>> ไอ้ปูดโป่ง <<
มีอยู่ว่า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเกลอกันอยู่ 5 คน อันประกอบด้วย ไอ้ปูดโป่ง (เป็นหัวโจก) ไอ้วานเหลี้ยม ไอ้ขี้มูกมาก ไอ้หูกาง และไอ้ไข่ยาว มีอยู่วันหนึ่ง ไอ้ปูดโป่งได้หารือแล้วชวนบรรดาเพื่อนเกลอทั้งหลายว่า น่าอี้ไปลักไก่หลวงเท่ง เพราะแกเลี้ยงไก่พี ๆ ไว้หลายตัว ที่ฟักอยู่ในรังก้ายัง พอนัดกันเรียบร้อยแล้วได้เวลาหวันเริ่มมุ้งมิ้ง ทั้ง 5 คนก้าพายเรือไปหย๊อบอยู่ข้าง ๆ บ้านหลวงเท่ง คร่าวจนเห็นเขาดับเกียงนอนกันแล้ว ไอ้ปูดโป่งในฐานะเป็นหัวหน้าก้ารับอาสาไปจับเอง ให้ไอ้วานเหลี้ยมขึ้นไปแลต้นทางเป็นเพื่อนคนเดียวพอ โบ๋สูที่เหลือให้คร่าวอยู่ในเรือนี้แหล่ะ ว่าแล้วก้าขึ้นไปจับไก่บนร้าน พอจับได้แล้วบังเอิญว่าโรคประจำตัวกำเริบขึ้นพอดี (โรคประจำตัวของไอ้ปูดโป่งก้าคือผายลมเสียงดังปูดโป่ง ๆ นั้นแหล่ะจึงได้ฉายาว่าไอ้ปูดโป่ง) เท่านั้นแหล่ะหลวงเท่งก้าตกใจตื่น หวาดมาแต่ในเรินว่าใครมาลักไก่กู จับได้ฉัดให้ตาย พอได้ยินเสียงเจ้าของเรินตื่นบรรดาโจรลักไก่ทั้งหลายก้าแขบวิ่งขาพันกันหนี ไอ้วาน
เหลี้ยมไปถึงเรือก่อน โดดโครมลงไปแย่ขี้นั่ง เนื่องจากวานเหลี้ยมเลยทำให้เรือรั่วรูเติบ ส่วนไอ้ปูดโป่งก้าลงเรือตามมาติด ๆ พอเห็นเรือรั่วไอ้ขี้หมูกมาก้าแคว็กขี้หมูกมาอุดรูที่รั่ว ไอ้หูกางก้าชักหูให้กว้างทำใบเรือ พอลมพัดเรือก้าเที่ยวหันอยู่ ไอ้ไข่ยาว เห็นท่าไม่ดีก้าเลยถอดผ้านุ่งเอาไข่คัดท้ายเรือ เท่าหั้นแหล่ะเรือแล่นฉิวเลย ปรากฎว่าหนีเจ้าของไก่ได้พ้น ไม่พักโถกหลวงเท่งจับ
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนเราถ้ามีความสามามัคคีกัน มีการมอบหมายหน้าที่ให้ตรงตามความถนัดของแต่ละคน มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ กิจการงานใด ๆ ก็สำเร็จลงได้แน่นอน แต่ไม่ได้สอนให้ ไปลักไก่เหมือน 5 เกลอในเรื่องนะ เอวังก้ามีด้วยประการละฉะเน้....



