09.00 ผมออกเดินทางจาก สุราษฎร์ธานี จุดหมายคือ จังหวัดสระบุรี
เส้น start ของการแข่งขัน เขาค้อ เอ๊กซ์ตร้าทัวร์ คลาสสิค
กับเจ้าหมี น้องในทีมอีกคนนึง ใช้เวลาเดินทางประมาณ 7 ชม.
ถึง กทม. แวะหาเสือดิว ลาดพร้าวทีม เพื่อเปลี่ยนจานหน้าเป็น
จาน compact ยืมล้อ sharmal ที่ดิวซื้อมาใหม่ ..ล้ออะไหล่ vento
อีกชุด ..(ใจดีจริง ๆ
) คืนนั้น นอน กทม. ที่ห้องของเสือดิวนั่นละครับ 
6 มีนาคม 52
09.00 เดินทางออกจาก กทม.. ไปยังจุดหมาย พร้อมครอบครัว
เสือดิว เพราะพ่อของดิว จะไปแข่งเสือภูเขา 60 กิโลขึ้นเขาค้อด้วย
เราไปแยกกันตรง โรงเรียน เทพศิรินทร์พุแค แยกกันเสร็จ ก็เจอ
เสือบอย bike crazy จูงรถเดินเข้าโรงเรียนอยู่คนเดียว เลยได้
คุย+แซวน้องเค้าเล็กน้อย ว่ามาคนเดียว อาจหาญมาก ..(ไม่รู้ว่า
พรุ่งนี้จะตามมาอีกเยอะ
) พอถึงโรงเรียนเข้าไปพักในห้องที่เค้าจัดไว้ไห้ ก็เจอ Mr. Thomas ก็ได้ฟังแกโม้อยู่พักนึง แล้วก็ออก
ไปหาไรกินกัน แล้วก็กลับมานอนยาว ...จนตื่นมารับเบอร์ตอนบ่าย
4 โมงเย็น ...
ระหว่างนั้น ก็มีเสียงสายเข้าดังขึ้น ...ในสายถามผมว่า มีข่าวดีกับ
ข่าวร้าย จะเอาอย่างไหนก่อน ...ผมบอกว่า ข่าวไรก็ว่ามาเหอะ
ประมาณว่า อารมณ์ไม่ค่อยจอยเล็กน้อย เพราะอะไรหรือครับ
เพราะว่า เรามากันแค่ สองคน ไม่มีไครมาเซอร์วิส แล้วจะรอดกัน
ไหม๊เนี่ย ? ที่มาเนี่ย หวังมาตายเอาดาบหน้า แล้วก็มีแววว่าจะได้
ตายสมใจ 555
แต่นาทีสุดท้าย ชุดเซอร์วิสผม ก็ระเห็จขึ้นมาจนได้ซึ่งนั่นคือข่าวดี ..
อาศัยรถเค้ามา จนถึงกทม. นั่งรถตู้เที่ยว 6 โมงเช้าไปสระบุรี ..
โดนโขกค่ารถตู้ จากสระบุรี ไปเส้นสต้าร์ทอีก 300 ไปเอากุญแจรถผม
ที่เส้นสตาร์ท ได้อย่างฉิวเฉียด ...เฮ้อออออ โล่ง ..
เย็นนั้น เราไปซื้อของเป็นเสบียงกันตายกันในวันพรุ่ง เพราะคิดว่า
คงไม่มีเซอร์วิสแหงแหง ..แต่ก็ไม่ได้ซื้อไรมาก เพราะตระหนักว่า
ซื้อมาก ก็แบกไปไม่หมด ..ไม่รู้จักไครด้วย ..คุยกับบอย เรื่องรถ
เซอร์วิส บอยก็ยังลูกผีลูกคน บอกว่าพรุ่งนี้น่าจะมา ...อ้าว ? แต่
เห็นบอยพก พาวเวอร์ แบงแบง เป็นกล่อง ก็พอจะเข้าใจ ว่าคงจะ
โดดเดี่ยวพอพอกับเรา ...อุอุ
กลับจากซื้อของ เย็นนั้นเราไปปั่นลองรถเล่นกับหมี เป็นเรื่องละ
ครับ จานหน้า ล๊อคไม่อยู่ ตบจากเล็กไปไหญ่ มันพุ่งไปออกนอก
จาน ตบจากไหญ่มาเล็ก มันดันไม่ลง แต่ก็ไม่หลุด เป็นอาการ
ของสับจานไม่แม่น ...ผมละกลุ้มโคตะระ ..ทำเองไม่เป็นซะด้วย
แต่โชคดีที่คืนนั้น นอนพักห้องเดียวกับทีมจันทบุรี มีพี่คนนึงเป็น
ช่างเซอร์วิสประจำทีม ช่วยดูไห้ จนหายขาด ก็โล่งอกไปเปลาะนึง
คืนนั้นนอนหลับสบายดีครับ เสียงแอร์ดังไปหน่อย แต่ก็ดีกว่าไม่มี
แอร์ ตื่นเช้าตีห้า เตรียมเนื้อเตรียมตัวเตรียมลุย ทีมเซอร์วิสโทร
มาตอนหกโมงเช้า บอกกำลังออกจาก กทม. ผมว่า มันมาไม่ทัน
กันแหงแหง เลยเอาเสบียงเท่าที่มี ยัดในกระเป๋าหลัง เท่าที่จะเอา
ไปได้ หนักอึ๊ด ...55
7 โมงเช้า ที่หน้าโรงเรียน สมาธิผมกระเจิดกระเจิง เพราะทีม
เซอร์วิส ยังหาคนมาเอากุญแจรถผมไม่ได้ จะฝากไครไว้ก็ไม่กล้า
กรรมการคนจัดก็บอกว่า ไม่มีไครอยู่ที่ รร. แล้วจะฝากกุญแจรถที่
ไคร ? กลุ้มใจเจ๊ง ....
แต่พอเค้าปล่อยตัวออกไป rolling ผมก็ตัดใจ ว่าจะสู้เท่าที่มี 200
โลแรก ยังไงก็มั่นใจว่าปั่นถึงแน่ ๆ แต่ที่เหลือ อีก 60 กว่าโลที่
เหลือ ก็ไปเสี่ยงดวงเอาข้างหน้าแล้วกัน ..555
ประมาณ 7 โมงกว่า ๆ การต่อสู้กับ สายลมแสงแดด ก็เริ่มขึ้น แค่
พอปล่อยตัว กลุ่มหน้า ก็ยิงกัน ออกไปแล้ว ขณะที่กลุ่มไหญ่ ก็
ออกตัวตามไปเรื่อย ๆ ...นักแข่งทั้งหมดประมาณ 100 คน ปล่อย
พร้อมกัน นี่ ถือว่าเยอะมากครับ น่าตื่นเต้นดี ...ออกได้พักนึง ก็ขึ้น
เขาขาด ...ผมก็ปั่นขึ้นสบายดี ...ตามกลุ่มไปได้แป๊บเดียว ..ล้อ
sharmal ข้างหลังของผมก็เน่าเรียบร้อย ยางแตกน่ะครับ ..ซวย
ละสิ ..เรียก มาร์แชล มาช่วย เค้าก็เอาล้ออะไหล่ไห้ผมเปลี่ยน
เห็นแว๊บ ๆเหมือนจะเป็น shimano รุ่นไหนซักรุ่น ...เจ้าประคุณเอ้
ยย หนักกว่าล้อ khamsin ที่ผมไช้ปั่นอยู่ประจำซะอีก เปลี่ยนล้อ
เสร็จ น้ากี๋ มาร์แชล ผู้ใจดี ก็ดันหลังผมเข้ากลุ่มอยู่ประมาณ 10 กม.
โอย ไมปั่นกันเร็วขนาดนี้ กว่าจะตามไปทัน ตอนโดนดันไปเข้า
กลุ่ม ไอ้ผมก็เสียวแล้วเสียวอีก เพราะน้าแกดันอยู่กลางถนน ...
หมุดแบ่งเลนเต็มไปหมด ไอ้เราก็เกร็งกลัวจะชน ...แต่โชคดีที่
สุดท้ายไม่มีชน ..มีแต่เสียวแว๊บแว๊บ ตลอด 10 โล 555
เข้ากลุ่มได้ หลังจากนั้นก็ไม่มีไร ครับ ตามดราฟท์อย่างเดียว
รักษาความสดสุด ๆ ข้างหน้าไครอยากเล่นก็เล่นไป ผมตามอย่าง
เดียว จน 200 โลผ่านไป ข้างหน้าเริ่มแผ่ว แต่ผมว่าผมยังสดเยอะ
เลย เพราะที่ซ้อม ๆ กัน เราปั่นกันที่ 200 โล ก็จริง แต่ปั่นกัน 3 คน
หรืออย่างมาก ก็ไม่เกิน 5 คน เหนื่อยมากกว่านี้เยอะครับ
ก่อนถึงเพชรบูรณ์ 8 โล ผมเริ่มไปเล่นกับกลุ่มหน้า มีเฮียนุ ที่จำ
ได้แม่น เสือติ๊ก สวนธน เสือจากดอกคูณไท์ ตัวเล็ก ๆ (กว่าผม
หน่อย) ผลัดกันลากหนีกลุ่ม ...หนีไปหนีมา ไอ้เจ้าหมีที่ผมกะ
ลากไปด้วย หายไปไหนไม่รู้ กลุ่มที่ผลัดกันลากมา ก็อยู่ข้างหลัง
เยอะ ...ผมเลยยกหนีไปคนเดียว จากตัวเมืองเพชรบูรณ์ จนไปถึง
สามแยกเข้าเขาค้อ ...ไปเจอชุดเสือเรียว กับชุด สปอร์ต ไบซิเคิ้ล
กับ โกโร่ของพระรามสี่ คุณเจษ (เท่าที่จำได้) ตอนนั้นผมสองจิต
สองใจ ว่าตามไปเรื่อย ๆดี หรือจะหนีไปเลย เพราะตอนนั้นทีม
เซอร์วิสของผมอยู่ไหนไม่รู้ ติดต่อกันไม่ได้ ล้อก็ยังเป็นล้อหนักอึ้ง
อยู่ ยังไม่ได้เปลี่ยนเป็น vento เลยแต่สังเกตอาการจากกลุ่มหน้า
ที่ผมปั่นตามพักนึง เหมือนเค้าจะหมด ป้อแป้ ..ผมเลยคิดว่า เอาวะ
หนีเลยดีกว่า เอาไห้ขาดไปเลย ไปขึ้นเขาก่อนอย่างน้อยก็ได้
เปรียบ (เพิ่งรู้ตอนหลังว่า หนีก่อน ก็ตายก่อน 555)
คิดงั้นได้ ผมก้อยิงหนีอุตลุต ลืมหมดทุกอย่าง ว่า ...หิวแล้ว
ไม่มีไรกินเลย มีของกินอยู่บ้างในกระเป๋า แต่มันกินโคตรยาก
เพราะมันมีแต่ขนมปัง กินไปกินมา หลุดเข้าไปไนหลอดลม ต้อง
ไอกันแทบแย่ ลืมไปว่า ล้อหลังที่ไช้อยู่ตอนนี้ มันไม่เหมาะกับ
การขึ้นเขา เพราะมันต้องไช้แรงมหาศาล ลืมไปว่า น้ำกระป๋องไห
ญ่ยังเต็มอยู่ ทำไมไม่โยนทิ้ง ตอนรถเซอร์วิส ตามมมาทัน ฯลฯ
โทษไปเรื่อย 555 ..
ผมหนีขึ้นเขาไปได้พักนึง เสือเจษตามมาทัน ด้วยความฉงน
สนเท่ห์ของผม ว่าเค้ามาทันผมได้ไง ตะกี้หันไป ยังไม่เห็นไค
รเลยนี่หว่า ...เสือเจษแซงผมไป ผมปั่นไปแซงกลับ นึกว่าเสือเจ
ษหมด ที่ไหนได้ เสือเจษมาอีกแล้ว ...ผมตามเข้าไปคุย ถามว่า
ยังอีกเยอะมั้ยเนี่ย ...เค้าบอกผมว่า แนวดิ่งเหลืออีก 600 เมตร ..
อ้าว อีกบานนี่หว่า ...แค่นี้ผมก็จะม้วยมรณาแล้ว ...แต่ก็ยังสู้อยู่
ปั่นตามเสือเจษไป ...อึ๊ด ๆๆ ...เหนื่อยจิ๊บเป๋ง ...แม่จ้าว
พักเดียวต่อมา เห็นเสือเจษยังอยู่ข้างหน้า ..โกโร่ มาแล้ว ปั่นตาม
มา ทั้งคนทั้งรถ เบ้อเร้อ เลย ...ปั่นแซงผมบนเขาหน้าตาเฉย ..
ผมละงง ถามว่ากินไรมาเนี่ย แต่ท่าทางเค้าไม่ได้ยิน 555 เค้าแซง
ผมไป แป๊บนึง ผมก็ปั่นไปแซงกลับ ..พักนึงเค้าก็มาแซงต่อ แล้ว
ก็หายไปเลย ...
สองคนนี้แซงผมไป ผมก็หมดจิตหมดใจแล้ว ..เหนื่อยมากครับ
เหนื่อยจริง ๆ ว่าไปเขาค้อมันก็ไม่ชันเท่าไหร่ แต่มันยาววววได้ใจ
จริง ๆ ไม่เคยปั่นขึ้นมาก่อน ไม่มีทางเดาได้ว่า ต้องแบ่งแรงอย่างไร
จริง ๆ ถ้าจะไห้ดี ผมว่าการปั่นขึ้นเรื่อย ๆ ไม่แข่งกับไคร ปั่นไป
ตามรอบขา น่าจะดีสุด ...แต่ผมไปฮึด แข่งกับสองคนที่กล่าวมา
ข้างต้น ..สองคนนั้น น่าจะได้พาวเวอร์เจล มา ..ส่วนผม ทีม
เซอร์วิสได้มาแค่ น้ำดื่ม B-ing ...โอย พระเจ้า ..ผมลืม power gel
ซะสนิท น่าจะหาตั้งกะตอนที่ไปถึง กทม. แล้ว
หลังจากนั้นผมก็ทำใจ ปั่นมั่ง จูงมั่ง ตามเรื่องตามราว ....ข้างหลัง
ก็เริ่มแซงไปเรื่อย ๆ ..9 กิโลเมตรสุดท้ายของผม คือ นรก อย่าง
แท้จริง ปวดหลังจนแทบจะไม่มีความรู้สึก ก้าวขาตอนเข็นรถ
แทบจะไม่ออก ตอนขึ้นไปปั่น ตะคริวก็แวะมาเคาะประตูบ้านอยู่
เรื่อย จนไม่กล้าปั่น เพราะถ้ามันมาพร้อมกันสองข้าง ผมเป็นได้ตก
เหวแหงแหง ..
เห็นป้าย 5 กิโล สุดท้าย ผมถึงได้เริ่มปั่นอีกครั้ง ถึงตรงนี้เริ่มลง
เขามากขึ้น ผมทำใจเรื่องตำแหน่งได้ เพราะไม่ได้คาดหวังอะไร
ตั้งกะก่อนไปแล้ว ขอแค่ปั่นเข้าเส้นเท่านั้น แต่ไม่คิดว่ามันจะ
เหนื่อยขนาดนี้ ..ชีพจร เท่าที่วัดด้วยความรู้สึก มันน่าจะ วิ่งทะลุ
max 205 ไปไกล บางช่วง มันขึ้นไปเต้นอยู่บนสมอง ตุ๊บ ตุ๊บ จน
ผมผวา ..
กิโลเมตรสุด ท้าย ....เห็นทางขึ้น ยาวเหยียด ...โอย ..ไม่วาย
ยังมีขึ้นอีก ..ผมปั่นแบบกระดึ๊บ ๆ ขึ้นไปจนเกือบยอด ..ตะคริวเจ้า
กรรมมาอีก ..ตอดตุ๊บ ๆๆๆ ...เออ ...เข็นก็ได้วะ ...แล้วผมก็ลงมา
แล้วเข็นรถ วิ่งเข้าเส้นไป ..แบบ เง้อ ....ถึงซะทีวุ้ย ..230 โลที่
ผ่านมา ปั่นสบาย ..32 โล ที่ขึ้นเขา ผมเหนื่อยจนแทบอ๊วก ...
บรรยายไม่ถูก ว่ารู้สึกอย่างไร ....
หลังจากนอนพักแป๊บนึง ผมก็รู้สึกดีขึ้น ทีมเซอร์วิส เข้ามา
เสียดายกันไหญ่ ที่ผมพลาดรางวัลไป ...ผมเองก็เสียดายนิดหน่อย
เดินทางมาไกล โอกาสก็มี แต่ ประสบการณ์ เราน้อย ไม่เคยปั่น
ขึ้นเขาค้อมาก่อน ..เคยแต่ขับรถขึ้นไป ก็นานเนมาแล้ว แบ่งแรง
บนเขาผิด ...อีกอย่าง ไม่มีก๊อกสองก๊อกสาม ...มีแค่ก๊อกเดียว
หมดแล้วหมดเลย ...ช่วงนึง ผมลงเข็นพร้อมกับเฮียนุ แต่ อาราย
ฟระ แกเข็นยังกะจะบิน ..เร็วจริง ๆ แป๊บเดียวก็หายไป ผมเองเข็น
ไป เศร้าไป ปวดหลังสุด ๆ ..ต้องเข็นสองมือ ถึงจะไปรอด ...เง้อ
แต่ยังไงมันก็เป็นประสบการณ์ ปั่นทางไกล ที่ผมปั่นแล้วมีความ
สุขมากช่วงนึง ..อากาศร้อนไม่ไช่ปัญหาไหญ่ เพราะทางทีมงาน
สวนธน เซอร์วิส บริการน้ำได้อย่างยอดเยี่ยม ร้อนก็เอาน้ำ
ราดกระบาล มันก็ดีขึ้น ปั่นได้สบาย ๆ..
ขอบคุณ ทุกท่าน ครับ ผมเองก็จำไม่ได้ว่า ไครบ้าง ที่ไห้น้ำผม
ช่วงที่ผมหนีไปคนเดียว ทั้งช่วงเพชรบูรณ์ ทั้งช่วงขึ้นเขาค้อ ทั้งน้ำ
ทั้งกำลังใจ แม้เราจะไม่รู้จักกัน แต่ผมก็ขอบคุณจริง ๆ และท้ายที่
สุดแม้ผมจะหมดแรงยังไง ผมก็ฝ่าไปจนถึงเส้นชัยจนได้ ได้ที่เท่า
ไหร่ก็ช่างมัน ทำตรงนั้นไห้ดี ไนเงื่อนไขสภาวะจำกัด ขนาดนั้น ได้
ก็ ถือว่าตัวเองประสบความสำเร็จแล้ว ...รูปอาจไม่เยอะนะครับ
เพราะว่าทีมฯถ่ายมาน้อย มัวแต่หาซื้อของมาไห้กิน ของกินก็หา
ซื้อยากจริง ๆ โดนเหมาไปหมด นักปั่นเลยพลอยอดไปด้วย .
ท้ายนี้ขอบคุณเจ้าภาพสวนธนครับ ที่จัดงานได้ยอดเยี่ยม ทีม
เซอร์วิส ที่พยายามที่สุดแล้ว มาร์แชลทั้งหลาย ที่แม้สื่อสารกัน
ผิดพลาดบ้าง แต่ผมก็ว่าท่านไม่ได้ตั้งใจไห้มันพลาด นักแข่งทุก
คน ที่ถ้อยทีถ้อยกระทืบลูกบันไดอาศัยกันไปตลอดทาง
ขอบพระคุณทุกท่าน ที่กลั้นใจอ่านจนจบครับ ...สวัสดีครับ
สรุปผลงาน Hispeed team สุราษฎร์ธานี
ไปแข่งสามคน
1. ผมเอง เข้าที่ 11 รุ่น 30-39
2. เจ้าหมี เข้าที่ 8 รุ่นโอเพ่น
3. ป๋าศลพ่อเสือดิว เข้าที่ 11 เสือภูเขา (ออกตัวลำดับสุดท้ายของรุ่น)
