... เพื่อไม่ให้เกิดความผิดซ้ำซ้อน จากที่เข้าชุมพรแล้วไม่รอพบเจ้าของบ้าน ... มาถึงระนองผมจะไม่ยอมทำแบบนั้นอีก ...
1 ภาพ แทนคำพูด 1,000 คำ น่าจะจริง หรือจริงแท้แน่นอน ... โกเล่ฯ มีความสุขทุกครั้งที่มีเพื่อนจากต่างท้องที่ปั่นจักรยานมาเยี่ยม(ผมดูจากหลายๆ กระทู้ที่เขาพูดถึง) ... ทำให้ผมละอาอายที่จะไม่เยี่ยม ไม่ได้ ... คราวที่แล้วแกก็พาไปยังโรงเรียนเพื่อให้เราได้กางเต็นท์ ตอนค่ำพาชมเมือง เลี้ยงข้าวมื้อค่ำ(ที่ร้านไชนิสนะแหละ) ...
... สังเกตว่ารถแกเกือบทุกคันแกติดเสาอากาศวิทยุสมัครเล่น ... ผมถามแกว่า
ใช้ GPS ด้วยหรือเปล่า ... แกบอกันทีว่า ..."ใช้ปากถามชาวบ้านเอาดีกว่า"
... อาหารเช้าชุดแรกเป็น กาแฟ+โรตีแกงไก่ ... พอคุยกันไป แกก็สั่งของหนัก"ข้าวราดพริกแกง" 3 จานใหญ่ๆ ...
จุดประสงค์แรกสำหรับผมคือมาเยียมทักทาย, โกยาวจะซื้อยางในสำรอง พี่สารินยังไม่เคยมา... แต่สิ่งที่พวกเราได้รับการดูแลคือ
1. ผมเปลี่ยนลูกปื้นล้อหน้าและตั้งจี่ทั้งหน้าและหลัง ... เนี๊ยบเลย และได้แฮนด์หมอบที่หามาน 1 อัน
2. โกยาว ได้ยางในสมใจ แถมตั้งศูนย์ถ่วงล้อใหม่
3. พี่สาริน ได้รับการปรับแต่ตะแกรงท้ายใหม่ (ถอดไม้ใผ่ทิ่ง) 555
ทั้งหมด ... โกเล่ฯ ไม่คิดตังค์ แถมลดราคาแฮนด์หมอบให้ผมอีก 20% ยังไม่รวมอาหารเช้า ... ผมไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี ...
... ด้วยเหตุผลเหล่านี้เอง ที่ต้องคิดหนักเมื่อยามที่ไปยังสถานที่ต่างๆ แล้วเขาเหล่านั้นดูแลพวกเราอย่างดี ... ที่ต้องคิดคือไม่รู้เมื่อใหร่เราหรือผม จะได้บริการเขาเหล่านั้นบ้าง ... ครั้นเมื่อไปถึงบ้านเขาแล้วไม่ไปเยี่ยมทักทาย ก็เป็นการเสียมารยาท(เสียมาแล้ว) ... แต่คั้นไปเยี่ยมแล้วเรากลับเป็นผู้รับเสียอีก ....
ขอบคุณไมตรีจิตที่หยิบยื่นให้กัน ... ผมอาจไม่สามารถทดแทนท่านได้ แต่จะปฏิบัติต่อท่านอื่นๆ แบบเดียวกับที่ท่านๆ ปฏิบัติต่อเรา...
พูดถึงเรื่องผิดพลาด
