอกว่า ค่าสมาชิกแค่สองล้านเอง จะสมัครเมื่อไรก็ได้ วันนี้แค่มาดูสถานที่ รปภ.พูดไม่สุภาพ เลยเปลี่ยนใจ 555

[ลุงแซม]

…เลยทางเข้านอร์ทปาร์ค ไปหน่อย ทางซ้ายมือจะมีศาลเจ้าแม่ทับทิมศาลเล็ก ๆ ผมผ่านต้องดีดกระดิ่ง สามทีคาราวะขอพรขอให้เดินทางโดยปลอดภัย เพราะเท่าที่ทราบ คนจีนไหหนำ (ไหหลำ) นับถือกันมาโดยตลอด และขอพรในการเดินเรือ โดยชาวไหหนำได้เริ่มเดินทางมาประเทศไทย พึ่งพระบรมโพธิสมภารในราวพุทธศักราช 2385 ตลอดระยะเวลาที่เดินทางโดยเรืออาศัยการบนบานเจ้าแม่ทับทิม ให้คุ้มครองรักษาให้การเดินทางให้เป็นไปโดยสวัสดิภาพ ซึ่งก็ปลอดภัยมาโดยตลอด

[ลุงแซม]

ปั่นผ่านสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ เห็นต้นไม้ที่ปลูกไว้กำลังออกดอก จอดรถถ่ายภาพหน่อยดีกว่า
...ต้นนี้เป็นเหลืองปรีดียาธร หรือ ตาเบบูญ่าสีทอง

[ลุงแซม]

กัลปพฤกษ์

[ลุงแซม]

…ปั่นมาถึงดอนเมือง หันกลับไปข้างหลังดูซิว่ามีใครตามมาบ้าง เห็นเสาคล้ายประตูญี่ปุ่น เลยจอดรถยกกล้องถ่ายไว้เปรียบเทียบระหว่างประตูญี่ปุ่น กับประตูบางกอก ต่างกันอย่างไร ถ่ายเสร็จก็เห็นพี่ชัชวาลย์ปั่นมาคนเดียว เราจึงปั่นคุยกันไปถึงรังสิต พี่ชัช ฯ ขอตัวกลับก่อนเพราะมีธุระ ส่วนผมตรงไปร้านกาแฟครูอ้อ

[ลุงแซม]

…ไปร้านกาแฟครูอ้อ ก็ต้องเข้าไปทักทายเจ้าของบ้านเสียหน่อย สวัสดีครับ คุณครูอ้อ “วันนี้พรรคพวกจักรยานมารบกวนที่จอดรถอีกแล้วครับ”….ครูอ้อและคุณแม่ ให้การต้อนรับพวกเราชาวจักรยานด้วยดีมาโดยตลอด พวกเราช่วยกันอุดหนุนหน่อย ขนมเค็กอร่อย กาแฟห๊อมหอม ใส่ความตั้งใจและน้ำใจเต็มแก้วเลย

[ลุงแซม]

…เจอซ้อยู้ มาพร้อมกับเฮียอ๋า ยังไม่ทันจะพูดคุย ซ้อก็ส่งบ๊ะจ่าง มาให้ถุงหนึ่ง (ไม่รู้ว่าวางยาหรือเปล่า) อร่อยมาก ฟันผมก็ไม่ค่อยมี เคี้ยวแปะก๊วย กุนเชียง พอแหลก ๆ ก็กลืนเลยเพราะความอร่อย (ตะกละมากกว่า) ไปกลางทางแปะก๊วยเกือบย้อนศรกลับมาทางปาก

[ลุงแซม]

นี่ไงครับ บ๊ะจ่าง รุ่นพัฒนาห่อด้วยถุงพลาสติก อร๊อยอร่อย

[ลุงแซม]

น้าทอมเสือแดง ตั้งแต่เป็นนักปั่นพ่อลูกอ่อน หายหน้าหายตาไปนาน วันนี้มาปั่นไปถึงตลาดโก้งโค้ง รีบกลับก่อนน่าเสียดายไม่ได้ลิ้มรสของดีบางปะอิน

[ลุงแซม]

…ทักทายกันฉันญาติมิตรชาวจักรยาน มีทั้งเพื่อนใหม่เพื่อนเก่า เพื่อนเก่าที่นาน ๆ เจอทีจนลืมกันไปแล้วก็มี ไม่เป็นไรสอบถามชื่อเสียงเรียงนามกันใหม่ ลืมก็ถามอีกเดี๋ยวก็จำได้เองนั่นแหละ ผมจำไม่ได้เพื่อน ๆ ก็จำผมได้เพราะผมถามชื่อเขาบ่อย 555 นี่เป็นทีมที่อยู่ทางบ้านกล้วย – ไทรน้อย ก็มีพี่อี๊ด คุกกี้ เป็นโต้โผใหญ่ มีคุณโหน่ง ทีโอที คุณเดชา คุณแฟรงค์ พี่หงวน ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีกลุ่มของ อาจารย์หน่องสอนเทนนิส และพี่เหน่ง อ. สอนดนตรี

[ลุงแซม]

คนนี้พี่ชัย เพิ่งมาปั่นใหม่ กำลังคุยกับเฮียอ๋า